Μερικὴ Αὐτοβιογραφία τοῦ Ἁγίου Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου

Μερική Αυτοβιογραφία του Αγίου Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου

Αδελφότητα Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής 6 Οκτωβρίου 2025

Από τον τιμητικό τόμο ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΙΩΗΛ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, επιμέλεια Γεωργίου Κουδέλα – Έκδοση Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας 1968.

Οἱ ἐν Χριστῶ φίλοι ἀπὸ τὴν Καλαμάτα μὲ παρεκάλεσαν νὰ γράψω κάτι διὰ τὸν ἀείμνηστον π. Ἰωήλ. Κάτι ποὺ νὰ ἀξίζη νὰ συμπεριληφθῆ στὸν ἐκδοθησόμενον ἀναμνηστικὸν τοῦ ἁγίου ἐκείνου ἀνδρὸς τόμον. […]

Ἀπὸ τῆς νεαρᾶς ἐκείνης ἡλικίας — μάλιστα κατ’ αὐτὴν— ἡ ζωὴ ἀμφοτέρων μας συνεδέθη πολὺ στενὰ καὶ δὲν πιστεύω νὰ παρεξηγηθῶ, ἀναμιγνύων κάπως ὑποκειμενικῶς τὴν ἰδικήν μου εὐτέλειαν.

1918 — ΤΟ ΑΣΚΗΤΗΡΙΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΑΚΗ

Εἰς τὰς παρυφὰς τῆς Καλαμάτας καὶ πλησίον τοῦ μεγάλου δρόμου πρὸς Ἀλαγωνίαν, ὀλίγον ἄνωθεν τοῦ Νεκροταφείου τῆς πόλεως, τὸ ὁποῖον οἱ Καλαματιανοὶ ἀποκαλοῦν Μητρόπολιν, ὑπάρχει ἀκόμη καὶ σήμερον τὸ παμμεσσηνίως γνωστὸν Ἀσκητήριον Παναγουλάκη. Εἶναι ἕνα εἶδος ἀνδρικοῦ Μονυδρίου, τοῦ ὁποίου οἱ Μονάζοντες ἀκολουθοῦν τὸ Παλαιὸν Ἡμερολόγιον, ἀνεξάρτητα τῆς κανονικῆς τοπικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς. Ἱδρυτὴς ὁ Ἠλίας Παναγουλάκης, φανατικὸς ἀσκητὴς καὶ νηστευτής, ἐφαρμόζων εἰς ἑαυτὸν καὶ τοὺς μαθητάς του ὑπὲρ ἄγαν ἐξαντλητικοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνας.

Ἀρχὰς τοῦ 1918 ἀπέθανεν ἀπὸ ἐξάντλησιν σχετικῶς νέος ὁ Ἠλίας Παναγουλάκης, καὶ τὸν διεδέχθη ὁ Γεώργιος Ἀναγιερέας, ἀσκητικώτερος ἴσως δι’ ἑαυτόν, ἀλλὰ ἀρκετὰ ἐπιεικέστερος διὰ τοὺς ἄλλους.

Ἡ θεραπεία τῆς μητέρας τοῦ Γέροντα Φιλοθέου ἀπό τήν Παναγία τήν Γιάτρισσα!

Μοναχή Φιλοθέη Μητέρα του Φιλοθέου Ζερβάκου από τα Πάκια-Λακωνίας.Η θεραπεία της μητέρας του Γέροντα Φιλοθέου από την Παναγία την Γιάτρισσα!

Γράφει ο Γέροντας, π. Φιλόθεος Ζερβάκος (1884-1980):

Πριν αναχωρήσω από την πατρίδα μου [Πακιά Λακωνίας] ασθένησε βαριά η μητέρα μου και έφθασε στα πρόθυρα του θανάτου.

Βλέποντας την να κινδυνεύει να πεθάνει σκεφτόμουν πως “εάν η μητέρα μου μείνει ασθενής, εγώ δεν θα μπορέσω να ακολουθήσω τον Χριστόν, διότι έμεινε μόνος ο πατέρας μου, με την μικρή μου αδελφή και κατά συνέπεια δεν θα μπορούσα να τους εγκαταλείψω” [Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος (κατά κόσμο Κωνσταντίνος Ζερβάκος) αναφέρεται στον πόθο του να γίνει μοναχός].

Την προηγούμενη ημέρα της ασθένειας της μητέρας μου, κάποιος συγχωριανός μου μού έδωσε και διάβασα ένα βιβλίο, το οποίο περιείχε θαύματα της Υπεραγίας Θεοτόκου της επονομαζομένης “Παναγία η Γιάτρισσα”.

Ο ναός της βρίσκεται στις πλαγιές του Ταϋγέτου, όπως και η θαυματουργός της εικόνα. Στην αρχή του βιβλίου, στην πρώτη σελίδα, υπήρχε αντίτυπο της Ιεράς εικόνας της Παναγίας.

Όταν είδα ότι η μητέρα κινδύνευε να πεθάνει και κάθε ελπίδα είχε χαθεί, πήρα το βιβλίο και αφού το άνοιξα εκεί που ήταν η εικόνα της Θεοτόκου, βγήκα ήσυχα από το σπίτι, χωρίς να με αντιληφθεί κανείς, και αφού γονάτισα, κρατώντας το βιβλίο ανοικτό και κοιτώντας την εικόνα, σαν να έβλεπα αυτήν την ίδια την Θεοτόκο, την παρακαλούσα με πίστη και θερμά δάκρυα να δώσει ίαση και υγεία στην μητέρα μου.

Ἀσκητές μέσα στόν κόσμο: Ἀναστάσιος Μαλαμάς

 Αυτοβιογραφία

Ο απλός και ταπεινός Αναστάσιος Μαλαμάς γεννήθηκε στο χωριό Κοκκαλού, κοντά στην λίμνη Βόλβη, τον Δεκέμβριο του 1929. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από το Σχολάρι της Θράκης. Ήταν θεοσεβούμενος άνθρωπος. Είχε αγοράσει από ένα μετόχι την εικόνα των αγίων Αναργύρων και την έφερε στην Εκκλησία του χωριού. Η μητέρα του ήταν κι αυτή Θρακιώτισσα από το Νηχώρι, κοντά στην Ραιδεστό. Απέκτησαν 6 παιδιά και το 1932 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 37 ετών από πνευμονία. Όπως αφηγείται ο ίδιος ο Αναστάσιος, «από μικρός πέρασα μαρτύρια. Ήμαν έως 2 χρόνων, αβράκωτος, με φουστανάκι τότες μας είχαν, και πήγα κι έπεσα πάνω στην πυροστιά. Τότες νε φάρμακα… νε τίποτα… Με πρακτικά να με γιατρέψουν! Επειδή ήμασταν 5 ορφανά, εμένα το τελευταίο μ’ έδωκαν για υιοθεσία σ’ ενα διπλανό χωριό. Ήμουν δίδυμος μ’ εναν αδελφό μου που γεννήθηκε πολύ ζωηρός, μπαμπάτσικο μωρό λέγανε, ενώ εγώ ήμουν σαν ψοφίμι, «ζαλίμι» με λέγαν! Εκείνο το βύζαιναν, εμένα μ’ είχαν παραπετάξει, μα ο πατέρας με λυπόταν κι έλεγε, δώσε και σ’ αυτό να βυζάξη, να πάρη λίγο μαγιά, και μου ’δινε λίγο λαδάκι με ζάχαρη. Περιφρονημένος ήμουν από μικρός. Και πεθαίνει εκείνο το κατάγερο και μνήσκω εγώ! Μ’ έδωκε η μάννα μου ένα κομμάτι πίττα, είχε το ταψί μπροστά εκείνη την ώρα, και έγινε η υιοθεσία! Δυόμισι χρονών να ’μουνα τότε που με δώκαν ορφανό σε ξένα χέρια…

»Με πήρε σα κουτάβι με κλειστά μάτια ο πατριός να με πάγη στο άλλο χωριό. Με πήγε κατευθείαν στο καφενείο. Εκεί μέσα 4-5 καρέκλες κι εγώ ούτε να κλάψω, να παραπονεθώ, κι έλεγε ο πατριός μου στον κόσμο εκεί μέσα πως με πήρε για παιδί του. Μετά με πήγε στο σπίτι του. Δεν είχαν αυτοί παιδιά. Μου δείχνει την γυναίκα του, και μου λέει «αυτήν θα λες μητέρα, εμένα θα με λες πατέρα. Ναί; Ναι!». Αυτή όμως η γυναίκα του ήταν σαν τσαγκάδα (προβατίνα που όταν γεννά δεν παίρνει κοντά τα αρνάκια της). Με χτύπαγε αλύπητα, για σκοτωμό. Από το ξύλο, μία μέρα βάφτηκαν τα σανίδια της παράγκας όλο αίμα. Ύστερα από λίγο έφτασε αυτός.

—Τί ‘ναι;

—Μ’ έδειρε η μάννα!

»Τότε κι αυτός άρχισε να δέρνη αυτήνα. Ώσπου με τα πολλά κάτι γειτόνοι ειδοποίησαν τη μάννα μου: «Θα σκοτώσει αυτή το παιδί, τρέχα! Κι ήρθε και μ’ αρπάζει αβράκωτον, κρυφά, απ’ την αυλή. Την άλλη μέρα ήρθε αυτός για να με ξαναπάρη, μα οι δικοί μου μ’ έκρυψαν.

Ἡγουμένη Μαρία. Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη. Αὐτοβιογραφία. Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λόβτσανσκ. Ρουμανία

Ρουμανία

Η  ξενιτειά μου συνεχιζόταν. Είχα συγκεκριμένο και προκαθορισμένο πρόγραμμα, πού τηρούσα  αυστηρά. Σηκωνόμουν με το πρώτο φώς, όπου κι άν είχα περάσει την νύχτα, και ευθύς περπατούσα δεκα­πέντε χιλιόμετρα, εναλλάσσοντας την ευχή του Ιησού με Ιερές σκέψεις. Κατόπιν, ξεκουραζόμουν περίπου δύο ώρες τρώγοντας ψωμί και φρούτα άν είχα, έπινα νερά και ξεκινούσα για άλλα επτά ή οκτώ χιλιόμετρα. Έκανα άλλη μία στάση, ξεκουραζόμουν, και προς το βράδυ βάδιζα ακόμη επτά με οκτώ χιλιόμετρα. Με την διευθέτηση αυτή, συνο­λικά διήνυσα τριάντα χιλιόμετρα την ήμερα. Είχα χαράξει την πορεία μου στον χάρτη και ρωτούσα από χωριά σε χωριά τον δρόμο, λέγοντας ότι πηγαίνω από το ένα μονα­στήρι στο άλλο. Διανυκτέρευα όπου έβρισκα καταφυγή, μόλις έπεφτε το σκοτάδι, σε σπίτια, στο δάσος, σε χωρά­φια, κάτω από τις μπάλες του σανού, και κάποιες φορές σε μοναστήρια.

Ἡγουμένη Μαρία. Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη. Αὐτοβιογραφία.Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λοβτσάνσκ.Στήν Ἀθήνα

Αθήνα

Την άλλη μέρα, το πρωί, έφτασα στην Αθήνα. Εκεί πήγα στην Ρωσική Εκκλησία. Την προσοχή μου τράβηξε η τοιχογραφία του Αγίου Ιωάννη του θεολόγου, στον όποιο προσευχήθηκα πολύ. Καθώς έβγαινα από τον ναό γνώρισα την σύζυγο του νεωκόρου. Εκείνη ήταν Ρωσίδα, ενώ ο ίδιος ήταν Έλληνας. Αφού έμαθε ότι είχα έρθει στην Αθήνα την προηγούμενη ημέρα,

μου είπε: «Έχω ένα εξοχικό σπίτι στο οποίο δεν κατοικεί κανείς αυτήν την εποχή. Εάν θέλετε μπορείτε να μείνετε εκεί». Την ευχαρίστησα, πήρα τα κλειδιά και αναχώρησα δοξολογώντας τον Θεό.

Το σπίτι είχε ένα μικρό κήπο με πηγάδι και απείχε πέντε χιλιόμετρα από την Ρωσική Εκκλησία.

Ἡγουμένη Μαρία.Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη.Αὐτοβιογραφία.Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λοβτσάνσκ.Ἀτμοπλοϊκῶς στήν Θεσσαλονίκη

Ατμοπλοϊκώς στην Θεσσαλονίκη

Τα  Χριστούγεννα του 1918, όταν ήμουν είκοσι δύο χρόνων, ευρισκόμουν σε αγρυπνία στο μοναστήρι της άγιας Σκεπής του Κίεβου. Η Χάρις του Κυρίου ξεχείλισε από την ψυχή μου, ενώ αγγελική ηδονή και άγια χαρά πλημμύρισαν την καρδιά μου. Όταν επέστρεψα στο σπίτι, για μερικές ώρες ήμουν εξαντλημένη. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν για το μυστικό πού έκρυβα μέσα μου.

Είχα αποφασίσει να αφιερωθώ στον Θεό.

Η κατάσταση πού επικρατούσε στην χώρα μου δεν μου επέτρεπε να γυρίσω πίσω, ώστε να τελειώσω τις σπουδές μου. Έχοντας ήδη διανύσει τα τέσσερα από τα πέντε έτη στήν ιστορική και φιλολογική σχολή, οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν στήν Ρώμη -όπου και διέμενε η θεία μου- προκειμένου να συνεχίσω τις σπουδές μου και να ολοκληρώσω την γνώση μου στις ξένες γλώσσες.

Εκείνον τον καιρό, η Κυβέρνηση του Κιέβου ήταν Αυστριακή. Έτσι, μπόρεσα να εφοδιαστώ με διαβατήριο, ενώ στο Ιταλικό προξενείο μου εξέδωσαν την άδεια διαμονής. Πήρα μαζί μου μερικά πράγματα και χρήματα και ξεκίνησα για την Οδησσό. Οι στοργικοί γονείς μου δεν αντιλήφτηκαν ότι εγκατέλειπα το σπίτι οριστικά.