Ἡ προσευχή εἶναι τό πιο δύσκολο πνευματικό ἄθλημα...

Η προσευχή είναι το πιο δύσκολο πνευματικό άθλημα και μέχρι της τελευταίας αναπνοής συνοδεύεται από έναν ισχυρό και κοπιαστικό πόλεμο. Κατά καιρούς όμως ο ελεήμων Κύριος δίνει στον προσευχόμενο και κάποια παρηγοριά για να μην εξασθενήσει η προσευχή του.

Κανόνισε μόνος σου τον καθημερινό σου κανόνα ανάλογα με το χρόνο που διαθέτεις. Αυτό δεν είναι αυταρχία. Μόνο σου συνιστώ να μην αναλάβεις πάρα πολλές προσευχές για να μη γίνεις δούλος του κανόνος σου και αναγκάζεσαι να βιάζεσαι.

Στην εργασία σου και όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους άλλους προσπάθησε νοερώς να στέκεσαι μπροστά στο Θεό. Διατήρησε δηλαδή τη μνήμη του Θεού, την αίσθηση ότι ο Θεός είναι παρών.

Μην τρέμεις και αθυμείς έτσι, όταν τυχαίνει να πέσεις από καμμιά αρετή. Σήκω, ορθώσου και συνέχιζε την πορεία σου. Γνώριζε ότι η παραμονή μας στην αρετή δεν εξαρτάται από μας αλλά είναι έργο της Θείας Χάριτος. Να είσαι ταπεινός και να μην έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου μέχρι ότου βρεθείς στον τάφο.

Αν φροντίζουμε περί του «ενός εστί χρεία», τότε και όλα τα υπόλοιπα θα μας δοθούν όπως ο ίδιος ο Κύριος το υποσχέθηκε.

Πόσο σύντομη είναι η επίγεια ζωή μας μπροστά στην αιωνιότητα, σαν κόκκος άμμου στη θάλασσα!

Γιά τούς δώδεκα ἀναχωρητές

Γιὰ τοὺς δώδεκα ἀναχωρητὲς

1. Δώδεκα ἀναχωρητὲς ἅγιοι, σοφοὶ καὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, συγκεντρώθηκαν κάποτε καὶ ζήτησαν νὰ ὁμολογήσει ὁ καθένας ὅσα κατόρθωσε στὸ κελί του καὶ ποιὰ ἦταν ἡ πνευματική του ἄσκηση.

Ὁ πρῶτος, ὁ μεγαλύτερος στὴν ἡλικία, εἶπε:

«Ἀδελφοί, ἐγὼ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἄρχισα νὰ ζῶ ἡσυχαστικὴ ζωὴ σταύρωσα ὅλο τὸν ἑαυτό μου ἀπέναντι στὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, ἔχοντας στὸν νοῦ μου αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο: Νὰ σπάσουμε τοὺς δεσμοὺς ποὺ μᾶς συνδέουν μαζί τους καὶ νὰ ρίξουμε ἀπὸ πάνω μας τὸν ζυγό τους. Ἔτσι, ἔκανα ἕνα τεῖχος ἀνάμεσα στὴν ψυχή μου καὶ στὰ σωματικὰ πράγματα καὶ ἀναλογίσθηκα ὅτι, ὅπως αὐτὸς ποὺ εἶναι μέσα ἀπὸ τὸ τεῖχος δὲν βλέπει αὐτὸν ποὺ στέκεται ἔξω, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ σὺ μὴ θελήσεις νὰ βλέπεις τὰ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὰ ἔξω. Ἀλλὰ νὰ ἔχεις στραμμένη τὴν προσοχή σου στὸν ἑαυτό σου, ἀναμένοντας κάθε μέρα μὲ ἐλπίδα τὸν Θεό.

Ἔτσι θεωρῶ τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες φίδια καὶ ἀπόγονους ἀπὸ ὀχιές, καὶ ὅταν τὶς αἰσθάνομαι νὰ ξεφυτρώνουν στὸ νοῦ μου, τὶς ξηραίνω μὲ φοβέρες καὶ ὀργή. Ἀκόμη, δὲν σταμάτησα ποτὲ νὰ τὰ βάζω μὲ τὸ σῶμα μου καὶ μὲ τὴν ψυχή μου, γιὰ νὰ μὴν ἐκτραποῦν σὲ τίποτε ἀνάρμοστο».

Ὁ δεύτερος εἶπε:

«Ἐγὼ ἀπὸ τότε ποὺ ἀρνήθηκα τὸν κόσμο, εἶπα στὸν ἑαυτό μου: Σήμερα ἀναγεννήθηκες, σήμερα ἄρχισες νὰ δουλεύεις στὸν Θεό, σήμερα ἄρχισες νὰ κατοικεῖς ἐδῶ σὰν ξένος. Ἔτσι κάθε μέρα νὰ αἰσθάνεσαι, σὰν ἕνας ξένος καὶ ὅτι αὔριο θὰ φύγεις».

Μία ψυχή ἔχεις...σοῦ τήν ἐμπιστεύτηκε ὁ Χριστός, πρόσεξέ την!

*Όταν ο άνθρωπος απλωθεί επάνω στη θάλασσα (ξαπλώσει δηλ. ανάσκελα) μη κάνοντας καμμία κίνηση, η θάλασσα δεν τον καταπνίγει* (λόγω της άνωσης). «Κάνει», λέει, «τον νεκρό». Δεν συμβαίνει αυτό; Δεν ξαπλώνουμε επάνω στη θάλασσα και δεν μας πηγαίνει κάτω;

*Εάν η θάλασσα όταν της παραδοθούμε δεν θα μας πνίγει, ο Χριστός θα μας πνίξει; Αλλά που εμπιστοσύνη τέτοια;* Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη τέτοια στον Χριστό... Ούτε και σε αυτούς τους Χριστιανούς. Γι’ αυτό και βλέπετε Χριστιανούς με πολλά εικονίσματα, με πολλά καντήλια, με πολλούς σταυρούς, με πολλά λιβάνια, αλλά πολιτεύονται σαν ορφανά.

Λ *ένε «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς...», αλλά όταν τους πλησιάσεις σε κάποια στενοχώρια, σε κάποια αρρώστια, σε κάποια δυσκολία κ.λπ. πολιτεύονται σαν ορφανά. Και τους λυπάται η καρδιά σου*, διότι δεν έχουν φιλοσοφήσει, ότι πρέπει να περάσουν απ’ αυτά. Κλασσικά έχουνε μείνει τα λόγια του Χριστού μας, που είπε προς Εμμαούς στον Λουκά και στον Κλέοπα:

- Ουχί ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν και εισελθείν εις την δόξαν αυτού; (Λουκ. 24,26)

Δεν έπρεπε δηλ. ο Χριστός να τα πάθει αυτά (και να Σταυρωθεί) και να εισέλθει στην Βασιλεία των Ουρανών; Γιατί σας κακοφαίνεται λοιπόν;

Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ[:Πράξ. 2,1-11]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Καὶ ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό (:το πρωί της ημέρας της Πεντηκοστής -καθώς ολοκληρωνόταν η ημέρα αυτή η οποία άρχισε από το απόγευμα της παραμονής της- όλοι οι πιστοί με μια καρδιά ήταν συναγμένοι στο ίδιο μέρος)»[Πράξ. 2,1].

Ποια είναι αυτή η Πεντηκοστή; Όταν το δρεπάνι έπρεπε να χρησιμοποιηθεί για την συγκομιδή από τον θερισμό· όταν έπρεπε να συναθροίζει τους καρπούς. Είδες τον τύπο; Βλέπε πάλι την αλήθεια. Όταν έπρεπε να επιβάλλει το δρεπάνι του λόγου, όταν τους καρπούς έπρεπε να συλλέγει, τότε το Πνεύμα σαν δρεπάνι κοφτερό, πετά πάνω σε αυτούς. Διότι άκουσε τον Χριστό που λέει: «Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη (:Δεν λέτε εσείς ότι τέσσερις μήνες μένουν ακόμη και ο θερισμός έρχεται; Στην πνευματική όμως σπορά είναι δυνατόν ο λόγος του Θεού να καρποφορήσει και σε χρονικό διάστημα πολύ πιο σύντομο. Και για να πειστείτε για το θέμα αυτό που σας λέω, σηκώστε τα μάτια σας και κοιτάξτε το πλήθος αυτό των Σαμαρειτών που έρχονται. Μοιάζουν οι ψυχές τους με χωράφια, στα οποία δεν πρόφθασε να σπαρεί ο λόγος της αλήθειας, κι όμως είναι λευκά και ώριμες πλέον, έτοιμα να θεριστούν. Έτσι και σ’ όλα τα μέρη του κόσμου οι ψυχές των ανθρώπων είναι τώρα ώριμες για να δεχθούν τη σωτηρία)»[Ιω. 4,35] και πάλι τους έλεγε: «Ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ(:τα ώριμα στάχυα για θερισμό είναι πολλά, αλλά οι εργάτες που θα τα θερίσουν είναι λίγοι. Πολλοί δηλαδή είναι οι καλοδιάθετοι να δεχτούν το Ευαγγέλιο και να σωθούν, λίγοι όμως είναι οι πνευματικοί εργάτες που θα υπηρετήσουν στο πνευματικό αυτό έργο. Παρακαλέστε λοιπόν τον Θεό, που είναι ο κύριος και ο ιδιοκτήτης της έτοιμης για θερισμό σποράς, να βγάλει και να στείλει εργάτες στο θερισμό του)»[Λουκ. 10,2]. Ώστε αυτός ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το δρεπάνι· διότι Αυτός ανέβασε στον ουρανό τις προσφορές των πρώτων καρπών, αφού προσέλαβε το ανθρώπινο ένδυμα. Γι’ αυτό και τούτο καλεί θερισμό.

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία.

Έκανες κάτι που δεν ήταν σωστό; Το σκέφτηκες;

Το είδες;

Το αναγνώρισες; Το εξομολογήθηκες; Προχώρα· μη σκαλώνης. Κράτησέ το μόνο στον νού σου, για να προσέξης άλλη φορά, αν σού δοθή παρόμοια αφορμή.

Η στενοχώρια για τα σφάλματά μας είναι άσκοπη, όταν δεν προσπαθούμε να τα διορθώσουμε.

Μέ αὐτόν τόν τρόπο θά βρεῖς ἀνάπαυση ἐν τῷ Θεῷ...

«Αν συνηθίσει στην αμαρτία, τότε θα ελκύεται συνεχώς στην αμαρτία, και σε αυτό βοηθούν οι δαίμονες. Αν πάλι συνηθίσει στο καλό, τότε συνεργεί ο Θεός με τη χάρη Του. Έτσι, αν συνηθίσεις να προσεύχεσαι συνεχώς, να αγαπάς τον πλησίον σου και να κλαίς στην προσευχή σου για όλον τον κόσμο, η ψυχή σου θα ελκύεται προς την προσευχή, τα δάκρυα και την αγάπη.

Μέ τήν ἀγάπη φτάνει κανείς σύντομα σέ μεγάλα μέτρα...διότι ἡ ἀγάπη μετέχει σέ ὅλα

«Τίποτε άλλο δεν μπορεί τόσο να βοηθήσει και να κατευνάσει τον θυμό και όλα τα πάθη, όσον η αγάπη προς τον Θεόν και προς όλους τους συνανθρώπους. Με την αγάπη ευκόλως νικάς, παρά με τους άλλους αγώνες. Με την αγάπη φτάνει κανείς σύντομα σε μεγάλα μέτρα και χωρίς να κοπιάσει πολύ κάνοντας πνευματικό αγώνα, διότι η αγάπη μετέχει σε όλα».

Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

17 Ἰουνίου. Πέμπτη. ’Ισαύρου διακόνου, Βασιλείου καὶ ᾿Ιννοκεντίου ( γ΄ αἰ.). Μανουήλ, Σαβὲλ καὶ Ἰσμαὴλ τῶν μαρτύρων (+362). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας. Πέμ. ζ´ ἑβδ. Πράξ. (Πρξ. κε΄ 13-19).

Πραξ. 25,13       Ἡμερῶν δὲ διαγενομένων τινῶν Ἀγρίππας ὁ βασιλεὺς καὶ Βερνίκη κατήντησαν εἰς Καισάρειαν ἀσπασόμενοι τὸν Φῆστον.

