Ζωὴ μὲ καὶ χωρὶς Θεόν. Διατὶ πιστεύω εἰς τὸν Θεόν;

ΖΩΗ ΜΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΘΕΟΝ. ΔΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ;

Γράφει ὁ κ. Διογένης Δ. Βαλαβανίδης, Πρόεδρος Κέντρου Προστασίας τῆς Χριστιανικῆς Ταυτότητος

A΄ ΜΕΡΟΣ

Ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἀποτελεῖ τὸν ὑποστηρικτικὸ πυλώνα τῆς πνευματικῆς καὶ ἠθικῆς κάθε Ὀρθόδοξου λαοῦ, χωρὶς τὸν ὁποῖο ἡ ἐπιβίωσή του θὰ ἦταν ἀπολύτως ἀδύνατη.

Ὅταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἐπιστήμονες τοῦ κόσμου, σερβικῆς καταγωγῆς, ὁ Νίκολα Τέσλα, ρωτήθηκε ἂν πιστεύει ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ἀπάντησε χωρὶς δισταγμό: «Ὄχι, δὲν πιστεύω ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει. Εἶμαι σίγουρος καὶ ξέρω ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει».

Ἔχοντας κατὰ νοῦ ὅτι μόνο ἡ πίστη στὸν Θεὸ παρέχει τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, θὰ ἤθελα νὰ τονίσω ὅτι ἡ παραμελημένη θρησκευτικότητα ὁδηγεῖ ἕνα ἄτομο σὲ μία νευρωτικὴ κατάσταση, ἡ ὁποία μᾶς ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι κάτι δὲν πάει καλὰ στὸ σύστημα ἀξιολόγησης τῆς ζωῆς του. Μὲ ἄλλα λόγια, κάτι ποὺ δὲν ἔχει ἀντικειμενικὴ ἀξία ἐπιβάλλεται ὡς ἡ κύρια ἀξία τῆς ζωῆς, ἐνῶ αὐτὸ ποὺ πάντα εἶχε ἀξία, δηλαδὴ τὸ πνευματικὸ καὶ ἠθικὸ καλό, καταστέλλεται. Σὲ τέτοιες περιπτώσεις, κάποιος εἰσέρχεται σὲ μία κατάσταση ἀπελπισίας, χαλάρωσης τῆς ζωῆς καὶ ἀπάθειας, δηλαδὴ σὲ μία κατάσταση τοῦ λεγόμενου ὑπαρξιακοῦ κενοῦ. Αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ τὴν κατάσταση, στὴν ὁποία βρίσκεται ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ἐγκαταλείψει τὶς παλιὲς ἀξίες χωρὶς νὰ δημιουργήσει νέες· ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἔχει παραμελήσει τὸν παλιὸ ἠθικὸ κώδικα, πρὶν υἱοθετήσει ἕνα νέο, πιὸ τέλειο. Καὶ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ὑπαρξιακὸ κενὸ εἶναι τὸ καλύτερο παράδειγμα καὶ ἀπόδειξη τῆς νευρωτικῆς κατάστασης, στὴν ὁποία βρίσκεται ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος.

Πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι τὸ αἴσθημα τῆς ἔλλειψης νοήματος τῆς ζωῆς εἶναι τρομακτικὸ καὶ καταστροφικὸ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τοὺς κύριους λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ ψυχιατρικὲς κλινικὲς εἶναι γεμᾶτες ἀσθενεῖς. Μὲ λίγα λόγια, ὁ ἄνθρωπος ἔχει χάσει τὴν πίστη του στὸν Θεὸ καὶ ἄρα τὴν πίστη στὸν ἄνθρωπο καὶ σὲ ὅλες τὶς ὑψηλές, πνευματικὲς ἀξίες. Ἡ ἀπελπισία ἔχει γίνει ἀναπόφευκτος σύντροφος ζωῆς γιὰ τὰ μέλη ἑνὸς διεστραμμένου πολιτισμοῦ καὶ τῆς καταναλωτικῆς νοοτροπίας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου. Τέτοιοι ἄνθρωποι, δηλαδὴ οἱ ἀπελπισμένοι, χρειάζονται βοήθεια καὶ θεραπεία, γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ πίστη τους στὴ ζωὴ καὶ στὶς ὑψηλὲς ἀξίες, ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ πίστη στὸν ἄνθρωπο. Τὸ καλύτερο παράδειγμα ποὺ τὸ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι λιγότεροι ἄνθρωποι σήμερα ἀπευθύνονται σὲ ἕνα ἱερέα, καθὼς ἡ ἐξομολόγηση εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ὠφέλιμες ψυχοθεραπεῖες, γεγονὸς ποὺ ἔχει ὁδηγήσει σὲ ὅλο καὶ πιὸ πλήρεις νευροψυχιατρικὲς κλινικές. Δεδομένου, ὅταν οἱ ἄνθρωποι χάνουν τὴν πίστη τους στὸν Θεό, στὶς περισσότερες περιπτώσεις χάνουν καὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς, καὶ ἔτσι οἱ ψυχίατροι ἀναγκάζονται νὰ εἶναι ἕνα εἶδος σύγχρονων ἐξομολόγων ποὺ πρέπει νὰ ἀκοῦν περισσότερο τὸν ἀσθενῆ τους, ἀντὶ νὰ τὸν «ἀπελευθερώνουν» ἀπὸ τὸ ψυχοπαθολογικό του βάρος.