Ἅγιος
Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Αρχ. Ἀχρίδος
Σήμερα
ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη μίας
πολὺ μικρῆς ὁμάδας μαθητῶν καὶ ὀπαδῶν
Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου
μόνο τριακόσιους δεκαοκτὼ γλυκεῖς,
εὐώδεις καὶ ἀμάραντους καρπούς. Μιὰ
μικρὴ ἀλλά ἐκλεκτὴ ὁμάδα. Αὐτοὶ
εἶναι οἱ τριακόσιοι δεκαοκτὼ ἅγιοι
πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς
Συνόδου, ποὺ συνῆλθε στὴ Νίκαια τὸ
325 μ. Χ., τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα
Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γιὰ τὴν
ὑπεράσπιση, ἀποσαφήνιση καὶ βεβαίωση
τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.
Τὴν
ἐποχὴ ἐκείνη στὴν Ἐκκλησία εἶχαν
ἐμφανιστεῖ «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. κ'
29), πού φοροῦσαν ροῦχα ὅμοια μὲ τῶν
ποιμένων. Αὐτοὶ εἶχαν ἔκλυτη ζωὴ καὶ
γι' αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν μέσα
τους τόπο γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ.
Ἔτσι ἔπεσαν κι οἱ ἴδιοι, ἀλλά παρέσυραν
καὶ τοὺς πιστοὺς σὲ πλάνες. Ἡ διδασκαλία
τους ἦταν διαβρωτική, ὅπως κι ἡ ζωή
τους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λοιπὸν σύναξε
τοὺς ἁγίους αὐτοὺς τοῦ Θεοῦ σὲ μιὰ
Σύνοδο, ὥστε νὰ φανοῦν οἱ ἀληθινοὶ
διδάσκαλοι τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἀντίθεση
μὲ τοὺς πλανεμένους· νὰ φανεῖ ἡ δύναμη
ἐκείνων πού ἀγωνίζονται γιὰ τὸν Χριστὸ
ἐναντίον ἐκείνων πού τὸν πολεμοῦν
καὶ νὰ διακριθεῖ ὁ γλυκὺς καρπὸς τοῦ
καλοῦ Δέντρου, πού εἶναι ὁ Χριστός, σὲ
ἀντίθεση μὲ τοὺς σάπιους καὶ πικροὺς
καρποὺς τοῦ δέντρου τοῦ πονηροῦ.
