«Ἕνας ἡλικιωμένος χριστιανός ἦταν ἑτοιμοθάνατος. Ἕνας νεαρός, κι αὐτός χριστιανός, τόν ρώτησε: “Ἀδελφέ, θέλεις νά σοῦ διαβάσω τό πιό παρήγορο χωρίο ἀπό τό λόγο τοῦ Θεοῦ;”. “Ναί”, ἀπάντησε ἐκεῖνος. Καί ὁ νέος ἄρχισε νά διαβάζη: "Στό σπίτι τοῦ πατέρα μου ὑπάρχουν πολλοί χώροι διαμονῆς.Διαφορετικά θά σᾶς τό ἔλεγα..."(Ιω 14, 2). "Όχι, ὄχι”, εἶπε ὁ ἑτοιμοθάνατος. “Δέν εἶναι αὐτό τό πιό παρήγορο χωρίο, ἀλλά τό ἑπόμενο". Καί ὁ νέος συνέχισε: “Καί ἀφοῦ πάω καί σᾶς ἑτοιμάσω τόπο, θά ἔλθω πάλι καί θά σᾶς πάρω κοντά Μου γιά νά εἶστε καί ἐσεῖς ὅπου εἶμαι Εγώ"(Ιω 14, 3). "Αὐτή εἶναι ἡ πιό παρήγορη υπόσχεσι", εἶπε ὁ ἡλικιωμένος πιστός. “Δέν εἶναι οἱ χῶροι διαμονῆς τούς ὁποίους ἐπιθυμῶ περισσότερο, αλλά λαχταρῶ νά συναντηθῶ μὲἘκεῖνον, τό Σωτῆρα μου, καί νά εἶμαι μαζί Του γιά πάντα"»Βιβλιογραφία. Αρχιμανδρίτης Ιωάννης Κωστώφ. Σανίδα σωτηρίας. Εκδόσεις Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού Ωρωπός Αττικής.
https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/01/blog-post_69.html
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου