Ἡ ὑποκρισία, ἡ ἁγιότητα καί τό τρελοκομεῖο τοῦ κόσμου, Ἁγ. Παϊσιου καί π. Στέφ. Ἀναγνωστόπουλου-Ἐμπειρίες κατά τήν Θεία Λειτουργία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑποκρισία, ἡ ἁγιότητα καί τό τρελοκομεῖο τοῦ κόσμου, Ἁγ. Παϊσιου καί π. Στέφ. Ἀναγνωστόπουλου-Ἐμπειρίες κατά τήν Θεία Λειτουργία, 12-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ἡ ἁγιότητα, ἡ ἁπλότητα, ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου καί ἡ ἀσέβεια πρός τούς γονεῖς, Ἁγίου Παϊσίου καί π. Στέφ. Ἀναγνωστόπουλου-Ἐμπειρίες κατά τήν Θεία Λειτουργία, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἁγιότητα, ἡ ἁπλότητα, ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη τοῦ Κυρίου καί ἡ ἀσέβεια πρός τούς γονεῖς, Ἁγίου Παϊσίου καί π. Στέφ. Ἀναγνωστόπουλου-Ἐμπειρίες κατά τήν Θεία Λειτουργία, 11-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Σήμερα τί κοινώνησες;

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Σήμερα τί κοινώνησες;»

«Ὁ τρώγων µου τὴν σάρκα καὶ πίνων µου τὸ αἷµα ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ ἀναστήσω αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡµέρᾳ» (Ἰωάν. στ΄, 54). (Ὅποιος τρώγει τὴν σάρκα µου καὶ πίνει τὸ αἷµα µου καὶ διὰ µέσου τοῦ µυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας γίνεται κοινωνὸς καὶ συµµέτοχος τῆς ζωῆς µου καὶ τῆς θυσίας µου, ἔχει ἤδη ἀπὸ τοῦ παρόντος βίου ζωὴν αἰώνιον, καὶ ἐγὼ θὰ ἀναστήσω αὐτὸν ἐνδόξως κατὰ τὴν ἐσχάτην τῆς κρίσεως ἡµέραν).

Κοινωνοῦμε ὅμως προετοιμασμένοι, μὲ φόβο Θεοῦ;Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει πῶς νὰ προσερχώμεθα στὴν θεία Κοινωνία:

«Σᾶς παρακαλῶ ὅλους νὰ μὴ πλησιάζετε στὰ Θεία Μυστήρια ἔτσι στὴν τύχη κι ἐπειδὴ τὸ ἀπαιτεῖ ἡ γιορτή, ἀλλὰ ἄν κάποτε ἀποφασίσετε νὰ λάβετε μέρος στὴν ἅγια αὐτὴ προσφορά, νὰ καθαρίζετε καλὰ τὸν ἑαυτό σας πρὶν ἀπὸ πολλὲς ἡμέρες μὲ τὴν μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴν ἀπασχόληση μὲ τὰ πνευματικὰ πράγματα καὶ νὰ μὴ ἐπιστρέφετε καὶ πάλι στὰ ἴδια».Ἀλλοίμονο ὅμως ἐὰν δὲν κοινωνοῦμε.

«Παναΐα μου, Παναΐα μου»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Παναΐα μου, Παναΐα μου»

«Ὁ τρώγων µου τὴν σάρκα καὶ πίνων µου τὸ αἷµα ἐν ἐµοὶ µένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰωάν. στ΄, 56). (Δηλ.: Ἐκεῖνος, ποὺ τρώγει τὴν σάρκα µου καὶ πίνει τὸ αἷµα µου, ἑνώνεται µαζί µου εἰς ἕνα σῶµα καὶ συνεπῶς µένει αὐτὸς µέσα µου γινόµενος µέλος ἰδικόν µου καὶ ἐγὼ µένω εἰς τὸ ἐσωτερικόν του, τὸ ὁποῖον γίνεται ναός µου).

Ὁ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος στὸ βιβλίο του «Ἐμπειρίες κατὰ τὴν θεία Λειτουργία» σημειώνει:

«Τή Θεία Λειτουργία δέν τήν σκέφθηκαν καί δέν τήν ἔφτιαξαν ἄνθρωποι, οὔτε οἱ Ἀπόστολοι. Εἶναι τό μεγάλο, τό ἀσύλληπτο, τό ἀνείπωτο, τό ἀνυπέρβλητο, τό θειότατο Μυστήριο, πού τό ἵδρυσε καί τό συνέστησε ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Καί ἡ Ἐκκλησία τελεῖ τή Θεία Λειτουργία συνεχίζοντας αὐτό τό πανάχραντο Μυστήριο.

Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι καί Θυσία, διότι δι᾿ αὐτῆς συνεχίζεται ἀναιμάκτως ἡ Σταυρική Θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ᾿ αὐτήν συμμετέχουμε ὅλοι, ὡς λαός τοῦ Θεοῦ, κληρικοί καί λαϊκοί. Ἔτσι ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι καί Κοινωνία τῶν πιστῶν, Κοινωνία Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ.

Σέ βιογραφία, ἡ ὁποία γράφτηκε γιά τόν πατέρα Ἰάκωβο Τσαλίκη, τόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαυίδ, ἀπό ἕνα καθηγητή Πανεπιστημίου, πνευματικό του παιδί (τὸν μακαριστὸ Στ. Παπαδόπουλο), ἀναφέρεται τό ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός:

Κάθε φορά πού λειτουργοῦσε ἡ Ἁγία Τράπεζα εὐωδίαζε!

Κάθε φορὰ ποὺ ὁ παπα- Δημήτρης ὁ Γκαγκαστάθης λειτουργοῦσε στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ χωριοῦ του, τοὺς Ἁγίους Ταξιάρχες, ἡ Ἁγία Τράπεζα εὐωδίαζε! 

Ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετὰ τὴν Μεγάλη Εἴσοδο, ὅταν τοποθετοῦσε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα! 

Ἄλλοτε πάλι, ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν τὴν ὥρα τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων! 

Συχνὰ ἔβαζε βαμβάκι κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο πρὶν ἀρχίσει ἡ Θεία Λειτουργία , καὶ τελειώνοντας, τὸ βαμβάκι μυροβολοῦσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν πολλοί, ποὺ συγκλονίσθηκαν καὶ τονώθηκαν στὴν πίστη! Τὸ ἄρωμα τῆς Ἁγίας Τράπεζας δυνάμωνε τὸν σεβαστὸ λειτουργὸ καὶ τὸν ἀνακούφιζε. 

Ἐμπειρίες ἀγγελικῆς παρουσίας ἐν ὥρᾳ Θείας Λειτουργίας!

Μία Κυριακὴ ὁ Ἅγιος Σπυρίδων λειτουργοῦσε μόνος του. Ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα ἔψαλλε. Μετὰ τὸ Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ἀμέτρητες ἀγγελικὲς φωνὲς ἄρχισαν νὰ ψάλλουν. Οἱ πάντες βουβάθηκαν. Καὶ ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, καὶ ἀπὸ τὸν θαυμασμό, καὶ ἀπὸ τὸ δέος, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο. Καὶ ὅταν ὁ Ἅγιος Σπυρίδων εἶπε πρὸς τὸν λαὸν «Εἰρήνη πάσι», ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι, Σεραφεὶμ καὶ Χερουβείμ, Θρόνοι, Κυριότητες, Ἐξουσίες, Δυνάμεις, ὅλες οἱ οὐράνιες δυνάμεις, μὲ μία φωνὴ ἀπάντησαν: «Καὶ τῷ Πνεύματί Σου». Ἔτσι οἱ πιστοὶ ἐκκλησιαζόμενοι χριστιανοί, ἐκείνη τὴν ἀξέχαστη Κυριακή, ἔζησαν τὴν οὐράνια λατρεία τῆς θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας νὰ ἑνώνεται μὲ τὴν ἐπὶ γῆς Στρατευομένη Ἐκκλησία. Τὴν μία Ἐκκλησία, μὲ τὸν Ἕναν ποιμένα, τὸν Χριστόν.

Εἶναι αὐτὸ ποὺ ζοῦσε ὁ παπα-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης ἀσκητής, στὸν Χερουβικὸ ὕμνο. Ἄγγελοι τὸν ἅρπαζαν στὸν Οὐρανό, γιὰ μισή ὥρα περίπου. Καὶ ᾿κεῖ πάνω ζοῦσε, βίωνε, τὴν οὐράνια Λατρεία τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὅταν συνήρχετο... μονολογοῦσε θαμπωμένος, ἀπὸ τὰ Μεγαλεία τοῦ Θεοῦ, Πῶ πῶωω, παράδεισος. Πῶπῶωω, Χερουβείμ, Σεραφείμ, Χαρὰ Θεοῦ. Δόξα Θεοῦ, πλοῦτος Θεοῦ, ἄγγελος μὲ ἀνεβάζει, ἄγγελος μὲ κατεβάζει. Τί πλοῦτος, τί μεγαλεῖον Θεοῦ. Ὁ παπα-Τύχων εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς νεοτέρους ὁσίους λειτουργούς, καὶ ἀσκητᾶς Ἁγιορείτας τῶν ἡμερῶν μας, καὶ ἐκοιμήθη ὀσιακῶς μόλις τὸ 1968.

