«Ουκ οίδατε, ότι οι άγιοι τον κόσμον κρινούσιν;»
Θεωρώ τον αποστολικό αυτό λόγο πολύ ωφέλιμο αλλά και πάντοτε επίκαιρο, καθώς η Άγια Εκκλησία μας, ως γνωστόν, κάθε ημέρα εορτάζει ένα ή και περισσοτέρους αγίους.
Ο Απόστολος μας αποκαλύπτει ότι οι Άγιοι του Θεού κρίνουν τον παρόντα και τον μέλλοντα κόσμο. Αλλά πώς τον κρίνουν, θα ρωτήσει ίσως κανείς, αφού είναι δεδομένο ότι οι άγιοι τηρούν την εντολή: «μη κρίνετε, ίνα μη κριθητε»; (Ματθ. 7,1).
Οι άγιοι, δεν κρίνουν τους ανθρώπους με τον τρόπο που εμείς κρίνουμε ή κατακρίνουμε τους άλλους. Αλλά με μόνο το γεγονός ότι είναι άγιοι. Ότι δεν γεννήθηκαν, αλλά έγιναν άγιοι.
Όταν πλησιάζει κανείς το Χριστό, κρίνεται, όχι διότι τον κρίνει Αυτός, αφού είπε: «ουκ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον», αλλά κρίνεται από μόνος του. Αφ’ εαυτού του ο καθένας συντρίβεται και εξουθενώνεται ενώπιόν Του ανορθωτικά. Όταν οι υπηρέτες των Φαρισαίων και Αρχιερέων πήγαν να συλλάβουν τον Κύριο στη Γεθσημανή, πράος εκείνος και γλυκύς, τους ρώτησε: «Τίνα ζητείτε;». Του είπαν: «Ιησούν τον Ναζωραίον». «Είπεν αυτοίς ο Ιησούς: Εγώ ειμί». Στο άκουσμα αυτό οι σκληροί και άγριοι εκείνοι άνδρες «απήλθον εις τα οπίσω και έπεσον χαμαί» (Ιωαν. 18, 4-6). Δεν άντεξαν την παρουσία Του. Συγκλονίσθηκαν, ελέγχθηκαν και έλιωσαν «ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός»!
