Θαυμαστὴ προστασία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἀπὸ Ἀρειανούς.

Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης (+)

«Πάτερ Γρηγόριε…»

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΑΡΕΙΑΝΟΥΣ

Βρισκόμαστε στο έτος 378 μ.Χ. Αυτήν τη χρονιά ο αυτοκράτωρ του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους Ουάλης, ο άνθρωπος που υποστήριζε τους Αρειανούς, φονεύθηκε σε πόλεμο με τους Γότθους που είχαν καταλάβει την Θράκη και την Μακε­δονία. Δύο χρόνια αργότερα ο Μ. Θεοδόσιος κα­τανικά τους Γότθους. Το Νοέμβριο αυτού του έ­τους, του 380, ο Θεοδόσιος έρχεται σαν αυτοκράτορας να εγκατασταθή στην πρωτεύουσα του βα­σιλείου του, στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη του επίσημη εμφάνισις θα γινόταν στον ναό των αγίων Αποστόλων, εκεί που υπήρχαν οι τάφοι των προκατόχων του αυτοκρατόρων. Πρωί-πρωί η βασιλι­κή πομπή θα προχωρούσε προς τον ναό. Ο ναός μέχρι τότε ανήκε στους Αρειανούς, αλλά τώρα άλ­λαξαν τα πράγματα. Εκείνη την επίσημη ημέρα θα παραδινόταν στους Ορθοδόξους. Γι’ αυτό ο Γρηγόριος, ο επίσκοπος των Ορθοδόξων, που πριν από δύο χρόνια βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολι αγωνιζόμενος για να κρατηθή άσβεστη η λαμπάδα της Ορθοδοξίας, τώρα πρωί-πρωί έπρεπε να μεταβή στον ναό των αγίων Αποστόλων, να τον πα­ραλαβή και να τιμήση με τον Ορθόδοξο λαό τον αυτοκράτορα..

Εκείνο το πρωινό τα πνεύματα ήταν ανήσυ­χα. Οι Ορθόδοξοι εφοβούντο μήπως οι Αρειανοί δη­μιουργήσουν επεισόδια. Αγωνιούσαν μη συμβή τί­ποτε δυσάρεστο στον ιεράρχη τους κατά την δια­δρομή από το σπίτι όπου διέμενε μέχρι τον ναό.

Δεν ήταν δύσκολο ένας φανατικός Αρειανός να του στείλη με το τόξο του ένα θανατηφόρο βέ­λος ή ένας άλλος θερμόαιμος να ορμήση εναντίον του με μαχαίρι. Όλα ήταν πιθανά.

Ὁ Μέγας Ἀντώνιος καί ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρείου...

 Σε ηλικία 100 ετών (!), ο Μέγας Αντώνιος εγκατέλειψε το ερημητήριο του, και κατέβηκε στην Αλεξάνδρεια, για να αντιμετωπίσει την αίρεση του Αρείου. Δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχος και μόνο προσευχόμενος, μπροστά στο πρόβλημα...

Αποστρεφόταν την αλλίωση της Ορθόδοξης πίστης, απο όπου και αν προερχόταν... Δίδασκε οτι η φιλία και η συναναστροφή με όσους εισάγουν καινοτομίες είναι βλάβη, και φθορά πρός απώλεια της ψυχής.

Ὁ Ὅσιος Ἰσαάκιος ὁ ὁμολογητής.«Μεγαλειότατε, ἄνοιξε τίς ἐκκλησίες τῶν Ὀρθοδόξων καί ὁ Θεός θά εὐλογεῖ τόν δρόμο σου».

30 Μαΐου

Ο όσιος Ισαάκιος, ο Ομολογητής

Στη διάρκεια της βασιλείας του Ουάλη (364-379) οι Άρειανιστές είχαν εξαπολύσει απηνή διωγμό κατά της Ορθοδοξίας, με σύνεργό τους τον αυτοκράτορα. Ο Ισαάκιος, ένας οικιστής της ερήμου, πληροφορηθείς τον διωγμό των χριστιανών, άφησε την έρημο (στη Συρία) και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, για να ενισχύσει τούς πιστούς και να ελέγξει τους αιρετικούς. Σχεδόν ταυτόχρονα ο αυτοκράτορας Ουάλης προήλασε με τον στρατό του βόρεια εναντίον των Γότθων, οι οποίοι είχαν κατέβει από τον Δούναβη προς την Θράκη.

