Ἕνα πολύ συγκινητικό περιστατικό

ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Πρίν από μερικά χρόνια, ένα πνευματικό παιδί τοῦ π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, μας διηγήθηκε ένα συγκλονιστικό γεγονός!!!

Τούς ἀνθρώπους γιά τούς ὁποίους μᾶς μίλησε, τούς γνωρίζαμε. Ήταν πνευματικά παιδιά τοῦ π. Επιφανίου, μᾶς επισκέπτονταν στο χωριό καί συμμετεῖχαν στούς Ἑσπερινούς καί στίς Θείες Λειτουργίες τοῦ Ἁγίου Ἐπιφανίου. Ἦταν πολύ εὐσεβεῖς, πολύ πνευματικοί ἄνθρωποι καί πολύ ἀγαπημένοι μεταξύ τους.

Τη δεκαετία τοῦ 1980, τό παιδί αὐτό ἦταν τριτοετής στή Σχολή Ικάρων τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας. Τοῦ εἶπαν λοιπόν, ὅτι θά ἔπρεπε νά μεταβεί στην Καλαμάτα γιά τήν ἐκπαίδευσή του.

Τήν προηγούμενη ἡμέρα τῆς ἀναχώρησής του, ἐπισκέφθηκε τόν π. Ἐπιφάνιο γιά νά πάρει τήν εὐχή του καί νά τόν ρωτήσει ἐάν εἶχε κάποιον γνωστό του, στόν ὁποῖο να μπορεῖ ν' ἀπευθυνθεῖ, προκειμένου νά ἔχει κι ἐκεῖνος ἕναν δικό του ἄνθρωπο, στόν ἄγνωστο μέχρι τότε, τόπο πού θά πήγαινε.

Πραγματικά, ὁ π. Ἐπιφάνιος τοῦ συνέστησε ἕνα ἄλλο πνευματικό του παιδί, πού ἔμενε στην Καλαμάτα. Τοῦ εἶπε ὅτι ἡλικιακά ἦταν ἀρκετά μεγαλύτερός του, ὅμως στόν ἄνθρωπο αὐτόν θά εὕρισκε ὅ,τι καλύτερο ζητοῦσε.

Ἡ πνευματική ἐλεημοσύνη εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική

❈ *Ἐρώτηση*: Ὅταν λέτε νά δίνουμε, τό μυαλό μας πηγαίνει κυρίως σέ ὑλικά πράγματα. Ἄν πονάει ὁ ἕνας καί προσεύχεται γιά τόν ἄλλον, αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἤ κατώτερο ἀπό τό νά δίνει ὑλικά;

*Ἀπάντηση*: Ἄν πονάει καί προσεύχεται εἶναι ἀνώτερο καί τό καλύτερο εἶναι νά τό κάνει χωρίς νά τό ξέρει ὁ ἄλλος. Τό μεγαλύτερο δόσιμο εἶναι ἡ Χάρις, πού στέλνεις στόν ἄλλον δῶρο, ὅταν προσεύχεσαι γιά ἐκεῖνον. Κανένα ὑλικό δῶρο δέν ἔχει ἀξία μπροστά στή Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού θά τοῦ στείλεις μέ τήν προσευχή. Αὐτή εἶναι πνευματική ἐλεημοσύνη, ἡ ὀποία εἶναι ἀνώτερη ἀπό τήν ὑλική καί μποροῦμε ὅλοι νά τήν προσφέρουμε. Ὑλική ἴσως κάποιος νά μή μπορεῖ. Νά ἀγαπήσουμε ὅλους τούς ἄλλους, νά πονέσουμε καί νά προσευχηθοῦμε γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα.

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οἱ ἱερεῖς πέθαναν ἕνας-ἕνας στὸ βωμό).Έλεγε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

ΦΡΙΚΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (οι ιερείς πέθαναν ένας-ένας στο βωμό)

Έλεγε ο Αρχιμανδρίτης Kirill Pavlov.

Σχετικά με το πόσο σημαντικές είναι οι προσευχές για τους νεκρούς, και για το γεγονός ότι υπάρχει επικοινωνία με τη μετά θάνατον ζωή, θα σας φέρω τώρα μια υπέροχη αλλά αληθινή ιστορία από τη ζωή ενός ναού της Ρωσικής Εκκλησίας μας. Πέθανε επαναστάτης στο χωριό Λυσογόρκα.

Ένας άλλος ιερέας στάλθηκε να τον αντικαταστήσει - ένας νεαρός άνδρας, ο οποίος πέθανε απρόσμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας - ακριβώς στο βωμό. Έστειλαν άλλον ιερέα, αλλά του συνέβη το ίδιο: την πρώτη μέρα της διακονίας του, αφού ψάλλει το «Πάτερ ημών» και το στίχο της κοινωνίας, ο ιερέας δεν έβγαινε για πολύ ώρα με τα Τίμια Δώρα, και όταν μπήκε ο γέροντας στο θυσιαστήριο, αυτός είδα έναν ιερέα ξαπλωμένο με όλα του τα ρούχα δίπλα στον Ιερό Θρόνο νεκρό.

Όλοι τρόμαξαν όταν έμαθαν για αυτόν τον μυστηριώδη θάνατο και, χωρίς να γνωρίζουν την αιτία, είπαν ότι κάποια σοβαρή αμαρτία έτρεχε πάνω από την ενορία όταν δύο αθώες ζωές θυσιάστηκαν γι' αυτό. Η φήμη γι' αυτό εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή, και κανένας από τους ιερείς δεν τόλμησε να πάει σε αυτή την ενορία.

Πάτερ, γιατί κάνουμε τὰ μνημόσυνα, ἀφοῦ «ἐν τῷ Ἅδη οὐκ ἔστι μετάνοια»;

Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;

– Διάβασες την επιμνημόσυνη Ακολουθία προσεκτικά;

– Οχι!

– Δεν μιλά πουθενά για μετάνοια. Αναφέρει μόνο εκφράσεις όπως: «Ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου…Ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρησον…» κ.τ.λ…Αυτό που συμβαίνει, καλό μου παιδί, είναι το εξής:

❝ ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ❞

 ❝ ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ❞

(λέξεις & φράσεις της εκκλησιαστικής γλώσσας)

____

 Η φράση «απαρχή των κεκοιμημένων» προέρχεται από τον απόστολο Παύλο (Α Κορ. 15,20):

 ❝ Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

Η λέξη «απαρχή» (< ρ. «ἀπάρχομαι» «προσφέρω τους πρώτους καρπούς ως προσφορά») στην αρχαιότητα σήμαινε τις πρώτες θυσίες ή προσφορές (π.χ. «ἀπαρχὰς ἄγειν θεοῖσι», Σοφοκλής). Αλλά η λέξη ουσιαστικά διαμορφώθηκε από τους Εβδομήκοντα στην Παλαιά Διαθήκη, που χρησιμοποιούν τη λέξη «απαρχή» για προσφορές προς τον Θεό (π.χ. των πρώτων καρπών, των πρώτων γεννημάτων, της πρώτης ζύμης κ.λπ.). Παραδείγματα:

➤ (Λευ. 2,12) δῶρον ἀπαρχῆς προσοίσετε αὐτὰ Κυρίῳ, ( θα προσφέρετε στον Κυριον από τα πρωτογεννήματα των αγρών σας).

Οἰκοφασισμὸς καὶ «πράσινες» κηδεῖες: Ἡ κομποστοποίηση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης

Οικοφασισμός και «πράσινες» κηδείες: Η κομποστοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης

Από τις στάχτες στο διάστημα, μέχρι την κομποστοποίηση και την... υδρόλυση, οι νέες μηδενιστικές «μόδες» ζητούν να αφανίσουν τον άνθρωπο με κάθε φρικτό τρόπο

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Εάν θες να ζυγίσεις την παρακμή μιας κοινωνίας, δεν έχεις παρά να εξετάσεις πρώτα απ’ όλα το πώς συμπεριφέρεται στους νεκρούς της. Η εξάπλωση της αποτέφρωσης είναι μόνο το πρώτο εισαγωγικό βήμα στο σχέδιο αποϊεροποίησης του θανάτου, αφού η νεοταξική βιομηχανία κηδειών εισάγει νέους φρικιαστικούς τρόπους για τον εκμηδενισμό του ανθρώπινου σώματος.

Αναβαθμίζοντας την οικοφασιστική «πράσινη» πολιτική ως θρησκευτικό «δόγμα», το σώμα του νεκρού αντιμετωπίζεται ως μιαρό απόβλητο που το μόνο αποτύπωμα που του επιτρέπεται να αφήσει, είναι η ματαιοδοξία του.

Έτσι, όσο η αθεΐα επεκτείνεται στις κοινωνίες, τόσο αρχίζουν να ακμάζουν επιχειρήσεις που υπόσχονται διαβολικά ευφάνταστους τρόπους για να εξαφανίσουν τα ίχνη των κεκοιμημένων: στην πυρά, σε χημικά, σε λίπασμα, στην αποχέτευση, στη θάλασσα, στο διάστημα, δεκάδες νέοι τρόποι εφευρίσκονται για τη μεταχείριση των νεκρών, κάνοντας τους φούρνους των ναζί να φαίνονται μια προδρομική κτηνωδία της σημερινής «προόδου».

Σε υλιστικές κοινωνίες όπου η αποτέφρωση νεκρών έχει γίνει κυρίαρχο καθεστώς όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο (περίπου στο 80% των κηδειών επιλέγεται η καύση), «ξεφυτρώνουν» ιδέες για να μαγαριστεί ακόμα και η στάχτη. Το φύλαγμα της τεφροδόχου αρχίζει να θεωρείται ξεπερασμένο και προωθούνται διάφορες «ρομαντικές» βαρβαρότητες για να ατιμωθεί περεταίρω η μνήμη του νεκρού.

Καταπόντιση στη θάλασσα 

Η Solace Reef είναι μια εταιρεία στο ΗΒ που αναλαμβάνει να σφραγίσει την τέφρα μέσα σε ένα πέτρινο μνημείο και να την ποντίσει σε ένα υποθαλάσσιο νεκροταφείο ώστε να μετατραπεί σε τεχνητό ύφαλο που θα φιλοξενεί τα… ψάρια. Το πέταγμα των λειψάνων στη θάλασσα, διαφημίζεται ως πράξη απόλυτης… περιβαλλοντικής συνείδησης και ως συγκινητική επανένωση των τεθνεώτων με το στοιχείο της θάλασσας, ιδιαίτερα αν την αγαπούσαν όσο ήταν εν ζωή.

«Αντί να γίνεσαι μέρος ενός νεκροταφείου, γίνεσαι μέρος ενός θαλάσσιου καταφυγίου ζωής», σχολιάζουν οι υποστηρικτές αυτής της παράνοιας, χλευάζοντας τα τραγικά ναυάγια όλης της ιστορίας όπου ο υγρός τάφος θεωρούταν μια από τις πιο θλιβερές καταλήξεις για τον άνθρωπο. Όμως στη σημερινή εποχή η ίδια η ανθρωπιά καταντά… ναυάγιο.

Σκόρπισμα στη στρατόσφαιρα

Ένα άλλο γραφείο κηδειών στο Ηνωμένο Βασίλειο με την επωνυμία Aural Flights, αναλαμβάνει να σκορπίσει την τέφρα των εκλιπόντων στην εσχατιά του πλανήτη και συγκεκριμένα στο… διάστημα. Με μια ειδικά σχεδιασμένη κάψουλα που συνδέεται με ένα μπαλόνι υδρογόνου, οι στάχτες φτάνουν στη στρατόσφαιρα σε ύψος 32.500 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της γης και απελευθερώνονται. Στη συνέχεια παρασύρονται για μήνες από τους ανέμους, ώσπου να φτάσουν στις νεφέλες και να γίνουν μέρος της βροχής. Αυτό το σκόρπισμα νεκρικής ύλης στους πέντε ανέμους και η βροχή του θανατικού στα κεφάλια της παλαβής ανθρωπότητας, παρουσιάζεται ως μια συγκλονιστική ένωση με τα… αστέρια, μια «γιορτή της ζωής» όπως λένε οι άνθρωποι της Aural Flights.

Κομποστοποίηση

Η φρενοβλάβεια επεκτείνεται και σε παραδοσιακές τεχνικές όπως η φυσική ταφή, όπου προωθείται η τοποθέτηση νεκρών σε ενοικιαζόμενα… χωράφια, με χρησιμοποίηση βιοδιασπώμενων «φέρετρων» που περιέχουν σπόρους μανιταριών, ώστε να επιταχύνεται η διαδικασία της αποσύνθεσης και να χρησιμεύει ο νεκρός ως «λίπασμα» για την κλιματική θρησκεία της Νέας Τάξης. Μια κομποστοποίηση του ανθρώπου «για το καλό του πλανήτη».

Μια άλλη κυνικότατη μέθοδος ταφής που ονομάζεται «terramation», όχι μόνο μετατρέπει το σώμα σε λίπασμα, αλλά αυτό το λίπασμα επιστρέφεται στους οικείους του για να το χρησιμοποιήσουν ακόμα και στον… κήπο τους. Ο νεκρός τοποθετείται σε ένα ειδικό δοχείο μαζί με άχυρο, λουλούδια, τεμάχια ξύλου και φυτά που ευνοούν την αποσύνθεση. Για ένα μήνα το δοχείο κρατιέται σε ζεστή θερμοκρασία και τροφοδοτείται συνεχώς με οξυγόνο, ώστε οι μικροοργανισμοί να επιτελέσουν γρήγορα το αδηφάγο έργο τους.

Ένα μήνα αργότερα, το σώμα έχει μετατραπεί σε έναν χωματένιο όγκο κομπόστ, τον οποίο η οικογένεια μπορεί να βάλει στα δέντρα της αυλής, στις γλάστρες, σε δάση ή όπου αλλού θέλουνε. Η συγκεκριμένη μέθοδος ανθρώπινης κομποστοποίησης γνωρίζει αυξανόμενη απήχηση στις ΗΠΑ.

Ακόμα και… υδρόλυση

Εάν οι παραπάνω τρόποι μεταχείρισης των νεκρών δεν σας έκαναν να φρίξετε ακόμα, σίγουρα θα το καταφέρει η κηδεία «boil in the bag» που νομιμοποιήθηκε από τον Μάρτιο του 2026 στη Σκωτία και φιλοδοξεί να εξαπλωθεί σε όλη τη Βρετανία. Τι αφορά αυτή η φρικιαστική μέθοδος; Αυτό ακριβώς που περιγράφει: το βράσιμο του σώματος μέσα σε μια ειδική σακούλα με τη μέθοδο της Αλκαλικής Υδρόλυσης, δηλαδή την καταστροφή των ιστών με θερμαινόμενο νερό και χημικά μέχρι να υγροποιηθούν πλήρως και να αποβληθούν στην αποχέτευση! Μετά από 3-4 ώρες απομένουν μόνο τα οστά, που και αυτά κονιορτοποιούνται και παραδίδονται στους οικείους.

Και αυτή η στυγνή μέθοδος αφανισμού που μοιάζει βγαλμένη από υποθέσεις δολοφόνων που έβραζαν τα μέλη των θυμάτων τους για να τα εξαφανίσουν, παρουσιάζεται ως το μέλλον της «πράσινης ταφής» που υπερέχει λόγω μηδενικών ρύπων σε σχέση με την αποτέφρωση και την παραδοσιακή ταφή.

Η λύσσα για την εκμηδένιση κάθε ιερότητας, κάθε τιμής, κάθε προσωπικής σύνδεσης, κάθε μνήμης, κάθε πνευματικής φροντίδας και κάθε πίστης και ελπίδας για τη μετά θάνατον κατάσταση του νεκρού, ξεχειλίζει από κάθε πόρο αυτού του εωσφορικού συστήματος. Οτιδήποτε εξευτελίζει μετά θάνατον και αλυσοδένει στην κενοδοξία τον άνθρωπο, παρουσιάζεται σαν μεγαλούργημα του μηδέν. Ατίμωση της ζωής – ατίμωση και του θανάτου, σε μια μανία να εξαλειφθεί το ανθρώπινο ίχνος που μόνο ο ανθρωποκτόνος διάβολος μπορεί να εμπνέει…

sportime.gr 17 Απρ 2026

https://aktines.blogspot.com/2026/04/blog-post_92.html#more

Ἀδελφοί! Ἤμουν σὲ ἕναν τάφο ποὺ μόλις εἶχε σκαφτεῖ γιὰ ἕναν νεκρό......

