Μέγα θαῦμα
(Ομιλία
του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου
Καντιώτου)
«Καὶ
ἰδού ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος,
καὶ αὐ- τὸς
ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος»
(Λουκ. 19,1)
Σήμερα,
ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται
ἕνα θαῦμα . Λάθος κάνεις, θὰ πῆτε· δὲν
ἀκούσαμε θαῦμα. Κι ὅμως ἐπιμένω·
τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο διηγεῖται ἕνα
ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα
θαύματα τοῦ Χριστοῦ. Ποιό εἶν᾿ αὐτό;
Τὸ
πιὸ μεγάλο θαῦμα εἶναι ἡ μετάνοια.
Εὐκολώτερο εἶναι νὰ πάῃ κανεὶς στὰ
μνήματα καὶν᾿ ἀναστήσῃ ἕνα νεκρό,
παρὰ νὰ κάνῃ ἕναν ἅρπαγα νὰ ἐπιστρέψῃ
τὰ κλεμμένα, ἕνα φιλάργυρο νὰ ἐλεήσῃ.
Αὐτὴ ἡ μεταβολὴ τῆς καρδιᾶς,αὐτὴ ἡ
ἀλλαγή,αὐτὸ τὸ ἐσωτερικὸ ἀλάφρωμαποὺ
ζητοῦμε ὅλοι, εἶναι τὸ μεγαλύτερο
θαῦμα.Ἀκριβῶς αὐτὸ παρουσιάζει σήμερα
τὸ εὐαγγέλιο. Ἕνα λύκο ποὺ ἔγινε ἀρνί·
λύκο, ποὺ ζοῦσε ὄχι πάνω στὰ βουνὰ
ἀλλὰ μέσα στὴν κοινωνία.
εἶναι
ὁ Ζακχαῖος. Ποιό ἦταν τὸ ἐπάγγελμά του;
Τ᾿ ἀκούσατε, λῃστής . –Μὰ δὲν
λέει τὸ εὐαγγέλιο πὼς ἦταν λῃστής.
Λῃστὴς καὶ ἀρχιλῃστὴς ἦταν· ἀλλὰ
τὸ λέει διαφορετικά· ἦταν,λέει, «ἀρχιτελώνης»
(Λουκ. 19,2) .
