Πὼς νικῶνται τὰ πάθη , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

 

Μονο ὁ πνευματικὸς ὁδηγὸς μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἄνθρωπο Β' μέρος , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν , Ἀρχιμ. Σἀββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ νήψη καὶ ἡ περιτομή της σκληροκαρδίας μᾶς φέρνουν τὸν Ἰησοῦ μας μέσα μας. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΚΗΡΥΓΜΑ_524. Ἡ νήψη καὶ ἡ περιτομή της σκληροκαρδίας μᾶς φέρνουν τὸν Ἰησοῦ μας μέσα μας, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 166-7, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 16-9-2023

Ἡ ἐγκράτεια τῶν τροφῶν καὶ ποτῶν προϋπόθεση γιὰ τὴν φύλαξη τοῦ νοῦ, Ἀββᾶ Ἠσύχιου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 ΚΗΡΥΓΜΑ_523. Ἡ ἐγκράτεια τῶν τροφῶν καὶ ποτῶν προϋπόθεση γιὰ τὴν φύλαξη τοῦ νοῦ, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 165, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 16-9-2023 

Ἡ ἀδιάλλακτη ἔχθρα στὸν κακὸ ἑαυτό μας και κατά τῆς φιλαυτίας, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ_522. Ἡ ἀδιάλλακτη ἔχθρα στὸν κακὸ ἑαυτό μας- ὁ πόλεμος κατὰ τῆς φιλαυτίας μας, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 164, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 15-9-2023

Ἀπὸ τοὺς δῆθεν ἀπαθεῖς λογισμοὺς ὁδηγούμαστε στοὺς ἐμπαθεῖς, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ_521. Ἀπὸ τοὺς δῆθεν ἀπλοϊκους καὶ ἀπαθεῖς λογισμοὺς ὁδηγούμαστε στοὺς ἐμπαθεῖς, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 163, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 15-9-2023

Ἡ ἐξέταση τοῦ διαβόλου τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας, Ἀββᾶ Ἠσύχιου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 ΚΗΡΥΓΜΑ_520. Ἡ ἐξέταση τοῦ διαβόλου τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 161-2, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ-ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 17-9-2023

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ-ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ 17-9-2023 

https://www.youtube.com/live/LjCZlc8WFxU?si=6BnTlUArliptHdbG

Ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικὸς Σταυρός- ἡ νηπτικὴ σταυρικὴ ζωὴ, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

ΚΗΡΥΓΜΑ_519. Ὁ ἐσωτερικὸς καὶ ὁ ἐξωτερικὸς Σταυρός- ἡ νηπτικὴ σταυρικὴ ζωὴ καὶ ὁ ὀνειδισμὸς ἐκ τῶν ἀπίστων, Ἀββᾶ Ἠσύχιου τοῦ Πρεσβύτερου - Πρὸς τὸν Θεόδουλο, Λόγος περὶ νήψεως καὶ ἀρετῆς χωρισμένος σὲ 203 κεφάλαια (τὰ λεγόμενα ἀντιρρητικὰ καὶ εὐκτικά), Φιλοκαλία τόμος Α' -Κὲφ 159, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 14-9-2023

Σοφία Μπεκρῆ: «Σήμερον τῆς παγκοσμίου χαρᾶς τὰ προοίμια»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

Ἔχουμε ἀναφερθῆ σὲ παλαιότερο ἄρθρο μας στὰ «Παράδοξα τῆς Κοιμήσεως» τῆς Θεοτόκου, πῶς δηλαδὴ ἕνα γεγονὸς θλίψεως, πόνου καὶ ὀδύνης, ὅπως εἶναι ἡ Κοίμηση, μετατρέπεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας σὲ ποίημα χαρᾶς καὶ μάλιστα ἀγαλλιάσεως, καθ’ ὅτι ὁ «θάνατος» τῆς Παναγίας εἶναι μετάσταση «ἐκ τοῦ θανάτου πρὸς τὴν ζωήν» καὶ μάλιστα «ἀπὸ τῶν λυπηροτέρων εἰς τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα καὶ ἀνάπαυσις καὶ χαρά» (ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία τῆς Γονυκλισίας).

Πράγματι, ὁ ἐτήσιος λειτουργικὸς κύκλος τῆς Ἐκκλησίας μας ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ζωηφόρο μετάσταση τῆς Παναγίας μας καὶ ἀρχίζει ἐκ νέου μὲ τὴν ἐλπιδοφόρο γέννησή της: «Σήμερον τῆς παγκοσμίου χαρᾶς τὰ προοίμια﮲ σήμερον ἔπνευσαν αὗραι σωτηρίας προάγγελοι».

Σὲ τί ἔγκειται ὅμως τὸ παράδοξο τῆς Γεννήσεως τῆς Ὑπεραγίας καὶ Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου; «Ἐν τῇ γεννήσει σου, Κόρη, (…) καὶ τῶν φυσάντων τὸ λυπηρὸν τῆς ἀτεκνίας διέλυσας ὄνειδος καὶ τῆς προμήτορος Εὔας τὴν ἐν τῷ τίκτειν κατάραν» (Ἐξαποστειλάριο ἑορτῆς). Διπλὰ θαυμαστό, λοιπόν, τὸ γεγονὸς τῆς Γεννήσεως τῆς Θεομήτορος. Ἀπὸ τὴν μιά, λύεται ἡ ντροπὴ («ὄνειδος») καὶ ἡ λύπη τῶν γονέων της, ἐξ αἰτίας τῆς ἀτεκνίας των, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη λύεται ἡ κατάρα τῆς προμήτορος Εὔας «ἐν τῷ τίκτειν», μὲ τὸν τόκο τῆς Θεοτόκου, μὲ τὴν γέννηση, δηλαδή, τοῦ Σωτῆρος. Καὶ αὐτὴ ἡ δεύτερη χαρά, ἡ διάλυση τῆς κατάρας ποὺ συνώδευε ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, λόγῳ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, εἶναι πολὺ εὐρύτερη καὶ πολὺ πιὸ λυτρωτικὴ ἀπὸ τὴν χαρὰ τῶν γονέων της﮲ εἶναι «παγκόσμιος χαρά», διότι ἀπὸ τὴν νέα Εὔα, τὴν Παναγία, θὰ ἀνατείλῃ ἐπιτέλους ἡ σωτηρία γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.

Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴν ἑορτάζῃ καὶ νὰ μὴν πανηγυρίζῃ κανεὶς τὸ Γενέθλιο τῆς «παγκοσμίου δόξης», τῆς Παρθένου Μαρίας; Γι’ αὐτὸ ὁ ὑμνωδὸς ψάλλει: «Ἡ Γέννησίς σου, Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσεν πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ λύσας τὴν κατάραν καὶ δοὺς τὴν εὐ-λογίαν, ὁ καταργήσας τὸν θάνατον καὶ δωρησάμενος ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον».

Ὁ ὅσιος Σεραφείμ στήν ἡσυχία τῆς ἐρήμου του

Ο όσιος Σεραφείμ φορούσε συνεχώς την ίδια απλή και ευτελή ενδυμασία: στο κεφάλι ένα φθαρμένο καλυμαύχι, στο σώμα παλαιωμένο λευκό ζωστικό, στα χέρια δερμάτινα γάντια και στα πόδια δερμάτινες κάλτσες και τσαρούχια.

Επάνω από το κοντόρασο, στο λαιμό του, κρεμόταν ο σταυρός με τον όποιο τον είχε ευλογήσει η μητέρα του προπέμποντάς τον από το σπίτι στο κοινόβιο. Στους ώμους του έφερε δισάκι, όπου απαραιτήτως είχε το άγιο Ευαγγέλιο που του υπενθύμιζε ότι πρέπει να βαστάζει τον σωτήριο χρηστό ζυγό και το ελαφρύ φορτίο του Χριστού (Ματθ. 11:30).

Ο ένθερμος ασκητής του Κυρίου περνούσε τον χρόνο του σε αδιάλειπτη προσευχή και υμνωδία, σε ανάγνωση των ιερών βιβλίων και σε σωματικούς κόπους.

Τις παγερές ημέρες ο όσιος έκοβε με το τσεκούρι του κλαδιά και συγκέντρωνε χλωρά και ξερά ξύλα για να ζεσταίνει το φτωχό του κελί.

Το καλοκαίρι εργαζόταν στον μικρό του κήπο, τον όποιο καλλιεργούσε ο ίδιος, και τρεφόταν κυρίως από τα λαχανικά του.

Τις ζεστές καλοκαιρινές ημέρες πήγαινε σε ελώδεις περιοχές για να συλλέξει κάποιο χόρτο που χρησιμοποιούσε ως λίπασμα για τον κήπο του. Σ’ αυτά τα έλη εισχωρούσε γυμνός, περιζωσμένος μόνο γύρω από την οσφύ. Κουνούπια και άλλα έντομα, που υπήρχαν άφθονα εκεί, τον κατάτρωγαν τόσο ώστε συχνά το σώμα του όχι μόνο πρηζόταν και μελάνιαζε αλλά και μάτωνε.

Μία πολύ ὡραῖα ἐγκύκλιος τῆς Ἱ.Μ. Κυθήρων γιά τό νέο ἐκκλησιαστικό ἕτος μέ ἀναφορά στόν οἰκουμενισμό, στό οὐκρανικό καί στήν κάρτα τοῦ πολίτη.

Πρός

Τούς Πανοσ/τους καί Αἰδεσ/τους Ἐφημερίους τῆς καθ ́ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀληθῶς ἠθικῶς ἐλεύθερος…» (Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως, «Γνῶθι σαυτόν», Ἔκδ. «Ἅγιος Νικόδημος», σελ.90)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί,

Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·

«Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε»

Εὐλογημένον, εἰρηνικόν, καρποφόρον καί μεστόν βιοτικῶν καί πνευματικῶν ἀγαθῶν καί θείων δωρεῶν τό νέον σωτήριον ἐκκλησιαστικόν ἔτος 2023-2024.

Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡδήγησε τά διαβήματά μας εἰς ἕνα ἀκόμη νέον ἐκκλησιαστικόν ἐνιαυτόν τῆς Χρηστότητος τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου καί Θεοῦ ἡμῶν.

Μέ τήν προκειμένην ἀνακύκλησιν τῶν Δεσποτικῶν, Θεομητορικῶν καί Ἁγιολογικῶν ἑορτῶν καλούμεθα νά κατεργασθῶμεν, τῇ Χάριτι καί εὐλογίᾳ τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ ἡμῶν, καί νά προσοικειωθῶμεν τό Θεόσδοτον δώρημα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας μας.

«Γνώσεσθε τήν ἀλήθειαν, καί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰωάν. η’, 32) ἐντέλλεται ὁ Θεῖος Λυτρωτής μας Ἰησοῦς Χριστός. «Τῇ ἐλευθερίᾳ ᾗ Χριστός ὑμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε καί μή πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. ε’ 1), μᾶς παραγγέλει ὁ θεῖος Παῦλος.

Ἡ ἐν Χριστῷ σωτηρία μας ἐπιτυγχάνεται σύν Θεῷ μέ τήν νέκρωσιν τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, τόν ὁποῖον φέρομεν ἐντός μας. Μέ τήν ἀπελευθέρωσίν μας ἀπό τά δίκτυα τῶν πονηρῶν πνευμάτων καί τῆς θανατηφόρου ἁμαρτίας. Καί μέ τήν γνῶσιν καί ἐπίγνωσιν τῆς σῳζούσης Θείας Ἀληθείας καί τήν ἐνοίκησιν ἐν τῇ καρδίᾳ μας καί ἐντός τοῦ ψυχικοῦ μας κόσμου τῆς καθαρτικῆς καί φωτιστικῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου καί Ζωοποιοῦ Πνεύματος.

Ὁ σήμερον τιμώμενος Ἅγιος Νεκτάριος, Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως ὁ Χαριτοβρύτης, τοῦ ὁποίου τιμῶμεν τήν Ἀνακομιδήν τῶν Ἱερῶν Λειψάνων, μᾶς εἶπε μέ τό προταχθέν τῆς παρούσης Ἐγκυκλίου γνωμικόν του, ὅτι : «Μακάριος ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀληθῶς ἠθικῶς ἐλεύθερος», ἐξαίρων τήν ὑπέρτιμον ἀξίαν τῆς ἀληθινῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας του.

Κυριακή μετά τήν Ὕψωση. «Ἡ ζημία τῆς ψυχῆς». π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ[:Μάρκ. 8,34-9,1]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ζημία της ψυχής»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 21-9-1997]

(Β362)

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχομε την Κυριακή την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Όπως βλέπομε, η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πλαισιώνεται από δύο Κυριακές. Την προ της Υψώσεως και την μετά τηνΎψωσιν. Αυτό δείχνει λειτουργικά τη σπουδαιότητα του Τιμίου Σταυρού εις την σωτηρία μας. Γι΄αυτό και ο Κύριος ετόνισε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Εδώ ο Κύριος ζητά μία ταύτιση του σταυρού του πιστού με τον Σταυρό τον δικό Του. «Όποιος θέλει να είναι δικός μου μαθητής, όποιος με αποδέχεται, θα σηκώσει τον σταυρό του και θα με ακολουθήσει». Και όλα αυτά γιατί η αξία της σωτηρίας της ψυχής δεν έχει αντάλλαγμα.

Είπε στην συνέχεια ο Κύριος όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελική περικοπή: «Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ τόν κόσμον ὄλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;». Δηλαδή τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος εάν κερδίσει τον κόσμον, με την έννοια που ο διάβολος είπε κάποτε προς τον Χριστόν: «Προσκύνησέ με και θα σου δώσω όλες τις βασιλείες του κόσμου». Είτε με την έννοιαν του σύμπαντος κόσμου. Ό,τι και να πιάσετε, ό,τι και να πάρετε, η αξία της ψυχής είναι ανωτέρα ολοκλήρου του ορατού κτιστού κόσμου. Τι λοιπόν έχει να κερδίσει ο άνθρωπος, εάν το σύμπαν ολόκληρο κατακτήσει, κερδίσει, αλλά χάσει την ψυχή του; «Ζημιωθῇ» -προσέξτε το ρήμα- «ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ». Ή ακόμη, τι αντάλλαγμα μπορεί να δώσει ο άνθρωπος για την ψυχή του; Δεν υπάρχει αντάλλαγμα.

Η αξία λοιπόν της ψυχής. Μεγάλο πράγμα! Τι είναι η ψυχή; Που έχει τόσο μεγάλη αξία; «Ὁμοίωμα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. «Ἐμφύσημα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Ειρηναίος Λυώνος. «Ἡ ψυχή μας», ακόμη, λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, «ἐστίν –είναι- οὐσία νοερά, ἀσώματος, ἀπαθής, ἀθάνατος». Και είναι αθάνατος όχι εκ κατασκευής, αλλά είναι αθάνατος γιατί το θέλει ο Θεός. Όπως και οι άγιοι άγγελοι, δεν είναι αθάνατοι εκ κατασκευής, αλλά γιατί το θέλει ο Θεός να είναι αθάνατοι. Κατά τα άλλα, ο Θεός είναι ο μόνος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν». Την αθανασία από μόνος Του την έχει ο Θεός. Εμείς την έχομε από τον Θεόν, γιατί αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Η αξία της πάντως, η αξία της ψυχής μπορεί να προσμετρηθεί και με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Εάν φθάνει ο Θεός Λόγος να ενανθρωπήσει χάριν των ανθρώπων, αυτό είναι καταπληκτικό! Και ακόμη, να φθάσει μέχρι του θανάτου και δη, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, θανάτου σταυρικού.