Ὁ Πατέρας Εὐσέβιος Βίττης ἀναφέρει.

ΕΓΩ; ΠΟΤΕ; AN HTAN ΔΥΝΑΤΟΝ, ΚΥΡΙΕ!

- ¨Ημουν γυμνός. Μέ περιγέλασες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Ημουν φτωχός. Μέ καταφρόνησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Ημουν αδύναμος. Μέ συνέτριψες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε! -

- Ημουν στή φυλακή. Μέ ξέγραψες. Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Ημουν άρρωστος. Μέ αγνόησες! Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Hμουν... καί τί δέν ήμουν; Μά εσύ, ό,τι ήμουν μού φέρθηκες σκαιά, βάρβαρα, απάνθρωπα...Εγώ; Ποτέ! Αν ήταν δυνατό, Κύριε!

- Eσύ! Εσύ!

Γιά θυμήσου:

- Tόν δίχως όνομα καλό εκείνον...

- Τόν δίχως μέσα φτωχό εκείνον...

- Τόν δίχως δύναμη τού κόσμου εκείνον...

- Τόν μέσα στά πάθη του αιχμάλωτο εκείνον...

- Τόν άρρωστο τόν ολομόναχο εκείνον...

- Τόν κάθε σου συνάνθρωπο σέ κάποια ώρα του πολύ δύσκολη, καί πού θά μπορούσες χρήσιμος νά τού φανείς...

- Μέ ένα ζεστό σου βλέμμα, Μέ μιά ιλαρή όψη, Μέ ένα σου λόγο ενθαρρυντικό, Μέ μιά σου χειρονομία φιλική, Μέ ένα πλησίασμά σου όλο ανθρωπιά...

Αλλοίμονο, όμως! Τό ξεχασες πώς

" Εφ΄όσον ούκ εποίησας (ταύτα) ενί τούτων τών ελαχίστων ΟΥΔΕ ΕΜΟΙ εποίησας"

(Ματθ. κε΄ 45)

(Από τό βιβλίο τού πατρός Ευσεβίου "ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ") 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/10/blog-post_253.html