Αδελφοί! Ήμουν σε έναν τάφο που μόλις είχε σκαφτεί για έναν νεκρό, και στην επιφάνεια της άμμου του τάφου είδα πολλά ανθρώπινα κεφάλια, εντελώς γυμνωμένα από σάρκα - εκτός από τα οστά και τα ανοίγματα των προηγούμενων αισθήσεων (το στόμα - το οποίο, ίσως, δεν είχε καπνίσει ακόμα ένα μεθυστικό φίλτρο στην εποχή του και δεν γνώριζε εκείνα τα γαστρονομικά πιάτα και τα μεθυστικά ποτά με τα οποία οι σημερινοί προοδευτικοί ευχαριστούν τους φθαρτούς ουρανίσκους τους - τη μύτη, τα αυτιά, τα μάτια). Εδώ προεξείχαν σαγόνια με δόντια. τα σκοτεινά βάθη των οφθαλμικών κόγχων ήταν ορατά.

Μιὰ μέρα, ἕνας μοναχός, διαβάζοντας πληθώρα ὀνομάτων, κουράστηκε καὶ ἀναρωτήθηκε!!!

Μια μέρα, ένας μοναχός, διαβάζοντας πληθώρα ονομάτων, κουράστηκε και αναρωτήθηκε, "Θα σωθούν όλοι αυτοί που μνημονεύω; Αισθάνονται πραγματικά τίποτα; Αισθάνεται ο Ουρανός ότι αυτή τη στιγμή προσεύχομαι για εκείνους που έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης; Βοηθιούνται πραγματικά οι νεκροί;

” Και εκείνη τη στιγμή, νιώθοντας κουρασμένος, έσκυψε στη στασιδιά, έκλεισε ελαφρώς τα μάτια του, και, είτε σε όνειρο είτε στην πραγματικότητα, σε ένα είδος ψυχικής διέγερσης και κούρασης της σάρκας, κοίταξε ψηλά και είδε... αμέτρητες ψυχές των κεκοιμημένων, και μαζί τους, άγιοι και άγγελοι. Και ενώπιον του θρόνου του Κυρίου, της Υπεραγίας Θεοτόκου, με θαυμαστά ενδύματα. Κοιτάζει τον Χριστό και, γυρίζοντας προς Αυτόν, λέει, «Υιέ μου και Θεέ μου, Σου ζητώ όλους. Δέξου τις προσευχές της Αγίας Σου Εκκλησίας.

Ὁ ἅγιος πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης Καλαΐδης - Τί ἔλεγε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους.

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Τι έλεγε για τους κεκοιμημένους.

Μεγάλη ήταν η σημασία που έδινε ο άγιος Πατήρ στον αγώνα που θα πρέπει να κάνουμε για τους κεκοιμημένους! Μας έλεγε ότι θα πρέπει να δίνουμε τα ονόματά τους στους ιερείς για να τα διαβάζουν και να βοηθιούνται έτσι οι ψυχές. Έλεγε ότι τα κόλυβα είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε και ότι οι ψυχές αναπαύονται με αυτά και ιδιαίτερα τα Ψυχοσάββατα! Μέχρι και για τον άγιο Ραφαήλ μάς έλεγε ότι ζήτησε από κάποιους να του κάνουν κόλυβα για την γιορτή του! Επίσης ανέφερε ότι τα πρόσφορα που δίνουμε στους ναούς με τα ονόματα των κεκοιμημένων, πολύ βοηθούν τις ψυχές τους!

Εἶπε Γέρων.Όταν ὁ Κάϊν σκότωσε τὸν Ἄβελ, τὸν ἀδερφό του ἔστειλε ὁ Θεὸς στὸν Ἀδὰμ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ καὶ τοῦ ὑπέδειξε νὰ Θάψει τὸ νεκρὸ γιό του στὴ γῆ.

Κατά την Ιερά Παράδοση, όταν ο πρωτότοκος Κάιν σκότωσε τον αδελφό του, τον Άβελ, ο πατέρας του, ο Αδάμ, δεν είχε εμπειρία νεκρού σώματος και δεν ηξερε τι να κάνει το άψυχο σώμα του παιδιού του.

Περί Πένθους γιά τούς κεκοιμημένους

❈ Τά μαῦρα πού φορᾶμε στίς κηδεῖες δέν δικαιολογοῦνται.

- Γιατί φορᾶς τά μαῦρα;

- Γιά νά ἐκφράσω τό πένθος μου...

- Γιατί πενθεῖς δηλαδή;

Ἕνα πένθος λογικό θά ἦταν, ἐπειδή αὐτός πού πέθανε δέν πέθανε μετανοημένος καί ἐξομολογημένος. Αὐτό τό καταλαβαίνω, ἀλλά γι' αὐτό δέν ὠφελεῖ νά φορᾶς μαῦρα. Ὠφελεῖ νά κάνεις προσευχές, νά κάνεις ἐλεημοσύνες, ὅ,τι ἄλλο μπορεῖς, πού λέει ἡ Ἐκκλησία γιά νά τόν βοηθήσεις τόν ἄνθρωπο, γιατί ἀκόμα δέν ἔχει πάρει τήν τελική του θέσῃ καί ὑπάρχει ἕνα περιθώριο βοήθειας, μέχρι τήν Δευτέρα Παρουσία, πού ὁ καθένας θά πάρει τήν τελική του θέσῃ.

Ἡ λύπη τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων, ἡ ἀντιμετώπιση τῆς καί ἡ βοήθεια πρός τούς κεκοιμημένους, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ λύπη τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων, ἡ ἀντιμετώπιση τῆς καί ἡ βοήθεια πρός τούς κεκοιμημένους, 16-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Ὅσο ἠρεμοῦν οἱ ψυχὲς τῶν πονεμένων ποὺ ἔχασαν δικούς τους ἀνθρώπους καὶ προσεύχονται,τόσο πλησιάζονται μεταξύ τους οἱ ψυχές...

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/02/blog-post_17.html

Τί σημαίνει θά ἀναστηθοῦμε;

❈ Λέμε, ὅτι ὁ Χριστός μας μέ τόν θάνατό Του νίκησε τόν θάνατο. «Θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ἑπομένως γιά τόν Χριστιανό δέν ὑπάρχει θάνατος, ὅταν αὐτός εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί τά νεκροταφεῖα πρέπει νά τά λέμε «κοιμητήρια».

Ὑπάρχει καί ἕνα ποντιακό ἔθιμο νά κάνουν τραπέζι πάνω στούς τάφους. Αὐτό εἶναι πολύ ὡραῖο, γιατί δείχνει, ὅτι ὁ Χριστιανός πλέον δέν φοβᾶται τόν θάνατο καί τόν τάφο, γιατί ὅπως ἀκοῦμε καί στόν κατηχητικό λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσης, «νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος».

Ἐὰν προσφέρεις στοὺς κεκοιμημένους...

«Στους κεκοιμημένους: Εάν προσφέρεις δάκρυα, θα στεγνώσουν. Εάν προσφέρεις άνθη, θα μαραθούν. Εάν προσφέρεις προσευχές, θα πάνε στους Ουρανούς!»

Ιερός Αυγουστίνος

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/11/blog-post_60.html

Ταφὴ ἢ Καύση τῶν νεκρῶν;

Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιος

«Ταφή καί καύση τῶν κεκοιμημένων νεκρῶν» Κυριακή Στ΄ Ματθαίου - 4 Αὐγούστου 2024

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,

Ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων ἑπτά Παίδων τῶν ἐν Ἐφέσῳ, πού ξύπνησαν μετά ἀπό ὕπνο σχεδόν δύο αἰώνων καί ἀπέδειξαν τήν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, σέ συνδυασμό με τήν σύναξη τῶν Σαμίων Ἁγίων, τῶν ὁποίων τά ἱερά Λείψανα εἶναι ἀποθησαυρισμένα στούς ἱερούς Ναούς μας, μᾶς ὠθεῖ νά ἀναφερθοῦμε σήμερα στη θεολογική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν ταφή τῶν νεκρῶν, ἡ ὁποία δυστυχῶς τείνει νά ἀντικατασταθεῖ με τήν καύση, γιά λόγους, ἀγνοίας ἴσως καί ἐλλειποῦς ἀγάπης πρός τόν κεκοιμημένο, ἀφοῦ οἰκονομικῶς εἶναι κατά πολύ ἀκριβότερη.

Ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ ἰδιαιτέρως τά ἱερά λείψανα τῶν Ἁγίων καί τῶν Μαρτύρων, πού δέν θά τά εἴχαμε ἄν εἶχαν ἀποτεφρωθεῖ. Ἡ Ἐκκλησία μας μέ ἐνάργεια φιλοσοφεῖ τήν ματαιότητα τῆς ζωῆς στά Κοιμητήρια. Ἀκόμη κι ἡ ὀνομασία κοιμητήριο δηλώνει τήν παροδική κατάπαυση. Τό σῶμα κοιμᾶται τόν ὕπνο τοῦ θανάτου, ἡ ψυχή ὅμως συνεχίζει νά ζεῖ σέ ἄλλη διάσταση μέχρι τήν Β΄ Παρουσία καί τήν ἀνάσταση τοῦ σώματος.

Ἀρχικῶς νά τονίσουμε, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας δέν ἐπιτρέπει νά κακοποιεῖται ἤ νά καταστρέφεται τό ἀνθρώπινο σῶμα, διότι εἶναι ὁ Ναός τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει στούς Κορινθίους μέ αὐστηρότητα: “Δέν ξέρετε ὅτι εἶστε ναός τοῦ Θεοῦ καί τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας; Ἄν κάποιος φθείρει τό ναό τοῦ Θεοῦ, θά φθείρει αὐτόν ὁ Θεός. Γιατί ὁ ναός τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, οἱ ὁποῖοι εἶστε ἐσεῖς” (Α’ Κορ. γ’ 16-17). Ἀφ’ ᾗς στιμῆς λοιπόν ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀνθρωπίνων σωμάτων τά καταστρέφει, ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή διδασκαλία καί τήν ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.

Τὸ ἀκόλουθο περιστατικό μας δείχνει πόσο σημαντικὴ εἶναι ἡ τέλεση μνημόσυνου στὴ θεία λειτουργία

Το άφθαρτο λείψανο του Αγ.Θεοδοσίου του Τσερνιγκωφ

Κατά την ανακομιδή των λειψάνων και την αγιοκατάταξη του αγ. Θεοδοσίου του Τσερνίγκωφ [ΕΔΩ](η οποία έλαβε μέρος στις 9/22 Σεπτεμβρίου 1896), ο φημισμένος Στάρετς Αλέξιος (+1917), ιερομόναχος του Ερημητηρίου του Γκολοσέεβ [ΕΔΩ] ο οποίος συμμετείχε στην ανακομιδή των λειψάνων, αποκαμωμένος καθώς καθόταν δίπλα στα λείψανα, λαγοκοιμήθηκε και είδε μπροστά του τον άγιο, ο οποίος του είπε:

--Σ’ ευχαριστώ που κοπιάζεις για μένα και σε παρακαλώ θερμά, όταν τελέσεις τη θεία λειτουργία, να μνημονεύσεις τους γονείς μου – και έδωσε τα ονόματά τους.

--Πώς μπορείς εσύ, ω Άγιε, να ζητάς τις δικές μου προσευχές, όταν εσύ ο ίδιος στέκεσαι στον ουράνιο Θρόνο και ικετεύεις το Θεό να δωρίσει στους ανθρώπους το έλεός Του»; ρώτησε ο ιερομόναχος.

--Ναι, αυτό είναι αλήθεια», απάντησε ο άγιος Θεοδόσιος, αλλά η προσφορά στη θεία λειτουργία έχει περισσότερη δύναμη από την προσευχή μου.

Τὰ ψυχοσάββατα: Ἡ ἰδιαίτερη μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τοὺς κεκοιμημένους

Μέσα στήν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιά τοὺς κεκοιμημένους ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι’ αὐτούς.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἕνα ἐβδομαδιαῖο Πάσχα, ἔτσι τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιά νά τοὺς μνημονεύουμε καὶ νά ἔχουμε κοινωνία μαζὶ τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στίς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθροὺς του πού ἔφυγαν ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτό, ἀλλὰ ζητᾶ καί τίς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι’ αὐτούς.

Στό δίπτυχο, ποὺ φέρνουμε μαζί μέ τὸ πρόσφορο γιά τήν θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στούς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ μεγάλα Ψυχοσάββατα· τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ... τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀποκρέω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιά τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στήν μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στήν γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στούς οὐρανούς.

Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ἐκείνη τήν φοβερὴ ἡμέρᾳ κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στόν θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτή.

Ἐπιπολαιότητα - τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ σημερινοῦ χριστιανοῦ. Ἡ ὑπέροχη μαρτυρία τῆς μοναχῆς Τατιάνας (1912).Τις πρωινὲς ὧρες, μετὰ τὴ λειτουργία εἶχα ξαπλώσει στὸ κρεβάτι νὰ ξεκουραστῶ λίγο, καὶ σὲ αὐτὸ τὸ διάστημα εἶχα ἕνα ἀσυνήθιστο ὅραμα....

«Προσευχήσου αδιάκοπα…»

Τις πρωινές ώρες, μετά τη λειτουργία είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι να ξεκουραστώ λίγο, και σε αυτό το διάστημα είχα ένα ασυνήθιστο όραμα. Έβλεπα τον εαυτό μου σαν να ήμουν στην Αγία Πετρούπολη, στο νησί Βασιλιέφσκι. Προσποιήθηκα ότι πήγαινα στη Θεία Λειτουργία στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου. Φορούσα τη μοναστική συνήθεια και ήμουν σε μια μικρή άμαξα. Ξαφνικά, βρέθηκα σε ένα σκοτεινό τετράγωνο. Φοβήθηκα και άρχισα να τρέμω. Έτρεχα πέρα ​​δώθε, αναζητώντας διέξοδο από αυτή την τρομερή κατάσταση, και ξαφνικά είδα εκατοντάδες ανθρώπους να προχωρούν σε σειρές. Όλοι αυτοί ήταν λαϊκοί, με σκυθρωπά πρόσωπα, διαποτισμένους από απέραντη θλίψη.

Μου έμοιαζαν. «Ποιοι είστε εσείς, τους ρώτησα και μου απάντησαν: «Είμαστε αυτοί που περάσαμε στην αιωνιότητα απροσδόκητα, όπως εσείς». Αυτό που ένιωσα εκείνη τη στιγμή δεν εκφράζεται με λόγια, κατακλύζοντας κάθε μορφή έκφρασης! Ο φόβος και ο τρόμος κατέλαβαν όλο μου το είναι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή με πλησίασε ένας νεαρός άνδρας με αστραφτερά ρούχα, του οποίου το πρόσωπο ήταν τυλιγμένο στο φως που άπλωσε γύρω του και μου είπε: «Ακολούθησέ με!» Παίρνοντας με, με πήγε σε ένα μέρος όπου οι ψυχές των νεκρών υπόκεινται σε κρίση. Πέταξα πάνω από δάση, στέπες και κτίρια. Η έκταση μου φαινόταν ατελείωτη και κατάλαβα ότι είχα αφήσει πίσω την επίγεια ζωή μου και ότι είχα μπει, χωρίς τη θέλησή μου, στη ζωή πέρα ​​από τον τάφο. Αλλά δυστυχώς, είχα πάει στη μετά θάνατον ζωή εντελώς απροετοίμαστη. Τότε ο άγγελος με πήγε σε ένα δωμάτιο, όπου ήταν συγκεντρωμένοι πολλοί λαϊκοί: άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά.

«Ἄνθρωπε, πῶς ἔπεσες, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας, γιὰ νὰ γνωρίσεις τὸν θάνατο».

Οι άνθρωποι, αντί να κλαίνε για τις αμαρτίες του νεκρού και να παρακαλούν τον Θεό να τον συγχωρέσει, κλαίνε για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.

Από τους 1.000 ανθρώπους που κλαίνε, κανένας δεν κλαίει για τις αμαρτίες των νεκρών, αλλά κλαίει ότι θα τον στερήσουν.

Δεν έχουμε τέτοια δάκρυα που θα ωφελούσαν την ψυχή του νεκρού και αντί να βοηθήσουμε, κάνουμε κακό.

Σίγουρα θα στεναχωρηθείς, θα συγκινηθείς, θα πονέσεις, θα λυπηθείς, αλλά μην κλαις απαρηγόρητα και στεναχωριέσαι (η λύπη είναι από τον Σατανά) και όταν τους το πεις, σου λένε:

- Και ο Θεός έκλαψε όταν είδε τον Λάζαρο νεκρό.