Ὁ Πνευματισμὸς καὶ ἡ σύγχρονη ἐξέλιξή του

Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ζώτου

Ἱ. Μ. Σταγῶν καί Μετεώρων

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ

«Ἔχουμε ἀλλαγές στό Γαλαξία, τό σύμπαν καί τίς ἐνέργειες… (εἶναι) τό πνευματικό ξύπνημα τῆς ἀνθρωπότητας… γιά νά καταλάβουν καί νά χρησιμοποιήσουν τίς νέες ἐνέργειες. Ἔχουμε ἀνύψωση τῆς συνειδητότητας. Ἄνοιγμα τῆς καρδιᾶς καί ἀπόρριψη τῆς ἀρνητικότητας»(1). «Ἡ ἀνθρωπότητα μαθαίνει ἕνα μεγάλο μάθημα αὐτό τόν καιρό. Τό μάθημα εἶναι, φυσικά, νά αντιληφθεῖτε τήν θεϊκότητά σας, τήν σύνδεσή μας μέ τόν πρῶτο δημιουργό καί μέ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν… Νά καταλάβετε ὅτι ὅλα εἶναι συνδεδεμένα καί ὅτι εἶστε ἕνα μέρος ὅλων αυτῶν»(2).

Αὐτές οἱ «συμπαντικῶν» διαστάσεων δηλώσεις τῶν σύγχρονων πνευματικῶν «ἀφυπνιστῶν τῆς ἀνθρωπότητας» μᾶς παραπέμπουν νά μελετήσουμε τή θρησκεία στά πλαίσια τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ὅπου καταδεικνύεται ἡ σχεδόν παγκοσμιότητα τῶν ψυχικῶν φαινομένων καί τῶν μυστικιστικῶν ἐμπειριῶν, καθώς καί πρακτικῶν ὅπως ἡ μαντεία, ἡ μαγεία καί ὁ πνευματισμός.

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες μέ τήν νεκυομαντεία(3) (νεκρομαντεία), οἱ Ἰουδαῖοι, Χαλδαῖοι, Ἀσσύριοι, Πέρσες, Ρωμαῖοι, Αἰγύπτιοι καί ἄλλοι εἰδωλολατρικοί λαοί(4), μέ διάφορες τεχνικές, τελετουργικά καί ἐπικλήσεις, προσπαθοῦσαν νά προσπελάσουν τόν κόσμο τῶν πνευμάτων.

Ἡ Παλαιά Διαθήκη περιγράφει τέτοια περιστατικά καί τά καταδικάζει ἀπερίφραστα: «…οὐ μαθήσει ποιεῖν κατά τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν ἐκείνων. Οὐκ εὐρεθήσεται ἐν σοὶ… μαντευόμενος μαντείαν… ἐγγαστρίμυθος καὶ τερατοσκόπος, ἐπερωτῶν τοὺς νεκροὺς» (Δευτερ. 18, 9-12), «καὶ ἐὰν εἴπωσι πρὸς ὑμᾶς̇ ζητήσατε τοὺς ἐγγαστριμύθους καὶ τοὺς ἀπὸ τῆς γῆς φωνοῦντας, τούς κενολογοῦντας, οἳ ἐκ τῆς κοιλίας φωνοῦσιν, οὐχὶ ἔθνος πρὸς Θεὸν αὐτοῦ ἐκζητήσουσι; Τὶ ἐκζητοῦσι περὶ τῶν ζώντων τοὺς νεκρούς;» (Ἡσ. 8, 19). «Κατά τόν B. Grom», γράφει ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, «ὁ ὅρος πνευματισμός εἶναι μεταβλητός καί περιλαμβάνει ἀπό τούς παλιούς σαμανιστικούς ἐξορκισμούς καί τῆς νεκρομαντείας τῶν Ἑλλήνων μέχρι τό μοντέρνο τραπεζάκι καί τίς θρησκεῖες τῶν Umbanda καί Macumba στή Βραζιλία. Ἔτσι τό θέμα αὐτό διαφοροποιεῖται πολύ σήμερα, ἀνάλογα μέ τίς τεχνικές πού χρησιμοποιοῦνται καί τά κίνητρα τοῦ κάθε ἀνθρώπου ἤ τῆς κάθε ὁμάδας πού τόν ἀσκεῖ»(5).

«Εἶναι σύστημα ἀποκαλύψεων, τάς ὁποίας τά πνεύματα δίδουσι πρός τούς, διά τοῦ πνευματισμοῦ, ἐπικαλουμένους αὐτά»(6).

Σύμφωνα μέ τόν ὁρισμό τῆς Ἐθνικῆς Ἕνωσης Πνευματιστικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀμερικῆς: «Ο πνευματισμός είναι η επιστήμη, η φιλοσοφία και η θρησκεία της συνεχούς ζωής, που βασίζονται στο καταδεδειγμένο γεγονός της επικοινωνίας, με τη βοήθεια των διάμεσων (μέντιουμ), με εκείνους που ζουν στον κόσμο των πνευμάτων (1919)»(7).

Ἀπό τό πνεῦμα «Ἐμμανουήλ» (μέσω ψυχογραφίας τοῦ Francisco Candido Xavier) ἔρχεται ἡ ἐπιβεβαίωση: «Στο δόγμα του πνευματισμού η επιστήμη ερευνά, η φιλοσοφία ολοκληρώνει, και το Ευαγγέλιο φωτίζει»(8).

Χ.Ο.Ε. - Α.Θ.Α.ΖΩ , μία αἵρεση μέ κρυπτο χιλιαστικές καί κρυπτο εὐαγγελιστικές θέσεις πού ἔχει ἁλώσει σήμερα μεγάλο μέρος τοῦ ποιμνίου τῆς Ἑλληνικῆς κρατικῆς ἐκκλησίας .

 Χ.Ο.Ε. - Α.Θ.Α.ΖΩ , μία αίρεση με κρυπτο χιλιαστικές και κρυπτο ευαγγελιστικές θεσεις που έχει αλώσει σήμερα μεγάλο μέρος του ποιμνήου της Ελληνικής  κρατικής εκκλησίας .

 

του Πρεσβ. Ιωάννου Ζώτου, Εντεταλμένου της Ιεράς Μητροπόλεως Σταγών και Μετεώρων επί θεμάτων αιρέσεων

1. Ιστορική αναδρομή.
Ιδρυτής της κίνησης ο Στυλιανός Γιαννετάκης, τελειόφοιτος Δ΄ Δημοτικού, που γεννήθηκε στην Κρήτη, στα Χανιά, το 1904.

Το 1959 ιδρύει «κατ’ αποκάλυψιν θεού» την «Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης» (Χ.Ο.Ε.) στην Αθήνα με έμβλημα «Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ».

Στο καταστατικό που τροποποιήθηκε, αναφέρεται —όπως γράφει ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος στο βιβλίο του «Χ.Ο.Ε, Ένα ποιμαντικό πρόβλημα»— ότι η Χ.Ο.Ε. είναι «... ελληνοχριστιανικός οργανισμός διεπόμενος από βαθεία πίστιν προς την Πατρίδα, την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, την Ειρήνην, την Δημοκρατίαν, την πρόοδον» (άρθρο 2). Στο άρθρο 3 αναφέρεται ότι η Χ.Ο.Ε. «... επιχειρεί την έξάπλωσιν των άρχων της εις ολόκληρον την χώραν... υπέρ του Ελληνικού Λαού και, ει δυνατόν, υπέρ ολοκλήρου της ανθρωπότητας». Το κάθε μέλος υποχρεούται «... να εργάζεται εντός των πλαισίων των διατάξεων του καταστατικού διά την επέκτασιν της οργανώσεως, δι’ έγγραφης νέων μελών» (άρθρο 5).
Αντιπρόεδρος της Οργάνωσης τίθεται ο Νικόλαος Μουτσάκης, γαμπρός του Γιαννετάκη, αναλαμβάνοντας την διεύθυνση του κλιμακίου Θεσ/νίκης.

Το 1968 αρχίζει η έκδοση του περιοδικού της «Ανέσπερον Φως».

Το 1972 ο Γιαννετάκης εκδίδει το βιβλίο «Το ανέσπερον Ελληνοχριστιανικόν Φως» μία συλλογή, θα λέγαμε, από άρθρα δημοσιευθέντα στο περιοδικό τους. Το βιβλίο περιείχε διάφορες κακοδοξίες, οι όποιες επισημάνθηκαν όπως θα αναφέρουμε παρακάτω.

Το 1978 σχηματίζεται το κλιμάκιο της Λάρισας στο όποιο ορίζεται πρόεδρος ο γεωπόνος Αστέριος Χασιώτης.

Την ίδια χρονιά 1978 με απόφαση του Μητροπολίτη Λαρίσης Σεραφείμ και ύστερα από καταγγελίες, σχηματίζεται ειδική επιτροπή για να εξετάσει την δογματική ταυτότητα της Χ.Ο.Ε.. Μετά τις συνεδριάσεις με στελέχη και μέλη της κίνησης εξέδωσε δήλωση στην οποία αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι «... ομόφωνον εσχημαχίσθη παρά τοις κληρικοίς το φρόνημα ότι και την αφόρμησιν (οράματα κ.λπ.) και την διδασκαλίαν και τους τρόπους ενεργείας των λαϊκών κηρύκων της Χ.Ο.Ε. χαρακτηρίζει αυτοσχεδιασμός και επίδρασις πνεύματος αλλότριου παρά την διδαχήν της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας. Διο και η ημών Μητρόπολις δεν καλύπτει πνευματικώς την Χ.Ο.Ε.... Αναφέρθη δε σχετικώς εις την Ι. Σύνοδον ως ώφειλεν, αναμένουσα εκείθεν οδηγίας» (24-11-78).

Το 1980 ο Αρχιμ. Ιγνάτιος Μανδελίδης με βάση τα στοιχεία που προέκυψαν εκδίδει το μικρό βιβλίο «Πνεύμα Πλάνης», το όποιο για πρώτη φορά δημοσιοποίησε το θέμα της Χ.Ο.Ε. και των συμβαινόντων σ’ αυτή.

Το 1981 (1-6-1981) γίνεται «Ομολογία Πίστεως» της Χ.Ο.Ε. που διακηρύττει αφοσίωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ὁ Πνευματισμός καί ἡ σύγχρονη ἐξέλιξή του (β’ μέρος)

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ

 

  Δείτε και: Ο Πνευματισμόςκαι η σύγχρονη εξέλιξή του

 

τοῦ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ζώτου

(β’ μέρος)

Τά τελευταῖα σαράντα χρόνια, ἔχει ἐμφανιστεῖ μία νέα ἔκφραση τοῦ πνευματισμοῦ, τό channeling (διαυλισμός). Τό παραδοσιακό μέντιουμ τοῦ πνευματισμοῦ, ἔχει ἀντικατασταθεῖ ἀπό τό «κανάλι» (channel). Τά πνεύματα μιλᾶνε ὄχι μέσῳ τοῦ διάμεσου μέντιουμ, ἀλλά μέσα ἀπ’ τό κανάλι. Τά μέντιουμ δουλεύουν περισσότερο μέ ἀνθρώπους πού ἔχουν ἀφήσει τό σῶμα τους (νεκρούς), τά «κανάλια» ἔχουν περισσότερη εὐαισθησία στό βασίλειο τῶν πνευμάτων. Ἡ λέξη ὅμως «κανάλι» τά περιλαμβάνει ὅλα.

Ὁ Τζόν Κλίμο ἀναφέρει: «Ἕνας συνεχῶς αὐξανόμενος ἀριθμός ἀνθρώπων ἀναζητοῦν τώρα καί ἀκολουθοῦν τίς ὁδηγίες πού τούς δίνονται μέσῳ τοῦ τσάνελινγκ»1. «Οἱ ἀποκαλύψεις τῶν πνευμάτων ἔβγαλαν τή θρησκεία ἀπό τό βασίλειο τῆς τυφλῆς πίστης καί τήν τοποθέτησαν σέ αὐτό τῆς ἐμπειρίας»2.

