Ο Γέροντας Χατζηφλουρέντζος [Μιχαήλ Πατσιάς] από τη Μηλιά Αμμοχώστου.
«Ο παππούς Χατζηφλουρέντζος διένυσε χιλιόμετρα και χιλιόμετρα με το παλιό του ποδήλατο μέσα σε βροχές και άνεμο, μέσα στο λιοπύρι και την υγρασία. Τα βράδια, όταν ο κόσμος κοιμόταν αμέριμνος, ένας μοναχικός ποδηλάτης με δίκυκλο που δεν είχε φανάρι, αλλά που προχωρούσε σαν να του έφεγγαν άγγελοι, περιφερόταν σε όλο το νησί ένδακρυς και με αγωνία θανάτου στα στήθη…Περνούσε ρουμάνια και διάσελα, ανέβαινε ανηφοριές, διέσχιζε πεδιάδες και μεγάλες πολιτείες καταπονημένος και ακατάβλητος, να προειδοποιήσει, να κηρύξει μετάνοια. Έβλεπε τη σκοτεινή νεφέλη να έρχεται απειλητική και έτρεχε να προλάβει μήπως θα μπορούσε να αποτραπεί το κακό. Έβλεπε τις βόρειες ακτές να μαυρίζουν από τα εχθρικά πλοία, τους Τούρκους να προχωρούν ακάθεκτοι, σκορπώντας όλεθρο και φρίκη…»Ήταν μια λαμπάδα προσευχής και ικεσίας αναμμένη συνεχώς μπροστά στα εικονίσματα, ένας στυλίτης δεόμενος αδιάκοπα στην Παναγία, μια πύρινη στήλη δύναμης πνευματικής και έρωτα προς τον Θεό, ένας ωκεανός δακρύων που πολιορκούσε μερόνυχτα το Θείο Έλεος.

