Γιά ποιό λόγο λοιπόν, λέει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀγνώμονες;

❈ Γιά ποιό λόγο λοιπόν, λέει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀγνώμονες; Γιά ποιό λόγο συχνά ἀνταποδίδουν κακία στό καλό, καί ὄχι σπάνια κακολογοῦν τούς εὐεργέτες τους; Εἶναι φοβερό αὐτό πού λέει, ἀλλά εἶναι πράγματι ἀληθινό.

"Οὐδείς ἀσφαλέστερος ἐχθρός ἀπό τόν εὐεργετηθέντα ἀχάριστο". Εἶναι γνωστό αὐτό τό γνωμικό. Κανένας, λέει, δέν εἶναι πιό σίγουρος ἐχθρός ἀπό τόν ἀχάριστο πού τόν ἔχεις εὐεργετήσει. Αὐτός εἶναι ὁ πιό σίγουρος ἐχθρός σου. Ὄχι βέβαια πάντα, ἀλλά ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀμετανόητος.

Γιατί λοιπόν οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀγνώμονες; Γιατί ἀνταποδίδουν κακό στό καλό πολλές φορές καί κακολογοῦν αὐτούς πού τούς εὐεργέτησαν;

Στή βάση τῆς ἀχαριστίας, ἀπαντάει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς, βρίσκεται ὁ ἐγωισμός. Γιατί αὐτοί στούς ὁποίους προσφέρεται ἡ εὐεργεσία συχνά δέν βλέπουν σ' αὐτό τίποτα τό ἰδιαίτερο. Τό θεωροῦν σάν κάτι τό αὐτονόητο, φυσιολογικό ἤ καί ὀφειλόμενο, τό νά τούς εὐεργετήσουν οἱ ἄλλοι.

Ἡ ἀχαριστία μας ἀπέναντι στὶς ἀμέτρητες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ. (Κυριακὴ ΙΒ΄Λουκᾶ)

Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ( ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 18η Ιανουαρίου 2026

Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η 12η Κυριακή του Λουκά και το μεν αποστολικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από την προς Εβραίους επιστολή του αποστόλου Παύλου, το δε ευαγγελικό μια περικοπή από το 17ο κεφάλαιο του κατά Λουκάν Ευαγγελίου.

Στην περικοπή αυτή ο ευαγγελιστής Λουκάς μας περιγράφει ένα από τα θαύματα, τα πάμπολλα θαύματα, που έκαμε ο Κύριος, καθ’ όλη τη διάρκεια της τριετούς δημοσίας του δράσεως. Το παρόν θαύμα πρέπει να έγινε περίπου στο μέσον της δημοσίας του δράσεως και είναι το γνωστό σε όλους μας θαύμα της θεραπείας των 10 λεπρών, τους οποίους ο Κύριος εθεράπευσε, σύμφωνα με την διήγηση του Λουκά, καθ’ όν χρόνον εβάδιζε προς τα Ιεροσόλυμα και ενώ βρισκόταν στα όρια μεταξύ Γαλιλαίας και Σαμαρείας.

Σύμφωνα με τη διήγηση του ευαγγελιστού, καθώς ο Κύριος ανέβαινε προς τα Ιεροσόλυμα και εισερχόταν σε κάποια πόλη, τον συνάντησαν 10 λεπροί, οι οποίοι στάθηκαν από μακρυά και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά: «Ιησού επιστάτα ελέησον ημάς». Σαν να του έλεγαν: Δες την αρρώστια μας, η οποία έχει προξενήσει στο σώμα μας αυτό το συχαμερό αίσχος, δες τον πόνο μας, την αποστροφή των ανθρώπων, την απαρηγόρητη μόνωση στην οποία βρισκόμαστε και δείχνοντας έλεος, χάρισέ μας την θεραπεία. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι την εποχή εκείνη η λέπρα ήταν μια αθεράπευτη αρρώστια, δεν υπήρχαν τότε φάρμακα, όπως έχουμε σήμερα και ήταν πολλή μεταδοτική.

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία προς τον Θεό εἶναι ἡ ἀχαριστία

❈ Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία προς τον Θεό εἶναι ἡ ἀχαριστία. Το να μην θυμᾶσαι δηλαδή και να μην εὐχαριστεῖς τον Θεό για τά καλά πού λαμβάνεις ἀπ’ Αὐτόν. Αὐτή ἡ ἀχαριστία θα σε κάνει κατόπιν αὐθάδη, θα σε κάνει και βλάσφημο ἀκόμα... Τέλος, θα σε κάνει ἀρνητή καί ἄθεο!

 

Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 – 9 – 2010)

Κυριακή ΙΒ Λουκᾶ. «Ἡ ἀχαριστία». Π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ IB΄ΛΟΥΚΑ[:Λουκά 17, 12-19]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 17-1-1999]

(Β 390) [β΄έκδοσις]

Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας προβάλλει τη θεραπεία των δέκα λεπρών. Την διήγηση την ακούσατε από το ιερό Ευαγγέλιον. Είναι γεμάτη περιεχομένου, με πολλά διδάγματα και συμπεράσματα. Θα μείνομε ωστόσο σε ένα. Εκείνο που έκανε εντύπωση και εις Αυτόν τον Κύριον. Η αχαριστία των εννέα λεπρών, αλλά και η ευγνωμοσύνη μόνον του ενός λεπρού που εθεραπεύθη και γύρισε να πει το «ευχαριστώ» του εις τον Κύριον. Κι αν πρέπει να δούμε το πράγμα επί τοις εκατό -μας προκαλεί ο αριθμός «δέκα λεπροί»- θα λέγαμε ότι το 90% είναι αχάριστοι οι άνθρωποι μέσα σε μία κοινωνία. Και μόνον το 10% είναι ευγνώμονες. Είναι απογοητευτικό. Και φαίνεται ότι είναι μία πραγματικότητα, την οποία ομολογουμένως ζούμε. Σε κάθε εποχή. Και στην εποχή μας.

Και δικαιολογημένα, λοιπόν, ο Κύριος εξέφρασε το παράπονό Του, όταν είπε: «Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;». «Μπα, δεν θεραπεύτηκαν οι δέκα; Οι άλλοι εννιά πού είναι;». «Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος;». «Δεν βρέθηκε κανείς απ’ αυτούς να γυρίσουν και να δοξάσουν και να ευχαριστήσουν τον Θεό; Παρά ήρθε να επιστρέψει και να δοξάσει τον Θεό αυτός ο αλλογενής;». Διότι αυτός ήταν Σαμαρείτης. Βλέπετε, πολλές φορές η δυστυχία ενώνει τους ανθρώπους. Αλλά η ευτυχία πάλι τους χωρίζει. Αν κάποιος στην Γη αυτή ήπιε όλο το ποτήρι της αχαριστίας, Αυτός είναι ο Ενανθρωπήσας Υιός του Θεού. Και η αχαριστία εκδηλώνεται τόσο στον Θεό, όσο και εις τους συνανθρώπους μας. Ας δούμε λοιπόν το θέμα αυτό της αχαριστίας λίγο πιο κοντά· ώστε πληροφορούμενοι το τι θα πει αχαριστία, να πάψομε να είμεθα, αγαπητοί μου, αχάριστοι και εις τον Θεό και εις τους ανθρώπους.

Κυριακή E’ Ματθαίου: Ὁμιλία περί τοῦ μή ζητεῖν ἀνταπόδοσιν παρά τῶν εὐεργετηθέντων (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Ματθ. η’ 28 – θ’ 1)Ὁ εὐεργετηθείς, ὅταν δείχνει ἀχαριστία πρὸς τὸν εὐεργέτη του ἁμαρτάνει.

Μπορεῖ ὅμως καὶ ὁ εὐεργέτης νὰ ἁμαρτάνει μὲ κάποιο τρόπο;

Μπορεῖ ἡ ἀρετὴ νὰ μεταβληθεῖ σὲ ἁμαρτία;

Πότε ἡ εὐεργεσία εἶναι δοσοληψία καὶ ὄχι δῶρο;

Ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ εὐεργεσία, πῶς γίνεται καὶ ποία ἡ αὐτῆς ἀνταπόδοση;

Ὅταν εὐεργετοῦμε πρέπει νὰ περιμένουμε ἀνταπόδοση; Καί, ἄν ναί, ἀπὸ ποιόν;

Μπορεῖ νὰ ἔχει ὄφελος ὁ εὐεργέτης ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ εὐεργετηθέντος;

Πρέπει ὁ εὐεργέτης νὰ σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ εὐεργετηθέντος;

Κυριακὴ E’ Ματθαίου

Ὀμιλία περὶ τοῦ μὴ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν παρὰ τῶν εὐεργετηθέντων

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχὰν & Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης

Μὴ παραδράμωμεν, ἀδελφοί, ἀπερισκέπτως τὴν πρὸς τοὺς ἀχαρίστους Γεργεσηνοὺς ἀνεξικακίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἡ περὶ αὐτὴν σκέψις διδάσκει τὴν διόρθωσιν τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὴν ὁποίαν σχεδὸν πάντες ἀνεπαισθήτως περιπίπτομεν.

Ἡμεῖς ἐκ συνηθείας κακίζομεν ἀσυλλογίστως κατ’ ἐκείνων, οἵτινες ἀχάριστοι γίνονται πρὸς τὰς εὐεργεσίας ἡμῶν. Καὶ ὅτι μὲν ἡ ἀχαριστία ἐστὶν ἁμαρτία μεγάλη, ἐφανέρωσε τοῦτο ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὅταν εἶδε τῶν δέκα λεπρῶν τὴν ἀχαριστίαν· αὐτοὶ καὶ οἱ δέκα ὁμοῦ ὑψώσαντες τὴν φωνήν, ἐκραύγασαν μεγαλοφώνως· «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς» (Λουκ. ιζ΄, 13)· καὶ ὁ μὲν Ἰησοῦς σπλαγχνισθεῖς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὑπάγετε πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ δείξατε αὐτοῖς τὰ λελεπρωμένα ὑμῶν μέλη· ἐκεῖνοι δέ, προθύμως ὑπακούσαντες εἰς τὸ θεῖον αὐτοῦ πρόσταγμα, ἔτρεξαν πρὸς τοὺς ἱερεῖς· ἀλλὰ πρὶν ἤ φθάσωσιν, ἤγουν ἐν αὐτῇ τῇ ὀδῷ, ἐκαθαρίσθησαν· εἷς δὲ μόνος ἐξ αὐτῶν Σάμαρείτης, ὑπέστρεψεν εὐθὺς πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν «καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ, εὐχαριστῶν αὐτῷ» (Λουκ. ιζ΄, 16). Τότε οὖν ὁ Ἰησοῦς ἤλεγξε τῆς ἀχαριστίας τὴν ἁμαρτίαν, εἰπών· «οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἑννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰμὴ ὁ ἀλλογενὴς οὖτος» (Λουκ. ιζ΄, 17-18); Ὁ ἀχάριστος ἀθετεῖ τοὺς νόμους οὐ μόνον τῆς λογικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀλόγου φύσεως· διότι καὶ τὰ ἄλογα ζῶα εὐεργετούμενα, δεικνύουσιν, ὅπως δύνανται, τὴν πρὸς τοὺς εὐεργετοῦντας αὐτὰ ἀνθρώπους εὐχαριστίαν· τοῦτο δὲ ἐστὶν ἐκεῖνο, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς ἤλεγχε τοὺς εἰς τὰς ἀμέτρους εὐεργεσίας Αὐτοῦ ἀγνώμονας Ἰσραηλίτας. Καὶ ὁ βοῦς, ἔλεγεν αὐτοῖς διὰ τοῦ Προφήτου Ἠσαΐου, γνωρίζει τὸν εὐεργέτην αὐτοῦ, καὶ ὁ ὄνος διακρίνει τὴν φάτνην τοῦ δεσπότου αὐτοῦ, ὑμεῖς δὲ οἱ Ἰσραηλῖται οὐδὲ γνωρίζετε, οὐδὲ διακρίνετε τῶν εὐεργεσιῶν μου τὸ πλῆθος «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δὲ μὲ οὐκ ἔγνω, καὶ ὁ λαός μου οὐ συνῆκεν» (Ἠσ. α΄, 3). Ἁμαρτάνει, ναί, ὁ ἀχάριστος κατὰ πάντων τῶν νόμων· ἐπειδὴ καὶ ἡ αἰσθητικὴ φύσις καὶ ἡ λογικὴ διάκρισις καὶ ὁ Θεὸς θέλει εὐχαριστίαν· πλὴν καὶ αὐτὸς ὁ εὐεργέτης, ὅταν ἀγανακτῇ κατὰ τοῦ ἀχαρίστου, ἀπολεῖ τῆς εὐεργεσίας τὸν μισθὸν καὶ ἁμαρτάνει βαρέως.

Ἠ ἀχαριστία πρός τόν Εὐεργέτη μας Κύριο (Α' μέρος)- Ἁγίου Παϊσίου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Κυριακή E’ Ματθαίου: Ὁμιλία περί τοῦ μή ζητεῖν ἀνταπόδοσιν παρά τῶν εὐεργετηθέντων (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχάν καί Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης)

(Ματθ. η’ 28 – θ’ 1)Ὁ εὐεργετηθείς, ὅταν δείχνει ἀχαριστία πρὸς τὸν εὐεργέτη του ἁμαρτάνει. Μπορεῖ ὅμως καὶ ὁ εὐεργέτης νὰ ἁμαρτάνει μὲ κάποιο τρόπο;

Μπορεῖ ἡ ἀρετὴ νὰ μεταβληθεῖ σὲ ἁμαρτία;

Πότε ἡ εὐεργεσία εἶναι δοσοληψία καὶ ὄχι δῶρο; Ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ εὐεργεσία, πῶς γίνεται καὶ ποία ἡ αὐτῆς ἀνταπόδοση;

Ὅταν εὐεργετοῦμε πρέπει νὰ περιμένουμε ἀνταπόδοση; Καί, ἄν ναί, ἀπὸ ποιόν;

Μπορεῖ νὰ ἔχει ὄφελος ὁ εὐεργέτης ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ εὐεργετηθέντος;

Πρέπει ὁ εὐεργέτης νὰ σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ εὐεργετηθέντος;

Κυριακὴ E’ Ματθαίου

Ὀμιλία περὶ τοῦ μὴ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν παρὰ τῶν εὐεργετηθέντων

Ἀρχιεπίσκοπος Ἀστραχὰν & Σταυρουπόλεως Νικηφόρος Θεοτόκης

Μὴ παραδράμωμεν, ἀδελφοί, ἀπερισκέπτως τὴν πρὸς τοὺς ἀχαρίστους Γεργεσηνοὺς ἀνεξικακίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· διότι ἡ περὶ αὐτὴν σκέψις διδάσκει τὴν διόρθωσιν τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὴν ὁποίαν σχεδὸν πάντες ἀνεπαισθήτως περιπίπτομεν.

Ἡμεῖς ἐκ συνηθείας κακίζομεν ἀσυλλογίστως κατ’ ἐκείνων, οἵτινες ἀχάριστοι γίνονται πρὸς τὰς εὐεργεσίας ἡμῶν. Καὶ ὅτι μὲν ἡ ἀχαριστία ἐστὶν ἁμαρτία μεγάλη, ἐφανέρωσε τοῦτο ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς, ὅταν εἶδε τῶν δέκα λεπρῶν τὴν ἀχαριστίαν· αὐτοὶ καὶ οἱ δέκα ὁμοῦ ὑψώσαντες τὴν φωνήν, ἐκραύγασαν μεγαλοφώνως· «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς» (Λουκ. ιζ΄, 13)· καὶ ὁ μὲν Ἰησοῦς σπλαγχνισθεῖς εἶπε πρὸς αὐτούς· Ὑπάγετε πρὸς τοὺς ἱερεῖς καὶ δείξατε αὐτοῖς τὰ λελεπρωμένα ὑμῶν μέλη· ἐκεῖνοι δέ, προθύμως ὑπακούσαντες εἰς τὸ θεῖον αὐτοῦ πρόσταγμα, ἔτρεξαν πρὸς τοὺς ἱερεῖς· ἀλλὰ πρὶν ἤ φθάσωσιν, ἤγουν ἐν αὐτῇ τῇ ὀδῷ, ἐκαθαρίσθησαν· εἷς δὲ μόνος ἐξ αὐτῶν Σάμαρείτης, ὑπέστρεψεν εὐθὺς πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν «καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ, εὐχαριστῶν αὐτῷ» (Λουκ. ιζ΄, 16). Τότε οὖν ὁ Ἰησοῦς ἤλεγξε τῆς ἀχαριστίας τὴν ἁμαρτίαν, εἰπών· «οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἑννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰμὴ ὁ ἀλλογενὴς οὖτος» (Λουκ. ιζ΄, 17-18); Ὁ ἀχάριστος ἀθετεῖ τοὺς νόμους οὐ μόνον τῆς λογικῆς, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀλόγου φύσεως· διότι καὶ τὰ ἄλογα ζῶα εὐεργετούμενα, δεικνύουσιν, ὅπως δύνανται, τὴν πρὸς τοὺς εὐεργετοῦντας αὐτὰ ἀνθρώπους εὐχαριστίαν· τοῦτο δὲ ἐστὶν ἐκεῖνο, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς ἤλεγχε τοὺς εἰς τὰς ἀμέτρους εὐεργεσίας Αὐτοῦ ἀγνώμονας Ἰσραηλίτας. Καὶ ὁ βοῦς, ἔλεγεν αὐτοῖς διὰ τοῦ Προφήτου Ἠσαΐου, γνωρίζει τὸν εὐεργέτην αὐτοῦ, καὶ ὁ ὄνος διακρίνει τὴν φάτνην τοῦ δεσπότου αὐτοῦ, ὑμεῖς δὲ οἱ Ἰσραηλῖται οὐδὲ γνωρίζετε, οὐδὲ διακρίνετε τῶν εὐεργεσιῶν μου τὸ πλῆθος «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραὴλ δὲ μὲ οὐκ ἔγνω, καὶ ὁ λαός μου οὐ συνῆκεν» (Ἠσ. α΄, 3). Ἁμαρτάνει, ναί, ὁ ἀχάριστος κατὰ πάντων τῶν νόμων· ἐπειδὴ καὶ ἡ αἰσθητικὴ φύσις καὶ ἡ λογικὴ διάκρισις καὶ ὁ Θεὸς θέλει εὐχαριστίαν· πλὴν καὶ αὐτὸς ὁ εὐεργέτης, ὅταν ἀγανακτῇ κατὰ τοῦ ἀχαρίστου, ἀπολεῖ τῆς εὐεργεσίας τὸν μισθὸν καὶ ἁμαρτάνει βαρέως.

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία καί ὁ χειρότερος ἁμαρτωλός ὁ ἀχάριστος...

Νὰ ζήσετε στὸ κλίμα τῆς διαρκοῦς δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας, γιατί ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία καὶ ὁ χειρότερος ἁμαρτωλὸς ὁ ἀχάριστος.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2022/09/blog-post_942.html

Ὁ ἀχάριστος εἶναι πάντα λυπημένος (Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης)

-Γέροντα, γιατί πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ τὰ ἔχουν ὅλα, νιώθουν ἄγχος καὶ στενοχώρια;

-Ὅταν βλέπετε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔχη μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καὶ λύπη, ἐνῶ τίποτε δὲν τοῦ λείπει, νὰ ξέρετε ὅτι τοῦ λείπει ὁ Θεός.

Ὅποιος τὰ ἔχει ὅλα, καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὑγεία, καί, ἀντὶ νὰ εὐγνωμονῆ τὸν Θεὸ, ἔχει παράλογες ἀπαιτήσεις καὶ γκρινιάζει, εἶναι γιὰ τὴν κόλαση μὲ τὰ παπούτσια. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχη εὐγνωμοσύνη, μὲ ὅλα εἶναι εὐχαριστημένος. Σκέφτεται τί τοῦ δίνει ὁ Θεὸς κάθε μέρα καὶ χαίρεται τὰ πάντα. Ὅταν ὅμως εἶναι ἀχάριστος, μὲ τίποτε δὲν εἶναι εὐχαριστημένος γκρινιάζει καὶ βασανίζεται μὲ ὅλα. Ἄν, ἂς ποῦμε, δὲν ἐκτιμάη τὴν λιακάδα καὶ γκρινιάζει, ἔρχεται ὁ Βαρδάρης καὶ τὸν παγώνει …; Δὲν θέλει τὴν λιακάδα θέλει τὸ τουρτούρισμα ποὺ προκαλεῖ ὁ Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε νὰ πεῖτε μ’ αὐτό;

-Θέλω νὰ πῶ ὅτι, ἂν δὲν ἀναγνωρίζουμε τὶς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς καὶ γκρινιάζουμε, ἔρχονται οἱ δοκιμασίες καὶ μαζευόμαστε κουβάρι. Ὄχι, ἀλήθεια σᾶς λέω, ὅποιος ἔχει αὐτὸ τὸ τυπικὸ, τὴν συνήθεια τῆς γκρίνιας, νὰ ξέρη ὅτι θὰ τοῦ ἔρθη σκαμπιλάκι ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ’ αὐτὴν τὴν ζωή. Καὶ ἂν δὲν τοῦ ἔρθη σκαμπιλάκι, αὐτὸ θὰ εἶναι χειρότερο, γιατί τότε θὰ τὰ πληρώση ὅλα μία καὶ καλὴ στὴν ἄλλη ζωή.

Ἅγιος Παΐσιος: «Τώρα, ἐπειδή ἡ ἐπιστήμη προχώρησε, τὀν Θεό Τὀν βάζουν στήν ἄκρη. Πᾶνε χωρίς Θεό σήμερα»

Ὁ Καλός Θεὸς μᾶς δίνει πλούσιες τὶς εὐλογίες Του. Νὰ μή δείχνουμε ἀχαριστία καὶ Τὸν παροργίζουμε, γιατί ἔρχεται «ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας» 61 –μή γένοιτο.

Στὴν ἐποχή μας δὲν πέρασαν οἱ ἄνθρωποι οὔτε πολέμους οὔτε πείνα καὶ λένε ὅτι δὲν ἔχουν ἀνάγκη καὶ ἀπὸ τὸν Θεό. Τὰ ἔχουν ὅλα καὶ γιʹ αὐτὸ δὲν ἐκτιμοῦν τίποτε. Ἄν ὅμως ἔρθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λπ., καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε, τότε θὰ ἐκτιμήσουν καὶ τὸ ψωμί καὶ τὴν μαρμελάδα καὶ ὅσα θὰ στερηθοῦν.

Ἅμα δὲν δοξάζουμε τὸν Θεό, ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ ἔρθη μία δοκιμασία, γιὰ νὰ ἐκτιμήσουμε τὰ πράγματα. Ἐνῶ, ὅταν τὰ ἐκτιμοῦμε, δὲν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς νὰ συμβῆ τίποτε τὸ κακό.

Παλιότερα ποὺ δὲν ὑπῆρχαν αὐτές οἱ μεγάλες εὐκολίες, καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν εἶχε προχωρήσει τόσο, ἀναγκάζονταν οἱ ἄνθρωποι σὲ ὅλες τὶς δυσκολίες νὰ καταφεύγουν στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς βοηθοῦσε.

Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀχαριστία.

Έκανες κάτι που δεν ήταν σωστό; Το σκέφτηκες;

Το είδες;

Το αναγνώρισες; Το εξομολογήθηκες; Προχώρα· μη σκαλώνης. Κράτησέ το μόνο στον νού σου, για να προσέξης άλλη φορά, αν σού δοθή παρόμοια αφορμή.

Η στενοχώρια για τα σφάλματά μας είναι άσκοπη, όταν δεν προσπαθούμε να τα διορθώσουμε.

Θά ἔπρεπε νά εἶσαι εὐγνώμων ἀπέναντι στόν Θεόν...».

Κάποιου χωρικού το χωράφι είχε μεγάλη και πολύ καλή παραγωγή σε καρπούζια.

Εξ αυτού, επουλήθηκαν όλα τα καρπούζια γρήγορα και στην καλλίτερη τιμή και το κέρδος ήταν υπερβολικά μεγάλο.

Μετά από αρκετές ημέρες η τιμή των καρπουζιών έπεσε και η νέα παραγωγή του χωρικού δεν έφερε το αντίστοιχο κέρδος.

Ο χωρικός διαμαρτυρήθηκε έντονα γιά τις χαμηλές τιμές των καρπουζιών.

Τότε κάποιος έμπορος, του απάντησε:

«Δεν λες “δόξα τω Θεώ”, γιά τα χρήματα που πήρες από την πλούσια αρχική παραγωγή που είχες.

Θα έπρεπε να είσαι ευγνώμων απέναντι στον Θεόν...».

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο χωρικός εθύμωσε και εφώναξε μπροστά σε όλους:

«Γιά ποιό λόγο να είμαι ευγνώμων προς τον Θεόν;

Δεν του χρωστώ τίποτε…

Όλα τα χρωστώ στα χέρια μου…».

«Ἔχει ὀ Θεός»!....Προσέξετε μή γκρινιάζετε!

Κάποτε ένας φωτισμένος Γέροντας έλεγε:

Προσέξετε μη γκρινιάζετε! Η γκρίνια κουράζει αυτούς που ζουν κοντά σας και δυσαρεστεί τον Θεόν… Αρχίζετε την ημέρα σας με προσευχή και με χαμόγελο! Να θυμάσθε, αυτό που έκαναν οι παλαιότεροι:

Στους καθρέπτες και στα προσόψιά τους γράφανε, το «Καλημέρα» και το «Δόξα Σοι ο Θεός»!

Εγνώριζαν πώς να ζήσουν!! Μήπως δεν είχαν και τότε βάσανα, ασθένειες και φτώχεια;;

Και όμως τα ξεπερνούσαν όλα, με ψυχική λεβεντιά!!

Ήσαν φτωχοί, αλλά αξιοπρεπείς!! Άρχοντες!!

Είχαν συνεχώς στο στόμα τους και στην καρδιά τους το: «Έχει ο Θεός»!

1. Ἀχαριστία, Ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως 2. Ὄχι μάσκες - ἡ βλάσφημη θεολογία περί μολυσμοῦ στό ναό.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

1. Ἀχαριστία, Ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως 

2. Ὄχι μάσκες - ἡ βλάσφημη θεολογία περί μολυσμοῦ στό ναό 

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 10-05-2020 

Σήμερα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιορτάζουμε τό θαῦμα τό μέγιστο τοῦ Κυρίου στόν παράλυτο. Νά μελετήσουμε ἕνα κήρυγμα ἑνός συγχρόνου ἁγίου, τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ἐπισκόπου Συμφερουπόλεως, ὁ ὁποῖος τό ἐξεφώνησε τήν Κυριακή τοῦ Παραλύτου στίς 27 Μαΐου τό 1945, ἀλλά ὁ λόγος τῶν Ἁγίων εἶναι διαχρονικός. 

Λέει λοιπόν ὁ Ἅγιος, τήν τετάρτη Κυριακή τοῦ Πάσχα, ἡ ἁγία Ἐκκλησία μνημονεύει τό μεγάλο θαῦμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου. Ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει βάλει αὐτό τό θαῦμα, ὅπως καί τίς ἑπόμενες Κυριακές μέ τήν Σαμαρείτιδα καί τό θαῦμα τοῦ τυφλοῦ, γιατί αὐτά ἔγιναν κοντά στόν καιρό τῆς ἑβραϊκῆς Πεντηκοστῆς. Kαί ἐπειδή πλησιάζει καί ἡ Πεντηκοστή πλέον ἡ ὀρθόδοξη, ἡ ἀληθινή Πεντηκοστή, ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γι’ αὐτό καί ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νά μελετοῦμε σήμερα, νά θυμόμαστε αὐτό τό θαῦμα. 

Ὀνομάζεται Κυριακή τοῦ Παραλύτου, λέει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς. Ἀκούσατε τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα γιά αὐτό τό θαῦμα. Δώσατε μήπως προσοχή στό πῶς ὁ θεραπευμένος ἀπό τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό ἀντιμετώπισε τήν θεραπεία του καί τί στάση κράτησε πρός τόν θεῖο εὐεργέτη του; Δέν ἤξερε ποιός τόν θεράπευσε καί στήν ἐρώτηση τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, γραμματέων καί Φαρισαίων, «Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τόν κράββατόν σου καί περιπάτει;»[1], ἀπάντησε, «δέν γνωρίζω». Ἀλλά «μετά ταῦτα εὑρίσκει αὐτόν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καί εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιής γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μή χεῖρόν σοί τι γένηται»[2]. Τί λοιπόν ἔκανε ὁ θεραπευμένος; Ἀμέσως πῆγε πρός τούς Ἀρχιερεῖς καί ἀνέφερε ὅτι ὁ θεραπευτής του ἦταν ὁ Ἰησοῦς. Ἡ θεραπεία του ἔγινε ἡμέρα Σάββατο. Καί γιά ὅλες τίς πράξεις τοῦ Ἰησοῦ, οἱ ὁποῖες πραγματοποιοῦνταν ἡμέρα Σάββατο οἱ γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι φλέγονταν ἀπό σφοδρή κακία ἐναντίον Του καί ἐπεδίωκαν νά Τόν ἀφανίσουν ὡς δῆθεν παραβάτη τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως. Καί νά, αὐτός πού ὁ Κύριος ἤγειρε ἀπό τήν κλίνη τῆς βαριᾶς ἀσθένειας συνήργησε μετά τῶν Ἀρχιερέων ἐκδηλώνοντας μεγάλη ἀχαριστία πρός τόν μεγάλο Εὐεργέτη. 

Οἱ γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι φθονοῦσαν τόν Κύριο, γιατί ὁ κόσμος πήγαινε πίσω του, Τόν ἀκολουθοῦσε, καί ὁ ἴδιος ὁ Κύριος πολλές φορές εἶχε καταδικάσει τήν ὑποκριτική τους συμπεριφορά. Καί ἐδῶ λέει ὁ Ἅγιος Λουκᾶς, ὅτι καί ὁ παράλυτος πηγαίνει μετά καί κατά κάποιο τρόπο φανερώνει - προδίδει ποιός εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος τόν ἐθεράπευσε στούς ἐχθρούς Του, στούς γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους.

1)Ἀχαριστία-Ἁγ. Λουκᾶ Συμφερ, 2)Ὄχι μάσκες-ἡ βλάσφημη θεολογία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

1)Ἀχαριστία-Ἁγ. Λουκᾶ Συμφερουπόλεως, 2)Ὄχι μάσκες- ἡ βλάσφημη θεολογία περί μολυσμοῦ στό ναό, 10-5-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἄς γίνουμε εὐγνώμονες (Ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως)-Ἀχαριστία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἄς γίνουμε εὐγνώμονες (Ἁγίου Λουκᾶ Συμφερουπόλεως)-Ἀχαριστία, 10-5-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἡ ἀχαριστία

Τι κακό αλήθεια πράγμα είναι η αχαριστία!

Πόσο εύκολα μερικές φορές ξεχνά ο άνθρωπος τις ευεργεσίες που του έχουν κάνει!

Λένε πως η αχαριστία δεν έχει ούτε μάτια για να δει, ούτε μνήμη για να θυμηθεί. Ούτε καρδιά για να ευγνωμονήσει, ούτε σπλάχνα για να συμπονέσει και να λυπηθεί.

Πράγματι, πόσο γρήγορα ξεχνά ο άνθρωπος τα καλά που του έχουν κάνει!

Και με τι νόμισμα ξεπληρώνει αυτά τα καλά που κάποτε αυτός δέχτηκε;

Αντί να ευχαριστήσει για την καλοσύνη και τη βοήθεια που του πρόσφεραν κάποτε, φέρεται τώρα σκληρά και αχάριστα.

