Τί εἶναι ἡ Ἐπιλύχνιος Εὐχαριστία (Φῶς Ἰλαρόν);

Φως ιλαρόν

Φως ιλαρόν άγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, άγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί την ήλίου δύσιν, ίδόντες φως εσπερινόν υμνούμεν Πατέρα, Υίόν και Άγιον Πνεύμα, Θεόν. Άξιον σε εν πάσι καιροίς υμνείσΘαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς διό ο κόσμος σε δοξάζει. Κύριε ‘Ιησού Χριστέ, πού είσαι το γλυκό φως τής αγίας δόξας του αθανάτου, του ουρανίου, του αγίου, του μακάριου Πατέρα σου, τώρα πού φτάσαμε στη δύση του ήλιου και είδαμε το εσπερινό φως, υμνούμε τον Πατέρα, εσένα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τον ένα Θεό. Πρέπει σε κάθε ώρα και στιγμή να σε υμνούμε με καθαρές ψυχές και χαρούμενες φωνές, Υιέ Θεού, γιατί εσύ δίνεις τη ζωή και γι’ αυτό ο κόσμος σε δοξάζει.

Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν)
Η Επιλύχνιος Ευχαριστία (Φως Ιλαρόν) είναι αρχαίος ύμνος, που συνδέθηκε με την ακολουθία του Εσπερινού από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους.

Ἡ Προέλευση τῆς Ἐπιλυχνίου Εὐχαριστίας. Νικόλαος Γεωργαντώνης

Η Προέλευση της Επιλυχνίου Ευχαριστίας

Νικόλαος Γεωργαντώνης

   Η «Επιλύχνιος Ευχαριστία» ή αλλιώς το «Φώς Ιλαρόν» είναι αρχαίο τροπάριο της Εκκλησίας μας. Ήδη υπάρχει αναφορά του τροπαρίου αυτού από την εποχή του Μεγάλου Βασιλείου που μας περιγράφει «Ει δε τις και τον ύμνον Αθηνογένους έγνω, ον ώσπερ τι αλεξητήριον τοις συνούσιν αυτώ καταλέλοιπεν, ορμών ήδη προς την δια πυρός τελείωσιν, οίδε και την των μαρτύρων γνώμην όπως είχον περί του Αγίου Πνεύματος.» [1] Αυτό μας δείχνει την ύψιστη σημασία του τροπαρίου που υπάρχει και από αυτή την εποχή.

            Ο ύμνος αυτός γράφτηκε από τον Άγιο Αθηνογένη, επίσκοπο Πηδαχθόης. Ο Αγ. Αθηνογένης καταγόταν από τη Σεβαστεία της Καππαδοκίας και αναδείχθηκε σε επίσκοπο Πηδαχθόης λόγω της μόρφωσης του, την θερμή πίστη του και την φιλανθρωπική του δράση.