Ἀλλὰ μήπως τὸ ἴδιο δὲν συνέβαινε καὶ μὲ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ὅταν ἐλούζετο στὸν Χερουβικὸ ὕμνο καὶ στὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων ἀπὸ ἀνέσπερο, ὁλόλαμπρο, ὁλόλευκο, ἄκτιστο φῶς, μέσα σὲ ἀγγελικὲς ψαλμωδίες;

Καὶ ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης ζοῦσε, ὅταν ζοῦσε στὸ μοναστηράκι ἔξω ἀπὸ τὴν Δράμα, ζοῦσε λειτουργικὰ μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους. Τὰ Λειτουργικὰ Πνεύματα πολλὲς φορὲς ἐθεάθησαν νὰ θυμιάζουν τὴν Μεγάλη Εἴσοδο εὐλαβῶν ἱερέων. Καὶ ἄλλα πάλι νὰ συνωστίζονται στὸ Ἅγιον Βῆμα διὰ τὰ τελούμενα. Πολλὲς οἱ παρόμοιες ἀγγελικὲς καὶ Χερουβικὲς συλλειτουργίες ἀπὸ ἱερεῖς ἀσκητᾶς τοῦ Ἁγίου Ὅρους.

Ὁ ΦΩΣΤΗΡΑΣ τῆς οἰκουμένης, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (4ος αἰ.), μὲ τὸ διορατικό του χάρισμα εἶδε πολλὲς φορὲς τοὺς ἅγιους Ἀγγέλους νὰ ἐπιτηροῦν καὶ νὰ φυλᾶνε ἀκατάπαυστα τὴν ἐκκλησία, καὶ μάλιστα τὴν ὥρα τῆς ἀναίμακτης Θυυσίας.

«Προσοχὴ στὶς καινοτομίες» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Από το βιβλίο: "ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ"

«Προσοχὴ στὶς καινοτομίες»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 23/10/21

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος ποὺ γιορτάζουμε σήμερα, εἴθε νὰ πρεσβεύει γιὰ τὴν σωτηρία ὅλων μας. Ἐπεκράτησε, καὶ πάει νὰ ἐπικρατήσει μιὰ συνήθεια νὰ γίνεται ἡ Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου τὴν σημερινὴ ἡμέρα, ἴσως καὶ ἄλλες φορὲς μὲς στὸν χρόνο. Ἀλλὰ ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, αὐτὴ ἡ Λειτουργία ἔχει ἐκπέσει, δηλαδὴ δὲν εἶναι σὲ χρήση. Καὶ τὴν ἔφεραν σὲ χρήση τὰ τελευταῖα χρόνια, τὰ οἰκουμενιστικά, καὶ εἴθε νὰ μὴν εἶναι ἔτσι, ἀλλὰ πολὺ φοβόμαστε, ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ Λειτουργία μοιάζει μὲ τὴν «Λειτουργία» ποὺ κάνουν οἱ παπικοὶ, γιατὶ ἔχει, ἔτσι, ὁμοιότητες: ὁ ἱερέας βλέπει πρὸς τὸν λαό, ἐπίσης, δίνεται χωριστὰ τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὅλα αὐτὰ μᾶς βάζουν σὲ ὑποψίες γιατὶ ζοῦμε σὲ οἰκουμενιστικοὺς χρόνους. Ὁ 20ός αἰώνας ἦταν ὁ αἰώνας ποὺ ἀναβίωσε, ἔγινε γιὰ πρώτη φορὰ μάλλον στὴν Ἐκκλησία αὐτὴ ἡ προσπάθεια γιὰ τὴν πανθρησκεία. Εἶχε ἐπιχειρηθεῖ καὶ ἄλλοτε ἡ ψευδοένωση μὲ τοὺς παπικοὺς δύο φορές, μὲ τὴ Σύνοδο τῆς Λυὼν καὶ μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας. Ἀλλὰ κατ’ ἐξοχήν, ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ πανθρησκεία προωθήθηκε τὸν 20ὸ αἰώνα, κατ’ ἐξοχὴν ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως.

Ἐμεῖς εἴμαστε χρόνια λειτουργοί καί αὐτό δέν τό ἔχουμε δεῖ!

Εμείς είμαστε χρόνια λειτουργοί και αυτό δεν το έχουμε δει!

Ένας εμίρης πήγε σε μια Θεία Λειτουργία και στο τέλος είπε στον παπά:

– Ρε παπά, έχεις χάρη που ήσουν στο Άγιο Βήμα αλλιώς θα σε σκότωνα. Δεν φοβήθηκες αθεόφοβε, που πήρες το μωρό και το έκανες κομματάκια με το μαχαίρι;

– Είδες αυτό το θαύμα; Τί ακριβώς είδες; τον ρώτησε ο παπάς.

– Ότι πήρες ένα μικρό παιδί από το δισκάριο και έβαλες το αίμα του στο ποτήρι και μετά το έφαγες και το ήπιες! Επιτρέπονται αυτά τα πράγματα; Οι δικοί μας οι μάγοι, δεν κάνουν τόσα θαύματα… Με τόσο θράσος και αναίδεια, τόσο χαριτωμένο μωρό… Ανθρωποφάγε!

Γονάτισε τότε ο παπάς και του είπε:

«Σώπα,τόν ἅρπαξε ἡ Θεία Χάρη»! Μαρτυρίες γιά τή Θεία Λειτουργία

Στη Μονή του Αγίου Σάββα (στα Ιεροσόλυμα) γνώρισα και τον ιερομόναχο Γερμανό. Αυτός καταγόταν από την Κέρκυρα και ασπάσθηκε τον μοναχισμό από νεαρής ηλικίας. Απλός, άκακος, απονήρευτος, μειλίχιος, ταπεινός και υπόδειγμα αληθινού μοναχού.

Στη Μονή του Αγίου Σάββα υπάρχει η συνήθεια, στη λειτουργία, όταν γίνει η μεγάλη είσοδος, ο νεωκόρος να τραβάει τα παραπετάσματα που είναι δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας, και ο λειτουργός ιερέας κλείνεται, κατά κάποιο τρόπο, στην αγία τράπεζα. Αυτό γίνεται για να αφιερωθεί εντελώς ο λειτουργός ιερέας στην τέλεση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

Κατά την τετάρτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το έτος 1888 ιερουργούσε στον καθολικό (κεντρικό) ναό ο ιερομόναχος Γερμανός. Εγώ ήμουν στον δεξιό χορό μαζί με τους ψάλτες. Κοντά μου στεκόταν ο ιερομόναχος Κύριλλος, αδελφός της Μονής, ηλικίας εβδομήντα ετών. Αφού έγινε η μεγάλη είσοδος και εισήλθε στο θυσιαστήριο (το άγιο βήμα) με τα τίμια δώρα ο λειτουργός ιερομόναχος Γερμανός, έσυρε ο νεωκόρος τα δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας παραπετάσματα.

Όταν ο ιερουργών Γερμανός εξήλθε στη βασιλική θύρα, για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του ως φλόγα πυρός. Νόμισα ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη και είπα με συγκίνηση προς τον ιερομόναχο Κύριλλο που στεκόταν κοντά μου:

«Τι έπαθε ο παπα-Γερμανός;»

«Σώπα», μου λέει, «τον άρπαξε η θεία χάρη. Δεν είναι πλέον πνευματικά σε αυτό τον κόσμο, βρίσκεται πνευματικά στον ουρανό· δεν βλέπεις ότι μηχανικά και σαν αφηρημένος κάνει τις κινήσεις;»

Του λέω: «Πρώτη φορά το έπαθε αυτό ή και άλλοτε;»

Λειτουργίες, Προσευχές, Μνημόσυνα, Τρισάγια… ΒΟΗΘΕΙΑΑΑ, χριστιανοί!!!

Εμπειρίες κατά τη Θεια λειτουργία.

Προ ετών, ένας νεαρός Ιερεύς διηγήθηκε τα εξής τρομερά:

«Η μητέρα μου, που δεν ήθελε ο γιός της να γίνει παπάς, στον τρίτο χρόνο από τη χειροτονία μου, πέθανε.Στον θάνατό της, ως ιερεύς εγώ ο γιός της, δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία. Έκανα όσα είναι απαραίτητα και τίποτα περισσότερο απ’ αυτό.Ένα απογευματάκι, προς το σούρουπο, περνούσα έξω από το Κοιμητήριο.Σκέφθηκα λοιπόν: “Δεν πάω να της ανάψω το καντηλάκι;”

Πράγματι το άναψα και κάθισα σε μια πέτρα. Δεν είχα μαζί μου όμως πετραχήλι κι έτσι δεν της διάβασα Τρισάγιο.Σαν να ζαλίστηκα όμως λίγο και ξαφνικά νόμισα ότι άρχισαν να ανοίγουν οι τάφοι, να σηκώνονται τα νεκρά σώματα των ανθρώπων και να φωνάζουν!…

— ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ, Ιερείς του Υψίστου, βοήθεια…, Ορθόδοξοι χριστιανοί, βοήθεια!… Λειτουργίες, προσευχές, Μνημόσυνα, Τρισάγια… ΒΟΗΘΕΙΑΑΑ, χριστιανοί!!!

Σε λίγο τρομαγμένος βλέπω και την μάνα μου:

Φτάνει πιά! Ὅλο θά κοιμᾶσαι;

Ο αμελής ιερέας.

Ένας ιερεύς ηλικίας περίπου 35 με 40 ετών, ήταν αμελής στα καθήκοντά του και στα πρωινά και στα βραδυνά και προπαντώς στην Θεία Λειτουργία. 

Άρχισε έτσι σιγά σιγά να ξεπέφτει ψυχικά. Μια φορά στην Θεία Λειτουργία, στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, άρχισε να χασμουριέται. Σταμάτησε τις ευχές και χασμουριόταν. Τότε δέστηκε ένα ράπισμα δυνατό στο πρόσωπο, ο θόρυβος όμως ακούστηκε και μια φωνή αυστηρή να του λέει:

Γιά κρυφές ἤ ἐξωτερικές Θεῖες Λειτουργίες... Τό Ἱερό Ἀντιμήνσιο

Το Ιερό Αντιμήνσιο: αντικαθιστά την Αγία Τράπεζα και χωρίς αυτό Θεία Λειτουργία δεν τελείται. Πάνω στο Αντιμήνσιο με το διπλωμένο και συρραμμένο ειλητό, τοποθετείται το Ιερό Ευαγγέλιο, αντι του Σωτήρος Χριστού.

Στα χρόνια των Διωγμών, ως Αγία Τράπεζα χρησιμοποιήθηκε ακόμη και το στήθος των Μαρτύρων!

Ο Άγιος Μάρτυς Λουκιανός επρόκειτο να πεθάνη μαρτυρικά για την πίστι του Χριστού. Ήταν ήδη φυλακισμένος. Ναός στη φυλακή δεν υπήρχε, αλλά και ο Μάρτυς δεν μπορούσε να μετακινηθή, όχι μόνο γιατί ήταν δεμένος με βαρειές αλυσίδες, αλλά και γιατί την προηγουμένη ημέρα είχε βασανισθή σκληρά, για να υπογράψη και να δηλώση ότι προσκυνά τα είδωλα και αρνείται τον Χριστό.

Όπως ήταν, λοιπόν, καταπληγωμένος, ξαπλωμένος κάτω, δεμένος με τις αλυσίδες και επειδή ήταν ιερεύς, ετέλεσε ο ίδιος πάνω στο στήθος του, μέσα σε φρικτούς και δυνατούς πόνους, την φρικτωτάτη Θυσία της Θείας Λειτουργίας, χρησιμοποιώντας τον άρτο και τον οίνο, που του έφεραν κρυφά για τα Τίμια Δώρα εκεί, στη φυλακή.

Στη φυλακή όμως δεν ήταν μόνος.Υπήρχαν κι άλλοι χριστιανοί, υποψήφιοι Μάρτυρες κι αυτοί, μελλοθάνατοι για το Χριστό. Όλοι μαζί έκαναν έναν κύκλο γύρο από τον Άγιο Λουκιανό σε σχήμα Ναού, Αγγέλων και Αγίων και κάλυπταν έτσι από πάνω τον Μάρτυρα, για να μην πάρουν είδησι οι ειδωλολάτρες δεσμοφύλακες και οι δήμιοι «τα τελούμενα» της Θείας Λειτουργίας. Φύλαξαν δηλαδή το μεγάλο Μυστήριο από τα βέβηλα μάτια των ειδωλολατρών. (Καλλινίκου Κ. πρωτ.).

Σκεφθήτε, τι σεβασμός! Να χαμε μάτια, να μπορούσαμε να το δούμε! να μπορούσαμε να το νοιώσουμε!

Μόλις ἀρχίζω νά διαβάζω τήν εὐχή, ἡ Ἁγία Τράπεζα κυκλώνεται ἀπό θεῖο Πῦρ

«ΜΟΛΙΣ ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, Η ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΚΛΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΘΕΙΟ ΠΥΡ»

Σε μια από τις εκκλησίες του χωριού λειτουργούσε κάποιος παπάς, που τον έλεγαν Ιωάννη. Ήταν οικογενειάρχης. Τις καθημερινές πήγαινε στα χωράφια, τις Κυριακές και γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία. Ήταν πολύ απλός, ταπεινός, ατημέλητος. Αν τον έβλεπες στο δρόμο δεν του΄ δινες και πολλή σημασία………

Γι΄ αυτόν λοιπόν τον π. Ιωάννη ο γέροντας Ιερώνυμος (της Αίγινας) μας διηγόταν πράγματα θαυμαστά, που μόνο στους παλιούς ασκητές με τη φλογερή πίστη μπορούσε να συναντήσει κανείς. Το χαρακτηριστικότερο γεγονός, που σημάδεψε την παρουσία του στο Γκέλβερι, ήταν το εξής.

Όταν λειτουργούσε, πάντα σχεδόν δάκρυζε, αναστέναζε και πολλές φορές δεν μπορούσε να συγκρατήσει τους λυγμούς. Τόση πίστη είχε και τόσο έντονα ζούσε το μυστήριο της Θείας ευχαριστίας !

Ἕνας ἱερεύς παρατηροῦσε κάποτε τόν οὐρανό μέ ἔκπληξη καί θαυμασμό

«Η πιο ένδοξη και λαμπροφόρος ομάδα των Αγγέλων είναι εκείνη που μεταφέρει, μαζί με τα αιτήματα, και τα καυτά δάκρυα της μετανοίας…»

Ένας ιερεύς παρατηρούσε κάποτε τον ουρανό με έκπληξη και θαυμασμό.

-Γιατί τόσο συνεπαρμένος; Τον ρώτησαν οι δικοί του.

-Βλέπω, είπε, διάφορες ομάδες Αγγέλων, που ανεβάζουν συνεχώς τα αιτήματα των χριστιανών στο θρόνο του Σωτήρος Χριστού.

Τα περισσότερα αιτήματα για να λυθούν τα πολλά βάσανα των ανθρώπων, όπως είναι οι αρρώστιες, οι αναπηρίες, η δυστυχία, η πείνα, η ανεργία κλπ.

Άλλα για να σταματήσουν οι πόλεμοι, οι αιματοχυσίες, η εγκληματικότητα και ότι ηθικό κακό βασιλεύει στον κόσμο.

Άλλα πάλι είναι γεμάτα ευχαριστίες στον Θεό της αγάπης και άλλα απο ουράνιες δοξολογίες για τα πλούσια πνευματικά αγαθά, που παρέχονται στις ψυχές τους.

Η πιο ένδοξη όμως και λαμπροφόρος ομάδα των Αγγέλων είναι εκείνη που μεταφέρει, μαζί με τα αιτήματα, και τα καυτά δάκρυα της μετανοίας…

Ὁ ἱερέας, ὁ ἄγγελος καί ὁ ἐπίσκοπος

Σ’ ἕνα μοναστήρι ζοῦσε ἕνας εὐλαβέστατος Ἱερεύς. Ὀλιγογράμματος ἦταν ὁ Ἱερεύς, ἀλλά κληρικός δυνατῆς πίστεως, μεγάλης ἀρετῆς καί πολλῶν πνευματικῶν ἀγώνων. Παρέμενε στήν Προσκομιδή ὄρθιος γιά πολλές ὧρες, παρ’ ὅλο πού εἶχαν ἀνοίξει οἱ φλέβες τῶν ποδιῶν του καί ἔτρεχαν. Πολλές φορές φαίνονταν τά αἵματα, πού ἔτρεχαν κάτω στό ἔδαφος ἀπό τήν ὀρθοστασία γιά τήν μνημόνευση τῶν πολλῶν ὀνομάτων.

Μέχρι τελευταίας στιγμῆς ἄνθρωπος Θυσίας καί μάλιστα ἐκοιμήθη ἀμέσως μετά ἀπό Θεία Λειτουργία.

Ὅπως ἦταν ὀλιγογράμματος, ἀπό κάποια παρανόησι τρόπον τινά, δέν τοποθετοῦσε κανονικά τίς μερίδες στόν Ἅγιο Δίσκο.

Ὅταν τοποθετοῦμε τή μερίδα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου πάνω στόν Ἅγιο Δίσκο, λέμε: «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν Σου…».

Ὁ γέροντας Ἱερεύς νόμιζε ὅτι, ἀφοῦ λέγει «ἐκ δεξιῶν Σου», πρέπει νά τοποθετεῖται ἡ μερίδα τῆς Παναγίας δεξιά τοῦ Ἀμνοῦ (ὅπως κοίταζε τόν Ἅγιο Δίσκο)· δηλαδή τοποθετοῦσε ἀνάποδα τίς μερίδες.