Ο ερημίτης Ισαάκιος παρουσιάστηκε στον Ουάλη και του είπε: «Μεγαλειότατε, άνοιξε τις εκκλησίες των Ορθοδόξων και ο Θεός θά ευλογεί τον δρόμο σου». Περιφρονώντας τον γέροντα, ο αυτοκράτορας συνέχισε τον δρόμο του. Την επομένη ο γέροντας έσπευσε πάλι ενώπιόν του και επανέλαβε την προειδοποίηση. Ό αυτοκράτορας κοντοστάθηκε γιά να τον ακούσει, αλλά ο σύμβουλός του (πραιπόσιτος ), ένας Αρειανιστής, τον απέτρεψε. Την τρίτη ημέρα έτρεξε ξανά ο Ισαάκιος και αυτή τή φορά άρπαξε τό χαλινάρι του αλόγου του αυτοκράτορα και τον Ικέτευε να αφήσει ελεύθερη την Εκκλησία του Θεού• μάλιστα τον απείλησε ότι, αν ενεργούσε αντίθετα προς την προειδοποίηση, η Θεία Δικαιοσύνη θά τον έβρισκε. 

Εξοργισμένος ο Ουάλης πρόσταξε να πετάξουν τον γέροντα μέσα σε χαράδρα γεμάτη λάσπη και αγκάθια.

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Πατέρων τῆς Α' Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 Προ δύο ημερών εορτάσαμε τη μνήμη των 318 Πατέρων της Α' Οικουμενικής Συνόδου. Με την ευκαιρία αυτή ας θυμηθούμε δύο σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν κατά τη διάρκεια των εργασιών της.

α) Το χαστούκι του Αγίου Νικολάου προς τον αιρετικό Άρειο και ο δήθεν σκανδαλισμός 

     Πάντα μας κάνει εντύπωση ο δήθεν σκανδαλισμός, «ευσεβών» και μη, από το χαστούκι που έδωσε ο άγιος Νικόλαος στον Άρειο, μη ανεχόμενος τις βλασφημίες του, κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μας κάνει όταν «ευσεβείς υπερασπιστές» απολογούνται για την πράξη του αυτή, λέγοντας ότι, ναι, ήταν απαράδεκτη και ότι μετανόησε δήθεν στην φυλακή στην οποία επέτρεψε ο Χριστός να μπει για να του δοθεί χρόνος να μετανοήσει!!!

Ο άγιος Νικόλαος ήταν ένας λεβέντης άγιος. Το ότι ήταν πράος δεν σημαίνει ότι δεν ήταν λεβέντης, αγωνιστής, εν γνώσει ζηλωτής και γνήσιος εκφραστής της θεολογικής ακρίβειας και αλήθειας. Το ότι ήταν ταπεινός, δεν σημαίνει ότι δεν θα πέθαινε αν χρειαζόταν για τον Χριστό και την ακρίβεια των δογμάτων της Πίστεως. Ακριβώς το αντίθετο.

Στην φυλακή μπήκε σιδηροδέσμιος. Όταν τον επισκέφτηκαν ο Χριστός και η Παναγία δεν τον επισκέφτηκαν για να τον «μαλώσουν» αλλά για να τον επιβραβεύσουν.

Ο Χριστός τον ρωτάει: 

- Γιατί Νικόλαε είσαι φυλακισμένος; 

Μήπως τον ρωτάει γιατί δεν γνώριζε τον λόγο; Όχι, βέβαια, αλλά για να μείνει σε μας ως μαρτυρία και ομολογία Πίστεως η απάντηση του Αγίου: 

-Για την δική σας την Αγάπη, βρίσκομαι εδώ…

Και τότε του χάρισε ο Χριστός το Ιερό Ευαγγέλιο και η Παναγία ένα αρχιερατικό ωμοφόριο, αφού πρώτα τον ελευθέρωσαν από τα δεσμά του.

Μήπως ο άγιος δεν γνώριζε τους ισχύοντες νόμους, με τους οποίους αν κάποιος τολμούσε να χειροδικήσει σε κάποιον άλλο, ενώπιον του Βασιλέα, η τιμωρία ήταν το να κοπεί άμεσα το χέρι ή τα χέρια που χειροδίκησαν;

Οἱ Ἅγιοι 318 Πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος

Η 6^η Κυριακή μετά το Πάσχα και 1^η μετά την Ανάληψη του Χριστού, είναι αφιερωμένη από την Εκκλησίας μας στους 318 Θεοφόρους Πατέρες της Α' Αγίας Οικουμενικής Συνόδου. Επίσημα συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο στην Νίκαια της Βιθυνίας (βορειοδυτική Μικρά Ασία) το έτος 325 μ.Χ. Βασική αιτία της συγκλήσεως ήταν η αντιμετώπιση της αίρεσης του Αρείου, ο οποίος δεχόταν τον Χριστό ως κτίσμα, και ως κτίσμα ο Υιός και ο Λόγος του Θεού δεν είναι συνάναρχος και συναΐδιος προς τον Πατέρα. Συμμετείχαν 318 Πατέρες, αριθμός συμβολικός με τον αριθμό των ανδρών που χρησιμοποίησε ο Αβραάμ για να αντιμετωπίσει τους εχθρούς. “Πληροφορηθείς ο Αβραάμ ότι συνελήφθη αιχμάλωτος ο ανεψιός του ο Λωτ, επεστράτευσε τους δούλους, που είχαν γεννηθή και εζούσαν στον οίκον του, τριακοσίους δέκα οκτώ άνδρας, και κατεδίωξε τους νικητάς βασιλείς μέχρι της πόλεως Δαν” (Γεν. 14,14).

Ο Άγιος Πρόκλος Κωνσταντινουπόλεως γράφει, “Βλέπων τα θαύματα ανακηρύττω την Θεότητα”. Με τον ίδιο τρόπο δήλωσε την παρουσία Του, αγίασε και σφράγισε ο Τριαδικός Θεός τις εργασίες της Α΄ αυτής Συνόδου της Εκκλησίας του Χριστού, δηλαδή με θαύματα.

Ο Όσιος Αχίλλειος, απευθυνόμενος στον Άρειο του λέει:

- Εσύ Άρειε, και οι υποστηρικτές σου, εάν έχετε δίκαιο που λέτε ότι ο Υιός του Θεού είναι κτίσμα και ποίημα Θεού, πες τότε σ’ αυτήν την πέτρα που βρίσκεται εδώ μπροστά μας, να αναβλύσει έλαιον και τότε θα σας πιστέψουμε. Αλλιώς κάθε συζήτηση είναι μάταιη και δεν οδηγεί πουθενά.

Οι Αρειανοί ξαφνιάστηκαν και για λίγη ώρα έμειναν σιωπηλοί. Κατόπιν γυρίζουν και λένε στον Όσιο Αχίλλειο:

- Εσύ που είπες αυτό, εσύ και να το κάνεις.

Ο Όσιος Αχίλλειος όμως, χωρίς φόβο και χωρίς να δειλιάσει λεπτό, σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στον Βασιλέα και τους Αρχιερείς. Με πίστη στον Χριστό, αφού πρώτα προσευχήθηκε, τους λέει:

Ὁ ἅγιος Κύριλλος, ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων καί τά δύο ὑπερφυσικά φαινόμενα.

Ο άγιος Κύριλλος, αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων

Ο Κύριλλος γεννήθηκε στα Ιεροσόλυμα επί, βασιλείας του Κωνσταντίνου του Μεγάλου και εκοιμήθη επί, βασιλείας του Θεοδοσίου του Μεγάλου (315-386). Χειροτονήθηκε Ιερέας το έτος 346 και, κατόπιν, διαδέχθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο στα Ιεροσόλυμα τον όσιο Μάξιμο , μετά τον θάνατό του το 350. Σε τρεις περιπτώσεις εκθρονίστηκε και εξορίστηκε. Ανεκλήθη από την εξορία επί βασιλείας του Θεοδοσίου, αλλα δεν αποκαταστάθηκε στο αξίωμα του. ’Έζησε ειρηνικά οκτώ ακόμη χρόνια και ύστερα παρέδωσε την άγια ψυχή του στον Θεό.

Ό ποιμενάρχης Κύριλλος έδωσε δύο καίριες πνευματικές μάχες: μία εναντίον των αρειανιστών, οι οποίοι είχαν ισχυροποιηθεί υπό τον βασιλέα Κωνστάντιο, γιο του αγίου Κωνσταντίνου και η άλλη, όταν βασίλευε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, εναντίον αυτού του προδότη και των Ιουδαίων. 

Την περίοδο πού κυριαρχούσαν οι αρειανόφρονες, έλαβε χώρα ένα υπερφυσικό φαινόμενο. Την ημέρα της Πεντηκοστής, στις εννέα το πρωί, εμφανίστηκε στον ουρανό πάνω από τα Ιεροσόλυμα και μέχρι το Όρος των Ελαιών, ένας μεγάλος φωτεινός Σταυρός, λαμπρότερος και από τον ήλιο.   

Το υπερφυσικό αυτό φαινόμενο -το οποίο διάρκεσε πολλές ώρες, το είδαν όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων και αναφέρθηκε επισήμως στον αυτοκράτορα Κωνστάντιο- συνέβαλε τα μέγιστα στην αποκατάσταση της Ορθοδοξίας έναντι των αιρετικών.

Τό ἐν Νικαία μέγιστο Θαῦμα, ὅπου ὁ Μέγας Βασίλειος διά προσευχῆς ἄνοιξε τίς πύλες τῆς Ἐκκλησίας καί τήν παρέδωσε στούς Ὀρθοδόξους

19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ- ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΘΑΥΜΑΤΟΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

 Όταν βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο βασιλιάς Ουάλης, ήλθαν σ’ αυτόν οι αρειανόφρονες Επίσκοποι και Ιερείς της επαρχίας Νικαίας, αξιώνοντας να παραδώσει σ’ αυτούς τον Μητροπολιτικό Ναό για να ψάλλουν αυτοί εκεί και να εκδιώξουν τον Ορθόδοξο Αρχιερέα. Ο δε Ουάλης, ως ομόφρωνας τούτων, συμφώνησε. Ευθύς δε, απόστειλε στρατιώτες, εξεδίωξε τον Αρχιεπίσκοπο των Χριστιανών και όρισε να κατέχουν τον Ιερό Ναό οι Αρειανοί...

 Τούτο μαθαίνοντας οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Νικαίας έσπευσαν προς τον Άγιο, παρακαλώντας αυτόν να μεσιτεύσει στον βασιλέα για να μεταστρέψει την γνώμη του. 

Μεταβάς λοιπόν ο Άγιος Βασίλειος στην Κωνσταντινούπολη καί επισκεφθείς τον βασιλέα, είπε προς αυτόν: 

Ὅπως διαλύθηκε τότε ὁ Ἀρειανισμός, ἔτσι θὰ ἀφανισθεῖ καὶ ὁ Παπισμός. Καὶ τὸ τέλος του θὰ τὸ ἀναγγείλει ἡ οὐράνια φωνή: «ΚΑΤΕΒΛΗΘΗ»!

Ἦταν ὑπόδουλοι, ἀλλὰ δὲν ἦταν δοῦλοι. Ἦταν σκλαβωμένοι, μὰ δὲν ἔγιναν σκλάβοι ποτέ. Ἦταν τα­πεινοὶ καὶ καταφρονεμένοι, εἶχαν ὅ­μως ὑπέροχο καὶ ὑψηλὸ φρόνημα καὶ ἀρχον­τικὴ καρδιά. Ἦταν φτωχοί, μὰ πλούτιζαν τὸν κόσμο.

Δὲν εἶχαν πτυχία, διδακτορικὲς διατριβές, τίτλους καθηγεσίας· εἶχαν ὅμως τὴν ἀληθινὴ θεολογία. Ἦταν ζυμωμένοι μὲ τὴν Παράδοση. Ἦταν φορεῖς τῆς ἀλή­θειας τῶν Πατέρων, τῶν Ἀποστόλων, τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἦταν ἀληθινοί.

Οἱ Πατριάρχες καὶ οἱ Ἐπίσκοποι τῆς περιόδου τῆς Τουρκοκρατίας. Τῆς σκοτεινῆς περιόδου τῆς δουλείας.

Κι ὅταν δέχθηκαν τὴ μεγάλη πρόκληση, δὲν δίστασαν!

Οἱ μικροί, οἱ φτωχοί, οἱ ἀδύναμοι, οἱ διωγμένοι καὶ περιφρονούμενοι καὶ καταπιεζόμενοι εἶπαν τὸ μεγάλο ΟΧΙ!

ΟΧΙ στὸν παποκράτορα, τὸν δίκερο γίγαντα τῆς Ρώμης, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Δίκερο, διότι διεκδικεῖ διπλὴ ἐξουσία: πολιτικὴ καὶ ἐκκλησιαστική. Ἀλλὰ δίκερο καὶ διότι ἐνσαρκώνει τὸ δίκερο θηρίο τῆς «Ἀποκαλύψεως», ποὺ ἐμφανίζεται μὲ προσωπεῖο ἀρνιοῦ, ἀλλὰ εἶναι δράκων, καὶ τὸ ὁποῖο πείθει τοὺς λαοὺς νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο ὡς Χριστό (Ἀ­ποκ. ιγ΄ [13] 11-18).

Οἱ αἱρέσεις ὡς πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου

Είναι πρόδρομοί του πρώτα-πρώτα οι αιρέσεις. Πρώτες οι αιρέσεις φανέρωσαν το φοβερό και ύπουλο πόλεμο κατά της Πίστεως, κατά της Θεότητος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και κατά του Ορθοδόξου της Εκκλησίας Δόγματος, με σκοπό να προκαλέσουν σύγχυση, κλονισμό και απιστία στις ψυχές των ανθρώπων.

Και ο φοβερός αυτός σπόρος του Αντιχρίστου προκαλεί σάλο μεγάλο μέσα στην Εκκλησία με τον Αρειανισμό. Η αίρεση του Αρείου «πρόδρομος ελογίσθη  του Αντιχρίστου» (ΒΕΠΕΣ 30, 128) λέγει ξεκάθαρα ο Μέγας Αθανάσιος.

Η αίρεση αυτή φούντωσε και άπλωσε τα βδελυρά και βλάσφημα πλοκάμια της τον 4^ο μ.Χ. αιώνα. Οι Αρειανοί, ο Άρειος και οι οπαδοί του, πολεμούν την θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, λέγοντες, ότι δήθεν ο Υιός και Λόγος του Θεού δεν είναι αληθινός Θεός, αλλά «κτίσμα» και «ποίημα», δημιούργημα του Θεού.

«Τίς ἐπί τοιαύτας βλασφημίας οὐκ ἐξίσταται;» (Γιά τή βλασφημία τοῦ ἀνίερου κορανίου)

«ΤΙΣ ΕΠΙ ΤΟΙΑΥΤΑΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ΟΥΚ ΕΞΙΣΤΑΤΑΙ;» ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

(Για τη βλασφημία του ανίερου κορανίου)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Προικώον δώρημα στη Εκκλησία, είναι οι «Κατά Αρειανών» λόγοι του Αγίου Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας.  Ο Μέγας αυτός Ιεράρχης της Εκκλησίας μας, πολέμησε την αρειανική μάνητα.  Νέος ακόμα Διάκονος, το έτος 325 μ.Χ. συνόδευσε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο στη Νίκαια, όπου είχε συγκληθεί η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος.  Η Σύνοδος αυτή κατεδίκασε την αίρεση του Αρείου. Ο ίδιος ο Άγιος Αθανάσιος αναφέρει (Κατά Αρειανών Α΄) «Δια τούτο γαρ και η Οικουμενική Σύνοδος ταύτα λέγοντα τον Άρειον εξέβαλε της Εκκλησίας και αναθεμάτισεν ου φέρουσα την ασέβειαν». 

Η παρουσία του Αγίου Αθανασίου στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο ήταν καθοριστική.   Προς τούτο συνηγορεί και η αναφορά στην εν Αλεξανδρεία Σύνοδο του έτους 399 μ.Χ.  για τον Άγιο Αθανάσιο, ότι «την νόσον του Αρειανισμού έστησεν».  Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι όλη η ζωή του σχεδόν ήταν ένας αγώνας κατά της αίρεσης του Αρείου. Οι πολυποίκιλοι διωγμοί που είχε υποστεί, καταμαρτυρούν το μεγαλείο του αγώνα του για την αλήθεια της Πίστεως.

Ἕνα ἀστέρι τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἐκλεκτός τοῦ Θεοῦ,ΚΕΦ. Α΄ μέρος α΄

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΥΛΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Αὐτόμελον.

Θείας πίστεως ὁμολογία, ἄλλον Παῦλόν σε τῇ Ἐκκλησίᾳ, ζηλωτὴν ἐν ἱερεῦσιν ἀνέδειξε· συνεκβοᾷ σοι καὶ Ἄβελ πρὸς Κύριον, καὶ Ζαχαρίου τὸ αἷμα τὸ δίκαιον. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Ἀστράψας ἐν γῇ, ὡς ἄστρον οὐρανόφωτον, τὴν καθολικήν, φωτίζεις Ἐκκλησίαν νῦν, ὑπὲρ ἧς καὶ ἤθλησας, τὴν ψυχήν σου Παῦλε προθέμενος, καὶ ὡς Ζαχαρίου καὶ Ἀβελ τρανῶς, βοᾷ σου τὸ αἷμα πρὸς Κύριον.

Τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Αρχ. Ἀχρίδος

 Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τὴ μνήμη μίας πολὺ μικρῆς ὁμάδας μαθητῶν καὶ ὀπαδῶν Του. Σήμερα παρουσιάζει μπροστά σου μόνο τριακόσιους δεκαοκτὼ γλυκεῖς, εὐώδεις καὶ ἀμάραντους καρπούς. Μιὰ μικρὴ ἀλλά ἐκλεκτὴ ὁμάδα. Αὐτοὶ εἶναι οἱ τριακόσιοι δεκαοκτὼ ἅγιοι πατέρες τῆς Πρώτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ συνῆλθε στὴ Νίκαια τὸ 325 μ. Χ., τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γιὰ τὴν ὑπεράσπιση, ἀποσαφήνιση καὶ βεβαίωση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.

 Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὴν Ἐκκλησία εἶχαν ἐμφανιστεῖ «λύκοι βαρεῖς» (Πράξ. κ' 29), πού φοροῦσαν ροῦχα ὅμοια μὲ τῶν ποιμένων. Αὐτοὶ εἶχαν ἔκλυτη ζωὴ καὶ γι' αὐτὸ δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν μέσα τους τόπο γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἔπεσαν κι οἱ ἴδιοι, ἀλλά παρέσυραν καὶ τοὺς πιστοὺς σὲ πλάνες. Ἡ διδασκαλία τους ἦταν διαβρωτική, ὅπως κι ἡ ζωή τους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα λοιπὸν σύναξε τοὺς ἁγίους αὐτοὺς τοῦ Θεοῦ σὲ μιὰ Σύνοδο, ὥστε νὰ φανοῦν οἱ ἀληθινοὶ διδάσκαλοι τοῦ Χριστοῦ, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς πλανεμένους· νὰ φανεῖ ἡ δύναμη ἐκείνων πού ἀγωνίζονται γιὰ τὸν Χριστὸ ἐναντίον ἐκείνων πού τὸν πολεμοῦν καὶ νὰ διακριθεῖ ὁ γλυκὺς καρπὸς τοῦ καλοῦ Δέντρου, πού εἶναι ὁ Χριστός, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σάπιους καὶ πικροὺς καρποὺς τοῦ δέντρου τοῦ πονηροῦ.

Τό “χαστούκι” τοῦ ἁγίου πρός τόν Ἄρειο καί ὁ δῆθεν σκανδαλισμός …

 

Πάντα μας κάνει εντύπωση ο δήθεν σκανδαλισμός, “ευσεβών” και μη, από το χαστούκι που έδωσε ο άγιος Νικόλαος στον Άρειο, μη ανεχόμενος τις βλασφημίες του, κατά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο.
Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μας κάνει όταν “ευσεβείς υπερασπιστές” απολογούνται για την πράξη του αυτή, λέγοντας ότι, ναι, ήταν απαράδεκτη και ότι μετανόησε δήθεν στην φυλακή στην οποία επέτρεψε ο Χριστός να μπει για να του δοθεί χρόνος να μετανοήσει!!!
Ο άγιος Νικόλαος ήταν ένας λεβέντης άγιος. Το ότι ήταν πράος δεν σημαίνει ότι δεν ήταν λεβέντης, αγωνιστής, εν γνώσει ζηλωτής και γνήσιος εκφραστής της θεολογικής ακρίβειας και αλήθειας. Το ότι ήταν ταπεινός, δεν σημαίνει ότι δεν θα πέθαινε αν χρειαζόταν για τον Χριστό και την ακρίβεια των δογμάτων της Πίστεως. Ακριβώς το αντίθετο.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐνώπιον τοῦ Ἀρείου

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ

Σήμερα, κυριώνυμος ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ προστάτου τῆς Μονῆς μας, Ἁγίου Νικολάου, ἀγαπητοί μου προσκυνηταί, ἄς ἀναφέρωμε εἰς τήν ἀγάπη σας ἕνα μόνο περιστατικό, χαρακτηριστικό, πού ἀναφέρεται εἰς τόν πολυδιάστατο καί θαυμαστό βίο τοῦ Ἁγίου μας.

Ὡς γνωστόν, τό 325 στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας εἶχε λάβει χώρα ἡ Α´ Οἰκουμενική Σύνοδος κατά τοῦ Ἀρείου. Ὁ Ἄρειος ὑπεστήριζε, ἐν ὀλίγοις, ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι Θεός, ἀλλά ὅτι εἶναι δῆθεν τό τελειότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Κάτι ἀνάλογο δηλ. μέ αὐτό πού λένε πολλοί σήμερα, ὅτι ''ναί μέν ὁ Χριστός ἦτο μεγάλος εἰρηνοποιός, φοβερός ἐπαναστάτης, φιλόσοφος, πρωτότυπος κοινωνιολόγος'' καί ὅ,τι ἄλλο θές ἀκοῦς, κλπ., ἐκτός ἀπό τό ὅτι ἦτο ὁ σαρκωμένος Θεός. ''Ἔ, ὄχι ὅμως ὅτι ἦτο καί Θεός'', λένε.

Κυριακή τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων 318 Πατέρων τῆς Α' Ἁγίας καί Οἰκουμενικῆς Συνόδου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΩΝ 318 ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ A΄ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ  ΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ Η΄ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ

   Ἐν Πειραιεῖ   16-6-2013                                                                         

πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος ἐφημέριος Ἱ. Ν. Ἀγίας Παρασκευῆς Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Όπως ακούσαμε από τους θαυμασίους ύμνους, ιδιαίτερα από τα δοξαστικά του Εσπερινού «Τάς μυστικάς σήμερον του Πνεύματος σάλπιγγας...» και του Όρθρου «Των Αγίων Πατέρων ο χορός...», η Εκκλησία μας εορτάζει σήμερα Ζ΄ Κυριακή από του Πάσχα τους Αγίους και Θεοφόρους 318 Πατέρες, που συνεκρότησαν την Α΄ αγία και Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. επί της βασιλείας του αγίου ενδόξου θεοστέπτου βασιλέως και Ισαποστόλου Κωνσταντίνου του Μεγάλου.

Στη Σύνοδο αυτή συμμετείχαν πολύ μεγάλα ονόματα σοφών αγίων της Εκκλησίας μας, πολύ γνωστών σέ όλους μας, όπως ο εν αγίοις πατήρ ημών Αθανάσιος πατριάρχης Αλεξανδρείας ο Μέγας, που τότε ήταν διάκονος του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αλεξάνδρου, ο εν αγίοις πατήρ ημών Νικόλαος Επίσκοπος Μύρων της Λυκίας ο Θαυματουργός, ο οποίος ράπισε, χαστούκησε τον Άρειο για τις βλασφημίες, που εξεστόμισε, ο εν αγίοις πατήρ ημών Σπυρίδων Επίσκοπος Τριμυθούντος της Κύπρου ο Θαυματουργός, που έκανε το θαύμα με το κεραμίδι, ο εν αγίοις πατήρ ημών Αχίλλιος Επίσκοπος Λαρίσης, που έκανε το θαύμα με την πέτρα, που ανέβλυσε λάδι, ο εν αγίοις πατήρ ημών Αλέξανδρος Πατριάρχης Αλεξανδρείας, ο οποίος, όταν λειτουργούσε, είδε τον Χριστό ως βρέφος πάνω στο άγιο Δισκάριο να έχει σχισμένο τον χιτώνα, εξαιτίας του Αρείου, ο εν αγίοις πατήρ ημών Όσιος Επίσκοπος Κορδούης και πλήθος άλλων κληρικών, ηγουμένων, πρεσβυτέρων, διακόνων και μοναχών.