Με μίσος ξεπληρώνει την αγάπη. Με κατατρεγμό τη βοήθεια. Με ζημία την ωφέλεια που κάποτε του πρόσφεραν.

Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός στον κόσμο από τον άνθρωπο που κάποτε ευεργετήθηκε και τώρα βγαίνει σκληρός και αχάριστος, χωρίς μνήμη, χωρίς τύψεις, χωρίς ντροπή.

Και σκέπτομαι, στο σημείο αυτό, το μεγάλο και δίκαιο παράπονο του Σωτήρα Χριστού, που ανεβασμένος στο Σταυρό του Γολγοθά, ατενίζει με απογοήτευση την αχαριστία σ’ όλη της την αποθέωση.

Λαός μου, τι εποίησά σοι

και τι μοι ανταπέδωκας;

αντί του μάννα χολήν,

αντί του ύδατος όξος…

Μήπως Αυτός δεν ήταν, που κάποτε καθάρισε τα σώματα από τις πληγές της λέπρας;

Μήπως Αυτός δεν ήταν κάποτε, που τους άνοιξε τα μάτια από τις τσίμπλες της τύφλας;

Χωρίς Θεό τί νά κάνει ὁ ἄνθρωπος

(Άγιος Παΐσιος )

Ο Καλός Θεός μας δίνει πλούσιες τις ευλογίες Του. Να μη δείχνουμε αχαριστία και Τον παροργίζουμε, γιατί έρχεται «η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας» (Εφ. 5,6). - μη γένοιτο. Στην εποχή μας δεν πέρασαν οι άνθρωποι ούτε πολέμους ούτε πείνα και λένε ότι δεν έχουν ανάγκη και από τον Θεό. Τα έχουν όλα και γι' αυτό δεν εκτιμούν τίποτε. 'Αν όμως έλθη δύσκολος καιρός, πείνα κ.λ.π., και δεν έχουν τι να φάνε, τότε θα εκτιμήσουν και το ψωμί και την μαρμελάδα και όσα θα στερηθούν. 'Αμα δεν δοξάζουμε τον Θεό, επιτρέπει ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, για να εκτιμήσουμε τα πράγματα.

Ἀπαράδεκτη ἀδικία

Κάποτε ένας άρχοντας καλός και αγαθός, ελεήμων και εύσπλαχνος, θέλησε να κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο γειτονικό δάσος.

Στον δρόμο που πήγαινε, συνάντησε έναν ζητιάνο με αξιολύπητη εμφάνιση, ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη. Τον ευσπλαχνίστηκε και, γενναιόδωρος καθώς ήταν, άδειασε τις τσέπες του στα χέρια του. Είχε πάνω του 168 λίρες. Του έδωσε τις 166 και κράτησε μόνο τις δύο!

Ο ζητιάνος έκθαμβός μπροστά σ’ αυτή τη γενναιοδωρία, τον χιλιοευχαρίστησε , πρόσεξε όμως και τις δύο λίρες  που κράτησε ο άρχοντας.

Μετά από αυτό, ο ελεήμων άνθρωπος συνέχισε τον δρόμο του προς το δάσος.
Ο ζητιάνος, όμως, ο οποίος ήταν μεταμφιεσμένος ληστής, χώθηκε στο δάσος και από άλλον δρόμο του βγήκε μπροστά  κι εκεί  στην ερημιά χτύπησε και σκότωσε τον ευεργέτη του και του πήρε και τις δύο λίρες που είχε κρατήσει!!!

Διδακτική ἱστορία: Ὁ σκορπιός πού ἔπιασε ὁ γέροντας

Ένας Γέροντας είδε ένα σκορπιό να πνίγεται και προσπάθησε να τον σώσει τραβώντας τον από το νερό. Μόλις τον έβγαλε,ο σκορπιός τον τσίμπησε,ο πόνος ήταν οξύς και ο Γέροντας τον άφησε μονομιάς με αποτέλεσμα ο σκορπιός να ξαναπέσει στο νερό και να κινδυνεύει να πνιγεί. Ο Γέροντας ξαναπροσπάθησε και ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά. Ένας υποτακτικός που είδε τη σκηνή πλησίασε και του είπε : Με συγχωρείτε γέροντα,αλλά δεν έχετε αντιληφθεί ότι κάθε φορά που προσπαθείτε να σώσετε το σκορπιό,αυτός σας τσιμπάει;;; 

Ο γέροντας απάντησε: Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει κι αυτό δεν θα αλλάξει. Η δική μου είναι να βοηθώ,στη συνέχεια ο Γέροντας με την βοήθεια ενός φύλλου, έβγαλε το σκορπιό απ το νερό και τον έσωσε. Στράφηκε κατόπιν στο μαθητή του και του είπε: