Ἐγκώμιο στὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Λεωνίδη καὶ τὴν Συνοδία του

Ο άγιος Μάρτυρας Λεωνίδης και η συνοδία του. (Εικόνα από https://argolika.gr).

Το εγκώμιο έγραψε ο Επίσκοπος Αθηνών Μιχαήλ Γ’ Χωνιάτης (1182-1222).

Λεωνίδης ο Άγιος Μάρτυς μετά των συναθλησασών μετ’ αυτού Αγίων Γυναικών Χαρίσσης*, Νίκης, Γαληνής, Καλλίδος, Νουνεχίας, Βασιλίσσης και Θεοδώρας, έζων επί της βασιλείας του Δεκίου του βασιλεύσαντος κατά τα έτη σμθ’-σνα’ (249-251), κατήγοντο δε εκ της Πελοποννήσου.

* Εν άλλοις γράφεται Χαριέσσης.

Κατά την αρχαίαν εποχήν υπήρχεν εις τας Αθήνας νόμος τις, ο οποίος καθώριζεν ότι οι γενναίως πίπτοντες εις τους πολέμους έπρεπε να κηδεύωνται δημοσία δαπάνη και εκτός των άλλων τιμών, αι οποίαι θα απεδίδοντο εις αυτούς, θα έπρεπεν οι θαπτόμενοι να εγκωμιάζωνται και με επιταφίους λόγους1. Τούτο δε εκρίθη επιβεβλημένον αφ’ ενός μεν διότι οι επιτάφιοι λόγοι θα απετέλουν δημοσίαν αναγνώρισιν της αρετής των απερχομένων, αφ’ ετέρου δε θα απετέλουν παρόρμησιν διά τους επιζώντας προς επιτέλεσιν γενναίων πράξεων.

Ημείς λοιπόν τόσην αδιαφορίαν θα δείξωμεν διά τον έπαινον της αρετής και διά την πρόθυμον άμιλλαν περί του καλού, ώστε να περιφρονήσωμεν, όσον εξαρτάται από ημάς, τους καλλινίκους Μάρτυρας, οι οποίοι είναι εδώ ενταφιασμένοι και να μη αποδώσωμεν εις αυτούς τας οφειλομένας θρησκευτικάς τιμάς, των οποίων είναι άξιοι;

Ἅγιος Σίμων ὁ Μυροβλύτης: Πῶς ἀντιμετώπισε τοὺς Σαρακηνοὺς πειρατὲς καὶ τί ἀπέγιναν

Ἂς δοῦμε ἕνα θαῦμα τοῦ ἁγίου Σίμωνα, τὸ ὁποῖο ἔκανε σὲ Σαρακηνοὺς ποὺ πῆγαν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρα γιὰ νὰ τὴν λεηλατήσουν. Παρακαλῶ τὴν ἀγάπην σας νὰ μὴ ἀμελεῖτε καὶ νὰ νυστάζετε, ἀλλὰ νὰ προσέχετε στὰ κατορθώματα τοῦ Ἁγίου γιὰ νὰ λάβετε πλούσια χάρη ἀπὸ αὐτόν.

Ὅταν ὁ ἅγιος Σίμωνας τέλειωσε τὴν οἰκοδόμηση τοῦ Μοναστηρίου τοῦ ἐπὶ τῆς θαυμαστῆς ἐκείνης πέτρας πρὸς τιμὴ καὶ δόξα τῶν Γενεθλίων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὴν ὀνόμασε Νέα Βηθλεέμ.

Ἔτσι, πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπὸ διάφορα μέρη ἔτρεχαν καὶ ὑποτάσσονταν σ' αὐτὸν ὡς μοναχοί. Ἀλλ' ἐπειδὴ τὴν περίοδο ἐκείνη (13ος αἱ.) κατὰ τὰ χρόνια τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς τὸ ταλαίπωρο βασίλειο τῶν Ἑλλήνων κατάντησε σὲ ἀθλία κατάσταση, ἔρχονταν οἱ Σαρακηνοὶ ἄφοβα μὲ τὰ πειρατικά τους πλοῖα, ἀκόμη καὶ στὸ... Ἅγιον Ὅρος καὶ ἅρπαζαν ὅτι ἔβρισκαν καὶ αἰχμαλώτιζαν καὶ πολλοὺς Μοναχούς.

Κάποτε, λοιπόν, πῆγαν καὶ στὸ λιμάνι τῆς Σιμωνόπετρας καὶ ἐπειδὴ ὁ ἅγιος Σίμων φοβήθηκε πὼς ἂν ἀνέβουν μέχρι τὸ μοναστήρι οἱ πειρατὲς μπορεῖ καὶ νὰ τοῦ βάλουν φωτιά, κατέβηκε ὁ ἴδιος μὲ κάποιους μαθητές του στὸν ἀρσανὰ φέρνοντας μαζί τους φορᾶ γιὰ νὰ τοὺς καλοπιάσει.

Οἱ Σαρακηνοὶ καλοδέχτηκαν τὰ φορᾶ ἀλλὰ ζητοῦσαν καὶ ἄλλα ρωτῶντας τους: «Ποῦ ἔχετε τοὺς θησαυρούς σας»; Γιατί νόμιζαν πὼς θὰ ἀποκτοῦσαν μεγάλο πλοῦτο καὶ λάφυρα ἀπὸ τὴν Μονὴ αὐτή.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐτελοῦς σχήματος τοῦ ἁγίου δὲν τοὺς γέμισε τὸ μάτι τὸν φοβέρισαν νὰ τοὺς δείξει ποιός ἦταν ὁ Ἡγούμενος. Καὶ ὁ ἅγιος Σίμων μὲ πραεία φωνή τους εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ταπεινός. Ἀλλὰ τίποτε δὲν ἔχουμε νὰ σᾶς δώσουμε ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα φοροῦμε».

Προφήτης Μωϋσῆς ὁ θεόπτης

πηγή: Το Ειλητάριον

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΩΥΣΗΣ Ο ΘΕΟΠΤΗΣ

Ο προφήτης Μωυσής καταγόταν από τη φυλή του Λευί. Γιος του Αμράμ και της Ιωχαβέδ, γεννήθηκε στην Αίγυπτο κατά τους χρόνους της σκληρής καταδυνάστευσης των ομογενών του από τον Φαραώ. Φοβούμενος ο Αιγύπτιος μονάρχης την αύξηση και ευημερία των Εβραίων, που ζούσαν εκεί από την εποχή του πάγκαλου Ιωσήφ, έκανε σκόπιμα σκληρότατες τις συνθήκες εργασίας τους και διέταξε να θανατώνονται όλα τα νεογέννητα άρρενα τέκνα τους. Η μητέρα του Μωυσέως, για να τον σώσει, τον έβαλε μέσα σε ένα κάνιστρο αλειμμένο με πίσσα, το οποίο απέθεσε η αδελφή του Μαριάμ στην ακροποταμιά του Νείλου, εγκαταλείποντάς τον στη θεία Πρόνοια. Το βρέφος το βρήκε η θυγατέρα του Φαραώ, η οποία το υιοθέτησε και του έδωσε το όνομα «Μωυσής», που σημαίνει «σωσμένος από τα ύδατα». Ανατράφηκε ως γνήσιος γιος της πριγκίπισσας και απέκτησε όλη τη σοφία και τη γνώση των Αιγυπτίων, χωρίς εν τούτοις να αποξενωθεί από την πίστη των πατέρων του και την αγάπη προς το έθνος του.

Σε ηλικία σαράντα ετών ο Μωυσής φόνευσε έναν Αιγύπτιο, που είχε επιτεθεί εναντίον ενός Ισραηλίτου, και για να διασωθεί από την καταδίωξη ξενιτεύτηκε στη γη Μαδιάμ. Εκεί, έλαβε ως σύζυγο τη Σεπφώρα, θυγατέρα του ειδωλολάτρου ιερέως της Μαδιάμ, Ιοθόρ. Μαζί της απέκτησε δύο γιους· τον Γηρσάμ, που σημαίνει «είμαι πάροικος σε ξένη γη», και τον Ελιέζερ, που σημαίνει «ο Θεός βοηθός». Κατά την πολυχρόνια εξορία του μακριά από τον λαό του, ο Μωυσής, ενώ έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του στην ησυχία των βουνών και της ερήμου, καταρτιζόταν εσωτερικά στην αποστολή για την οποία τον προόριζε ο Θεός, να ποιμάνει το λογικό Του ποίμνιο. Συγχρόνως, καθάριζε την καρδιά και τον νου του με την προσευχή και τη συνεχή αδολεσχία του Θεού.

Μία ημέρα, ύστερα από σαράντα χρόνια ξενιτείας στη Μαδιάμ, όπως έβοσκε τα πρόβατα στο όρος Χωρήβ, του φανερώθηκε ο Θεός υπό μορφήν πυρός εξερχομένου μέσα από μία βάτο, η οποία φλεγόταν αλλά δεν καιγόταν. Με την παράδοξη θεοφάνεια αυτή, η οποία απεικόνιζε και υποτύπωνε το μέγα μυστήριο του παρθενικού τοκετού της Κυρίας Θεοτόκου και της εν σαρκί ελεύσεως του Σωτήρος Χριστού, ο Θεός κάλεσε τον Μωυσή να επιστρέψει στην Αίγυπτο, για να ελευθερώσει τον λαό Του από την πικρή δουλεία και να τον επαναφέρει στη γη των πατέρων του. Επειδή αυτός ήταν ισχνός και βραδύγλωσσος και δίσταζε να αναλάβει πλήρως τούτο το έργο, του έδωσε ως βοηθό και διερμηνέα τον αδελφό του Ααρών. Παρουσιάσθηκαν λοιπόν μαζί στον Φαραώ και του ζήτησαν να επιτρέψει στους Ισραηλίτες να λατρεύσουν τον Θεό τους στην έρημο. Κατά θεία παραχώρηση, η υπερήφανη καρδιά του Φαραώ σκληρύνθηκε και δεν τους άφηνε με τίποτε να φύγουν. Τους κράτησε να εργάζονται ως δούλοι στις μεγάλες οικοδομικές εργασίες, που είχε επιχειρήσει η ματαιοδοξία του.

Πῶς μυρόβλυσε ἡ εἰκόνα τῆς ἁγίας Θεοδώρας τῆς ἐν Θεσσαλονίκη!

Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη(+3 Αυγούστου)

Υπήρχε ένας ζωγράφος που ονομαζόταν Ιωάννης ο οποίος δεν είχε δει ποτέ ενόσω ζούσε την αγία Θεοδώρα την εν Θεσσαλονίκη, ούτε είχε επισκεφθεί το Μοναστήρι στο οποίο έζησε.

Ένα βράδυ, λοιπόν, είδε στον ύπνο του ότι βρέθηκε στον τάφο της και είδε την καντήλα που ήταν κρεμασμένη και ανέβλυζε λάδι κάτω από την οποίαν υπήρχε ένα πήλινο δοχείο που δεχόταν το λάδι το οποίο έπεφτε, όπως πράγματι συνέβαινε.

Το πρωί ενώ περπατούσε στην αγορά της Θεσσαλονίκης τον πήρε ένας γνωστός του και τον πήγε στο μοναστήρι για να αναστηλώσει την εικόνα του αγίου Στεφάνου, στο όνομα του οποίου ήταν αφιερωμένη η Μονή.

Όταν μπήκαν μέσα αναγνώρισε το μέρος το οποίο είχε δει το προηγούμενο βράδυ στον ύπνο του και λέει στον φίλο του:

– Εδώ ήμουν χθες το βράδυ, και διηγήθηκε στον φίλο του όσα είδε.

Τις επόμενες τρεις νύχτες έβλεπε στον ύπνο του πως ζωγράφιζε την αγία Θεοδώρα.

Από αυτό πείστηκε πως έπρεπε να την ζωγραφίσει.

Γι’ αυτόν και όταν σηκώθηκε την ζωγράφισε μετά «πόθου, πόνου και ευλαβείας, χωρίς να ρωτήσει κάποιον πώς ήταν τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, η φυσιογνωμία της και η στάση του σώματός της».

Πῶς ἐπίλυσε τή διαμάχη γιά τήν μεγάλη λίμνη - Ἅγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας

Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο θαυματουργός

Πώς επίλυσε τη διαμάχη για την μεγάλη λίμνη

17 Νοεμβρίου

(Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Δύο αδέλφια μοίρασαν την περιουσία του πατέρα τους ο οποίος μεταξύ άλλων είχε και μία λίμνη.

Την λίμνη αυτή που ήταν πολύ μεγάλη και πλούσια ήθελαν να την αποκτήσουν και τα δύο αδέλφια και δεν συμφωνούσαν να την μοιράσουν. Για τον λόγο αυτό φιλονικούσαν αρκετό καιρό.

Για την επίλυση της διαφοράς τους κάλεσαν τον άγιο Γρηγόριο Νεοκαισαρείας τον θαυματουργό ο οποίος πήγε επί τόπου.

Εκεί τους παρακάλεσε να μην φιλονικούν και να εχθρεύονται μεταξύ τους και να αγαπά ο ένας τον άλλο με αδελφική ειρήνη που είναι προτιμότερη του πρόσκαιρου κέρδους το οποίο προκαλεί αιώνιο τιμωρία.

Αυτά τους είπε ο άγιος για να υπάρξει διαλλαγή και ειρήνη μεταξύ τους, αλλά αυτοί δεν συμμορφώνονταν γιατί ήταν ανήμεροι και άτακτοι. Και γι’ αυτό ετοιμάστηκαν να πολεμήσουν ο ένας τον άλλο.

Όταν ετοίμασαν τους άντρες και τα όπλα τους για να αρχίσει η μάχη, πήγε ο άγιος την προηγούμενη νύκτα στη λίμνη και αγρύπνησε εκεί προσευχόμενος, ζητώντας από τον Θεό να αποξηρανθεί, για να σταματήσει το σκάνδαλο ανάμεσα στα δύο αδέλφια.

Και πράγματι μέχρι το πρωί η λίμνη είχε αποξηρανθεί και όλο το μέρος εκείνο έμεινε χωρίς νερό, αφού μήτε στους λάκκους είχε μείνει μια ρανίδα ύδατος.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ «Νηστευτής»

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο «ΝΗΣΤΕΥΤΗΣ»

Καταγόμενος από την Κωνσταντινούπολη, ο άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής, διέλαμψε στο πατριαρχικό της θρόνο επί Τιβερίου (578-582) και Μαυρικίου (582-602). Χαράκτης στο επάγγελμα κατά τη νεανική του ηλικία, ήταν κοσμημένος με πολλές αρετές έχοντας θερμή αγάπη προς τον Θεό, ο Οποίος με προφητικές αποκαλύψεις τον προετοίμαζε για το μέγα αξίωμα, για το οποίο και τον προόριζε.

Ο πατριάρχης Ιωάννης Γ΄ ο Σχολαστικός (565-577) [21 Φεβρ.] ελκύσθηκε από την αγιότητά του και τον χειροτόνησε διάκονο αναθέτοντάς του τη διανομή της ελεημοσύνης στους φτωχούς της Κωνσταντινουπόλεως. Στη ιερή όσο και υπεύθυνη διακονία αυτή ο Ιωάννης επέδειξε σημεία αληθινής ευαγγελικής αγάπης. Σκόρπιζε απλόχερα την ελεημοσύνη, χωρίς να διακρίνει ποτέ του αξίους και αναξίους· και όσο περισσότερο αυτός έδινε, τόσο ο Θεός ευλογούσε το βαλάντιό του και δεν άδειαζε.

Μετά την κοίμηση του πατριάρχου Ευτυχίου, τον Απρίλιο του 582, διάδοχός του εξελέγη ο Ιωάννης. Ας σημειωθεί ότι αυτή την εποχή άρχισαν να αποδίδουν στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο τιμής του «Οικουμενικού Πατριάρχου», που ασφαλώς δεν σήμαινε υπεροχή έναντι των άλλων επισκόπων, προκάλεσε όμως τη σφοδρή αντίδραση του πάπα Ρώμης αγίου Γρηγορίου Διαλόγου [12 Μαρτ.].

Ἡ τιμωρία τοῦ ἁγίου Σαμψών τοῦ Ξενοδόχου στόν ἀμελῆ νοσοκόμο!

  Ο κληρικός Γενέσιος, υπηρετούσε ως νοσοκόμος στο Πανδοχείον του Σαμψών στην Κωνσταντινούπολη. Επειδή όμως ήταν αμελής και τεμπέλης και δεν φρόντιζε όπως έπρεπε τους αρρώστους, ο άγιος Σαμψών εμφανίστηκε αρχικά στον ύπνο του και τον παρακίνησε να επιμελείται καλά τους αρρώστους, για να μην υποφέρουν.

Επειδή όμως ο Γενέσιος δεν συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις, που του έκανε ο άγιος, του εμφανίστηκε για δεύτερη φορά ολοζώντανος και του έδωσε τόσο ξύλο, ώστε τον έκανε κατάμαυρο και γεμάτο πληγές σε όλο του το σώμα.

 

Και μάλιστα, ο Γενέσιος, από τον φόβον του έχασε την λαλιά του και δεν μπορούσε πλέον να μιλήσει.

 

Για να μάθουν, λοιπόν, τι έπαθε, του έδωσαν χαρτί και μολύβι για να γράψει τι ακριβώς συνέβη. Και τότε ο Γενέσιος έγραψε με λίγα λόγια τι έγινε.

 

Όταν έμαθε όλα αυτά ο Δρουγγάριος Λέοντας, ο οποίος είχε θεραπευθεί θαυματουργικά από τον άγιο Σαμψών, πήγε στο νοσοκομείο και διαπίστωσε και ο ίδιος ότι πράγματι ο Γενέσιος δεν μπορούσε να μιλήσει.