Ἡ ἀγάπη στόν Πνευματικό ὁδηγό - Ἡ ὑπακοή, Βίος καί Λόγοι Ἁγίου Πορφυρίου.Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

8. Ἡ ἀγάπη στόν Πνευματικό ὁδηγό - Ἡ ὑπακοή, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 31-10-2018

Λουκ. (11, 42:46)

«Τούς Γέροντές μου τούς ἀγαποῦσα», ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος. «Ὅπως εἶπα ἤδη, οἱ Γέροντές μου», διηγεῖται ὁ Ὅσιος, «ἦταν ὁ πατήρ Παντελεήμων κι ὁ παράδελφός του ὁ πατήρ Ἰωαννίκιος. Τούς ἀγαποῦσα», λέει ὁ Ἅγιος, «ἐνῶ ἦταν πολύ αὐστηροί. Ἐγώ τότε δέν τό καταλάβαινα αὐτό. Ἐπειδή τούς ἀγαποῦσα, νόμιζα ὅτι δέν μοῦ φέρονται αὐστηρά. Τούς εἶχα μεγάλο σεβασμό κι εὐλάβεια καί ἀγάπη. Ἡ εὐλάβειά μου ἦταν... πῶς ἔβλεπα τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ; Μέ τέτοιο δέος καί μέ τέτοια εὐλάβεια. Ἔπειτα ἀπό τόν Θεό ἦταν οἱ Γέροντες»[1]. Καί αὐτό εἶναι βεβαίως σύμφωνο μέ τό λόγια τῶν Πατέρων, ὅτι ὁ γέροντας εἶναι θεός μετά Θεόν.

«Ἦταν ἱερεῖς καί οἱ δύο. Ἦταν ἀπό τά μέρη τῆς Καρδίτσας, ἀπό ἕνα χωριό, πού εἶναι ψηλά. Τό χωριό Μεσενικόλας Καρδίτσας. Ἀπό ἐκεῖ εἶχα τήν βελέντζα μου, πού κοιμόμουν μέχρι πρόσφατα. Τούς ἔκανα ἄκρα ὑπακοή. Ὑπακοή! Τί νά σᾶς πῶ, τήν ἤξερα! Ἐπιδόθηκα σ' αὐτή μέ χαρά, μέ ἀγάπη. Αὐτή ἡ ἀπόλυτη ὑπακοή μέ ἔσωσε. Ἐξαιτίας της μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός τό χάρισμα. Ναί, σᾶς ξαναλέω, ἔκανα ἄκρα ὑπακοή στούς Γέροντές μου. Ὑπακοή ὄχι ἀναγκαστική, ἀλλά μέ χαρά καί ἀγάπη. Τούς ἀγαποῦσα ἀληθινά. Καί ἐπειδή τούς ἀγαποῦσα, αὐτή ἡ ἀγάπη μέ ἔκανε νά νιώθω καί νά καταλαβαίνω τί ἤθελαν. Γνώριζα πρίν μοῦ τό ποῦν, τί ἤθελαν καί πῶς τό ἤθελαν τό κάθε πράγμα. Πήγαινα ἐδῶ, πήγαινα ἐκεῖ. Ἤμουν ἀφοσιωμένος σέ αὐτούς. Γι' αὐτό ἡ ψυχή μου πετοῦσε ἀπό χαρά κοντά τους. Δέν σκεφτόμουνα κανένα. Πᾶνε οἱ γονεῖς, πᾶνε οἱ γνωστοί, πᾶνε οἱ φίλοι, πάει ὁ κόσμος. Ἡ ζωή μου ἦταν προσευχή, χαρά, ὑπακοή στούς Γέροντές μου»[2]. Ὁ Ἅγιος ἐφάρμοζε αὐτό πού μᾶς διδάσκει ἡ Ἁγία Γραφή, ὅτι ὁ Κύριος ὁ Ἴδιος ἔγινε «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ»[3]. Ἑπομένως ὅποιος κάνει ὑπακοή, μιμεῖται τόν Κύριο.

Τό κελί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτη....

Το κελί του Αγίου Παϊσίου Αγιορείτη....

Χιλιάδες προσκυνητές συρρέουν όλο το χρόνο για να προσκυνήσουν το ταπεινό κελί όπου έζησε και ασκήτεψε δεκαπέντε και πλέον χρόνια ο μακαριστός γέροντας και πλέον Άγιος Παΐσιος.

Σε αυτό το κελί δέχτηκε τις εξομολογήσεις, άκουσε τις δυσκολίες ένιωσε τις, θλίψεις των χιλιάδων αυτών ανθρώπων που προσέφευγαν επί πολλά χρόνια για να του καταθέσουν τα πρόβλημα τους , να ζητήσουν τη συμβολή του, την ευχή και τη προσευχή του και να αναχωρήσουν αναπαυμένοι στη ψυχή τους.

Ἀναφέρει πνευματικός.

Έλεγε ο παπαΕφραίμ ο Κατουνακιώτης: όλοι λεν ότι ο Άγιος Μάξιμος στα Καυσοκαλύβια πετούσε. Το ότι έτρωγε μάρμαρο δεν το λέν.

Με άλλα λόγια: όλοι γράφουν γιά τα θαύματα του ΓεροΠαϊσίου.

Πατήρ Παναγιώτης τῶν Ἀγράφων

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_771.html

21 Ἰουλίου. Ἰωάννου ὁσίου καὶ Συμεὼν τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ (†590). Παρθενίου ἐπισκόπου. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμ ς΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Κορ. γ΄ 18-23).

Α Κορ. 3,18        Μηδεὶς ἑαυτὸν ἐξαπατάτω· εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός.

Α Κορ. 3,18               Κανένας ας μη ξεγελάη τον ευατόν του· εάν κανείς νομίζη ότι είναι σοφός μεταξύ σας, επειδή έχει την σοφίαν του αιώνος τούτου, και κυριευμένος από υψηλόν φρόνημα θέλη να δημιουργή κόμμα μέσα εις την Εκκλησίαν, ας έχη υπ' όψιν του, ότι το καλύτερον που έχει να κάμη είναι να γίνη δια τους ανθρώπους του κόσμου μωρός, δια να αναδειχθή πραγματικά σοφός εκ μέρους του Θεού.

Ἡ αὐτομεμψία ὡς ὁδός γιά τήν ταπεινοφροσύνη, Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (κήρυγμα)