Πραξ. 25,13             Αφού δε επέρασαν μερικές ημέρες, ο βασιλεύς Αγρίππας και η αδελφή του Βερνίκη ήλθαν εις την Καισάρειαν με τον σκοπόν να χαιρετήσουν και να συγχαρούν τον Φήστον.

Ἡ ἐπιμέλεια τῶν ἀρετῶν και ἐνάρετος βίος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

 ΚΗΡΥΓΜΑ_

Ἡ ἐπιμέλεια τῶν ἀρετῶν ἀπό τούς ἀληθινούς ἀνθρώπους θά πρέπει νά εἶναι τόση ὥστε ὁ ἐνάρετος βίος τους νά ἀκτινοβολῇ μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α΄, 16-6-2021, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Κενοδοξία-Ὑπερηφάνεια: ἡ θεραπευτική τους Ε΄- Ἡ Θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη

 Κενοδοξία-Ὑπερηφάνεια: ἡ θεραπευτική τους Ε΄, Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, τομ. Α΄, Jean Claude Larchet, Ἡ ταπείνωση, Ἁγ. Παϊσίου-Πάθη καί ἀρετές, 15-6-2021, Αρχιμ. Σάββα

Σύν Θεῷ ἄν ὑπάρχουν ἐρωτήσεις παρακαλούμε στείλτε τες μας στό: AgiaTrias.erotiseis@gmail.com Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com Κάνετε ἐγγραφή στό κανάλι μας "Κύριος Ἰησοῦς Χριστός Kyrios Ihsous Hristos" τοῦ Youtube πατώντας ἐδῶ: https://www.youtube.com/channel/UCEtO...

Πόσο συμπαθής εἶναι ὁ ταπεινός ἄνθρωπος καί πόσο ἀποκρουστικός ὁ ὑπερήφανος!

Γέροντα, τί είναι αυτό πού μάς κάνει νά θέλουμε νά γίνη γνωστό στούς άλλους ό,τι καλό κάνουμε, ενώ έχει τόση γλυκύτητα, τόση απαλάδα, τό νά ζή καί νά εργάζεται κανείς στήν αφάνεια;

-Τό πιό σπουδαίο είναι ότι, όταν ο άνθρωπος έχη εσωτερικότητα καί προσπαθή νά μή γίνεται γνωστό τό καλό πού κάνει, αυτό είναι αισθητό στούς άλλους όλοι τόν ευλαβούνται καί τόν αγαπούν, χωρίς ο ίδιος νά τό καταλαβαίνη.

Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος καί πόσο αποκρουστικός ο υπερήφανος!

Τόν υπερήφανο κανείς δέν τόν αγαπάει, ακόμη καί ο Θεός τόν αποστρέφεται.

Βλέπεις, καί τά μικρά παιδιά, άν δούν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, τό κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο τό εκτιμούν!

Ή, άν δούν κανέναν νά περπατάη καμαρωτός-καμαρωτός, τόν παίρνουν μυρωδιά καί τόν κοροϊδεύουν.

Θυμάμαι κάποιον στήν Κόνιτσα πού, ενώ πέθαινε από τήν πείνα, φορούσε κάθε μέρα κοστούμι, γραβάτα καί ρεπούμπλικο καί έβγαινε στήν πλατεία καμαρωτός.

Ταπεινωθεῖτε, γιά νά μήν σᾶς τά πάρει ὅλα ὁ Θεός!

Το λιοντάρι όταν αισθανθεί κυνηγό, κατεβάζει την ουρά του και σβήνει τα βήματά του, για να μην μπορέσει να τον παρακολουθήσει ο κυνηγός. Κάτι τέτοιο πρέπει να κάνει και ο άνθρωπος, για να γλυτώσει από τα χέρια του σατανά. Η αυτομεμψία και η ταπείνωση σκεπάζουν τον άνθρωπο από τα βέλη του σατανά.

Εάν όμως ο άνθρωπος καυχάται και επιδεικνύεται, υπάρχει κίνδυνος να πέσει και εκείνα που του έδωσε ο Θεός, να του τα πάρει, είτε υλικά αγαθά είναι αυτά, είτε πνευματικά.

