Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς - Σ’ αὐτή τήν κρύα σπηλιά πρῶτα ἄρχισε νά χτυπᾶ ἡ πλέον ζεστή καρδιά, πού χτύπησε στή γῆ…

Προς ένα μελλοντικό προσκυνητή: Για το σπήλαιο της Βηθλεέμ

Ετοιμάζεσαι για ταξίδι στους Αγίους Τόπους του Κυρίου. Άκουσες, λες, την ομιλία του δεσπότη Νεκταρίου περί του προηγούμενου προσκυνηματικού ταξιδιού, οπότε αυτό σε ενθάρρυνε ακόμα περισσότερο να πραγματοποιήσεις τον αγαθό σκοπό σου. Όμως ήθελες ενόψει Χριστουγέννων ακόμα κάτι να μάθεις περί του σπηλαίου της Βηθλεέμ, τούτου του γήινου παλατιού του ουράνιου Βασιλιά.

Η πλέον δοξασμένη απ᾿ όλες τις σπηλιές στον κόσμο βρίσκεται στο τέλος της πόλης της Βηθλεέμ . Καλός δρόμος, λευκός σαν ύφασμα, οδηγεί τους προσκυνητές από τα Ιεροσόλυμα προς τη Βηθλεέμ. Όμως εμείς λίγη προσοχή δώσαμε στον δρόμο. Με τα μάτια κοιτούσαμε τον δρόμο, ενώ με τις σκέψεις σκεφτόμασταν περί εκείνης της ιερής σπηλιάς. Γύρω μας πέτρινοι σωροί, γύρω από τον δρόμο κάτι λίγες πρασινάδες, λίγα αμπέλια, μερικοί κήποι με ελαιόδεντρα, που και που κάποιος αγρός με σιτάρι, αλλά κυρίως πέτρες. Όμως δεν μας νοιάζει. Τα μάτια μας κοιτάζουν όλα αυτά επιφανειακά, ενώ η ψυχή μας προσδοκά να δει εκείνη την αγαπητή σπηλιά.

Πρός ἕνα μελλοντικό προσκυνητή: Γιά τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἑτοιμάζεσαι γιά ταξίδι στούς Ἅγίους Τόπους τοῦ Κυρίου. Ἄκουσες, λές, τήν ὁμιλία τοῦ δεσπότη Νεκταρίου περί τοῦ προηγούμενου προσκυνηματικοῦ ταξιδιοῦ, ὁπότε αὐτό σέ ἐνθάρρυνε ἀκόμα περισσότερο νά πραγματοποιήσεις τόν ἀγαθό σκοπό σου. Ὅμως ἤθελες ἐνόψει Χριστουγέννων ἀκόμα κάτι νά μάθεις περί τοῦ σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ, τούτου τοῦ γήινου παλατιοῦ τοῦ οὐράνιου Βασιλιᾶ.
Ἡ πλέον δοξασμένη ἀπ᾿ ὅλες τίς σπηλιές στόν κόσμο βρίσκεται στό τέλος τῆς πόλης τῆς Βηθλεέμ . Καλός δρόμος, λευκός σάν ὕφασμα, ὁδηγεῖ τούς προσκυνητές ἀπό τά Ἱεροσόλυμα πρός τή Βηθλεέμ. Ὅμως ἐμεῖς λίγη προσοχή δώσαμε στόν δρόμο. Μέ τά μάτια κοιτούσαμε τόν δρόμο, ἐνῶ μέ τίς σκέψεις σκεφτόμασταν περί ἐκείνης τῆς ἱερῆς σπηλιᾶς. Γύρω μας πέτρινοι σωροί, γύρω ἀπό τόν δρόμο κάτι λίγες πρασινάδες, λίγα ἀμπέλια, μερικοί κῆποι μέ ἐλαιόδεντρα, ποῦ καί ποῦ κάποιος ἀγρός μέ σιτάρι, ἀλλά κυρίως πέτρες. Ὅμως δέν μᾶς νοιάζει.Τά μάτια μας κοιτάζουν ὅλα αὐτά ἐπιφανειακά, ἐνῶ ἡ ψυχή μας προσδοκᾶ νά δεῖ ἐκείνη τήν ἀγαπητή σπηλιά.