Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυρας καὶ Ἐθνοϊερομάρτυρας Ἰάκωβος ὁ ἐν Βουτζὰ τῆς Σμύρνης.

Τί να είχε άραγε στο μυαλό του; Τί να σκεφτόταν όταν έλεγε απανωτά όχι σε προτάσεις να φύγει να σωθεί η ζωή του. Πως φτάνει ένας άνθρωπος να πνίγει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης; Ο τελευταίος εφημέριος του Βουτζά της Σμύρνης Ιάκωβος Αρχατζικάκης, εκείνον τον τραγικό Αύγουστο του 1922, βίωσε ένα από τα πιο φριχτά βασανιστήρια που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπινος νους. Τον πεταλωσαν στα χέρια και στα πόδια, τον σέρνανε στους δρόμους του Βουτζά, τον χτύπαγαν και στο τέλος τον σταύρωσαν.. και σα να μην έφτανε αυτό του κάρφωσαν στο μέτωπο καρφιά σχηματίζοντας το σχήμα της ημισελήνου..

Δεν το περίμενε, είπε κάποιος.... αλλά τον είχαν προειδοποιήσει για αυτό που έπαθε.. Πολλές φορές λέμε οι ιερείς στους πιστούς τα λόγια που αποδίδονται στον Μέγα Βασίλειο, "τιμή Αγίου μίμησις Αγίου".. Ποιο ήταν αλήθεια το μαρτύριο του Ιάκωβου; Μήπως στην πραγματικότητα το μαρτύριό του ήταν η άρνηση να φύγει; Αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ του "όχι" του στη φυγή -και σωτηρία της ζωής του - και του φριχτου θανάτου του, ήταν το πραγματικό μαρτύριο. Η στιγμή αυτή που μένεις μόνος με το Θεό. Που περνάς την αγωνία του Χριστού στη Γεσθημανή λίγη ώρα πριν την προδοσία.. Αυτές τις στιγμές της Θείας Αγωνίας πέρασε ο πατήρ Ιάκωβος.. άγγιξε με την ψυχή του την Αγωνία του Χριστού λίγο πριν την παράδοσή του στον εχθρό.