Κάποτε ἐπισκέφθηκε τήν Ἱερά Μονή ἕνας Ἀρχιερεύς, γιά νά χειροτόνηση ἕναν διάκονο.

Στούς Αἴνους μπαίνει ὁ Ἀρχιερεύς στό Ἱερό Βῆμα, ντύνεται καί ἐν συνεχείᾳ πηγαίνει στήν Προσκομιδή, ἡ ὁποία ἔχει ἤδη ἑτοιμασθεῖ μέχρι κάποιου ὁρισμένου σημείου, καί ἀπό κεῖ καί

ὑστέρα συνεχίζει ὁ Ἀρχιερεύς πρῶτος τίς μνημονεύσεις, αὐτός καί μόνον αὐτός.

*Ἀπό τό βιβλίο: «Ὁ Χαρισματοῦχος Ὑποτακτικός Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης»

-π.ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ:«Σε αυτήν την κατάσταση που βρισκόμουν, δεξιά και αριστερά μου, έβλεπα αγγέλους να λειτουργούν τα θεία Μυστήρια μαζί μου»

  ~ Σε έναν ιερομόναχο και πνευματικό του φίλο ο Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, που πάντοτε του εκμυστηρευόταν πολλές του καταστάσεις και διαθέσεις έλεγε:

«Θέλω, παπά μου, να λειτουργώ με καθαρή συνείδηση, επειδή με αξίωσε η ευσπλαχνία του Θεού από την πρώτη μου Λειτουργία να βλέπω αισθητά την Χάρη που μεταβάλλει τα θεία δώρα. Από τότε, ο πανάγαθος Θεός, δεν μου στέρησε καμία φορά αυτήν την δωρεά».

Μάλιστα, αποκάλυψε σε αυτόν τον ιερομόναχο, ότι πολλές φορές η θεία Χάρις μετά τον καθαγιασμό των θείων δώρων του «διήνοιγε τους οφθαλμούς» και έβλεπε τον ίδιο τον Χριστό μέσα στο δισκάριο. Και όταν ερχόταν η ώρα να τεμαχίσει το σώμα του Χριστού ήταν αδύνατο να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Η θεία Χάρις του έδειχνε τον Χριστό, όπως ακριβώς τον προσκυνούμε στον επιτάφιο.

Γι’ αυτές τις θείες παραστάσεις με τόση συντριβή έλεγε αυτός ο ισάγγελος:

«Όταν λειτουργούσα και είχα αυτή την όραση, από τα δάκρυά μου βρεχόταν το αντιμνήσιο τόσο πολύ, σαν να το έβαζα μέσα σε νερό. Σε αυτήν την κατάσταση που βρισκόμουν, δεξιά και αριστερά μου, έβλεπα αγγέλους να λειτουργούν τα θεία Μυστήρια μαζί μου».

Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν κατεβαίνει....Συγχωρέστε με...

 Όταν ήμουν νέος, τελειόφοιτος του τότε γυμνασίου, υπηρετώντας ακόμα όλως ανάξιος στο Ιερό Βήμα του Ιερού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Δράμας, ο τότε εφημέριος πατήρ Θεόδωρος, μου διηγήθηκε ότι πριν το 1920 είχε γνωρίσει στη Μικρά Ασία έναν ευλαβέστατο Ιερέα, ο οποίος δεν έκαμε ποτέ τον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων, εάν προηγουμένως δεν έβλεπε ένα λευκότατο, αστραφτερό περιστέρι, λουσμένο σε άπλετο λευκό φως, να έρχεται και να στέκεται ακίνητο πάνω στα Τίμια Δώρα. 

Μετά τον Καθαγιασμό περίμενε για λίγες στιγμές, ώσπου να δει να αστράφτει το Άγιο Βήμα και το περιστέρι να εξαφανίζεται.

Κάποτε, δεν ήρθε το περιστέρι...Κι εκείνος το περίμενε...Και μαζί του περίμενε κι όλο το χωριό, γιατί ήταν Χριστούγεννα.

Η ώρα περνούσε και ο ευλαβείς εκείνος Ιερέας δεν αποφάσιζε να κάνει την Μεταβολή, διότι δεν ήξερε άλλον τρόπο! Αυτόν γνώριζε, αυτόν ζούσε! 

Θαυμαστό γεγονός κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας

Ο πατήρ Γεωρ.Καρσλίδης,έλεγε κάποτε:"Κανένας σας νά μήν μπαίνει στήν εκκλησία μέ βιοτικές μέριμνες, φροντίδες καί ταραγμένη συνείδηση.Προπαντός δέ νά μήν μπαίνετε  μέ ταραγμένη συνείδηση.

Κατά τον Χερουβικό Ύμνο ο π,Γεώργιος χανοταν μεσ' τήν ασύλληπτη ωραιότητα του ουρανίου θυσιαστηρίου.

Αυτόπτες μάρτυρες διηγούντο ότι κατά τήν Μεγάλη Είσοδο υποβασταζόταν από Αγγέλους, διότι μερικές φορές ήταν τόσο αδύνατος, έτοιμος νά καταρρεύση.

Άλλοτε πάλι, λόγω της αδυναμίας τόν βοηθούσαν .Αυτοί πού τόν βαστούσαν ένοιωθαν νά καίγωνται.

«Σώπα,τόν ἅρπαξε ἡ Θεία Χάρη»!

 Μαρτυρίες για τη Θεία Λειτουργία

 Στη Μονή του Αγίου Σάββα (στα Ιεροσόλυμα) γνώρισα και τον ιερομόναχο Γερμανό. Αυτός καταγόταν από την Κέρκυρα και ασπάσθηκε τον μοναχισμό από νεαρής ηλικίας. Απλός, άκακος, απονήρευτος, μειλίχιος, ταπεινός και υπόδειγμα αληθινού μοναχού.

Στη Μονή του Αγίου Σάββα υπάρχει η συνήθεια, στη λειτουργία, όταν γίνει η μεγάλη είσοδος, ο νεωκόρος να τραβάει τα παραπετάσματα που είναι δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας, και ο λειτουργός ιερέας κλείνεται, κατά κάποιο τρόπο, στην αγία τράπεζα. Αυτό γίνεται για να αφιερωθεί εντελώς ο λειτουργός ιερέας στην τέλεση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

  Κατά την τετάρτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής το έτος 1888 ιερουργούσε στον καθολικό (κεντρικό) ναό ο ιερομόναχος Γερμανός. Εγώ ήμουν στον δεξιό χορό μαζί με τους ψάλτες. Κοντά μου στεκόταν ο ιερομόναχος Κύριλλος, αδελφός της Μονής, ηλικίας εβδομήντα ετών. Αφού έγινε η μεγάλη είσοδος και εισήλθε στο θυσιαστήριο (το άγιο βήμα) με τα τίμια δώρα ο λειτουργός ιερομόναχος Γερμανός, έσυρε ο νεωκόρος τα δεξιά και αριστερά της αγίας τράπεζας παραπετάσματα.

Όταν ο ιερουργών Γερμανός εξήλθε στη βασιλική θύρα, για να ευλογήσει το εκκλησίασμα, μου φάνηκε το πρόσωπό του ως φλόγα πυρός. Νόμισα ότι κάτι δυσάρεστο του συνέβη και είπα με συγκίνηση προς τον ιερομόναχο Κύριλλο που στεκόταν κοντά μου:

 «Τι έπαθε ο παπα-Γερμανός;»

Θεϊκή φωτιά σκέπασε τόν Μεγάλο Εὐθύμιο και τον μαθητή του!

 Ο Μέγας Ευθύμιος

Στο βίο του αγίου Ευθυμίου του Μεγάλου (4ος αι.) αναφέρεται μια εντυπωσιακή εμφάνιση θεϊκής φωτιάς σε ώρα θείας λειτουργίας.

Μια Κυριακή λειτουργούσε ο όσιος με τον μαθητή του Δομετιανό. 

Κάποια στιγμή ο Τερέβωνας, που ήταν πριν Σαρακηνός και στεκόταν εκεί κοντά, βλέ πει να κατεβαίνει φωτιά από τον ουρανό, ν’ απλώνεται πάνω στο θυσιαστήριο σαν ένα μεγάλο λευκό ύφασμα και να σκεπάζει τον Μεγάλο Ευθύμιο και τον Δομετιανό.

Βλέποντας το εξαίσιο θαύμα ο Τερέβωνας φοβήθηκε κι έκανε πίσω. Η θεϊκή φωτιά διατη ρήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος του τρισάγιου ύμνου.

 Εκτός από τον Μεγάλο Ευθύμιο και τον Δομετιανό, που βρέθηκαν μέσα στη φωτιά, το θαύμα το είδε και ο μοναχός Γαβριήλιος, που είχε τότε είκοσι πέντε χρόνια στο μοναστήρι και διακρινόταν για την ψυ χική του καθαρότητα.