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Νάξος Ἄθως Οὐρανός! ΤΥΛΙΞΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΣΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Εἰς τήν Νάξον, τό 1749, οἱ εὐλαβέστατοι σύζυγοι Ἀντώνιος καί Ἀναστασία Καλλιβούρση (ἡ ὁποία ἀργότερα μόνασε στήν μοναδικήν ἐπί ἑλληνικοῦ ἐδάφους Μονή τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου στή Νάξο, μέ τό ὄνομα Ἀγάθη) ἔφεραν στόν κόσμο τόν υἱό τους τόν ὁποῖον ἀργότερα ἐβάπτισαν Νικόλαον. Από μικρό το παιδί έδειχνε τις πνευματικές εφέσεις του, τις οποίες εκμυστηρευόταν στον Ιερέα του χωριού, τον οποίο βοηθούσε στις ιερές Ακολουθίες διδασκόμενος την λειτουργική ζωή κι εντασσόμενος εις αυτήν. Η μελέτη πνευματικών βιβλίων ήτο η μεγάλη ευχαρίστησή του. Ο Θεός του είχε αφειδώλευτα χαρίσει το δώρο του αφομοιώνειν, όπως και μνήμην εξαιρετικήν, ώστε να ρουφά σαν σφουγγάρι ο,τιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή του. Οι γονείς, ο δάσκαλος και ο Ποιμενάρχης Νάξου Άνθιμος διέκριναν τα μεγάλα χαρίσματά του και φρόντισαν –ενώ ήτο 16 ετών- να τον βοηθήσουν να κάμη ευρύτερες σπουδές στην περιώνυμη Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, που ήτο πνευματικό καθίδρυμα πανεπιστημιακού επιπέδου με λαμπρούς καθηγητάς. Ο νεαρός Νικόλαος εσπούδασε ιατρική, φυσική, αστρονομία, φιλοσοφία, ψυχολογία! Πάνω και πέρα όμως από τις επιστήμες αυτές, εσπούδασε την ιεράν επιστήμη της Θεολογίας η οποία ιδιαιτέρως τον εφήλκυε. Βαθύτατος γνώστης της ελληνικής γλώσσης, σε όλες τις εκφράσεις και τις εκφάνσεις της, απέκτησε την δυνατότητα να έχη άνετη γνωστική πρόσβαση στους θησαυρούς της εκκλησιαστικής παραδόσεως. Ύστερα από λαμπρές σπουδές επέστρεψε στην Νάξον, όπου συνήντησε τρεις Αγιορείτες τους πατέρας Γρηγόριο, Νήφωνα και Αρσένιον, οι οποίοι λόγω του κολλυβαδικού ζητήματος είχαν αναχωρήσει από τον Άθωνα, καταφυγόντες εκεί. Οι τρεις αυτοί πατέρες απετέλεσαν τα όργανα της θείας Προνοίας για τον νεαρό Νικόλαον ο οποίος στα εικοσιπέντε του αναζητούσε υπεύθυνες απαντήσεις για τον προορισμό της ζωής κ.τ.τ.. Μετά τις αλλεπάλληλες συζητήσεις απεφάσισε -μετά και την υπόδειξή τους- να μεταβή στην Ύδραν όπου παρεπιδημούσε ο λίαν ενάρετος και πεπαιδευμένος Επίσκοπος Κορίνθου Μακάριος Νοταράς ο εν Χίω ασκήσας, στις ανατολικές υπόρροιες του περιφήμου Αίπους. Μαζί του ευρίσκετο και ο Γέρων Σίλβεστρος ο οποίος του εθέρμανε τον ζήλο για την μοναχική ζωήν. Όταν επανέκαμψε στη Νάξο, ανεκοίνωσε την απόφασή του στην μητέρα του και τον Επίσκοπον ο οποίος προσεπάθησε να τον κρατήση κοντά τους, όμως ανεπιτυχώς, οπότε και τον προέπεμψε με τις πατρικές ευχές του να μεταβή στα Θεοτοκοβάδιστα Αθωνικά σκηνώματα. Τότε εγκαταβίωσε και η μητέρα του στην Μονή του Ιερού Χρυσοστόμου.

“Σώπα εὐλογημένε εἶναι ὁ Χριστός καί μᾶς δοκιμάζει! ”

– Όταν ο Παπαδιαμάντης έχασε την ψυχραιμία του!-

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς πήγαινε για αγιασμό ή Ευχέλαιο σε σπίτια χριστιανών. Κάποια φορά βρέθηκε στο Κολωνάκι (με τον Παπαδιαμάντη που του έκανε τον ψάλτη) τον είχανε μάθει οι Κολωνακιώτες που ήταν ευλαβής και τον καλούσαν. Και κατεβαίνει από ένα αρχοντικό σπίτι -οι ζητιάνοι μεταξύ τους το λέγανε:

«Πού πάει ο παπάς; Πάει εκεί. Πάμε και μεις».

Και ήτανε στην ουρά, μπήκε λοιπόν ένας ζητιάνος που ήταν πιο τσίφτης και πηγαίνει κούτσα -κούτσα και του λέει, παπά δώσε μου. Και ότι είχε στη τσέπη του ο Άγιος τα έβγαλε και τα έδωσε. Ήτανε δίπλα του ο Παπαδιαμάντης και του λέει:

Τά ὁλέθρια ἀποτελέσματα τῆς διαβρωτικῆς δράσεως τῶν αἱρέσεων στό ἐκκλησιαστικό σῶμα

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 11η Ιουλίου 2022

ΤΑ ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΒΡΩΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΣΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ

Η Αγία μας Εκκλησία ιδρύθηκε στη γη από το Σαρκωμένο Υιό και Λόγο του Θεού να είναι στους αιώνες το μοναδικό θείο καθίδρυμα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Είναι το τεθεωμένο Σώμα του Κυρίου μας (Κολ.1,24), του οποίου κεφαλή είναι Αυτός (Εφ.5,23) και μέλη όλοι οι βαπτισμένοι και πιστεύοντες σε Αυτόν. Αυτός ημάς «όντας απηλλοτριωμένους και εχθρούς τη διανοία εν τοις έργοις τοις πονηροίς, νυνί δε αποκατήλλαξεν» (Κολ.1,21). Άλλος δρόμος και τρόπος σωτηρίας δεν υπάρχει. Σωζόμαστε μόνον ως οργανικά μέλη του θείου Σώματος και μόνο μέσα στην Εκκλησία, η οποία είναι σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες, το νοητό θεραπευτήριο, προσφέροντας εσαεί αποτελεσματική πνευματική θεραπεία στα τραυματισμένα από την αμαρτία και τη φθορά ανθρώπινα πρόσωπα.

Ο Λυτρωτής μας Χριστός ήρθε στον κόσμο ως «το φως το αληθινό», για να φωτίζει «πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν.1,9). Ήρθε να φωτίσει τα ερέβη των ανθρωπίνων καρδιών, οι οποίες, λόγω της αμαρτίας, βρισκόταν σε πυκνά σκοτάδια, σε κατάσταση «σκιάς θανάτου» (Ψαλ.23,4). Αν ο Θεός και «ον απέστειλε Ιησούν Χριστόν» (Ιωάν.17,3) είναι το φως, ο αντίδικός Του Σατανάς είναι το απόλυτο σκότος και ο αίτιος του σκοτασμού των ανθρώπων. Το ανέσπερο φως του Χριστού φανέρωσε στους ανθρώπους τα ανθρωποκτόνα έργα του σκοτεινού άρχοντα Εωσφόρου και των ειδεχθών «αγγέλων» του και κονιορτοποίησε τα καταχθόνια σχέδια του. Έδωσε τη δυνατότητα στο άνθρωπο να απελευθερωθεί από την φρικώδη και καταστροφική δουλεία του, να αναχθεί στο Θεό και να σωθεί. Γι’ αυτό άρχισε ο μισόκαλος και μισάνθρωπος διάβολος να προσβάλλει το σωστικό έργο της Εκκλησίας εξ’ αρχής. Η Εκκλησία του Χριστού θεμελιώθηκε σε ένα άκρως εχθρικό περιβάλλον. Ευθύς αμέσως από την ημέρα της Πεντηκοστής άρχισε να πολεμείται με ιδιαίτερη σφοδρότητα από τις αρχές, τις εξουσίες και τις δυνάμεις του κόσμου, οι οποίες δρούσαν ως εντολοδόχοι του Σατανά και ο οποίος έχει ως μοναδική του ενασχόληση να καταστρέφει τα έργα του Θεού.

Ἐπέρασα ἕναν πειρασμό - Ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν, Βίος καί Λόγοι Ἁγίου Πορφυρίου.Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

7. Ἐπέρασα ἕναν πειρασμό - Ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης, 30-10-2018

(Λουκ. 11,34 :41)

«Γιά ἕνα διάστημα», λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὅταν ἦταν ἀκόμα μικρό παιδί, ἀρχάριος στά Καυσοκαλύβια, γιά ἕνα διάστημα «ἐπέρασα ἕναν πειρασμό. Ἤμουνα ἐκεῖ πολύ χαρούμενος καί ἐνθουσιασμένος ἀπό τή ζωή μου ἐκεῖ. Γιά ἕνα διάστημα ὅμως στήν ἀρχή ἐπέρασα ἕναν πειρασμό. Ἄρχισα νά σκέφτομαι τούς γονεῖς μου, τούς εἶχα πονέσει, τούς λυπόμουνα πού δέν ἤξεραν πού βρισκόμουνα. Σκεπτόμουνα καί ἕναν ξάδελφό μου τῆς ἡλικίας μου». Τοῦ ἔφερνε δηλαδή ὁ πονηρός λογισμούς φιλοσυγγένειας. «Μοῦ γεννήθηκε, λοιπόν, ἡ ἐπιθυμία νά πάω γιά λίγο στό χωριό μου καί νά τόν φέρω τόν ἐξάδελφό μου στό Ἅγιον Ὄρος, γιά νά ζήσει καί αὐτός αὐτή τήν ὡραία ζωή. Ἔνιωθα ὅτι εἶχα χρέος νά τόν φέρω στόν Χριστό. Ἀλλά δέν ἔλεγα τίποτα στόν Γέροντά μου. Ἄρχισα λοιπόν νά μήν ἔχω ὄρεξη γιά φαγητό, νά κιτρινίζω στό πρόσωπο, νά μελαγχολῶ. Ὁ Γέροντας τό πρόσεξε. Μέ κάλεσε μιά ἡμέρα καί μοῦ λέει μέ στοργή. - Τί ἔχεις, παιδί μου; Τί σοῦ συμβαίνει; Τοῦ τά εἶπα ὅλα. Αὐτό ἦταν, ἐλευθερώθηκα! Ὁ πειρασμός πέρασε, ἦρθε πάλι ἡ ὄρεξη, ἡ χαρά πλημμύρισε τήν καρδιά μου»[1]. Ὁ διάβολος δηλαδή, ὅσο ὁ μικρός Πορφύριος δέν ἀποκάλυπτε τούς λογισμούς του, χαιρόταν καί ἐργαζόταν μέσα του τό κακό του ἔργο. Ἀπό τή στιγμή πού ὁ μικρός Πορφύριος ἐξαγορεύτηκε τούς λογισμούς του στόν Γέροντά του ἐξαφανίστηκε ὁ πειρασμός τοῦ διαβόλου.

«Συνέχισα μέ τήν ὑπακοή στούς Γέροντές μου. Ἔλαμψε τό πρόσωπό μου∙ ἔγινα πιό ὡραῖος. Ἐνῶ πρῶτα ἤμουν ἀδύνατος, μετά ἔγινα ὡραῖος καί τό πρόσωπό μου ἔγινε ἀγγελικό». Καί πράγματι ὁ Ἅγιος ἔβλεπε καί στό πρόσωπό του καί στήν ψυχή του αὐτή τήν ἀλλαγή, τή μεταβολή ὅπως τήν ἔλεγε, τή μεταστοιχείωση πού κάνει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. «Ἄρχισα», λέει, «νά νηστεύω πιό πολύ καί πιό πολύ νά ἀγωνίζομαι, ἀλλά καί πιό μεγάλη τρέλα εἶχα καί ἐνθουσιασμό. Ἐπιθυμοῦσα νά βρίσκομαι στήν ἐκκλησία συνεχῶς καί ἤθελα νά κάνω ὅ,τι ἤθελαν οἱ Γέροντες γιά νά τούς εὐχαριστήσω». Τούς γονεῖς του πλέον δέν τούς σκεφτότανε. «Μόνο στήν προσευχή μου -λέει- τούς εἶχα, νά τούς σώσει ὁ Κύριος. Πρίν τούς λαχταροῦσα. Μετά λαχταροῦσα τούς Γέροντές μου. Τούς ἐμνημόνευα τούς γονεῖς μου, ἀλλά διαφορετικά∙ μόνο μέ ἀγάπη Χριστοῦ»[2] καί ὄχι -ἐννοεῖ ὁ Ἅγιος- μέ τήν ἀνθρώπινη ἀγάπη. Καί ἔτσι νίκησε τόν πειρασμό μέ τήν ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν, μέ τήν ἐξομολόγηση.

Θεός τό κινδυνευόμενον. Πρόσχωμεν.

Θεός τό κινδυνευόμενον. Πρόσχωμεν.

(Ενορίτες Ι.Ν.Αγίας Μαρίνας Ανθουπόλεως Περιστερίου)

Ἀδελφέ μας! Ὡς ἁπλοί πιστοί ὀρθόδοξοι χριστιανοί πού ἀνήκουμε στήν ἐν Ἑλλάδι Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὄχι σέ σχισματικές παρασυναγωγές, κινούμενοι ἀπό ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη Χριστοῦ, σέ καλοῦμε μέ τό ταπεινό αὐτό φυλλάδιο σέ ἐπείγουσα ἐφαρμογή τῆς ἐντολῆς τοῦ Κυρίου μας καί τῶν Ἀποστόλων, γιά ἀφύπνιση καί ἐγρήγορση.1

Βιώνεις κι ἐσύ μαζί μας τά ὅσα τραγικά καί δυσάρεστα συμβαίνουν σέ ὅλο τόν κόσμο καί στήν πατρίδα μας. Σέ ὅλους τούς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία τά πάντα ἀνατρέπονται. Δέν εἶναι τοῦ παρόντος νά τά ἀπαριθμήσουμε. Σκοπός μας εἶναι νά σοῦ ἐμφυσήσουμε τήν καλή ἀνησυχία2 πού θά σέ προφυλάξει ἀπό τούς κινδύνους πού ἐλλοχεύουν γιά τήν σωτηρία τοῦ πολυτιμότερου στοιχείου σου. Τῆς ψυχῆς σου3.

Εἶναι ἀνάγκη λοιπόν, νά γνωρίζεις κάποια βασικά θέματα ὥστε νά μπορέσεις νά ὑπεραμυνθείς. Μόνος σου καί ὅλοι μαζί.

α. Ἡ Ἐκκλησία μας λυμαίνεται ἀπό τήν μεγαλύτερη αἵρεση ὅλων τῶν αἰώνων πού λέγεται Οἰκουμενισμός καί πού σκοπό ἔχει νά ἑνώσει τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ ὅλες τίς αἱρετικές κοινότητες πού θέλουν νά λέγονται "ἐκκλησίες" χωρίς τήν μεταστροφή τούς στήν ὀρθοδοξία.

Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει καταγγελθεῖ ὡς παναίρεση ἀπό τους Ἁγίους Πατέρες4. Ὅπως συνέβαινε σέ ὅλη τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ἀνά τούς αἰῶνες, ὅπου ἀρχηγοί αἱρετικοί ἦταν ἐπίσκοποι καί πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι δυστυχῶς καί σήμερα ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν ἀρχιερέων μας προωθεῖ και. κηρύττει τόν Οἰκουμενισμό εἴτε i) συνειδητά, μέ λόγους καί πράξεις (συμπροσευχές, συμπόσια, συγχρωτισμοί, συνέδρια, συνεκδηλώσεις, ἀνταλλαγές ἐπισκέψεων, κοινές φωτογραφίσεις κ.α.) ii) εἴτε μόνο ἐμπράκτως κατά τά ἀνωτέρω, iii) εἴτε ἀποδεχόμενοι τίς ἀποφάνσεις τῆς αἱρετικῆς ψευδοσυνόδου τῆς Κρήτης (2016), ὅπου ἐπιχειρήθηκε ἡ θεσμοθέτηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, iv) εἴτε σιωπώντας καί μή διαμαρτυρόμενοι γιά ὅλα τά ἀνωτέρω. Σχεδιάζεται ἀκόμα, ἐδῶ καί πολλά χρόνια «ἕνωση» μέ τούς παπικούς χωρίς δυστυχῶς τήν ἀπαίτηση τῆς ἀποκήρυξης τῶν κακοδοξιῶν τους καί ἐπιστροφή στήν Ὀρθοδοξία. Τό 2025 μάλιστα, εἶναι τό ἔτος γιά τό ὁποῖο προαναγγέλθηκε κοινός συνεορτασμός με τον Πάπα εξ’ ἀφορμῆς τῶν 1700 χρόνων ἀπό τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.

Οἱ Ἅγιοι μάρτυρες Κήρυκος καί Ἰουλίττα

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΔΩ

Η αγία Ιουλίττα καταγόταν από οικογένεια ευγενών του Ικονίου, είχε όμως αποκτήσει την αληθινή ευγένεια, αυτήν που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα, κατά την βάπτισή της. Έμεινε χήρα και αρνήθηκε να συνάψει δεύτερο γάμο, επιθυμώντας να ζήσει με ευσέβεια και τελώντας θεάρεστα έργα μαζί με τον γιο της Κήρυκο που ήταν τριών ετών. Όταν ο Δομητιανός, διοικητής της Λυκαονίας, άρχισε να εφαρμόζει με λύσσα τα διατάγματα γενικού διωγμού κατά των χριστιανών που εξέδωσε ο Διοκλητιανός (304), η Ιουλίττα κατέφυγε στην Σελεύκεια, προτιμώντας να στερηθεί όλα τα υπάρχοντά της και να υπομείνει τα δεινά μιας πικρής εξορίας, παρά να αρνηθεί τον Χριστό. Βρήκε όμως στην πόλη αυτή ακόμη μεγαλύτερη αναστάτωση, διότι ο απεσταλμένος του αυτοκράτορα, Αλέξανδρος, είχε σπείρει τον τρόμο βασανίζοντας και θανατώνοντας ανελέητα όσους δεν υποτάσσονταν στα διατάγματα. Αναχώρησε τότε με τον γιο της και δύο θεραπαινίδες για την Ταρσό της Κιλικίας.

Εκεί ωστόσο συνάντησε τον τύραννο που είχε ήδη φθάσει και εκτελούσε το ειδεχθές έργο του. Πληροφορούμενος την παρουσία της ευγενούς αυτής πρόσφυγος, ο Αλέξανδρος διέταξε να την συλλάβουν και να την οδηγήσουν στο δικαστήριο με το παιδί στην αγκαλιά. Οι θεραπαινίδες κατόρθωσαν να διαφύγουν και παρακολουθούσαν κρυφά την εξέλιξη των γεγονότων. Όταν ερωτήθηκε για την ταυτότητά της, η Ιουλίττα αποκρίθηκε απλά: «Είμαι χριστιανή!». Ο διοικητής οργισμένος πρόσταξε να την βασανίσουν. Οι δήμιοι την έδεσαν και την μαστίγωσαν με βούνευρα, ενώ άλλοι, αφού της πήραν το μικρό παιδί που έκλαιγε, το παρουσίασαν στον διοικητή.

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ..ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!..

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_174.html

20 Ἰουλίου. † Ἠλιοὺ προφήτου τοῦ Θεσβίτου (940 π.Χ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ προφήτου, Ἰουλίου 20 (Ἰακ. ε´ 10-20).

Ιακ. 5,10            ὑπόδειγμα λάβετε, ἀδελφοί μου, τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἳ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου.

Ιακ. 5,10                    Παρετε, αδελφοί μου, ως παράδειγμα κακοπαθείας, υπομονής και μεγαλοκαρδίας τους προφήτας, οι οποίοι σαν απεσταλμένοι και πρεσβευταί του Θεού ελάλησαν προς τους ανθρώπους εξ ονόματος του Κυρίου.