Ὅλη αὐτή ἡ τρέλα μέ τό τσάνελινγκ ξεκίνησε μέ τήν ἔναρξη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, ὅταν δημοσιεύθηκε γιά πρώτη φορά τό «ὑλικό τοῦ Σέθ», τόν ὁποῖο «διοχέτευε» ἡ ποιήτρια Τζέην Ρόμπερτς. Τριάντα τεσσάρων χρόνων τότε, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1963, εἶχε μιά ἐμπειρία πού τήν ὁδήγησε νά ψάξει στόν χῶρο τῶν ψυχικῶν δραστηριοτήτων. Πειραματιζόμενη μέ τόν σύζυγό της μέσῳ τοῦ πίνακα Ouija, ἐπικοινώνησε μέ πνεῦμα πού τῆς συστήθηκε μέ τό ὄνομα Σέθ. «Νόμισα ὅτι προερχόταν ἀπό τό ὑποσυνείδητό μου. Παρ’ ὅλ’ αὐτά, σέ λίγο καιρό ἔνιωσα νά λέω αὐτές τίς λέξεις δυνατά καί σέ λιγότερο ἀπό ἕνα μήνα, μιλοῦσα γιά τόν Σέθ, ἐνῶ βρισκόμουν σέ κατάσταση ἔκστασης, καταληψίας»3. Ὅλες οἱ ἐπικοινωνίες καί οἱ ὁμιλίες αὐτές, ὀργανώθηκαν σέ σειρές βιβλίων καί κασετῶν: «The Seth Material» (1970) καί «Seth Speaks» (1972).

Ἡ Ρόμπερτς πέθανε τό 1983. Δίδαξε μετενσάρκωση, ὅτι δέν ὑπάρχει κόλαση, ὅτι ὁ Θεός δέν εἶναι πρόσωπο... ἀπό τήν παρουσίαση αὐτοῦ του ὑλικοῦ ἄρχισε καί ἡ ραγδαία ἐξάπλωση τοῦ φαινομένου.

Ὁ Πνευματισμός καί ἡ σύγχρονη ἐξέλιξή του

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ

 

τοῦ Πρωτοπρ. Ἰωάννου Ζώτου, τῆς Ἱ. Μ. Σταγῶν καί Μετεώρων

«Έχουμε αλλαγές στο Γαλαξία, το σύμπαν και τις ενέργειες... [είναι] το πνευματικό ξύπνημα της ανθρωπότητας...  για να καταλάβουν και να χρησιμοποιήσουν τις νέες ενέργειες. Έχουμε ανύψωση της συνειδητότητας. Άνοιγμα της καρδιάς και απόρριψη της αρνητικότητας»1. «Η ανθρωπότητα μαθαίνει ένα μεγάλο μάθημα αυτό τον καιρό. Το μάθημα είναι, φυσικά, να αντιληφθείτε την θεϊκότητά σας, την σύνδεσή μας με τον πρώτο δημιουργό και με όλα όσα υπάρχουν... Να καταλάβετε ότι όλα είναι συνδεδεμένα και ότι είστε ένα μέρος όλων αυτών»2.

Αὐτές οἱ «συμπαντικῶν» διαστάσεων δηλώσεις τῶν σύγχρονων πνευματικῶν «ἀφυπνιστῶν τῆς ἀνθρωπότητας» μᾶς παραπέμπουν νά μελετήσουμε τή θρησκεία στά πλαίσια τῆς παγκόσμιας ἱστορίας, ὅπου καταδεικνύεται ἡ σχεδόν παγκοσμιότητα τῶν ψυχικῶν φαινομένων καί τῶν μυστικιστικῶν ἐμπειριῶν, καθώς καί πρακτικῶν ὅπως ἡ μαντεία, ἡ μαγεία καί ὁ πνευματισμός.

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες μέ τήν νεκυομαντεία 3 (νεκρομαντεία), οἱ Ἰουδαῖοι, Χαλδαῖοι, Ἀσσύριοι, Πέρσες, Ρωμαῖοι, Αἰγύπτιοι καί ἄλλοι εἰδωλολατρικοί λαοί4, μέ διάφορες τεχνικές, τελετουργικά καί ἐπικλήσεις, προσπαθοῦσαν νά προσπελάσουν τόν κόσμο τῶν πνευμάτων.