Ὁ Στυλιανὸς Κεμεντζετζίδης -Θεολόγος- Συγγραφέας- μιλάει μὲ τὸν Κλεῖτο Ἰωαννίδη γιὰ τὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη

Κ.Ι.: Οι Γέροντες είναι οι φωτεινοί εκείνοι στύλοι της Εκκλησίας, οι οποίοι καθοδηγούν όλους εμάς στον δρόμο της κατά Θεόν τελειώσεως. Οι Γέροντες φτάνουν σε ύψη πνευματικά τέτοια, που μπορούν να διεισδύσουν στις ανθρώπινες ψυχές και να διακρίνουν εκεί που υπάρχει η πλάνη, εκεί που υπάρχει η αμαρτία και οι αδυναμίες και να οδηγήσουν τον πιστό Χριστιανό σε ανώτερες καταστάσεις, πιο κοντά στο Θεό, στα κρείττονα, όπως θα έλεγαν οι Πατέρες. Οι Γέροντες είναι εκείνοι οι φιλόθεοι και οι θεόφρονες που αγάπησαν με πάθος το Χριστό και έζησαν μέσα στο Ευαγγέλιο και το Ευαγγέλιο είναι εκείνο που αναλύουν και βιώνουν.

Στο κεφάλαιο αυτό θα δούμε μια μεγάλη φωτεινή μορφή της σύγχρονης Ελληνικής Ορθοδοξίας, τον Γέροντα Δημήτριο Γκαγκαστάθη, τον οποίο εγνώριζε ο κύριος Στυλιανός Κεμεντζετζίδης απο κοντά, του αφιέρωσε τόμο ειδικό και μας δίδει τις εμπειρίες και μαρτυρίες απ' αυτόν τον μεγάλο Γέροντα.

Κ.Ι.: Κύριε Κεμεντζετζίδη, ας κάνουμε γνωστό τον πατέρα Γκαγκαστάθη, με λίγα βιογραφικά στοιχεία προτού μπούμε στα βαθύτερα και ενδότερα της αγιότητας του.

Σ.Κ.: Μάλιστα. Ευχαριστώ κ. Ιωαννίδη για την πρωτοβουλία που είχατε να αξιοποιηθεί και το σύγχρονο αυτό πνευματικό κεφάλαιο της Ορθοδοξίας και να γίνει ευρύτερα γνωστό στο χώρο των Ορθοδόξων Ελλήνων.

Ἀπὸ τὸν βίον τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη

Παραθέτομεν ἕνα ἀπόσπασμα, ὅπως παρουσιάζεται μέσα ἀπὸ τὰ γραπτά του (ἁγιοκατετάχθη 10 Ἰουλίου 2025):

Ο ΒΙΟΣ ΜΟΥ

Ἐγεννήθην τήν 1ην Αὐγούστου 1902 ἀπὸ γονεῖς πτωχούς. Ἐτελείωσα τό Δημοτικό Σχολεῖο τοῦ χωριοῦ μου τό 1915. Ἀπό μικρό παιδί ἐξυπηρετοῦσα μέσα στό ναό τόν ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου. Ὅταν πήγαινα στὸ σπίτι καί εὕρισκα εὐκαιρία, ἔκαμνα ἐκεῖνα πού ἔκαμνε καί ὁ ἱερεύς στήν Ἐκκλησία. Τό ἴδιο ἔκαμνα καί ὅταν ἔβοσκα τά ζῶα ἔξω εἰς τόν κάμπο καί τό βουνό. Μόλις εὕρισκα κατάλληλη εὐκαιρία ἔκαμνα τήν προσκομιδή καί τήν ἁγία Τράπεζα. Εἶχα διάφορα πράγματα, διά νά κάμω τά καθήκοντα τοῦ ἱερέα. Μοῦ ἄρεσε νά κάμνω μικρά καί πρόχειρα ἐκκλησάκια· ἐπίσης νὰ μελετῶ διάφορα χριστιανικά βιβλία, ἰδιαίτερα βίους ἁγίων. Τακτικά ἐπήγαινα καί εἰς τόν ναό τῶν Ταξιαρχῶν, γιά νά τόν περιποιοῦμαι καί γιά νά προσεύχωμαι.

Ὅπου ὁρίζει ὁ Κύριος ἐκεῖνο γίνεται

Ἐπειδή οἱ γονεῖς μου ἦταν πτωχοί, δέν συνέχισα σπουδές. Ἀγαποῦσα καί τήν ἁγιογραφία… Στὸ τέλος, τό 1917, ἐπῆρα ὀλίγα πρόβατα καί ἔγινα τσοπάνος. Ὅπου ὁρίζει ὁ Κύριος ἐκεῖνο γίνεται. Γιά νά ἐνδυναμώσω τήν πίστι μου ἐδιάβαζα βίους ἁγίων καί ὅ,τι χριστιανικό βιβλίο.

Ἐπιστολὴ π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη πρὸς π. Γεώργιο Καψάνη (25-1-74

Επιστολή π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη προς π. Γεώργιο Καψάνη (25-1-74)

Σεβαστέ μοι πάτερ Γεώργιε και άγιοι πατέρες της Ιεράς Μονής καλημέρα.

Την ευλογημένην σας επιστολή την έλαβον και αφάνταστος ήτον η χαρά μου που με θυμηθήκατε έπειτα από τόσους μήνας που βρίσκομαι στο κρεββάτι του πόνου…

Τώρα καθιέρωσα το δικό μου το τυπικόν, από ό,τι έκανα τα διπλασίασα… Προσεύχομαι νοερώς να μου συγχωρήση ο καλός Θεός τας αμαρτίας μου και για όλον τον κόσμον… Η επιθυμία μου είναι να παραδώσω γεμάτο το στόμα μου με το “Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε”.

Κήρυγμα στὸ Ἐθνικὸ Μνημόσυνο τοῦ Γράμμου (1949) στὴν Βούρμπιανη Κονίτσης 31.8.2025.

Ἡ ἀπορία τοῦ νέου καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ νεοαγιοκαταχθέντος Δημητρίου Γκαγκαστάθη (Βούρμπιανη 31.8.2025)

Ἀκούσαμε στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἕνας νέος πλούσιος πλησίασε τὸν Κύριο μὲ σεβασμό, μὲ εἰλικρινὴ διάθεση καὶ ἐνδιαφέρον, νὰ μάθει ἀπὸ τὸν Θεῖο Διδάσκαλο τί πρέπει νὰ κάνει γιὰ νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. “Τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;” (Ματθ. Ιθ΄16), τὸν ρώτησε.

Σπάνιο, στὰ ἀλήθεια, φαινόμενο νεαροῦ νὰ ἔχει τέτοιες ἀνησυχίες. Ἄν τὶς καρδιὲς τῶν νέων σήμερα, συγκινοῦν καὶ ἑλκύουν θέλγητρα τῆς παρούσης ζωῆς, τὴν καρδιὰ τοῦ νέου αὐτοῦ τὴν εἶχε προσελκύσει τὸ ὅραμα τῆς “αἰωνίου ζωῆς”. Ἴσως νὰ εἶχε ἀκούσει, ὅπως φαίνεται, κάποια κηρύγματα τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν αἰώνια ζωή ἤ εἶχε διαβάσει ἀπὸ τὰ ἀναγνώσματα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὅτι ὑπάρχει ζωὴ αἰώνιος (Δανιήλ ΙΒ΄2). Ἔτσι ἤθελε διευκρυνίσεις ἀπὸ τὸν Διδάσκαλο.

