Ἡ ἐπίτασις τῆς ἁμαρτίας β’. Πρόοδος τοῦ ἀγαθοῦ. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Ὁ καιρὸς ἐγγύς ἐστιν. ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Ἀπ. 22,10-11)

Μιλήσαμε, ἀγαπητοί μου, πρὸ ἡμερῶν γιὰ τὴν ἐπίτασι τῆς ἁμαρτίας, τὴν ἐπιδείνωσι τοῦ κακοῦ, ποὺ παρατηρεῖται στὶς ἡμέρες μας. Ἀκοῦμε τὴν Ἀποκάλυψι νὰ λέῃ· «Ὁ καιρὸς ἐγγύς ἐστιν. ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»(Ἀπ. 22,10-11). Εἴδαμε ἕως ἐδῶ τὴν πρόοδο τοῦ κακοῦ· ὅτι τώρα ἡ ἐνίσχυσι τοῦ κακοῦ εὐνοεῖται καὶ χειροκροτεῖται. Τὸ θλιβερὸ εἶνε ὅτι, ἐνῷ ὁ κόσμος προχωρεῖ ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, τὰ παιδιὰ τοῦ Φωτός, οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κοιμοῦνται ὅπως οἱ μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης, ὅταν ὁ Θεάνθρωπος Κύριός μας ζοῦσε τὴ μεγάλη ἀγωνία. Ἑρμηνεύσαμε ὣς ἐδῶ τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ῥητοῦ τῆς Ἀποκαλύψεως. Συνεχίζουμε τώρα νὰ δοῦμε τὸ δεύτερο μέρος.

Ὑπάρχει καὶ τὸ καλὸ «ἔτι»

Παρὰ τὴν πρόοδο τοῦ κακοῦ ἡ Ἀποκάλυψις μᾶς παρηγορεῖ. Τί λέει στὴ συνέχεια τὸ χωρίο ποὺ ἑρμηνεύουμε· «ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Ἀπ. 22,11).

Δὲν προχωρεῖ δηλαδὴ μόνο τὸ κακό· προχωρεῖ καὶ τὸ καλό, ἔστω καὶ ἂν φαίνεται ὅτι κινεῖται σὲ μικρότερη κλίμακα. Μπορεῖ τὸ πονηρὸ νὰ πλεονεκτῇ σὲ ὄγκο, σὲ ποιότητα ὅμως ὑπερέχει τὸ ἀγαθό· τὸ ὕψος τῆς πίστεως, αὐτὸς ὁ «κόκκος σινάπεως» (Ματθ. 13,31· 17,20. Μᾶρκ. 4,31. Λουκ. 13,19· 17,6), ἀντισταθμίζει τὴν πλημμύρα τῆς ἀσεβείας καὶ ἀθεΐας. Ἄλλωστε, ἐνῷ τὸ κακὸ εἶνε θρασὺ καὶ ἀλαζονικό, τὸ ἀγαθὸ εἶνε σεμνὸ καὶ ἀφανές, προχωρεῖ χωρὶς θόρυβο καὶ καύχησι. «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως» (Λουκ. 17,20).

Οἱ ψευτοχειροτονίες τοῦ Βαρθολομαίου στοὺς ἀχειροτόνητους σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸ ὅραμα τοῦ Ὁσίου Φιλόθεου Ζερβάκου.

Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου

«Αγαπητοί, ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος ο μακαρίτης είδε σε όραμα να βρίσκεται στην Ωραία Πύλη ένα μουλάρι ντυμένο με διακονική στολή…

…ΕΝΑ ΜΟΥΛΑΡΙ ΜΕ ΔΙΑΚΟΝΙΚΗ ΣΤΟΛΗ…

…και μεγάλη ακαταστασία μέσα στο Ιερό.

ΟΡΑΜΑ !

Μερικές μέρες δεν μπορούσε να μιλήσει. Τόσο είχε καταπλαγεί.

Αλλά έχουμε και μία αντίστοιχη ιστορία στο Γεροντικό, που είδε κάποιος Γέρων ζώα ακάθαρτα μέσα στο Ιερόν του Ναού. Του Χριστιανικού Ναού.

Ἡ ἀποστασία τοῦ ἔθνους μας καί ἡ ἀπουσία ἡγετῶν ὡς θεία παιδαγωγία- Τό νέο ΟΧΙ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἀποστασία τοῦ ἔθνους μας καί ἡ ἀπουσία ἡγετῶν ὡς θεία παιδαγωγία- Τό νέο ΟΧΙ, 28-10-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Μανή, Θεκέλ, Φάρες! (Ἐμετρήθης, ἐζυγίσθης καὶ εὑρέθης ἐλλιπής)

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Μανή, Θεκέλ, Φάρες!

(Ἐμετρήθης, ἐζυγίσθης καὶ εὑρέθης ἐλλιπής)

Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος (α΄, 15) ἐξηγεῖ:

«εἶτα ἡ ἐπιθυμία συλλαβοῦσα τίκτει ἁμαρτίαν, ἡ δὲ ἁμαρτία ἀποτελεσθεῖσα ἀποκύει θάνατον». (: Ἔπειτα ἡ ἐπιθυμία του αὐτή, ἀφοῦ ὡς ἄλλη πονηρὰ γυνὴ συλλάβῃ διὰ τῆς παρανόμου ἑνώσεώς της μὲ τὴν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ συγκατατίθεται εἰς αὐτήν, γεννᾷ ἁμαρτωλὰς πράξεις, ἡ δὲ ἁμαρτία, ὅταν καταστῇ πλήρης καὶ κυριεύσῃ τὴν ψυχήν, γεννᾷ τὸν θάνατον).

Εἶναι κακὸ ἡ ἁμαρτία; Λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος:

«Τίποτα δέν εἶναι κακό ἀπ’ τά ἀνθρώπινα κακά παρά μόνον ἡ ἁμαρτία, οὔτε ἡ πτώχεια, οὔτε ἡ ἀσθένεια, οὔτε ἡ ὕβρη, οὔτε ἡ ζημία, οὔτε ἡ περιφρόνηση, οὔτε αὐτό πού θεωρεῖται ὅτι εἶναι τό χειρότερο τῶν κακῶν, δηλαδή ὁ θάνατος. Γιατί σ’ ἐκείνους πού ζοῦν Χριστιανική ζωή εἶναι μόνο ὀνόματα, ὀνόματα συμφορῶν, χωρίς πραγματικό περιεχόμενο. Ἡ δέ ἀληθινή συμφορά εἶναι τὸ νὰ προσκρούσης στὸν Θεὸ καὶ νὰ κάνης κάτι ποὺ δὲν ἀρέσει σ’ Αὐτόν».

Καὶ συμπληρώνει ὁ Χρυσορρήμων Ἅγιος γιὰ τὴν τακτική τοῦ διαβόλου:

Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία. (Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Παμφάγο καί ἀνθρωποκτόνο δαιμόνιο ἡ ἀπελπισία.

(Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ)

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Εἶναι ὁλοφάνερο, ὅτι ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες οἱ ἐχθροί τοῦ Γένους μας ἔχουν βαλθεῖ μέ κάθε μέσον νά μᾶς ἀφανίσουν. Ἐχθροί ἀπό ἔξω, ἀλλά κι ἀπό μέσα. Ξένοι ἀλλά καί ‘’δικοί μας’’ χειρότεροι ἀπό τούς ξένους. Στά τελευταῖα μάλιστα χρόνια ἔχουν κυριολεκτικά λυσσάξει ἐναντίον μας. Ἔχουν πάρει στά ἀντίχριστα καί ἀνθελληνικά τους χέρια ὅλες τίς ἐξουσίες, καί μέρα νύχτα πολεμᾶνε, ξεριζώνουν, περιφρονοῦν, συκοφαντοῦν, παραποιοῦν, ἐξολοθρεύουν ὅ,τι μοσχοβολάει Ὄμηρο, Θουκυδίδη, Πλάτωνα, Μέγα Βασίλειο, Ἱερό Χρυσόστομο, Γρηγόριο Παλαμᾶ, Κοσμᾶ Αἰτωλό, Καποδίστρια, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη, Παΐσιο καί Πορφύριο.

Τά χτυπήματα πού δεχόμαστε ὡς Γένος τῶν Ρωμηῶν εἶναι ἀλλεπάλληλα, ποικῖλα, ὕπουλα, μοχθηρά καί μισάνθρωπα. Ὁ λαός μας ἔχει ἐν πολλοῖς ἐξουθενωθεῖ. Ἡ ἀποστασία μας ἀπό τό ἅγιο θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ μᾶς κατέστησε πανεύκολα θύματα τῶν ἐπιβούλων. Ὁ πονηρός, προσφέροντάς μας πάμφθηνα καί πληθωρικά τίς ἐφήμερες ἀπολαύσεις τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς, μᾶς ἔπεισε νά πωλήσουμε τά πρωτοτόκια ἀντί πινακίου φακῆς.

Οἱ Ἀπόστολοι ὡμίλησαν σαφῶς περί τῆς Ἀποστασίας ~ Ἁγίου Ἐπισκόπου Θεοφάνους, τοῦ Ἐγκλείστου.

Το πνεύμα της Αποστασίας στους έσχατους καιρούς

κατά την ερμηνεία του Αγίου Επισκόπου Θεοφάνους του Εγκλείστου

»Στους έσχατους καιρούς ένα μόνον μέρος θα κρατήσει την γνήσια πίστη, όπως την παρέδωσαν οι Άγιοι Απόστολοι και την διατηρεί η Ορθόδοξος Εκκλησία…»

…Ο Απόστολος ὁμιλεῖ σαφῶς περὶ τῆς Ἀποστασίας, ἡ ὁποία θὰ συμβῆ στὶς ἔσχατες ἡμέρες, πρὶν ἀπὸ τὴν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Περὶ αὐτῆς ἀναφέρεται καὶ σὲ ἄλλες Ἐπιστολές του.

Στὴν Πρώτη πρὸς Τιμόθεον γράφει: «Τὸ δὲ Πνεῦμα ῥητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων» (Α’ Τιμ. δ’ 1). Ὁμοίως γράφει ὁ αὐτὸς στὴν Β’ Τιμ. γ’ 1 καὶ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος στὴν Β’ Πέτρ. γ’ 1.

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας μαρτυρεῖ, ὅτι ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ὡμίλησαν περὶ αὐτοῦ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο: «Μνήσθητε τῶν ρημάτων τῶν προειρημένων ὑπὸ τῶν ἀποστόλων καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἔλεγον ὑμῖν ὅτι ἐν ἐσχάτῳ χρόνῳ ἔσονται ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες, ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντες» (Ἰούδ. 17—19).

Ἡ ὥρα νὰ μιλήσῃ ὁ Θεός

Στὶς ἀρχὲς τοῦ ἔτους (7/1) ξεκίνησε πυρκαγιὰ ποὺ ἔ­καιγε τὶς δυτικὲς πολιτεῖες τῶν Η.Π.Α. χωρὶς νὰ μπορῇ νὰ ἀ­ναχαιτισθῇ ἀπὸ τὸ κράτος ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι κυβερνᾷ τὸν κόσμο ὅλο. Τὴν παραμονὴ τῆς ἐνάρξεως τῆς πυρκαγιᾶς, σὲ ἐκδήλωσι στὸ Χόλυγουντ γιὰ τὴν ἀπονομὴ τῶν βραβείων «Χρυσὲς σφαῖρες», ἡ παρουσιάστρια ἀναφερόμενη σ᾽ αὐ­τοὺς ποὺ πῆραν τὰ βραβεῖα ἔλεγε· «ὁ Θεός, ὁ δημιουργὸς τοῦ Σύμπαντος δὲν ἔχει καμμία ἀναφορά. Δὲν ὑπάρχει καμμία ἔκπληξη σὲ αὐτὴν τὴν δίχως Θεὸ πόλη» (βλ. https:/­/youtu.be/Es6PBea8fzM?feature=shared). Τὴν ἑπομένη ξεκίνησε ἡ πυρκαγιὰ ποὺ κατέκαψε τὸ Χόλλυγουντ, ὅπου βασίλευε ἡ ἀθεΐα ἡ ἀνηθικότητα καὶ ὁ σατανισμὸς καὶ ἔγινε αἰτία γιὰ νὰ παρασυρθῇ ὅλη ἡ γῆ. Μόνον μία κατοικία ἑνὸς πιστοῦ Χριστιανοῦ ἔμεινε ἀλώβητη.

Μετὰ ἀπὸ λίγο ξεκίνησαν οἱ σεισμοὶ τῆς Σαντορίνης. Τὰ νησιὰ τῶν Κυκλάδων σείονταν διαρκῶς, ἕνα πρωτοφα­νὲς φαινόμενο, θυμίζοντάς μας πόσο μικροὶ καὶ πόσο πρόσκαιροι εἴμαστε. Αὐτὰ τὰ νησιά, ποὺ κάποτε τὰ ὠνόμαζαν «ἁγιονήσια» γιὰ τὴ μεγάλη εὐλάβεια τῶν κατοίκων τους, σήμερα κάποιοι τὰ λένε «διαβολονήσια» γιὰ τὴν μεγάλη ἐπικράτησι τῆς ἁμαρ­τίας μέσῳ τοῦ τουρισμοῦ. Ὑ­πάρχουν βέβαια καὶ σήμερα ἑστίες ἀντιστάσεως καὶ πιστοὶ ποὺ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτὸ ἴσως μᾶς ἔδωσε μία μικρὴ ἀναβολή. Ἀλλὰ μέχρι πότε; Ἐμεῖς, ὅπως φαίνεται, ἀντὶ νὰ ἀξιοποιοῦμε τὴν ἀναβολὴ γιὰ μετάνοια, νομίζουμε ὅτι μποροῦμε νὰ συνεχίζουμε νὰ ἁμαρτάνουμε ἀδεῶς καὶ νὰ ἀσεβοῦμε ἀκόμη καὶ στὶς μεγάλες ἑορ­τὲς τῆς πίστεώς μας, ὅπως τὸ Πάσχα. Αὐτὰ δὲν εἶνε σημάδια ὅτι ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ;

Ὁ π. Αὐγουστῖνος ἤδη ἀπὸ τὸ 1963 ἔλεγε·

Πορεία χωρὶς πνευματικὰ φῶτα

Πορεία χωρὶς πνευματικὰ φῶτα

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

1ον

Ποῦ ὀφείλεται ἡ ὑποβάθμιση τῆς κοινωνίας μας; Ποιοὶ εἶναι οἱ «πρωταγωνιστές» τοῦ ὀλέθριου αὐτοῦ ἔργου; Πόσο ἀποτελεσματικοὶ εἶναι οἱ νόμοι γιὰ τὴν ἀνόρθωσή της; Τὰ προγράμματα καὶ τὰ σχέδια τῶν πολιτικῶν μποροῦν νὰ ἐμποδίσουν τὸ ρεῦμα τῆς ἐξαθλίωσης; Οἱ ἐλάχιστοι πολιτικοὶ ποὺ διαφοροποιοῦνται εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπηρεάσουν θετικά;

Ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐρωτήματα εἶναι μία, τὴν ὁποία δυστυχῶς οἱ κοσμικοί, ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι, ἀπορρίπτουν χωρὶς πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Οἱ ἄνθρωποι ἐγκατέλειψαν τὶς ἠθικὲς ἀρχές, στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦν τὰ πάθη τους, καταπατώντας ὅλα τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Εἶναι δοῦλοι τῆς φιληδονίας, τῆς φιλαργυρίας καὶ τῆς κενοδοξίας. Ὅταν αὐτὰ ἱκανοποιοῦνται, δὲν ἔχουν πιὰ ἄλλα ἐνδιαφέροντα! Δὲν μιλοῦν γιὰ καθήκοντα καὶ ὑποχρεώσεις καὶ ἔχουν λησμονήσει τὸ Θεό. Ζοῦν χωρὶς τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας του, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται. Πολλὰ μάλιστα ἁμαρτήματα, ποὺ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν ἐπίπεδο τῆς κτηνώδους ζωῆς, θεωροῦνται δικαιώματα, γιὰ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἀγωνίζονται!

Όσιος Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος: «Πρέπει νά εἴμεθα πάντοτε ἕτοιμοι, διά μετανοίας καί ἐξομολογήσεως».

Στίς πονηρές ἡμέρες μας ἐπλεόνασαν οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, οἱ βλασφημίες, ἀπιστίες, ἀσέβειες, ἀκολασίες, ἀδικίες, συκοφαντίες, γύμνια, ξετσιπωσύνη ἀνδρῶν καί γυναικῶν, μεταμορφώσεις ἀνδρῶν εἰς γυναίκας καί γυναικῶν εἰς ἄνδρας, μεταμορφώσεις ἀνδρῶν καί γυναικῶν εἰς σχῆμα καί μορφή δαιμόνων, ἀτιμίες ἀνηθικότητος, βρῶμα καί δυσωδία καί πᾶν φαῦλο.

Θεομίσητη λατρεία καὶ φρὶκτὴ ἀσέβεια, +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

«Οὐαί, ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι· ἐγκατελίπατε τὸν Κύριον καὶ παρωργίσατε τὸν ἅγιον τοῦ Ἰσραήλ» (Ἠσ. 1,4)

Προσπαθῶ, ἀγαπητοί μου, νὰ λαλῶ ἀλήθειαν. Αὐτὰ ποὺ θὰ ποῦμε θὰ εἶνε ἔλεγχος, ὅπως ἐπιβάλλει τὸ πνεῦμα Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης στὸν ἐργάτη τοῦ εὐαγγελίου. Χωρὶς ἔλεγχο μετάνοια δὲν ἐπέρχεται.

Μόνο μωροὶ μισοῦν τὸν ἔλεγχο· οἱ σοφοὶ τὸν ἀγαποῦν (βλ. Παρ. 9,8). Ἐλπίζω ἐσεῖς ν᾽ ἀγαπᾶτε τὸν ἔλεγχο, ποὺ στρέφεται ὄχι μόνο σὲ ἄλλους ἀλλὰ καὶ στὸν ἑαυτό μας, στ᾽ ἁμαρτήματά μας. Μὲ τὴν ἐλπίδα αὐτὴν προχωρῶ. Ἀφορμὴ μᾶς δίνουν θεόπνευστα λόγια.

* * *

Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, σὲ ἐποχὴ διαφθορᾶς τοῦ Ἰσραήλ, εἶπε κατ᾽ ἐντολὴν Θεοῦ· «Οὐαί, ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι…» (Ἠσ. 1,4). Ὁ ἔλεγχός του, τὸ «κουστούμι» αὐτό, ταιριάζει καὶ στὰ δικά μας μέτρα, στὴν ἐποχή μας.

Ὁ προφήτης ἤλεγξε τότε τοὺς πλουσίους γιὰ τὴν ἀσπλαχνία καὶ πλεονεξία τους, τὶς γυναῖκες γιὰ τὴν πολυτέλειά τους, τοὺς δικαστὰς γιὰ τὴ μεροληψία τους, τοὺς ἄρχοντες γιατὶ ἦταν «κοινωνοὶ κλεπτῶν» (ἔ.ἀ. 1,23), εἶχαν μερίδιο σὲ κλοπές. Ἀλλὰ προχώρησε περισσότερο. Διότι ὁ κυρίως ὑπεύθυνος τῆς ὅλης διαφθορᾶς ἑνὸς λαοῦ εἶνε ὁ κλῆρος· ἐναντίον αὐτῶν εἶνε ἀμείλικτος. Ὅ,τι ἀνομίες κι ἂν διέπρατταν οἱ ἄρχοντες, αὐτοὶ τοὺς ἐκάλυπταν μὲ τὰ ἄμφιά τους. Ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς ἔγιναν αἰτία ἡ πνευματικότης τῆς θρησκευτικῆς ζωῆς νὰ καταπέσῃ, νὰ μείνῃ ξηρὸς τύπος.

Θαυμαστὴ ἦταν ἡ λατρεία τοῦ Ἰσραήλ. Πῶς ἕνας μικρὸς λαός, μέσα σὲ μιὰ θάλασσα εἰδωλολατρίας, σὰν νησάκι στὸν ὠκεανό, κράτησε τὴν πίστι στὸν ἀληθινὸ Θεό. Στὴ λατρεία του εἶχε ἑορτές (σάββατο, νουμηνία, πάσχα, σκηνοπηγία, πεντηκοστή)· θυσίες ζῴων (πρόβατα, αἶγες, τράγοι, μοσχάρια, περιστέρια, τρυγόνια), καρπῶν (σιτάρι, λάδι, σιμιγδάλι, θυμίαμα)· εἶχε νηστεῖες (δύο μέρες τὴν ἑβδομάδα καὶ ἄλλες σὲ μνῆμες ἐορτῶν καὶ χαρμοσύνων γεγονότων τῆς ἱστορίας).

Ἡ πνευματικὴ θύελλα τῆς Πανθρησκείας. Φαινόμενο των εσχάτων και σημείο αποστασίας.

Δὲν ὑπάρχει καλλίτερο παράδειγμα γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ σημερινοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου. Ὁ κόσμος ἔφυγε ἀπὸ τὸ πατρικό του σπίτι, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ζεῖ ἁμαρτωλὰ καὶ πλανεμένα μὲ θεὸ τὴ σάρκα καὶ τὸ χρῆμα. Ἐνάρετοι ἄνθρωποι χαρακτηρίζουν τὶς ἡμέρες ὡς "ἡμέρες Νῶε", διότι τότε, ὅπως καὶ σήμερα, σκεφτόντουσαν οἱ ἄνθρωποι μόνο τὰ γήινα καὶ τὰ σαρκικά.

Σήμερα ὁ κατακλυσμὸς τῆς ἁμαρτίας παρασέρνει πολὺ κόσμο. Ἡ ἁμαρτία, ἡ πλάνη καὶ ἡ κοσμικότητα πλημμυρίζουν τὰ πάντα: δουλειά, σπίτι, σχολεῖο, στρατό, ψυχαγωγία, ἐνημέρωση. Τρία εἶναι τὰ μεγάλα παράθυρα, ἀπὸ τὰ ὁποία εἰσέρχεται τὸ σκοτάδι, ὁ βοῦρκος καὶ ἡ ἁμαρτία: ἡ Τηλεόραση, τὸ Διαδίκτυο καὶ τὸ φορητὸ τηλέφωνο. Ἂς μὴ κοροϊδευόμαστε, παρὰ τὴν χρησιμότητά τους, ἡ πνευματικὴ ζημιὰ ποὺ κάνουν εἶναι ἀσύγκριτα μεγαλύτερη.

Ὅσο πᾶμε, τὰ πράγματα γίνονται καὶ πιὸ ἐπικίνδυνα. Οἱ μορφὲς τοῦ κακοῦ πληθαίνουν καὶ γίνονται πολλὲς φορὲς δυσδιάκριτες, διαφορετικὲς κάθε φορά. Ἄλλες εἶναι φανερές, ἄλλες πονηρὰ συγκαλυμμένες καὶ παραπλανητικές. Οἱ τελευταῖες εἶναι καὶ οἱ πιὸ ἐπικίνδυνες, διότι κάνουν τὸ μαῦρο ἄσπρο, τὸ ψέμα ἀλήθεια καὶ τὸ κακὸ καλό. Ὁ Χριστὸς μᾶς προειδοποίησε: «βλέπετε μὴ τὶς ὑμᾶς πλανήση».

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ «Πρὸς τοὺς δοκιμαζομένους (ἐκ τῶν Σεισμῶν) κατοίκους τῶν Νήσων ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ καὶ ΑΜΟΡΓΟΥ»

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αγαπητοί αδελφοί εν Χριστώ – Συνέλληνες

Στις κρίσιμες αυτές ημέρες που βιώνετε (όλοι μας) την απειλή «της παντελούς εκ του σεισμού καταστροφής», παίρνω το θάρρος (εξ αγάπης) να σας τονίσω μια άλλη όψη της «παραδόσεως» των Σεισμών, ενθυμούμενος τον Ψαλμό (103) που διαβάζεται κατανυκτικά στην Ακολουθία του Εσπερινού: «Ητω η δόξα Κυρίου εις τους αιώνας, ευφρανθήσεται Κύριος επί τοις έργοις αυτού. Ο επιβλέπων επί την γην και ποιών αυτήν τρέμειν, ο απτόμενος των ορέων, και καπνίζονται».

Ως απάντηση ακούω, συνήθως, ότι αιτία των Σεισμών είναι ένα πηγμένο δεδομένο της Επιστήμης, τα ρήγματα κ.λ.π.

Στο βιβλίο «Η πορεία του Πνεύματος» του καθηγητού Ε. Μουτσόπουλου, υπογραμμίζουμε: «όσον περισσότερον η επιστήμη προσπαθεί να καθορίσει την πραγματικότητα ως προς την φύσιν της, τόσον περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι όπισθεν της αισθητής υλικής φαινομενικότητά της κρύπτεται ένας πυρήν πνευματικός». Στη γλώσσα της Αγίας Γραφής, της Εκκλησίας, των αγίων, αυτό σημαίνει: «Μπροστά από κάθε αιτία βρίσκεται το θέλημα του Θεού».

Ὁδηγίες χρήσεως ἑνός ἀπορροφητῆρα καί ἡ γενική Ἀποστασία

Ὁδηγίες χρήσεως ἑνός ἀπορροφητῆρα καί ἡ γενική Ἀποστασία

Πορφυρίτης

Ἀγόρασα ἕναν ἀπορροφητῆρα κουζίνας καί μέ ἔκπληξη διάβασα τίς ὁδηγίες χρήσεως: «Παρακαλοῦμε, πρίν χρησιμοποιήσετε γιά πρώτη φορά τή συσκευή, νά διαβάσετε προσεκτικά ὅλο τό ἐγχειρίδιο ὁδηγιῶν χρήσεως, γιά νά ἔχετε τήν καλύτερη δυνατή ἀπόδοση ἀπό τή συσκευή σας καί νά ἀποφύγετε τίς βλάβες λόγῳ τῆς κακῆς χρήσης». Ὅλα αὐτά γιά ἕναν ἁπλό ἀπορροφητῆρα· πού πατᾶς ἕνα κομβίο καί δουλεύει, τό κλείνεις καί σταματᾶ! Καί ἐάν χαλάσει, ἔ, δέν χάλασε καί ὁ κόσμος, μπορεῖς νά τόν ἐπιδιορθώσεις ἤ νά τόν ἀντικαταστήσεις σχετικά εὔκολα.

Σκέφθηκα ἀμέσως, συνειρμικά, μιά ἄλλου εἴδους «μηχανή», ἀνεκτίμητης ἀξίας, μέ πολλαπλές, πολύπλοκες καί «εἰδικοῦ τύπου» λειτουργίες, τήν ὁποία ἀφήνουμε νά λειτουργεῖ στόν «αὐτόματο». Ἔχει καί αὐτή «ἐγχειρίδιο λειτουργίας», τό ὁποῖο, ὄχι μόνο δέν μελετοῦμε, ἀλλά τό ἀγνοοῦμε ἐπιδεικτικά, ἀδιαφοροῦμε πλήρως γι’ αὐτό καί δέν τό διδασκόμαστε κἄν· οὔτε στό σχολεῖο, οὔτε στό σπίτι, οὔτε στήν ἐκκλησία. Αὐτή ἡ «μηχανή» δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τόν Ἄνθρωπο καί τό ἐγχειρίδιο, ἡ Ἁγία Γραφή!

«Τῆς ἁλώσεως προηγεῖται ἡ ἀποστασία καὶ τῆς ἀποστασίας ἕπεται ἡ ἅλωσις»

Ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε ὁ δάσκαλος κ. Σάββας Ἠλιάδης στὸ ἀρχονταρίκι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου στὸ Κιλκὶς τὴν Δευτέρα 29 Μαΐου 2017

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἑρμηνεύοντας τὸν πρῶτο στίχο ἀπὸ τὸ 4ο κεφάλαιο, τῆς Ἃ΄ πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολῆς: «Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονται τινὲς τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων, ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγων…», γράφει: «Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὰ λέγει διὰ τοὺς ὕστερον γενομένους αἱρετικούς, (…) καὶ διὰ ὅλους τούς ἄλλους, τὸς καταγομένους ἀπὸ τὴν πονηρᾶν φατρίαν τῶν αἱρετικῶν τούτων. Βλέπε δὲ ἀγαπητέ, ὅτι ὁ Παῦλος εἶπε, πὼς οἱ αἱρετικοὶ πρῶτον ἔχουν νὰ ἀποστατήσουν ἀπὸ τὴν...πίστιν καὶ τότε νὰ ξεράσουν τὰς κακοδοξίας αὐτῶν, διὰ νὰ δείξει πὼς ἡ πίστις εἶναι ὡσὰν ἄγκυρα καὶ ὅταν τινὰς ξεπέσει ἀπὸ τὴν ἄγκυραν, ναυαγεῖ καὶ καταποντίζεται εἰς τὴν ἀπώλειαν, κατὰ τὸν θεῖον Χρυσόστομον».

Καὶ συνεχίζει παρακάτω: «Ἐκεῖνα ὁπού οἱ αἱρετικοὶ οὗτοι ψεύδονται, δὲν τὰ ψεύδονται κατὰ ἄγνοιαν, ἀλλὰ γνωρίζοντες ὅτι εἶναι ψευδῆ, ὑποκρίνονται πὼς διδάσκουσι ταῦτα ὡς ἀληθινὰ καὶ βέβαια». Κρατῆστε καλὰ αὐτὴν τὴν μεγάλη διαχρονικὴ ἀλήθεια, ἀδελφοί μου, καθώς, ἀκριβῶς ἔτσι ἐργάζονται καὶ σήμερα οἱ ἐκτός, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ ἐκπορθοῦν καὶ ἁλώνουν τὶς ψυχές, ἀλλοιώνοντας τὴν Ἀλήθεια καὶ τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀφίσταται, ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ καλό, -καὶ αὐτὸ τὸ καλὸ δὲν εἶναι παρὰ ἡ Ἀλήθεια, τὴν ὁποία διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἁγίων της- τότε ἀκολουθεῖ ἡ ἰσοπέδωση τῶν πάντων, ἡ ἅλωση, ἡ καταστροφή. Τὸ διδάσκει ἐξάλλου μέσα στὸ χρόνο, μὲ γεγονότα καὶ αὐτὴ ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἡ Ἅλωση τῆς Πόλης ἀποτελεῖ μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς κοσμοϊστορικὲς περιπτώσεις. Αὐτά, ὡς μία μικρὴ εἰσαγωγή, διότι σήμερα ζοῦμε, χωρὶς πάσης ἀμφιβολίας, σὲ «ὕστερους καιρούς».

Ὁ Φώτης Κόντογλου μὲ τὸ δικό του κοντύλι θρηνεῖ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης:

«Ὅπως οἱ ἅγιοι βασανίζουνται καὶ στὸ τέλος τελειώνουνε τὸ μαρτύριό τους μὲ τὸ θάνατο καὶ παίρνουνε τὸ στεφάνι τῆς ἀφθαρσίας, ἔτσι κι ἡ ἁγιασμένη Πόλη, ἡ νέα Σιῶν τῆς χριστιανοσύνης, ἀφοῦ βασανίστηκε, ἔκλαψε, πόνεσε, ἀπὸ κάθε λογὴς τυράννισμα, ἦρθε ἡ μέρα ποὺ παράδωσε τὸ πνεῦμα της. Ἡ Ἱερὰ Κιβωτός, ἡ Δωδεκάτειχος Πόλις, ἔπεσε ματοβαμμένη στὶς 29 Μαΐου 1453, σὰν τὴ σεβάσμια μητέρα τῶν Μακκαβαίων.

Ποιὸ καλέμι μπορεῖ νὰ γράψει μὲ αἷμα, γιὰ νὰ ξιστορήσει τὴ θλίψη καὶ τὸν πόνο ποὺ περάσανε ὅσοι βρεθήκανε μέσα στὴ χιλιόχρονη καὶ γεραρὴ αὐτὴ πολιτεία, ποὺ ἤτανε, κατὰ τὰ θρηνητικὰ λόγια του βασιλιᾶ της Κωνσταντίνου τοῦ Παλαιολόγου:

«ἐλπὶς καὶ χαρὰ πάντων τῶν Ἑλλήνων, τὸ καύχημα πάσι τοῖς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολὴν» καὶ ποὺ τώρα ἤτανε σὰν μαραμένο λουλούδι!».

Πρωτοφανὴς ἀποστασία. Ἐπίσκοποι βάζουνε τοὺς ἑαυτούς τους δίπλα στοὺς Ἁγίους. (ΒΙΝΤΕΟ)

ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΚΛΗΣΙΟ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ ΣΤΑ ΚΑΜΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ. ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΣΥΜΕΩΝ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Βαρὺ θὰ εἶναι τὸ ἀντίτιµο γιὰ τὴν ἀποστασία µας

Βαρύ θα είναι το αντίτιµο για την αποστασία µας

«… Ο Θεός ου µυκτηρίζεται, ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος τούτο και θερίσει» (Γαλ. 6,7)

«Έρχεται καιρός ίνα οι άνθρωποι µανώσι, και επάν ίδωσί τινα µή µαινόµενον, επαναστήσονται αυτώ λέγοντες, ότι σύ µαίνη, διά το µή είναι όµοιον αυτοίς» (Είπε ο άγιος Αντώνιος ότι θά ’ρθει καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν· κι αν δουν κανέναν γνωστικό, θα τα βάλουν µαζί του λέγοντας, «εσύ τρελάθηκες», επειδή δε θα είναι όµοιος µ’ αυτούς).

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι βρισκόµαστε ήδη στην εποχή της προφητείας αυτής... Σήµερα το ψέµα βαφτίζεται αλήθεια, το αφύσικο θεωρείται φυσικό, η ανηθικότητα γίνεται µόδα, το παράλογο έγινε λογικό, κάθε ιερό, όσιο και ηθικό κατάντησε (το κατάντησαν κάποιοι...) ξεπερασµένο. Πρόοδος είναι πλέον µόνο η ισοπέδωση των πάντων. Και η διαστροφή θεωρείται µια κοινωνική κατάσταση που πρέπει να την αποδεχθείς, θέλεις δε θέλεις...

Είναι πολύ επίκαιρη η κραυγή του προφήτη Ησαΐα: «Ουαί οι λέγοντες το πονηρόν καλόν και το καλόν πονηρόν, οι τιθέντες το σκότος φως και το φώς σκότος, οι τιθέντες το πικρόν γλυκύ και το γλυκύ πικρόν» (Αλίµονο σ’ εκείνους, οι οποίοι το κακό το ονοµάζουν καλό και το καλό κακό. Αλίµονο σ’ εκείνους, οι οποίοι παρουσιάζουν το σκοτάδι ως φώς και το φώς ως σκοτάδι, οι οποίοι παρουσιάζουν το πικρό ως γλυκύ και το γλυκύ ως πικρό - Ησ. 5,20).

Κι ενώ τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια (ή µάλλον… κυνοβούλια!) συναγωνίζονται µεταξύ τους ποιό θα ψηφίσει νόµους, οι οποίοι θα νοµιµοποιούν τη διαστροφή και την ανωµαλία, στην ορθόδοξη χριστιανική Ελλάδα τα τελευταία χρόνια συµβαίνουν πράγµατα εξίσου αδιανόητα και παρανοϊκά! Μετά τη θέσπιση της ανηθικότητας ως νόµου (βλ. τα διάφορα σύµφωνα συµβίωσης, την προώθηση της ελεύθερης πορνείας µε «µαθήµατα» από το δηµοτικό σχολείο, αλλαγή φύλλου από τα 15η, κ.τ.λ) τελευταίως προέκυψε ακόµη ένα εκφυλιστικό φαινόµενο. Στις 15 Φεβρουαρίου 2024, η Ελληνική Πολιτεία εισήγαγε στη Βουλή και ψήφισε νοµοσχέδιο για ‘’το γάµο των οµόφυλων ζευγαριών’’!! Και συνέβη, δυστυχώς, το απευκταίον! Το επαίσχυντο νοµοθέτηµα από τους ‘’Πατέρες’’ του έθνους. Συνολικά στη διαδικασία συµµετείχαν 254 βουλευτές, εκ των οποίων οι 176 ψήφισαν «ναι», 76 «όχι», 2 «παρών», ενώ 46 απείχαν από την ψηφοφορία (!).

Ἔρχονται δεινά…

Ἔρχονται δεινά…

Νεκτάριος Δαπέργολας

«Καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν· καὶ ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καὶ ἔθυσαν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις καὶ ἐξέχεαν αἷμα ἀθῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν καὶ θυγατέρων…Καὶ ἐφονοκτονήθη ἡ γῆ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ ἐμιάνθη ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν. Καὶ ὠργίσθη θυμῷ Κύριος ἐπὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ ἐβδελύξατο τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ· καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν καὶ ἐκυρίευσαν αὐτῶν οἱ μισοῦντες αὐτούς. Καὶ ἔθλιψαν αὐτοὺς οἱ ἐχθροὶ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ὑπὸ τὰς χεῖρας αὐτῶν. Πλεονάκις ἐρρύσατο αὐτούς, αὐτοὶ δὲ παρεπίκραναν αὐτὸν ἐν τῇ βουλῇ αὐτῶν καὶ ἐταπεινώθησαν ἐν ταῖς ἀνομίαις αὐτῶν…» (Ψαλμ. 105, 35-43)

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ» ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΘΕΟ! (Μιά ἀκόμη μορφή ἑωσφορικῆς ἀποστασίας τοῦ σύγχρονου κόσμου )

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 5η Φεβρουαρίου 2024

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ «ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ» ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΘΕΟ!

(Μια ακόμη μορφή εωσφορικής αποστασίας του σύγχρονου κόσμου)

Ο σύγχρονος κόσμος, μέσα στην πρωτοφανή παραζάλη της έσχατης αποστασίας του και παρά την φαινομενική ευημερία του, ως αποτέλεσμα της καταπληκτικής τεχνολογικής προόδου, παλεύει απεγνωσμένα να νικήσει τους δύο μεγαλύτερους εχθρούς του,τη φθορά και τον θάνατο. Πασχίζει με κάθε τρόπο να βρεί το φάρμακο, που θα του χαρίσει την πολυπόθητη «αθανασία». Και επειδή δεν το κατορθώνει, βιώνει μια άνευ προηγουμένου τρομακτική υπαρξιακή αγωνία, καθώς βασανίζεται ανελέητα από την «οσμή του θανάτου», την οποία συναντά σε κάθε βήμα της ζωής του.

Η παρούσα ανακοίνωσή μας είναι αφιερωμένη σ’ αυτή την τραγική πλευρά του σημερινού κόσμου, στην αγωνιώδη και ακατάπαυστη προσπάθειά του να επιτύχει, μέσω κυρίως της επιστήμης και της τεχνολογίας, την αθανασία, ή έστω μια παράταση ζωής, που θα βασίζεται όμως μόνο στις δικές του δυνάμεις, χωρίς τον Θεό και μακράν του Θεού. Πρωτοπόροι σ’ αυτή την πορεία προς το απόλυτο αδιέξοδο οι «κατακτητές» του κόσμου, (πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά, κοινωνικά κλπ) και ουραγοί οι αποχαυνωμένες και αποπροσανατολισμένες μάζες, οι οποίες θεωρούν τους κατακτητές τους ως «μεσσίες», περιμένοντας να τους «κάνουν αθάνατους»!

Ἡ ἐλευθερία τῆς δουλείας καὶ ἡ βασιλεία τῆς Δεββώρας

Ἡ ἐλευθερία τῆς δουλείας καὶ ἡ βασιλεία τῆς Δεββώρας

Γράφει ὁ Δρ Χαράλαμπος Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ὅταν ἡ ζωή μας δὲν εἶναι χριστοκεντρική, ὅταν παραθεωροῦμε τὸν Χριστό μας ἢ καὶ τὸν ἀρνούμαστε παντελῶς, ζοῦμε στὸ σκοτάδι καὶ ἔχουμε μόνιμη ταραχή, τὴν ὁποία προσπαθοῦμε νὰ ἀποβάλλουμε μὲ τὴν συνέργεια τοῦ πονηροῦ, «τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος» (Ἐφεσ. στ΄ 12). Ὅταν λείπει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ζωή μας, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται. Ὅταν ὁδηγοῦμε τὸ καράβι τῆς ζωῆς μας στὸ πολυκύμαντο τοῦ βίου πέλαγος χωρὶς κυβερνήτη μας τὸν Χριστό, σίγουρα θὰ τὸ ρίξουμε σὲ ὑφάλους ἢ θὰ τὸ τσακίσουμε στὰ βράχια. Ὅταν λείπει ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν ζωή μας νοιώθουμε ἕνα κενὸ δυσαναπλήρωτο, μιὰ θλίψη ἀνεξήγητη καὶ τοῦτο γιατί, «σ’ ὅποιον ἔχει λύπη ὁ Χριστὸς τοῦ λείπει».

Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κεντρομόλος δύναμη ποὺ μᾶς συγκρατεῖ στὴν τροχιὰ τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου, αὐτοῦ ποὺ σήμερα μερικοὶ ὀνομάζουν «νόμο δουλείας» καὶ τὸν ἐξορκίζουν ζώντας τὴν ἐφάμαρτη ἐλευθερία, τῆς ὁποίας καὶ ὑψώνουν τὸ λάβαρο. Ἐνῶ γνωρίζουν ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ἀγάπης μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν φυγόκεντρη δύναμη τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἐνοικεῖ μέσα μας, ἀφοῦ «ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπιμελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος» (Γέν. 8, 21), δὲν θέλουν τὴν προστασία του νομίζοντας ὅτι αὐτὸ περιορίζει τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία τους. Δὲν σκέφτονται ὅτι ἡ «ἀπόλυτη ἐλευθερία» ἐκτροχιάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ «στὰ Τέμπη» τῆς καταστροφῆς.

Ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐλευθερία καὶ μᾶς θέλει ὅλους ἐλεύθερους κοντά Του. Ἔτσι, ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι πλούσιος σὲ θεϊκὲς δωρεές, ἐνῶ ἀντίθετα πτωχὸς εἶναι ὅποιος παραβιάζει τὶς θεῖες ἐντολές, ποὺ ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν δουλεία· στὴν δουλεία τῶν παθῶν, τῆς φιλαρχίας, τῆς φιλοδοξίας, τοῦ πλούτου, τῶν πρόσκαιρων ἀπολαύσεων.

Οἱ «Ἄρχοντες» ἐνεργοῦν ἀπερίσκεπτα

Οἱ «Ἄρχοντες» ἐνεργοῦν ἀπερίσκεπτα

Γράφει ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ἡμέρες πονηρές, ἡμέρες ἀποστασίας, ἡμέρες βασιλείας τῆς ἁμαρτίας, ὑπῆρχαν ἀνέκαθεν ἂν καὶ σήμερα πληθύνθηκαν, ἀφοῦ ζοῦμε σὲ ἡμέρες ὅπου βασιλεύει τὸ κακό, ἡ διαστροφή, ἡ ἁμαρτία, καὶ αὐτὸ λόγῳ ἄγνοιας τῆς καλωσύνης καὶ ἀπορρίψεως τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς ἀρετῆς. Ψάχνουμε γιὰ ἀρχηγούς, μπροστάρηδες, καπεταναίους, ἀλλὰ δὲν βλέπουμε Ἄνδρες μὲ «ἐλέυθερο χριστιανικὸ πνεῦμα» καὶ καταλήγουμε σὲ Δεββῶρες, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴν «Ἁγία Γραφή, ὅπου στὸ βιβλίο τῶν Κριτῶν γράφει: «Διὰ τὸ μὴ εἶναι ἄνδρα ἐβασίλευσε Δεββώρα» (Κριτ. 4΄ 9).

Προσὸν τῆς σύγχρονης κοινωνίας εἶναι ἡ ἁμαρτία. Αὐτὴ κυριαρχεῖ καὶ ἐπιβάλλεται. Προβάλλεται ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως καὶ ἐξελίσσονται πολιτικά, κοινωνικὰ καὶ πολιτισμικά, ὅσοι νοιώθουν ὑπερήφανοι γιὰ αὐτήν. Ἡ κατάπτωση λογίζεται ἐλευθερία. Διαστρέφεται ἡ ἔννοια τοῦ καλοῦ, τοῦ ἠθικοῦ, τοῦ ὡραίου καὶ προβάλλεται τὸ κακό, τὸ ἀνήθικο, τὸ ἄσχημο. Ἡ κοινωνία μας παραβλέπει τὸν ἔμφυτο ἠθικὸ νόμο καὶ μεταβάλλει τὴν αἴσθηση τοῦ ὡραίου ἀνάλογα μὲ τοὺς ἰδιοτελεῖς σκοπούς της. Ποῦ, λοιπόν, πορευόμαστε; Τὰ μάτια μας, ψυχικὰ καὶ σωματικά, ἔπαψαν νὰ βλέπουν καθαρά, ἀφοῦ ὁ καταρράκτης τῆς ἁμαρτίας ἐμποδίζει τὴν καθαρὴ ὅραση. Ἔτσι, ὅλοι μας βαδίζουμε πρὸς τὸ χάος, ἀφοῦ, «τυφλὸς τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται» (Ματθ. ιε΄ 14). Ποῦ εἶναι ἡ ἀπόλυτη προσοχή μας καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή μας τώρα, ὅπου τὰ οἰκονομικά, κοινωνικά, πολιτιστικά, ἠθικὰ καὶ ἐθνικὰ προβλήματα εἶναι αὐξημένα μὲ ἄγνωστη τὴν ἐπιταχυνόμενη ἐπιδείνωσή τους; Ποῦ εἶναι οἱ ἀρετὲς αὐτὲς ποὺ ἀποτελοῦν τὶς πνευματικὲς ἀντιστάσεις τοῦ λαοῦ στὶς ἐνέργειες τῶν κρατούντων; Τὶς βλέπουμε ἰσχνές, ἂν ὄχι ἀνύπαρκτες, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ «Ἄρχοντες» νὰ ἐνεργοῦν πολλὲς φορὲς ἀπερίσκεπτα καὶ νὰ ἀλλοιώνουν τὸν πολιτισμό μας, τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας ὑπονομεύοντας ταυτόχρονα θεσμοὺς καταξιωμένους μέσα στὴν ἱστορία, ὅπως ὁ γάμος καὶ ἡ οἰκογένεια. Ἀλλοιώνοντας, ὅμως, τὶς πατροπαράδοτες παραδόσεις δημιουργοῦν προβλήματα στὸ ἴδιο τὸ Γένος μας μὲ προεκτάσεις γιὰ δυσοίωνο μέλλον.

Σὲ αὐτὲς τὶς πονηρὲς ἡμέρες, ὅπου τὸ ἦθος θεωρεῖται παρωχημένο, ἡ πίστη περιγελᾶται, ἡ σωφροσύνη χλευάζεται καὶ ἡ πονηράδα λογίζεται ἐξυπνάδα, ἔρχεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος νὰ μᾶς πεῖ: «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν» (Ἐφεσ. ε΄ 15).