Ὅσιος Συμεών τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκώφ

«Δεν είμαι διόλου διορατικός» - με κάποια ενόχληση και αμηχανία έλεγε για τον εαυτό του ο γέροντας Συμεών και συνέχιζε:

«Το μεγάλο χάρισμα της διορατικότητας δίνει ο Θεός στους εκλεκτούς του ενώ εδώ, απλά, με βοηθάει η μακροζωία μου. Αφού μπήκα στο σπίτι νωρίτερα από άλλους μπορώ να ξέρω καλύτερα και τη σειρά του. Έρχονται σε μένα οι άνθρωποι με τις θλίψεις και τις αμφιβολίες τους τόσο ευάλωτοι που σαν παιδία δεν μπορούν να κρυφτούν.

Όμως, τα θαυμαστά γεγονότα του βίου του, τα οποία συλλέγουν προσεκτικά για περισσότερο στο μοναστήρι, μιλούν για το αντίθετο. Ο γέροντας ήταν διορατικός ασκητής με μέγιστο χάρισμα προσευχής.

Ακριβώς αυτές οι πολυπληθείς μαρτυρίες των θαυμάτων αποτέλεσαν βάση για την αγιοκατάταξη του ιερομόναχου Συμεών (Ζελνίν) ως τοπικού αγίου που έλαβε χώρα στην Ιερά Μονή των Σπηλαίων του Πσκοφ την 1 Απριλίου του 2003 με τις ευλογίες του Πατριάρχη Αλεξίου Β΄:

«Λαμβάνοντας υπόψιν τον ενάρετον βίο, τα θαύματα που επιτέλεσε εν ζωή και μετά θάνατον, την τιμή που απολάμβανε εκ μέρους του πιστού λαού μέσα και εκτός της περιοχής του Πσκοφ, αγώνα προσευχής και τελεία ταπείνωση».

Γεννημένος σε μία απλή αγροτική οικογένεια στην περιοχή Πσκοφ, ο μελλοντικός όσιος Συμεών, από τα παιδικά του χρόνια ήταν ο εκλεκτός του Θεού. Συχνά ο μοναχός του μοναστηριού Κριπέτσκι Κορνίλιος (αγιοκατατάχθηκε αργότερα) έμενε στο σπίτι τους, ξεχωρίζοντας τον Βασίλη (ο μοναχός Συμεών κατά κόσμον), λέγοντας – «Θα γίνεις μοναχός και ένα σπουδαίος γέροντας».

Από τα παιδικά του χρόνια ο πατήρ Συμεών προσπαθούσε να μιμηθεί τους αγίους. Ακόμα προσευχόταν στον βράχο σαν τον όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Όταν στην ηλικία των είκοσι ετών ζήτησε την άδεια να γίνει μοναχός εισέπραξε κατηγορηματική άρνηση από τον πατέρα του. Η διαμάχη αυτή κράτησε μερικά χρόνια και έληξε, τελικά, με την εγκατάσταση του Βασίλη στο μοναστήρι. Έτσι το 1896 ο μετέπειτα γέροντας Συμεών κατατάχθηκε στην αδελφότητα της Ιεράς Μονής των Σπηλαίων του Πσκοφ.

Στάρετς Συμεών:Τήν ὥρα πού ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται στήν γῆ, μία ἄλλη λειτουργία τελεῖται στόν Οὐρανό

  Αυτό έδειξε ο Θεός σ΄ έναν μοναχό….

Είχε διακόνημα να καθαρίζει τον πρόναο του καθολικού της Μονής.

 Ένας άλλος νεαρός μοναχός σκούπιζε τον χώρο από την Ωραία Πύλη μέχρι την πύλη της Εκκλησίας. Την ίδια ώρα γινόταν η λειτουργία.

Προσευχόταν λοιπόν για τον εαυτό του, όπως μπορούσε, με την απλότητα της καρδιάς του.

Ξαφνικά στρέφει το βλέμμα του προς τα άνω και βλέπει τον ουρανό ανοιχτό και μια Αγία Τράπεζα.

Μπροστά στην Αγία αυτή Τράπεζα ήσαν τρεις αρχιερείς γονατιστοί.

Παράπλευρα έστεκε μια χορωδία με απερίγραπτη ομορφιά. Γινόταν ή θεία λειτουργία. Ολόκληρη. Την τελούσαν άγιοι ιεράρχες. Ιεράρχες σαν τους Βασίλειο, Γρηγόριο και Ιωάννη, σαν τους Αθανάσιο και Κύριλλο, τους οικουμενικούς διδασκάλους.

Έστάθη ο μοναχός περισσότερο από μισή ώρα ακίνητος και έβλεπε. Σαν να είχε μαρμαρώσει!

Όταν η λειτουργία τελείωσε και οί αδελφοί έφευγαν από την Εκκλησία, είδαν τον μοναχό αυτό να στέκει ακόμα ακίνητος. Ή σκούπα του είχε φύγει από τα χέρια. Σαν στήλη άλατος! Μουσκεμένος από τα δάκρυα. Κυριολεκτικά μουσκεμένος! Τον πήραν με προσοχή από το χέρι και, χωρίς να τον ερωτήσουν τίποτε, τον επήγαν στο κελί του.

ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΠΣΚΩΦ.Ἡ Ἀλεξάνδρα Προχόροβα διηγεῖται τά ἐξῆς .....

ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΠΣΚΩΦ

Η Αλεξάνδρα Προχόροβα διηγείται τα εξής: μέχρι τό 1956 είχε παραχωρήσει ο Θεός να υποφέρω από πάθηση του νευρικού συστήματος, πού δεν ανταποκρινόταν στη φαρμακευτική θεραπεία. Όπως λέει ο λαός, υπέφερα από πόρτσα. Αυτό σημαίνει πώς είχα γίνει θύμα από κάποιο «κακό μάτι». Ο Θεός μ’ ελέησε όμως κι η Παναγία μας έστρεψε τη ματιά της στήν αρρώστια μου καί μου έδειξε μια φωτογραφία του γέροντα-γιατρού Συμεών, πού ζούσε στο μοναστήρι της.

Εγώ γενικά δεν εκκλησιαζόμουν, δεν είχα κανένα ενδιαφέρον γιά τά πνευματικά θέματα. Έτσι η δύναμη του εχθρού εισχωρούσε εύκολα μέσα μου. Ο Μεγάλος Ποιμήν μας όμως, ο Χριστός, φαίνεται πώς μέ λογάριασε κι εμένα μέλος του ποιμνίου Του καί μέ οδήγησε να πιω νερό από την αγία πηγή Του.

Αφού έμαθα πρώτα γιά το γέροντα Συμεών από μια γυναίκα, πού μου έδωσε τη φωτογραφία καί τη διεύθυνσή του, αποφάσισα ξαφνικά να πάω στο Πέτσορι, στον π. Συμεών. Δεν περίμενα να δω κάποιον πνευματικό γιατρό, αλλά μάλλον ένα συνηθισμένο γιατρό πού βοηθούσε πολλούς ανθρώπους, αφού δεν είχα ιδέα από πίστη καί λειτουργίες, ούτε από νηστείες κι ιερά μυστήρια, ούτε από τελετές. Δεν είχα θρησκευτικά αισθήματα. Όλα γιά μένα ήταν κλειστά, ακατανόητα καί αδιάφορα.

Ὁ Ὅσιος Συμεών τῶν Σπηλαίων τοῦ Πσκωφ. Ἐμπειρίες καί διηγήσεις γνωστῶν του

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΠΣΚΩΦ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΓΝΩΣΤΩΝ ΤΟΥ. 

Στο  κεφάλαιο αυτό προστέθηκε από τά αρχεία των εκδοτών της αδελφότητας  του όσιου Γερμανού της Αλάσκας.

Ο Θεόδωρος Ιρτέλ θυμάται καί διηγείται κάποια περιστατικά γιά τον όσιο Συμεών:

Ο π. Συμεών έζησε σ’ ένα κελί της μονής Πέτσορι, είκοσι σκαλιά κάτω από το έδαφος. Τό κελί αυτό τό χρησιμοποίησε ο γέροντας από υπακοή.

Πρόσεχε μη χτυπήσεις τό κεφάλι σου, άκουγα κάπου από τό βάθος όταν χτυπούσα την εξωτερική πόρτα λέγοντας την προσευχή του Ιησού, για να κατεβώ κάτω καί να εξομολογηθώ. Μέ υποδεχόταν μ’ ένα μικρό κερί στο χέρι καί καθόταν μαζί μου στη γωνιά, σ’ ένα τραπέζι πού ήταν καλυμμένο μέ σκούρο τραπεζομάντηλο. Στον τοίχο ήταν κρεμασμένος ένας μεγάλος ζωγραφικός πίνακας της Αναστάσεως του Χριστού, μέ τη Μαρία τη Μαγδαληνή γονατιστή μπροστά Του.

Ο π. Συμεών μιλούσε απλά, μέ μια τοπική προφορά (του Πσκώβ), στο δόκιμο πού πέφτει στήν αμαρτία: «’Άν μπορούσες τουλάχιστο να προσπαθήσεις, ώστε να μη σου γίνει συνήθεια!»