Ὁ Κύριος δὲν ἄφησε ἀναπάντητη τὴν ἐρώτηση τοῦ νέου αὐτοῦ καὶ τοῦ εἶπε : “Εἰ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς”. Ἄν θέλεις, δηλαδή, νὰ μπεῖς στὴν αἰώνια καὶ μακάρια ζωή, τήρησε σ’ ὅλη τὴ ζωή σου τὶς ἐντολές. Καὶ στὴν ἐπίμονη ἐρώτηση γιὰ τὸ ποιές εἶναι οἱ ἐντολὲς αὐτές, ὁ Κύριος τοῦ τὶς κατανομάζει : “οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” (Ματθ. Ιθ΄18-19).

Ὁ νεαρός μας, στὴν συνέχεια, ἀφοῦ ἐξέτασε τὸν ἑαυτό του καὶ τὴν συνείδησή του στὸ κατὰ πόσο ἦταν τηρητὴς αὐτῶν, ἀπαντάει μὲ βεβαιότητα στὸν Κύριο ὅτι “πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου” (20), ὅλα δηλ. τὰ φύλαξα ἀπὸ μικρός. “Τί ἔτι ὑστερῶ;” Τί ἄλλο μοῦ λείπει ἀκόμη ; Μοιάζει δηλαδὴ μ’ ἕναν, ποὺ πρόκειται νὰ ταξιδεύσει στὸ ἐξωτερικὸ καὶ ἔχοντας τὴν καλὴ ἀνησυχία διερωτᾶται ἄν ἔχει τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸ μεγάλο αὐτό ταξίδι. Ἄν τοῦ λείπει κάτι ὥστε νὰ μὴν βρεθεῖ πρὸ ἐκπλήξεων καὶ χάσει τὸν προορισμό του.

Μία συγγνώμη μετὰ θάνατον...

Λέει ο ( προ ολίγων ημερών αγιοκαταταχθείς) παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης, άγιος Κληρικός:

«Κατέβαινα από τον άγιο Νικόλαο και συνάντησα μια παλαιοημερολογίτισσα και τη χαιρέτησα. Εκείνη όμως όχι μόνο δεν με χαιρέτησε, αλλά γύρισε πίσω και με μούτζωνε με τα δυο της χέρια… Μετά από καιρό κοιμήθηκε και ερχότανε στον ύπνο μου κάθε βράδυ σε άθλια κατάσταση, σαν ζητιάνα, και με ενοχλούσε και ζητούσε κάτι.

Ὅσιος Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης. ῾Ο νέος ἅγιος τῆς ̉Εκκλησίας μας

῞Οσιος Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης

῾Ο νέος ἅγιος τῆς ̉Εκκλησίας μας

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Στίς μέρες μας πού «ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία», ὅπως γράφει ὁ ᾽Απόστολος Παῦλος (Ρωμ. ε´, 20), ὁ Θεός ἀνέδειξε μεγάλους ἁγίους οἱ ὁποίοι ἀποτελοῦν καταφύγιο τῶν πονεμένων καί δυσκολεμένων χριστιανῶν, δηλαδή ἔγινε αὐτό πού στή συνέχεια σημειώνει ὁ ᾽Απόστολος «ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».

Μία ἀπό τίς ἅγιες καί χαρισματικές μορφές τῶν ἡμερῶν μας εἶναι καί ὁ μακαριστός κληρικός τῆς περιοχῆς μας παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης. Τόν ἅγιο αὐτό ἱερέα οἱ μεγαλύτεροι στήν ἡλικία συντοπίτες μας τόν θυμοῦνται πού κατέβαινε ἀπό τό χωριό του, τόν Πλάτανο, στά Τρίκαλα, κυρίως τή Δευτέρα, ὄχι μόνον γιά τίς ἀνάγκες τῆς οἰκογενείας του ἀλλά καί γιά τίς ὑλικές καί πνευματικές ἀνάγκες τοῦ ποιμνίου του.

῾Η πατρῶα του γῆ

῾Ο μακαριστός παπα-Δημήτρης γεννήθηκε τό 1902 στό χωριό Πλάτανος Τρικάλων, ἀπέχει 15 χιλιόμετρα ἀπό τά Τρίκαλα, ἀπό γονεῖς ἁπλούς καί φτωχούς ἀλλά πολύ πιστούς καί ἐναρέτους, τόν Χρῆστο καί τήν Αἰκατερίνη. Στήν περίπτωσή του ἔχει πλήρη ἐφαρμογή ἡ παροιμία «τό μῆλο πέφτει κάτω ἀπό τή μηλιά». Πτωχοί ὄντες οἱ γονεῖς του τόν ἔβαλαν γρήγορα στή δούλεψη. Τούς βοηθοῦσε στά χωράφια ἀλλά καί φύλαγε τά λιγοστά ζῶα πού εἶχαν. Γράμματα δέν ἔμαθε πολλά, χάρις ὅμως στή φιλομάθειά του αὐτά πού ἔμαθε στό Δημοτικό σχολεῖο τά ἐκαλλιέργησε καί ἄν μιλοῦσες μαζί του δέν σοῦ ἔδιδε τήν ἐντύπωση ὁλιγογράμματου κληρικοῦ. Διαβάζοντας τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς ἐκκλησίας ἄναψε μέσα του ἡ ἐπιθυμία νά τούς μιμηθεῖ. ᾽Εκτός ἀπό τίς καθιερωμένες προσευχές πού κάνουν ὅλοι οἱ πιστοί ὁ παπα-Δημήτρης, ἄν καί λαϊκός, σηκωνόταν τά μεσάνυχτα καί προσεύχονταν κι ἔκανε μετάνοιες. ᾽Ιδιαίτερα τόν εὐχαριστοῦσε νά προσεύχεται στό ναό τῶν Ταξιαρχῶν, ἦταν κοντά στό σπίτι του.῾Η καρδιά του κυριολεκτικά πυρπολοῦνταν ἀπό τήν ἀγάπη του πρός τόν Κύριο. Εἶχε συνειδητοποιήσει ὅτι χωρίς καθαρή σκέψη καί ζωή εἶναι ἀδύνατον νά σέ ἐπισκεφθεῖ καί νά κατοικήσει μέσα σου ἡ Θεία Χάρις καί νά γίνεις κατοικητήριο τοῦ Παναγίου Πνεύματος, γι᾽ αὐτό πρόσεχε πολύ τόν ἑαυτό του, τίς σκέψεις του καί τίς συναναστροφές του.

῾Ο ἴδιος σέ σημειώσεις του πού βρέθηκαν γράφει: «Γιά νά ἐνδυναμώσω τήν πίστη μου διάβαζα στήν καλύβα μου βίους ῾Αγίων. ᾽Απέφευγα τίς συναναστροφές τοῦ κόσμου. ᾽Επί τούτου ἐπήγαινα στίς πιό βαθιές χαράδρες καί προσευχόμουν. Πολλά βράδυα ἔρχονταν δαίμονες (...) γιά νά μέ ἐξοντώσουν ἀλλά οἱ ᾽Αρχάγγελοι δέν τούς ἐπέτρεπαν καί ἔφευγαν ἄπρακτοι».

Στό κάλεσμα τῆς Πατρίδας

Σέ ἡλικία 19 ἐτῶν, τό 1921, ἡ πατρίδα τόν κάλεσε νά ἐκπληρώσει τίς στρατιωτικές του ὑποχρεώσεις. Τό κάλεσμα αὐτό τό θεώρησε τιμή του. ᾽Αφοῦ πῆρε τήν εὐχή τῶν γονέων του κατατάχθηκε στή Χωροφυλακή.Οἱ ἀνάγκες τῆς πατρίδας τόν ἔφεραν στή Μικρά ᾽Ασίαὅπου διαπίστωσε ἀκόμα μιά φορά πόσο τόν ἀγαποῦσαν καί τόν σκέπαζαν ὁ Θεός καί οἱ ἅγιοι ᾽Αρχάγγελοι οἱ ὁποίοι πολλές φορές ἐπενέβησαν, ὅταν κινδύνευε καί τόν ἔσωσαν

῎Ας ἀφήσουμε τόν ἴδιο νά μᾶς περιγράψει τίς ἐμπειρίες του. «῎Εφθασα στήν Σμύρνη Σάββατο, τήν ὥρα πού κτυποῦσαν οἱ καμπάνες. Τί συγκινητικόν ἦτο! ᾽Αργά τήν νύκτα ἔρχεται καί πάλιν ὁ γέρων (ἐννοεῖ τόν ᾽Αρχάγγελο) καί μοῦ λέγει: νά (...) πᾶς εἰς τό δεύτερο λιμάνι. Περί ώρα 9, παρά τέταρτο, νά μπεῖς εἰς τό πλοῖον καί θά βγεῖς εἰς τήν Χίον. ᾽Εγώ θά εἶμαι μαζί σου, μή φοβεῖσαι. ῎Ετσι κι ἔγινε. Βγῆκα εἰς τήν Χίο καί ἔπειτα στήν ᾽Αθήνα. ᾽Από τήν ᾽Αθήνα μέ έστειλαν εἰς τήν Κομοτηνή. ᾽Εκεῖ τακτικά εκκλησιαζόμουν καί ἔμαθον καί τήν ψαλτική».

Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ Κατουνακιώτη στὸν παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη

 

“Εν Χριστώ αγαπητέ αδελφέ παπα-Δημήτριε,Χριστός Ανέστη!

… Οι Άγιοι δεν παρακαλούσαν τον Θεόν να τους αφαιρέση τα βάσανα και τας θλίψεις, αλλά να τους δίδη υπομονήν να τα υπομένουν αγογγύστως.

Αι θλίψεις αδελφέ μου και τα βάσανα είναι τα μέσα, τα αυτοκίνητα που θα μας πάνε στον Παράδεισον.

Σε αυτόν τον κόσμον, άλλο μη περιμένης.

Η χαρά και η αγαλλίασις επιφυλάσσεται για την άλλην ζωήν.

Ο Χριστός δεν λέγει στο Ευαγγέλιον «εν τω κόσμω θλίψιν έξεται; Πολλαί αι θλίψεις των δικαίων; Στενή και τεθλιμένη η οδός;».

Κάθε μέρα τα διαβάζουμε αυτά.

O παπᾶ-Δημήτρης Γκαγκαστάθης μὲ τὴν Πρεσβυτέρα τοῦ Ἐλισάβετ.

 πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/04/o_23.html

Μᾶς παρέσυρε ὁ ἐγωϊσμὸς καὶ ὁ ὑλισμός(π.Δημ.Γκαγκαστάθης)

Μας παρέσυρε ο εγωϊσμός και ο υλισμός. Μεγάλο κατήφορο πήρε ο λαός και ο κλήρος πρώτα. Κανείς δεν δικαιολογούμεθα. Ας επιβλέψη ο Κύριος και φωτίση και στηρίξη την Εκκλησία Του. Εγώ δεν φοβούμαι να χαθή η Εκκλησία ποτέ. Πιστεύω ότι είναι Κυβερνήτης ο Ίδιος ο Θεός, και πάντες οι εχθροί θα αφανισθούν από Προσώπου του Θεού.

Η σημερινή εποχή είναι απελπιστική. Η νεολαία μας σχεδόν χάλασε. Έπεσε στη γαστριμαργία και σαρκολατρεία. Ούτε βλέπει, ούτε ακούει. Είναι ο καιρός του Νώε. Προσοχή, να σώσης την ψυχή σου...

