«Ἐγώ ἐγχείρηση δέν ἔκανα, ἀλλά τήν ἔκανε ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ καί μέ ἔκανε καλά!».

Το πρωτο θαύμα που βίωσα από τον Άγιο Εφραίμ ήταν στις 6 Δεκεμβρίου του 2019. 

Όλα ξεκίνησαν το 2018 που είχα πρόβλημα με τα αιμοπετάλια μου και με παρακολουθούσε αιματολόγος. Πρώτα μου έκανε διάφορες θεραπείες και στη συνέχεια έκανα ενέσιμη θεραπεία.

Στην πορεία της θεραπείας μου, μετά από 8 μήνες, πήγα στον γιατρό μου και του είπα: «Γιατρέ, την τελευταία εβδομάδα έχω πόνο στο συκώτι» και μου είπε να πάω για έλεγχο. Στις αναλύσεις διαπίστωσε ότι κάτι δεν πάει καλά και μου έδωσε ραντεβού για υπερηχογράφημα.

Στο υπερηχογράφημα έδειχνε κάτι σαν σκιές και ογκώματα, αλλά δεν έδειχνε καθαρά. Ακολούθως, με έστειλε για MRI (μαγνητικό) στις 28 Δεκεμβρίου 2018.

Βγαίνουν τα αποτελέσματα στις 3 Ιανουαρίου 2019. Τα αποτελέσματα έδειχναν ότι το συκώτι μου ήταν κατά 28,7% καλυμμένο με καρκίνο. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινούσαν τα δύσκολα. Ο γιατρός μου είπε ότι πρέπει να ξεκινήσω επείγον χημειοθεραπεία. Μου έδωσε ραντεβού στις 7 Ιανουαρίου 2019, αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί ο Άγιος Εφραίμ μου έκανε το θαύμα του ήδη!

Το βράδυ του Σαββάτου 5 Ιανουαρίου με ξημερώματα Κυριακής 6 Ιανουαρίου είχα έντονο φριχτό πόνο και συμπτώματα ζαλάδας. Απέναντι από το κρεβάτι μου είχα μια μικρή εικόνα του Αγίου Εφραίμ και τον παρακάλεσα: « Άγιε μου, να μου περάσει ο πόνος γιατί δεν αντέχω». Μετά από λίγη ώρα ο πόνος μου πέρασε και αποκοιμήθηκα. Κατά τις 4:00 το πρωί ξύπνησα από ένα όνειρο.

Ἔντονη μυρωδιά – Ἅγιος Ἐφραίμ

Πολλές είναι οι μαρτυρίες που θέλουν μια εκπληκτική μυρωδιά γιασεμιού και μύρου να πλημμυριζουν το χώρο όπου ο Άγιος έχει δώσει το «παρών».

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ηθοποιού Νίκης Τριανταφυλλίδη, η οποία δήλωσε ευεργετημένη από τον Άγιο Εφραίμ. <<Το Μάρτιο του 1999 βρίσκομαι στο νοσοκομείο Ερυθρός και στις 6 το απόγευμα μπαίνω στο χειρουργείο, για μια απλή σχετικά αφαίρεση λάμας και 10 καρφιών από το σπασμένο εδώ και τρία χρόνια αστράγαλό μου. Μου κάνουν την ένεση της νάρκωσης και τότε νιώθω ένα βάρος στο στέρνο που μου κόβει την ανάσα, ένα πράγμα να ανεβαίνει προς το κεφάλι μου και να με πνίγει και βλέπω τους γιατρούς να τρέχουν να μου βάζουν οξυγόνο και να με τραντάζουν συνέχεια να μην κοιμηθώ.

Όταν συνήλθα όλοι ήταν χαρούμενοι, μου έδειξαν τη βίδα και τις λάμες και θαύμαζαν:

Ἡ συγκλονιστική ἱστορία ἑνός ναρκομανοῦς. (Ἕνα σύγχρονο θαῦμα τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ἐφραίμ)

Ήταν απόγευμα, ένα από τα συνηθισμένα πολυτάραχα απογεύματα στο κέντρο της Αθήνας. Ο κόσμος ουρά στην στάση της Ομονοίας των ΤΑΞΙ.

- Κουκάκι, παρακαλώ!… – Ευχαρίστως, του απαντώ• και αυτός ήταν όλος ο διάλογος μέχρι τέλους της διαδρομής, διότι το ύφος και ο τρόπος δεν άφηνε κανένα περιθώριο συζητήσεως. Στο ύψος του Αγίου Ιωάννου (Γαργαρέτας) και επί της οδού Βεΐκου κατέβηκε, και λίγα μέτρα πιο κάτω ένα άλλο χέρι με το χαρακτηριστικό νεύμα με σταματάει.

Ήταν νεαρός ο καινούργιος μου επιβάτης 25-27 ετών περίπου, μετρίου αναστήματος και κρατούσε μια βαλίτσα. Τοποθετώντας εγώ τα πράγματά του στο «πόρτ-μπαγκάζ», ο νεαρός κάθισε στην θέση του συνοδηγού.

Και με μια ποιητική έκφραση, που σπάνια χρησιμοποιούσα κατά το παρελθόν: «Σαν Βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, ναύχεσαι ναναι μακρύς ο δρόμος σου, μεγάλο το ταξίδι», υπονοούσα: «για που πάμε;»

- Ναι, φίλε μου, για την Ιθάκη, όμως όχι για το νησί, όπως θα φαντάστηκες, άλλα για το αποτοξινωτικό κέντρο «Ιθάκη»…, ήταν η απάντησις που για λίγα δευτερόλεπτα με άφησε άναυδο.