Ψήγματα διακρίσεως

ΨΗΓΜΑΤΑ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ

19. Ἄλλο πράγµα εἶναι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ ἄλλο ἡ βοήθειά Του καὶ ἄλλο ἡ προστασία Του καὶ ἄλλο τὸ ἔλεός Του καὶ ἄλλο ἡ παράκλησίς Του. Τὸ µέν πρῶτο ἐκτείνεται σὲ ὅλη τὴν κτίσι, τὸ δεύτερο µόνο στοὺς πιστούς, τὸ τρίτο στοὺς πιστούς, στοὺς πραγµατικὰ πιστούς, τὸ τέταρτο σὲ ὅσους Τὸν ὑπηρετοῦν, τὸ δὲ τελευταῖο σὲ ὅσους Τὸν ἀγαποῦν.

54. Νὰ γίνουν ὅλοι ἀπαθεῖς δὲν εἶναι βεβαίως δυνατόν. Νὰ σωθοῦν ὄµως ὅλοι καὶ νὰ συμφιλιωθοῦν µἐ τὸν Θεὸν δὲν εἶναι ἀδύνατον.

*Πότε δικαιολογεῖται ἡ ἀνυπακοή εἰς τούς πνευματικούς (Γέρων Γαβριὴλ ο Αγιορείτης)*

*Πότε δικαιολογείται η ανυπακοή εις τους πνευματικούς (Γέρων Γαβριὴλ ο Αγιορείτης)* 

Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;

– *Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας.*

Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομοῦν τὸ λόγο τῆς ἀληθείας καὶ λένε αἱρετικὰ πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.

Ἔχουμε καθήκοντα πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες καὶ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό. Τὰ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρτερα τῶν καθηκόντων πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες.

Ἂν ἕνα καθῆκον πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες συγκρούεται μὲ τὸ καθῆκον μας πρὸς τὸν Θεόν, τότε παύει νὰ ἰσχύει, καταργεῖται.

Παράδειγμα ἔχουμε τὴν Ἁγία Γραφή.

Τί διαβάζουμε στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων;

Οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, οἱ Ἰουδαῖοι ἀρχιερεῖς ἤτανε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες στὴν ἐποχὴ τοῦ Κυρίου μας. Πιάσαν τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς βάλαν φυλακὴ καὶ τοὺς εἶπαν νὰ μὴ κηρύττουν. Πῆγε Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς ἔβγαλε καὶ τοὺς εἶπε νὰ κηρύξουν. Τοὺς ξαναπιάσαν καὶ τοὺς εἶπαν: Τί σᾶς εἴπαμε; Γιατί δὲν κάνετε ὑπακοή; Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πνευματικοὶ ἡγέτες!

Τότε ἀπολογήθηκε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. 5, 29).

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τί λέει πρὸς τοὺς Γαλάτας· (1, 8) «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾽ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω». Ἦταν δυνατὸν ποτὲ ἕνας Ἄγγελος νὰ πάει στοὺς Γαλάτας καὶ νὰ κηρύξει ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δίδαξε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Ὄχι βέβαια! Ἔ, τότε γιατί τὸ γράφει ὁ Ἀπόστολος αὐτό; Ἄσκοπο εἶναι; Περιττὸ εἶναι; Ἄστοχο εἶναι; Ἔτσι εἰκῇ κι ὡς ἔτυχε τὸ ἔβαλε;

Τὸ ἔβαλε γιὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦμε καὶ ποῦμε ὁ Δεσπότης μας εἶναι Ἅγιος.

Μὲ τὴν προσευχή του ἀνασταίνει νεκρούς, ἀνορθεῖ παραλύτους, ἀνοίγει τὰ μάτια ἀπὸ τυφλούς, μετακομίζει ὄρη μὲ ἕνα πρόσταγμά του.

Ὅλα νὰ τὰ κάνει αὐτά, ἐφόσον λέει κάτι ποὺ δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴν Ἐκκλησία, δὲν πρέπει νὰ τὸν κάνουμε ὑπακοή.