Θυμᾶμαι τὸν θάνατο τοῦ Γερο-Ἡσυχίου τοῦ Κωνσταμονίτη πρὶν χρόνια. Πῆγε ν' ἀνάψει τὸ καντηλάκι, ἔγειρε κι ἔτσι ἥσυχα ἔφυγε. Χρόνια πορτάρης, μὲ μετρημένα λόγια. Ὁ Μελέτιος ὁ Σιμωνοπετρίτης χαμογελώντας ἀπεκοιμήθη. Ὁ Γερο-Γιάννης τῆς Καλύβης μου, μόλις κοινώνησε
Καὶ θυμᾶμαι κι ἐγὼ τὸν θάνατο ἀγρυπνώντας μὲ τὴν ἀρρώστια μου.
Ἀκούγεται ἡ σόμπα, ἕνα ποντίκι στὴ σκεπή, τὰ βήματα τοῦ παπα-Σίμωνα, σὰν κάτι νὰ 'χασε μέσα στὴ νύχτα, κάπου νὰ σκουντουφλᾷ, κάτι νὰ ζητᾷ, ἢ κάτι ν' ἀνακατεύει ἀνάμεσα στὰ κουτιὰ καὶ τὰ φουντούκια καὶ τὶς εἰκόνες καὶ τὰ σκεπάσματά του.
Πέθανε ἡ ἀνηψιὰ τοῦ παπα-Σίμωνα, ἑφτὰ χρονῶ λέει. Δηλαδὴ πρέπει νὰ 'μαστε ἕτοιμοι κάθε στιγμή, λέει
Ὅποτε κοιμηθεῖ μοναχὸς χτυπᾷ ἡ καμπάνα, ὅ,τι ὥρα καὶ νὰ 'ναι, ἀκόμη καὶ στὴ λειτουργία. Γιὰ νὰ βοηθήσουν οἱ εὐχὲς τὴν ψυχὴ στὴν ἄνοδο.
Τὸ πρωὶ φέρανε σκοτωμένο ἕναν λύκο.
Σὰν νὰ πιάνει νοτιᾶς
Πέθανε καὶ ἡ γιαγιὰ τοῦ Σαμουήλ. Ἑκατὸ χρονῶ. Θὰ πάει στὸν Παράδεισο, ἔλεγε. Ἦταν καλή. Στὶς ἐκκλησιὲς μέσα αἰσθανόταν πιὸ καλὰ ἀπ' ὅ,τι στὸ σπίτι της. Ὁ Εὐστράτιος φεύγοντας ἄφησε μισὴ σοκολάτα καὶ εἶπε: «Σημερινοὶ εἴμαστε, οὐρανοὶ δὲν εἴμαστε!».
Ὁ Ἑσπερινὸς ἔγινε στὸ κοιμητήρι
Αὔριο τῶν ψυχῶν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου