Μανή, Θεκέλ, Φάρες! (Ἐμετρήθης, ἐζυγίσθης καὶ εὑρέθης ἐλλιπής)

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Μανή, Θεκέλ, Φάρες!

(Ἐμετρήθης, ἐζυγίσθης καὶ εὑρέθης ἐλλιπής)

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος (α΄, 15) ἐξηγεῖ:

«εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν, ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον». (: Ἔπειτα ἡ ἐπιθυμία του αὐτή, ἀφοῦ ὡς ἄλλη πονηρὰ γυνὴ συλλάβῃ διὰ τῆς παρανόμου ἑνώσεώς της μὲ τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ συγκατατίθεται εἰς αὐτήν, γεννᾷ ἁμαρτωλὰς πράξεις, ἡ δὲ ἁμαρτία, ὅταν καταστῇ πλήρης καὶ κυριεύσῃ τὴν ψυχήν, γεννᾷ τὸν θάνατον).

Εἶναι κακὸ ἡ ἁμαρτία; Λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος:

«Τίποτα δέν εἶναι κακό ἀπ’ τά ἀνθρώπινα κακά παρά μόνον ἡ ἁμαρτία, οὔτε ἡ πτώχεια, οὔτε ἡ ἀσθένεια, οὔτε ἡ ὕβρη, οὔτε ἡ ζημία, οὔτε ἡ περιφρόνηση, οὔτε αὐτό πού θεωρεῖται ὅτι εἶναι τό χειρότερο τῶν κακῶν, δηλαδή ὁ θάνατος. Γιατί σ’ ἐκείνους πού ζοῦν Χριστιανική ζωή εἶναι μόνο ὀνόματα, ὀνόματα συμφορῶν, χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Ἡ δέ ἀληθινή συμφορά εἶναι τὸ νὰ προσκρούσης στὸν Θεὸ καὶ νὰ κάνης κάτι ποὺ δὲν ἀρέσει σ’ Αὐτόν».

Καὶ συμπληρώνει ὁ Χρυσορρήμων Ἅγιος γιὰ τὴν τακτική τοῦ διαβόλου:

«Ὁ Θεὸς τὸ ἐπέτρεψε, γιὰ τὸ καλό μας»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ὁ Θεὸς τὸ ἐπέτρεψε, γιὰ τὸ καλό μας»

«Ἡ δὲ ὄντως χήρα καὶ µεµονωµένη ἤλπικεν ἐπὶ τὸν Θεὸν καὶ προσµένει ταῖς δεήσεσι καὶ ταῖς προσευχαῖς νυκτὸς καὶ ἡµέρας·» (Α΄ Τιμ. 5, 5). (δηλ.: Ἡ δὲ πραγµατικὴ χήρα, ἡ σώφρων δηλαδὴ καὶ ἁγνή, ποὺ εἶναι συγχρόνως καὶ ἔρηµος ἀπὸ συγγενεῖς, ἔχει στηρίξει τὰς ἐλπίδας της εἰς τὸν Θεόν καὶ καταγίνεται µὲ ἐπιµονὴν εἰς τὰς δεήσεις καὶ προσευχὰς νύκτα καὶ ἡµέραν).

Ὅταν ἔχουμε πλήρη ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα στὸν Θεό, τότε εἴμαστε στὴν οὐράνια πορεία.Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει:

«Ὅπως ὁ Θεὸς στεφανώνει ἐκεῖνον ποὺ κοπιάζει καὶ ταλαιπωρεῖται καὶ ὑποφέρει ἀκόμα, ἔτσι στεφανώνει κι ἐκεῖνον ποὺ ἐλπίζει. Γιατὶ τὸ ὄνομα τῆς ὑπομονῆς εἶναι ὄνομα ἱδρώτων καὶ μεγάλης καρτερίας. Ἀλλ’ ὅμως κι αὐτὸ τὸ χάρισε σ’ ἐκεῖνον ποὺ ἐλπίζει, γιὰ νὰ παρηγορήση τὴν ψυχὴ ποὺ κουράστηκε πολύ.Ὁ μακαριστὸς ἱεροκήρυκας Δ. Παναγόπουλος, ἔλεγε:

«Ὁ πραγματικὸς Χριστιανὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὑπερ­άνθρωπος. Δὲν ἔχει αἷμα μέσα του, ἀλλὰ νερό. Εἶναι πάντα ψύχραιμος καὶ δὲν θυμώνει. Γνωρίζει, ὅ,τι καὶ νὰ τοῦ συμβῆ στὴ ζωή του, ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέπει, γιὰ τὸ καλό του καὶ ἔτσι παρηγοριέται. Σ’ αὐτὸ τὸ γρανάζι σκοντάφτουν πολλοί.

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὁ Αἰτωλός, κάθε μέρα ποὺ ξυπνοῦσε, ἔκανε μία σύντομη προσευχή ποὺ ἔλεγε: “Πήγαινε Χριστέ καί σήμερα μπροστά μας! Ὁ Χριστός εἶπε, ὅποιος θέλει ἄς μέ ἀκολουθήση”».Στὸ βιβλίο “Βίος καὶ Λόγοι τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου” διαβάζουμε:

Εἴμεθα περαστικοὶ εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Εἴμεθα περαστικοὶ εἰς αὐτὴν τὴν ζωὴν

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφεσ. δ΄ 17) γράφει: «Τοῦτο οὖν λέγω καὶ μαρτύρομαι ἐν Κυρίῳ, μηκέτι ὑμᾶς περιπατεῖν καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ ἔθνη περιπατεῖ ἐν ματαιότητι τοῦ νοὸς αὐτῶν». (:Αὐτὸ λοιπὸν λέω καὶ σᾶς τὸ ζητῶ ἔντονα ὡς ἄνθρωπος συνδεδεμένος μὲ τὸν Κύριο:νὰ μὴ συμπεριφέρεστε πλέον ἐσεῖς, ὅπως συμπεριφέρονται οἱ ἄλλοι ἐθνικοί, ποὺ βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὶς ψεύτικες καὶ μάταιες ἰδέες τοῦ νοῦ τους).

Στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία ἀκοῦμε: «πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον». Ναὶ εἶναι μάταιη κάθε ἐνέργειά μας, ὅταν δὲν γίνεται γιὰ τὴν σωτηρία μας· «ὅλη ἡ δόξα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι σὰν ἄνθος χόρτου» (Ἡσ. 40, 65). Ὁ θεῖος Χρυσόστομος τονίζει σχετικά:

«Κανένας δὲν φέρνει ποτὲ στὸ νοῦ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, κανένας δὲν καταλαβαίνει ὅτι τὰ παρόντα περνοῦν, ὅτι αὐτὰ εἶναι πρόσκαιρα. Ἂν καὶ τὰ πράγματα βοοῦν κάθε ἡμέρα καὶ ἀφήνουν φωνή. Οἱ πρόωροι θάνατοι, οἱ μεταβολὲς τῶν πραγμάτων, ποὺ γίνονται ὅταν ἀκόμη ζοῦ­με, οἱ ἀρρώστιες καὶ τὰ λοιπὰ νοσήματα, δὲν μᾶς διδάσκουν. Δὲν γίνονται οἱ μεταβολὲς μόνο στὰ δικά μας σώματα, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ τὶς δῆ κανένας καὶ στὰ ἴδια τὰ στοιχεῖα. Παρατηροῦμε κάθε μέρα τὸν θάνατο στὶς διάφορες ἡλικίες, καὶ σ’ ὅλα παντοῦ χαρακτηρίζεται τὸ ἄστατο μὲ τὰ ἴδια τὰ πράγματα. Ποτὲ δὲν παρέμεινε ὁ χειμώνας, ποτὲ τὸ καλοκαίρι, οὔτε ἡ ἄνοιξη, οὔτε τὸ φθινόπωρο, ἀλλ’ ὅλα τρέχουν καὶ φεύγουν καὶ χάνονται».

Ἀκόμη καὶ ὁ κοσμικὸς ἄνθρωπος ὅταν δοκιμάση μία δύσκολη κατάσταση καταλαβαίνει τὴν ματαιότητα αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ἕνα τέτοιο παράδειγμα εἶναι καὶ τὸ ἀκόλουθο:

«Πρὶν πεθάνη σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν ἀπὸ καρκίνο τοῦ στομάχου, ἡ παγκοσμίου φήμης σχεδιάστρια καὶ συγγραφέας Crisda Rodriguez ἔγραψε:

1. Εἶχα τὸ πιὸ ἀκριβὸ αὐτοκίνητο στὸν κόσμο στὸ γκαράζ μου, ἀλλὰ τώρα πρέπει νὰ χρησιμοποιῶ ἀναπηρικὸ καροτσάκι.

2. Στὸ σπίτι μου ὑπάρχουν κάθε εἴδους ἐπώνυμα ροῦχα, παπούτσια καὶ τιμαλφῆ, ἀλλὰ τώρα τὸ σῶμα μου εἶναι τυλιγμένο σὲ ἕνα μικρὸ πανὶ πού μοῦ παρέχει τὸ νοσοκομεῖο.

Πατερικές διδαχές: Ἡ λύπη ἐξουθενώνει τόν ἄνθρωπο

Διαβάζουμε στὸ κατὰ Ματθαῖο Εὐαγγέλιο: «Δεῦτε πρὸς με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν». Δηλ. ἔλθετε πρὸς ἐμὲ ὅλοι, ὅσοι εἶσθε κοπιασμένοι καὶ φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θλίψεων καὶ ἀπὸ τὸ φόρτωμα τῶν φαρισαϊκῶν παραδόσεων, μὲ τὰς ὁποίας ὁ θεόπνευστος νόμος μετεβλήθη εἰς φορτίον δυσβάστακτον.Ἔλθετε πρὸς ἐμέ, καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω. Διότι ὁ ζυγὸς τῆς ὑπακοῆς πρὸς ἐμὲ καὶ τὴν διδασκαλίαν μου εἶναι μαλακὸς καὶ ὠφέλιμος εἰς αὐτὸν ποὺ τὸν φέρει· καὶ τὸ φορτίον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ καθηκόντων, ποὺ θέτω ἐγὼ ἐπὶ τῶν ὀπαδῶν μου, εἶναι ἐλαφρόν (Ματθ. ια΄, 28, 30). Δύσκολες οἱ θλίψεις, τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς τοῦ παραδείσου, ὅμως μέσῳ τῶν θλίψεων, ὅταν τὶς ἀντιμετωπίζουμε ἐν Χριστῷ ὁδηγούμεθα στὸν παράδεισο. • Ὁ Ἅγ. Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ παρατηρεῖ:

«Ὅταν ἡ λύπη κυριεύση τήν ψυχή, τή γεμίζει μέ ὀδύνη καί στενοχώρια. Δέν τήν ἀφήνει νά προσευχηθῆ μὲ θέρμη καὶ νὰ μελετήση τὶς Γραφὲς μὲ προσοχή. Ἐπίσης τὴν στερεῖ ἀπὸ τὴν πραότητα καὶ τὴν ἀνεκτικότητα στὴ συναναστροφὴ μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν κάνει νὰ ἀποστρέφεται κάθε συζήτηση. Ἡ λύπη καταθλίβει, ἐξουθενώνει τὸν ἄνθρωπο.