Μου γράφεις ότι αρρώστησες από το πόδι και κάθησες αρκετόν καιρό… Τι περιμένεις;

Κάθε φορά πού ό παπα- Δημήτρης ο Γκαγκαστάθης Λειτουργούσε στον Ιερό Ναό του χωριού του, τους Αγίους Ταξιάρχες, η Αγία Τράπεζα ευωδίαζε!

Η ευωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετά την Μεγάλη Είσοδο, όταν τοποθετούσε τα Άχραντα Μυστήρια πάνω στην Αγία Τράπεζα!

Άλλοτε πάλι, η ευωδία παρουσιαζόταν την ώρα της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, στον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων!

Συχνά έβαζε βαμβάκι κάτω από το αντιμήνσιο πριν αρχίσει η Θεία Λειτουργία , και τελειώνοντας, το βαμβάκι μυροβολούσε.

Το γεγονός αυτό το μαρτυρούν πολλοί, που συγκλονίσθηκαν και τονώθηκαν στην πίστη!

Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης ‐ ἕνας ἐκπρόσωπος ἑνὸς ἰδιότυπου νηπτικοῦ «ἐνοριακοῦ μυστικισμοῦ».

Μεταξὺ τῶν ἁγιασμένων μορφῶν τοῦ 20ου αἰῶνα ἐξέχουσα θέση κατέχει ὁ εὐλαβέστατος καὶ ὅσιος ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Πλάτανος παπα‐Δημήτρης Γκαγκαστάθης. 

Πρόκειται γιὰ μιὰ ὁσιακὴ μορφή, καίτοι ἔζησε ὡς ἔγγαμος στὸν κόσμο. 

Ὑπῆρξε προικισμένος μὲ πολλὰ χαρίσματα, μὲ πολλὴ ἐπιμέλεια, καθαρότητα συνειδήσεως, ἄλαλο πίστη, βαθειὰ ταπείνωση καὶ μὲ πληρότητα ἀγάπης στὸ Θεὸ καὶ τὸν πλησίον. 

Γεννήθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ αἰῶνος μας, καὶ συγκεκριμένα γεννήθηκε τὸ 1902 στὸ χωριὸ Πλάτανος, ὅπου ἀργότερα, ἐπὶ 42 συναπτὰ ἔτη,εχρημάτισε ὁ καλὸς ποιμὴν τῶν λογικῶν προβάτων. 

Ἐκοιμήθη τὸ 1975, στὶς 29 Ἰανουαρίου ἐν εἰρήνῃ. 

Ὁ Πλάτανος εἶναι μιὰ μικρὴ κωμόπολη, ἕνα μεγάλο χωριό,15 χιλιόμετρα δεξιά ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Τρικάλων, στὴ Θεσσαλία. 

Ὁ πατὴρ Δημήτριος εἶχε σημεῖα θαυμαστὰ ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του. Κι αὐτὰ ποὺ παρέλαβε ἀπὸ τὸ Θεὸ τὰ καλλιέργησε μὲ φιλότιμο, τὰ αὔξησε καὶ πάντοτε ταπεινὰ καὶ γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ μόνον. 

Ὅταν ὁ Θεὸς βρεῖ τέτοια σκεύη τὰ ἀξιοποιεῖ, τὰ πλουτίζει καὶ χαριτώνεται ἡ ζωή τους καὶ κοντὰ σ’ αὐτοὺς καὶ ὅσοι πλησιάζουν σ’ αὐτὲς τὶς πνευματικὲς θερμάστρες, σ’ αὐτὰ τὰ λιμάνια. 

Κάθε φορά πού λειτουργοῦσε ἡ Ἁγία Τράπεζα εὐωδίαζε!

Κάθε φορὰ ποὺ ὁ παπα- Δημήτρης ὁ Γκαγκαστάθης λειτουργοῦσε στὸν ἱερὸ ναὸ τοῦ χωριοῦ του, τοὺς Ἁγίους Ταξιάρχες, ἡ Ἁγία Τράπεζα εὐωδίαζε! 

Ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετὰ τὴν Μεγάλη Εἴσοδο, ὅταν τοποθετοῦσε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα! 

Ἄλλοτε πάλι, ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν τὴν ὥρα τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων! 

Συχνὰ ἔβαζε βαμβάκι κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο πρὶν ἀρχίσει ἡ Θεία Λειτουργία , καὶ τελειώνοντας, τὸ βαμβάκι μυροβολοῦσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν πολλοί, ποὺ συγκλονίσθηκαν καὶ τονώθηκαν στὴν πίστη! Τὸ ἄρωμα τῆς Ἁγίας Τράπεζας δυνάμωνε τὸν σεβαστὸ λειτουργὸ καὶ τὸν ἀνακούφιζε. 

Πόσους ἀγῶνες θά κάνει ἡ Παναγία γιά νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς μένουμε ὡς λίθοι ἀναίσθητοι;

«Πόσους αγώνες θα κάνει η Παναγία για να μας σώσει από την οργή του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι; Ποιός ξέρει πότε η οργή του Θεού θα ξεσπάσει και με τι τιμωρία;…».

π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_507.html

"Ὅλη τήν βδομάδα πού ἐργαζόμουν τό κεφάλι μου καί τό δεξί μου χέρι εὐωδίαζε.."(π.Δημ.Γκαγκαστάθης)

Ένα βράδυ έκανε τους ''χαιρετισμούς της Παναγίας'' στους φίλους του Ταξιάρχες.

Στεκόταν μπροστά στην Ωραία Πύλη βλέπων προς την εικόνα της Παναγίας του τέμπλου και έψαλλε. Συνήθιζε να ψάλει και το ''Θεοτόκε Παρθένε''….

Κατά την στιγμή εκείνη παρουσιάστηκε μια γυναίκα, τον έπιασε από το χέρι και τον γύρισε ακριβώς απέναντι από την Ωραία Πύλη, που βρίσκεται τοιχογραφημένη η Κοίμηση της Θεοτόκου και εξαφανίσθηκε.

Ο Θεός όμως ήδη του είχε στείλει την πρόσκληση για το Ουράνιο Δείπνο που του ετοίμαζε.(πριν την κοίμησή του)

Την 1ην Ιουνίου 1963 λειτούργησε στην Ιερά Μονή της Άγιας Τριάδος Μετεώρων. Κατά την ώρα του χερουβικού η Αγία Τράπεζα έβγαλε άρωμα, γιατί εκεί ήταν και ένα μικρό κουτάκι με λείψανα Αγίων.

Έβγαινε ως ένας μικρός στύλος καπνού, που ευωδίαζε όλο το Ναό. Κατανυκτική Λειτουργία που δεν περιγράφεται.

"Να η Θρησκεία μας φωνάζει ότι είναι ζωντανή."

Μόνο μέ προσευχή καί νηστεία φεύγει τό γένος αὐτό. Ἄν σέ δεῖ δειλό σέ κάνει ὅ,τι θέλει…

Κάποτε είχα γράψει τίς αμαρτίες μου σ’ ένα χαρτάκι γιά νά τίς εξομολογηθώ. Έχασα τό χαρτί μπροστά στά μάτια μου. Τό έψαχνα γιά πολύ καιρό καί κατάλαβα ότι αυτός μού τό πήρε. Μετά από πολύ καιρό ήλθε καί μού τό έδειξε.Τό κρατάει! Δέν τόν φοβάμαι όμως γιατί θυμήθηκα τίς αμαρτίες μου, τίς εξομολογήθηκα, καί είμαι τακτοποιημένος !

