ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ
Τὸ Ψαλτήριον διώκει τὰ δαιμόνια
«τὰ δὲ ἔθνη ὑπὲρ ἐλέους δοξάσαι τὸν Θεόν, καθὼς γέγραπται· διὰ τοῦτο ἐξομολογήσομαί σοι ἐν ἔθνεσι, Κύριε, καὶ τῷ ὀνόματί σου ψαλῶ». (Ρωμ. ιε΄, 9). (Δηλ.: Συγχρόνως δὲ καὶ οἱ ἐθνικοί, ποὺ συμμετέχουν εἰς τὴν σωτηρίαν αὐτήν, νὰ δοξάσουν τὸν Θεὸν διὰ τὸ ἔλεος, τὸ ὁποῖον ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶναι γραμμένον εἰς τοὺς ψαλμούς, ὅπου ὁ Χριστὸς λέγει εἰς τὸν Πατέρα του: Διὰ τοῦτο θὰ σὲ δοξάσω μεταξὺ τῶν ἐθνῶν καὶ θὰ ψάλω ὕμνον εἰς τὸ Ὄνομά σου).
Διαβάζουμε στὸν Εὐεργετινό:
«Ἡ ψαλμωδία εἶναι ἔργο τῶν ἀσωμάτων δυνάμεων, οἱ ὁποῖες στέκονται πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν ὑμνολογοῦν ἀδιάκοπα. Αὐτὸ ἐπιβάλλεται καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, «πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον». Ἄς σταθοῦμε λοιπὸν μὲ σεβασμὸ στὴν ψαλμωδία καὶ τὴν προσευχή, ἀποφεύγοντας τὰς ἀπασχολήσεις ποὺ μᾶς προκαλοῦν οἱ λογισμοὶ καὶ οἱ ὑλικὲς φροντίδες. Διότι, ὅταν οἱ δαίμονες δοῦν κάποιον ποὺ ψάλλει ἤ προσεύχεται μὲ προθυμία, τότε συνηθίζουν νὰ βάζουν στὸν νοῦ του μερικὲς σκέψεις γιὰ γήινα πράγματα, τὰ ὁποῖα εἶναι δῆθεν ἀναγκαῖα, στρέφοντας τὸν νοῦ του πρὸς τὴν ἐπίλυση τῶν θεμάτων αὐτῶν. Σκοπός τους εἶναι νὰ παρασυρθῆ ὁ νοῦς ἀπὸ τὴν ἐνθύμηση καὶ νὰ χάση τὴ γλυκύτητα τῆς ψαλμωδίας. Καὶ ἐμεῖς, ὅταν ὑμνολογοῦμε μὲ ἁπλότητα τὸν Κύριο, συντρίβουμε καὶ ἀχρηστεύουμε ὅλες τὶς μηχανορραφίες τοῦ διαβόλου. Ἄς εἶναι λοιπὸν ἡ ψαλμωδία συνεχής. Διότι καὶ μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὅταν ἀναφερθῆ, ἀποδιώκει μακριὰ τοὺς δαίμονες».Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιὰ τὴν ψαλμωδία: