☨𝛭𝜂𝜏𝜌𝜊𝜋𝜊𝜆ί𝜏𝜂ς 𝜅𝜐𝜌ός 𝛫𝜊𝜎𝜇άς 𝛾𝜄𝛼 𝜏𝜊𝜈 Ά𝛾𝜄𝜊 𝛫𝛼𝜆𝜆ί𝜈𝜄𝜅𝜊 𝛦𝛿έ𝜎𝜎𝜂ς.<<𝜨𝜶 𝜸ί𝝂𝜺𝜾ς 𝜤𝜺𝝆𝜺ύς….>> 𝜿𝜶𝜾 ό𝝉𝜶𝝂 𝝁𝜺 𝜺ί𝜹𝜺 𝜿𝝀𝜼𝝆𝜾𝜿ό, 𝝁𝝄𝝊 𝜺ί𝝅𝜺 𝝁𝜺 𝝅𝝄𝝀𝝀ή 𝜶𝜸ά𝝅𝜼: <<𝜫𝝆ό𝝈𝜺𝝃𝜺 έ𝝌𝜺𝜾ς 𝜹ύ𝝄 𝜷𝜶𝝆𝜾ές 𝜿𝝀𝜼𝝆𝝄𝝂𝝄𝝁𝜾ές. 𝜯𝜼𝝂 𝜤𝜺𝝆𝝎𝝈ύ𝝂𝜼 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝝄 ό𝝂𝝄𝝁𝜶 𝜥𝝄𝝈𝝁άς 𝝅𝝄𝝊 𝝅ή𝝆𝜺ς. 𝜫𝝆ό𝝈𝜺𝝃𝜺 𝝂𝜶 𝝉𝜶 𝝉𝜾𝝁ή𝝈𝜺𝜾ς>>. 𝜜𝝊𝝉ά 𝜺ί𝝂𝜶𝜾 𝝉𝜶 𝝀ό𝜸𝜾𝜶 𝝅𝝄𝝊 𝜺ί𝝅𝜺 𝝅𝝆𝝄ς 𝝉𝝄𝝂 𝜹𝜾𝜿ό 𝝁𝜶ς 𝜠𝝅ί𝝈𝜿𝝄𝝅𝝄 𝜿𝜶𝜾 𝜫𝝄𝜾𝝁𝜺𝝂ά𝝆𝝌𝜼 𝜿. 𝜥𝝄𝝈𝝁ά, 𝝄 𝝄𝝅𝝄ί𝝄ς 𝜶𝝂𝜶𝝋έ𝝆𝜺𝜾 𝝁𝜺𝝉𝜶𝝃ύ 𝝉𝝎𝝂 ά𝝀𝝀𝝎𝝂 𝝉𝜶 𝜺𝝃ής 𝜸𝜾𝜶 𝝉𝝄𝝂 Ά𝜸𝜾𝝄 𝜥𝜶𝝀𝝀ί𝝂𝜾𝜿𝝄:<<𝜴ς 𝝂έ𝝄ς 𝝊𝝅ή𝝆𝝃𝜺 έ𝝂𝜶ς 𝜶𝝀𝜼𝜽𝜾𝝂ός «𝝅𝜶𝜾𝜹𝜶𝝆𝜾𝝄𝜸έ𝝆𝝎𝝂». 𝜮𝜺𝝁𝝂ός, 𝝄𝝀𝜾𝜸ό𝝀𝝄𝜸𝝄ς , 𝝅𝜶𝝂έ𝝃𝝊𝝅𝝂𝝄ς, 𝜹𝝊𝝂𝜶𝝁𝜾𝜿ός, 𝝋𝜾𝝀ό𝝅𝝄𝝂𝝄ς, 𝝈ώ𝝋𝝆𝝎𝝂 𝜿𝜶𝜾 «𝜹𝜾𝜹𝜶𝜿𝝉𝜾𝜿ός»….. 𝜡𝝄ύ𝝈𝜺 𝜶𝜸𝜸𝜺𝝀𝜾𝜿ή 𝜻𝝎ή 𝜿𝜶𝜾 𝝈𝝉𝝄 𝜿ή𝝆𝝊𝜸𝝁ά 𝝉𝝄𝝊 𝝅𝝆𝝄𝝈έ𝝋𝜺𝝆𝜺 𝝀ό𝜸𝝄 𝜣𝜺𝝄ύ 𝜿𝜶𝜽𝜶𝝆ό, 𝝄𝝆𝜽ό𝜹𝝄𝝃𝝄, 𝝄𝝁𝝄𝝀𝝄𝜸𝜾𝜶𝜿ό, 𝜺𝝀𝜺𝜸𝜿𝝉𝜾𝜿ό ό𝝉𝜶𝝂 έ𝝅𝝆𝜺𝝅𝜺 𝜿𝜶𝜾 𝝄𝜾𝜿𝝄𝜹𝝄𝝁𝝄ύ𝝈𝜺 𝝉𝝄𝝊ς 𝜶𝜿𝝆𝝄𝜶𝝉ές 𝝅𝜾𝝈𝝉𝝄ύς 𝝉𝝄𝝊.
-Τί λές, ὠρέ πάτερ, θά σωθοῦμε;Ὅποιον συναντοῦσε στόν δρόμο, μετά τό «εὐλογεῖτε», αὐτό ρωτοῦσε! Τίποτε ἄλλο δέν ἔλεγε!Τίποτε ἄλλο δέν τόν ἀπασχολοῦσε!Ποιός ἦταν; Ὁ γερο-Βικέντιος! Ἕνας ἄγνωστός στά πλήθη, ἀλλά εὐλογημένος Μοναχός, στό Ἅγιον Ὄρος, στήν σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης, πού δέν σταματοῦσε νά προσεύχεται, νά φωνάζει μέ δυνατή φωνή:«Σῶσε με, Παναγία μου! Σῶσε με. Ἐλέησέ με»!Ἄκουγες τή φωνή του νά βγαίνει μέ πόνο! Μέ ἀγωνία! Σάν ἀπό πληγωμένα στήθη!Γιατί;
«ΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΜΕΤΑ ΜΙΑΝ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΑΝ ΝΟΥΘΕΣΙΑΝ ΠΑΡΑΙΤΟΥ» (ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ).Εν Θεσσαλονίκη τη 11η Οκτωβρίου 2026Αρχ. Παύλου ΔημητρακοπούλουΘεολόγου - συγγραφέωςΗ σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η τέταρτη Κυριακή του Λουκά, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη των αγίων και θεοφόρων πατέρων που έλαβαν μέρος στην εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο. Το μεν ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι μια περικοπή από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, στην οποία ο ευαγγελιστής μας παραθέτει την παραβολή του σπορέως, το δε αποστολικό μια περικοπή από το 3ο κεφάλαιο της προς Τίτον επιστολής του αποστόλου Παύλου. Στο περικοπή αυτή ο απόστολος των εθνών αναφέρεται στους αιρετικούς και στη στάση που οφείλει να τηρήσει ο μαθητής του Τίτος απέναντι σ’ αυτούς.Γράφει: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος». Δηλαδή τον αιρετικό άνθρωπο, ο οποίος ύστερα από πρώτη και δευτέρα συμβουλή επιμένει με πείσμα στην πλάνη του, παράτησέ τον και μη συζητάς πλέον μαζί του. Γνώριζε, ότι ο τοιούτος έχει πλέον παρεκκλίνει από την αλήθεια και αμαρτάνει, ελεγχόμενος και καταδικαζόμενος από τη συνείδησή του. Ο όρος «αιρετικός» στη γλώσσα των αγίων Πατέρων μας, σημαίνει τον διαστρεβλωτή της πίστεως, της αποκεκαλυµµένης Αληθείας, την οποία μας απεκάλυψε ο Θεός. Αίρεση δε είναι κάθε διαστρέβλωση των δογματικών αληθειών της πίστεως, που μας απεκάλυψε ο Χριστός και μας παρέδωσαν οι άγιοι απόστολοι. Η διαστρέβλωση αυτή μπορεί να προκύψει είτε με προσθήκη, είτε με αφαίρεση, είτε με τροποποίηση σε μια, ή σε περισσότερες αλήθειες της πίστεως.
[[ΣΥΝΤΟΜΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:Η ομιλία εκφωνήθηκε στην Αντιόχεια, πιθανότατα περί το 388 μ.Χ., προς τιμήν των αγίων στρατιωτών Ιουβεντίνου και Μαξιμίνου(ή Μάξιμου), που μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του Αποστάτη. Όταν εξέφρασαν την αποδοκιμασία τους για την αντιχριστιανική πολιτική του αυτοκράτορα, καταγγέλθηκαν και οδηγήθηκαν στον θάνατο. Ο Ιερός Χρυσόστομος εξαίρει την ανδρεία, την παρρησία και την ακλόνητη πίστη τους και παρουσιάζει τη θυσία τους ως πνευματική νίκη και πρότυπο χριστιανικής ομολογίας. Στην αρχή ο Ιερός Χρυσόστομος συνδέει την εορτή τους με πρόσφατη σύναξη προς τιμήν του αγίου Βαβύλα και των τριών παίδων που μαρτύρησαν μαζί του, αντιπαραβάλλοντας έτσι τους παλαιότερους με τους νεότερους μάρτυρες της Εκκλησίας]].…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΙΟΥΒΕΝΤΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΞΙΜΙΝΟπου μαρτύρησαν επί Ιουλιανού του ΑποστάτουΠρόσφατα ο μακάριος Βαβύλας μάς συγκέντρωσε εδώ μαζί με τα τρία παιδιά που μαρτύρησαν μαζί του· σήμερα ένα ζεύγος αγίων στρατιωτών παρέταξε σε θέση μάχης το στράτευμα του Χριστού[[δηλαδή την Εκκλησία]]. Τότε είχαμε ένα άρμα μαρτύρων· σήμερα έχουμε ένα ζεύγος μαρτύρων. Διαφορετική η ηλικία, αλλά μία η πίστη· ποικίλοι οι αγώνες, αλλά ίδια η ανδρεία. Εκείνοι ανήκουν σε παλαιότερη εποχή, ενώ αυτοί είναι νεότεροι και πιο πρόσφατοι.Τέτοιος είναι ο θησαυρός της Εκκλησίας: μαργαριτάρια παλαιά και νέα, όλα όμως εξίσου πολύτιμα και όμορφα. Δεν χάνει τη λάμψη του το άνθος τους ούτε μαραίνεται με την πάροδο του χρόνου· δεν δέχεται την οξείδωση της παλαιότητας, η φύση της λαμπρότητας αυτής· γιατί η υλική περιουσία δεν αντέχει στη μεγάλη διάρκεια του χρόνου, αλλά σταδιακά παραδίδεται στη φθορά. Γιατί και τα ενδύματα φθείρονται, και τα σπίτια ερειπώνονται και ακόμη και ο χρυσός αλλοιώνεται[πρβ. Ιακ. 5, 2-3: «Ὁ πλοῦτος ὑμῶν σέσηπε καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν σητόβρωτα γέγονεν, ὁ χρυσὸς ὑμῶν καὶ ὁ ἄργυρος κατίωται, καὶ ὁ ἰὸς αὐτῶν εἰς μαρτύριον ὑμῖν ἔσται καὶ φάγεται τὰς σάρκας ὑμῶν (:Ο πλούτος σας έχει σαπίσει, και τα πολυτελή σας ρούχα που αποθηκεύατε τα έχει φάει ο σκόρος. Το χρυσάφι σας και το ασήμι έχουν κατασκουριάσει˙ και η σκουριά τους θα μένει ως μαρτυρία για τη ματαιότητα και τη σκληρότητά σας, και θα σας φάει ζωντανούς σαν φωτιά. Έχετε μαζέψει υλικούς θησαυρούς για τις έσχατες ημέρες της Κρίσεως, τότε που πρόκειται να τιμωρηθείτε)»] και γενικά κάθε μορφή υλικής περιουσίας φθείρεται με την πάροδο του χρόνου και τελικά εξαφανίζεται.
🌿📜 Ίνδικτος ~🔶 Η παράδοση της εκκλησίας να μετράει το έτος από τον Σεπτέμβριο (όχι τον Ιανουάριο) έχει ιστορική αρχή. Επί Ιουλίου Καίσαρα εισήχθη στο ρωμαϊκό κράτος ο ορισμός των φορολογικών περιόδων διάρκειας 15 ετών που ξεκινούσαν την 1η Σεπτεμβρίου. Αυτή η περίοδος έλαβε το όνομα indictio «ορισμός» (ελλην. "Ίνδικτος").📜❝Εἰς τοὺς παλαιοὺς Ῥωμάνους πολλὰ ἐτιμᾶτο αὕτη ἐξ ἀρχαίων χρόνων. Ἰνδικτιὼν δὲ κατὰ τὴν ῥωμαϊκήν, ἤτοι λατινικὴν γλῶσσαν, θέλει νὰ εἰπῇ ὁρισμός❞(Νικόδημος Αγιορείτης, 18ος αι.).Το όνομα αυτό καθιερώθηκε μετέπειτα στο Βυζάντιο, πρώτα ως "Ινδικτιών" και αργότερα ως "Ίνδικτος", αλλά με άλλη σημασία: η αρχή της φορολογικής περιόδου έγινε αρχή του ΕΤΟΥΣ.Έτσι, ήδη από τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου η 1η Σεπτεμβρίου μαρτυρείται ως εορτή της αρχής του εκκλησιαστικού έτους και έκτοτε με το όνομα «αρχή της Ινδίκτου» παρέμεινε στο εκκλησιαστικό τυπικό ώς και τις μέρες μας. Εορτάζεται δε (ειδικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο) με κάθε επισημότητα, κατά τη γλαφυρή φράση πάλι του Νικοδήμου Αγιορείτου:
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας κ΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Φιλιπ. β΄ 12-16).
Φιλιπ. 2,12 Ὥστε, ἀγαπητοί μου, καθὼς πάντοτε ὑπηκούσατε, μὴ ὡς ἐν τῇ παρουσίᾳ μου μόνον, ἀλλὰ νῦν πολλῷ μᾶλλον ἐν τῇ ἀπουσίᾳ μου, μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε·
Φιλιπ. 2,12 Ωστε, αγαπητοί μου, όπως και προηγουμένως πάντοτε υπηκούσατε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου και εμιμήθητε την ταπείνωσιν και την αγάπην του Χριστού, έτσι και τώρα, όχι μόνον όταν είμαι παρών, αλλά πολύ περισσότερον τώρα που είμαι απών, με φόβον και τρόμον να εργάζεσθε και να αγωνίζεσθε, δια να ολοκληρώσετε την σωτηρίαν σας.
«… Όταν με καλέσει ο Κύριος, επιθυμώ να ταφώ εις την Έδεσσαν, όπισθεν του Ιερού Ναού του Κοιμητηρίου… φέρετρον να χρησιμοποιηθεί απλούν και ταπεινόν, απλούς και απέριττος να είναι ο τάφος μου… ουδείς στέφανος να κατατεθεί… επικήδειοι να μην εκφωνηθούν… ακίκητον περιουσίαν δεν έχω… χρήματα δεν έχω…η βιβλιοθήκη μου να μείνει εις την Ιεράν Μητρόπολιν… εκφράζω την βαθυτάτην ευγνωμοσύνην μου προς τους συνεργάτες μου και τους κατά σάρκα και πνεύμα αδελφούς μου δια παν ό,τι προσέφερον εις την ταπεινότητά μου.
❈ Aὐτός ὁ λόγος τοῦ Κυρίου "πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν ἐν μαχαίρᾳ ἀποθανοῦνται" ὄντως πραγματοποιεῖται μέ φοβερή ἀκρίβεια. Ὑπάρχουν περιστατικά μέ ἀνθρώπους πού φόνευσαν καί μετά παραχώρησε ὁ Θεός νά φονευθοῦν, σάν νά τούς κυνηγοῦσε τό μαχαίρι.