Μόνο μέ προσευχή καί νηστεία φεύγει τό γένος αυτό. Αν σέ δεί δειλό σέ κάνει ότι θέλει… Τις σκέψεις μας δέν τίς γνωρίζει. Γνωρίζει μόνον όσες σκέψεις μάς βάζει ό ίδιος στό μυαλό μας, καί όσα ακούει στίς συζητήσεις μας νά λέμε…

Πόσους ἀγῶνες θά κάνει ἡ Παναγία γιά νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ καί ἐμεῖς μένουμε ὡς λίθοι ἀναίσθητοι;

«Πόσους αγώνες θα κάνει η Παναγία για να μας σώσει από την οργή του Θεού και εμείς μένουμε ως λίθοι αναίσθητοι; Ποιός ξέρει πότε η οργή του Θεού θα ξεσπάσει και με τι τιμωρία;...».

π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/03/blog-post_658.html

Ὁ παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης (1902-1975) μέ τά κατηχητικά τῆς ἐνορίας του... Ὅταν στήν Ἑλλάδα ὑπῆρχε ἡ Ὀρθοδοξία τῆς καρδιᾶς καί ὄχι τῆς ταυτότητας!!!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/1902-1975.html

Παπάδες εἶναι καί γίνονται πολλοί, ἀλλά τό ἐρώτημα εἶναι πώς δέχονται τήν Ἱερωσύνην...

Παπάδες είναι και γίνονται πολλοί, αλλά το ερώτημα είναι πώς δέχονται την Ιερωσύνην, ως ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ή ως Υπούργημα;

παπά-Δημήτρης Γκαγκαστάθης ( † 29 Ιανουαρίου 1975)

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/29-1975.html

Τά ἀνδρόγυνα σήμερα βρίσκονται ἐν διαστάσει ἐπειδή δέν ὑπάρχει εὐλογία Θεοῦ.

…Σας εύχομαι εκ βάθους ψυχής να ζήσετε χρόνια πολλά, με αγάπη, ειρήνη και ομόνοια. Να είστε το παράδειγμα της σημερινής εποχής. Ως επί το πλείστον τα ανδρόγυνα ευρίσκονται εν διαστάσει διότι δεν υπάρχει ευλογία Θεού.

Όπου πηγαίνω και σταματώ, αυτά συναντώ. Ο άνδρας να κατηγορεί την γυναίκα και να μην έχει εμπιστοσύνη, ούτε και η γυναίκα από τον άνδρα. Μόνον ξέρουν να μου λέγουν ότι τους έχουν κάνει μάγια. Δεν έχουν αγάπη. Μεγάλο κατήφορο έχουν πάρει. Κατήντησαν το μυστήριο του γάμου ανθρωποεμπόριο! Κοιτάζουν τον χρυσόν και όχι τον Χριστόν, αφού ερωτούν, πόσα θα μου δώσει; Δεν ερωτούν για το άτομο, τι είναι; Λεπτά μόνον, και ας είναι σάρα-μάρα και το κοκορέτσι, που λέγει η παροιμία.

Παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης: «Ἀρχάγγελε Μιχαήλ, σώσε με κινδυνεύω…»

Η επέμβασις του αρχαγγέλου

Το πρωί της Κυριακής, 20 Οκτωβρίου 1945, μια ενδεκαμελής ομάδα εφίππων ανταρτών κυνηγούσε τον ονομαστό για την ευλάβεια του παπα – Δημήτρη Γκαγκαστάθη, που κατευθυνόταν στο χωριό Βασιλική Τρικάλων.

«Με κυνηγούσαν, έβριζαν και έριχναν με τα Στεν, διηγείται ο ίδιος. Δεν μπορούσαν όμως να με φονεύσουν! Οι σφαίρες τρύπαγαν τα ράσα, δεν με τσίμπαγε όμως καμμιά!

Με πλησίασαν και με περικύκλωσαν στα πενήντα μέτρα γύρω – γύρω. Εγώ, καθώς βρισκόμουν στον κίνδυνο, σήκωσα τα χέρια πάνω, προς τον ουρανό, και φώναξα από το βάθος της ψυχής μου:

- Μιχαήλ, αρχάγγελε, σώσε με, κινδυνεύω.