Ἅγιος Σίμων ὁ μυροβλύτης,(†1257)

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ

ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ

ΣΙΜΩΝΟΣ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΔΩ

Τοῦ ἐν τῇ πέτρᾳ ἀσκήσαντος καὶ μύρον ἀναβλύσαντος Ὅστις ἀνεπαύθη Τὸ ͵ασζ´ (1257) ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ, Δεκεμβρίου κ´.

Συγγραφεὶς μὲν ὑπὸ Ἡσαΐου μοναχοῦ, μεταγραφεὶς δὲ ὑπὸ Νικηφόρου ἱερομονάχου Χίου.

Οὗτος ὁ ὅσιος καὶ θεοφόρος πατὴρ ἡμῶν Σίμων, ὅτι μὲν εἶναι ἅγιος καὶ θεοφόρος καὶ σημειοφόρος, τὸ ἠξεύρομεν βεβαιότατα ἀπὸ τοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας, ὁποῦ ἠγωνίσθη ἐπὶ γῆς, καὶ ἀπὸ τὰ θαύματα ὁποῦ ἐτέλεσε καὶ ζῶν καὶ μετὰ θάνατον, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ ἐξαίρετον χάρισμα ὁποῦ τοῦ ἔδωκεν ὁ Θεὸς νὰ ἀναβλύζει μύρον ὁ τάφος του, καθώς ποτε καὶ τοῦ μεγαλομάρτυρας Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου· ὅτι μὲν εἶναι τοιοῦτος ὁ ὅσιος Σίμων, τὸ ἠξεύρομεν, λέγω, βεβαιότατα· ποία δὲ ἦτον ἡ πατρίς του, καὶ ποῖοι ἦσαν οἱ γονεῖς του, καὶ ποταπὴ ἐστάθη ἡ ἀνατροφή του καὶ ἡ παιδαγωγία του, δὲν μᾶς τὸ φανέρωσε καμία ἱστορία, οὐδὲ παράδοσις· πρὸς τούτοις οὐδὲ ποὺ πρῶτον ἔκαμεν ἀρχὴν τῶν ἀσκητικῶν του ἀγώνων.

Μακαρία ὑπακοή

Εἰς δὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος τοῦ Ἄθωνος ἐλθών, πόσην προθυμία εἶχε εἰς τὴν ἀρετή, αὐτὰ τὰ πράγματα τὸ ἔδειξαν ὕστερον ὅτι ἐρχόμενος ἐδῶ, δὲν φρόντισε ἄλλο, παρὰ νὰ εὕρῃ πνευματικὸν γέροντα διὰ νὰ ὑποταχθεῖ, ἠξεύροντας τὴν συμβουλὴν τοῦ θείου ἐκείνου πατρὸς τὴν λέγουσα ὅτι χωρὶς ὑπακοῆς ἀδύνατόν ἐστι σωθῆναί τινα· τὸν δὲ γέροντα ὅπου ἐζήτει, τὸν ἤθελε ὄχι μόνον ἐνάρετον, ἀλλὰ καὶ αὐστηρὸ ἐνάρετον μέν, διὰ νὰ ἠξεύρῃ νὰ τὸν ὁδηγῇ εἰς τὴν σωτηρίαν του, αὐστηρὸ δὲ καὶ ἀκριβὴ εἰς τὴν ἄσκησιν, διὰ νὰ μὴ συγκαταβαίνη εὐκόλως εἰς τὴν ἀσθένειαν τοῦ ὑποτακτικοῦ του. Περιέρχεται λοιπὸν καὶ γυρίζει ὅλα τὰ πνευματικὰ φροντιστήρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἤγουν μοναστήρια καὶ ἀσκητήρια, ὡς ἡ διψῶσα ἔλαφος, διὰ νὰ εὕρῃ πηγὴ ὕδατος ζῶντος- ἀνταμώνει τοὺς πλέον ἐναρέτους, περιεργάζεται τοῦ κάθε ἑνὸς τὰς ἐξαίρετους ἀρετάς· τέλος πάντων εὑρίσκει τὸν ποθούμενον εὑρίσκει, λέγω, γέροντα, ἄνθρωπον εἰς μὲν τὴν ἡλικία καὶ τὴν χρηστοήθεια καὶ τὴν σεμνότητα, γέροντα, εἰς δὲ τὴν ἀνδρεία καὶ τὸν τόνο τῆς ψυχῆς, νεάζοντα.

Λοιπόν, ἀνακαλύπτει εἰς αὐτὸν τὸν σκοπό του, καὶ βάνοντας μετάνοιαν, μένει εἰς τὴν ὑποταγή του πλήν, τόσον καλῶς καὶ ἀκριβῶς ὑπετάχθη, ὥστε ὁποῦ ὅλα τὰ προστάγματα τοῦ γέροντος, ὡς Θεοῦ ἐντολὰς τὰ τελείωνε τὸ γρηγορότερο, χωρὶς καμία περιέργεια ὁ δὲ γέροντας ἡ διὰ τὴν αὐστηρίαν του ἢ καὶ διὰ δοκιμὴν καὶ γυμνασία καὶ προκοπὴ τοῦ Σίμωνος, ὄχι μόνον τὸν ὕβριζεν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔδερνε μερικὲς φορές, καὶ αὐτὸς ὁ μακάριος μετὰ πάσης χαρᾶς καὶ εὐχαριστίας τὰ ἐδέχετο καὶ τὰ ὑπέμενε ὅλα· μάλιστα δέ, καὶ ζημία του τὸ νόμιζε, ὅταν δὲν ἔπασχε τὰ τοιαῦτα- ὅθεν καὶ πλέον τὸν ἀγάπα, παρὰ ὁποῦ ἀγαποῦν οἱ παῖδες τοὺς φυσικοὺς γονεῖς τους.

Ἅγιος Σίμων ὁ Μυροβλύτης: Πῶς ἀντιμετώπισε τοὺς Σαρακηνοὺς πειρατὲς καὶ τί ἀπέγιναν

Ἂς δοῦμε ἕνα θαῦμα τοῦ ἁγίου Σίμωνα, τὸ ὁποῖο ἔκανε σὲ Σαρακηνοὺς ποὺ πῆγαν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρα γιὰ νὰ τὴν λεηλατήσουν. Παρακαλῶ τὴν ἀγάπην σας νὰ μὴ ἀμελεῖτε καὶ νὰ νυστάζετε, ἀλλὰ νὰ προσέχετε στὰ κατορθώματα τοῦ Ἁγίου γιὰ νὰ λάβετε πλούσια χάρη ἀπὸ αὐτόν.

Ὅταν ὁ ἅγιος Σίμωνας τέλειωσε τὴν οἰκοδόμηση τοῦ Μοναστηρίου τοῦ ἐπὶ τῆς θαυμαστῆς ἐκείνης πέτρας πρὸς τιμὴ καὶ δόξα τῶν Γενεθλίων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, τὴν ὀνόμασε Νέα Βηθλεέμ.

Ἔτσι, πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπὸ διάφορα μέρη ἔτρεχαν καὶ ὑποτάσσονταν σ' αὐτὸν ὡς μοναχοί. Ἀλλ' ἐπειδὴ τὴν περίοδο ἐκείνη (13ος αἱ.) κατὰ τὰ χρόνια τῆς βυζαντινῆς ἐποχῆς τὸ ταλαίπωρο βασίλειο τῶν Ἑλλήνων κατάντησε σὲ ἀθλία κατάσταση, ἔρχονταν οἱ Σαρακηνοὶ ἄφοβα μὲ τὰ πειρατικά τους πλοῖα, ἀκόμη καὶ στὸ... Ἅγιον Ὅρος καὶ ἅρπαζαν ὅτι ἔβρισκαν καὶ αἰχμαλώτιζαν καὶ πολλοὺς Μοναχούς.

Κάποτε, λοιπόν, πῆγαν καὶ στὸ λιμάνι τῆς Σιμωνόπετρας καὶ ἐπειδὴ ὁ ἅγιος Σίμων φοβήθηκε πὼς ἂν ἀνέβουν μέχρι τὸ μοναστήρι οἱ πειρατὲς μπορεῖ καὶ νὰ τοῦ βάλουν φωτιά, κατέβηκε ὁ ἴδιος μὲ κάποιους μαθητές του στὸν ἀρσανὰ φέρνοντας μαζί τους φορᾶ γιὰ νὰ τοὺς καλοπιάσει.

Οἱ Σαρακηνοὶ καλοδέχτηκαν τὰ φορᾶ ἀλλὰ ζητοῦσαν καὶ ἄλλα ρωτῶντας τους: «Ποῦ ἔχετε τοὺς θησαυρούς σας»; Γιατί νόμιζαν πὼς θὰ ἀποκτοῦσαν μεγάλο πλοῦτο καὶ λάφυρα ἀπὸ τὴν Μονὴ αὐτή.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐτελοῦς σχήματος τοῦ ἁγίου δὲν τοὺς γέμισε τὸ μάτι τὸν φοβέρισαν νὰ τοὺς δείξει ποιός ἦταν ὁ Ἡγούμενος. Καὶ ὁ ἅγιος Σίμων μὲ πραεία φωνή τους εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ταπεινός. Ἀλλὰ τίποτε δὲν ἔχουμε νὰ σᾶς δώσουμε ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποῖα φοροῦμε».