Ἱερομάρτυρας Ἀλεξέι Μολτσανόφ

Ο μελλοντικός ιερομάρτυρας Αλεξέι Μολτσανόφ προέρχονταν από την Κοστρομά, από μια απλή πολύτεκνη οικογένεια. Ο πατέρας του Αλεξέι, ο Αντρέι Φιοντόροβιτς, αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Εκκλησίας, ήταν ψάλτης. Ο ρωσικός λαός τέτοιους ανθρώπους τους ονομάζει τρυφερά διακονούληδες.

Το χωριό του ονομαζόταν Νεζίτινο. Περίεργο όνομα, έτσι; Σαν να μην πρέπει να ζεις εδώ. Όμως οι άνθρωποι ζούσαν, δημιουργούσαν οικογένειες, έχτιζαν σπίτια, και κυρίως, οι κάτοικοι ανοικοδόμησαν μια πέτρινη εκκλησία της Ανάστασης. Όχι απλώς την έχτισαν, αλλά την ανέστησαν. Ο Οίκος του Θεού έγινε μεγαλοπρεπής και πανέμορφος. Το καμπαναριό που χτυπούσε ήταν ορατό από παντού.

Στα παιδικά του χρόνια, ο Αλιόσα Μολτσανόφ επισκεπτόταν συχνά το καμπαναριό της εκκλησίας. Από εκεί είχε μια γραφική θέα σε όλη τη γύρω περιοχή. Στο αγαπημένο Νεζίτινο, στα απέραντα δάση της Κοστρομά, στον ένδοξο ποταμό Ούνζα.

Ο Αλιόσα ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του τον πρόσεχαν, δεν τον άφηναν να πάει μόνος του στο καμπαναριό. Κάποιες φορές ανέβαιναν στο πιο ψηλό σημείο και από εκεί ήταν όλα ορατά, πολλά χιλιόμετρα μακριά. Τα αδέρφια λένε μόνο: «Το Νεζίτινο είναι σαν να είναι στην παλάμη» «Ο Ούνζα είναι σαν να είναι στην παλάμη».

Αυτές οι παιδικές αναμνήσεις ζέσταιναν σε όλη του τη ζωή τον πατέρα Αλεξέι. Από πολύ μικρός αισθανόταν αυτή τη συγκινητική φροντίδα, την αγάπη των γονιών και γι’ αυτό μεγάλωσε πολύ ευτυχισμένα. Και τι χρειάζεται ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο; Να υπάρχει στο σπίτι τρυφερότητα και αρμονία μεταξύ γονιών και παιδιών.

Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς Ἀλέξανδρος Νικολάεβιτς (Ἀρχάγγελσκι)

Ο ιερομάρτυς Αλέξανδρος γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1874 στο χωριό Σόσκα της επαρχίας Λιπέτσκ. Ήταν γιος του ιεροψάλτη Νικολάου Αρχάγγελσκι. Το 1896 αποφοίτησε από το Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ και την ίδια χρονιά διορίστηκε ιεροψάλτης σ’ έναν ναό της πόλης.

Εκεί γνώρισε και νυμφεύθηκε την κόρη του πρωτοπρεσβυτέρου π. Καπίτωνος Αλεξέγιεφ Αικατερίνα. Η οικογένεια του π. Καπίτωνος ήταν μεγάλη και πολύ ευσεβής. Όλοι οι γιοι του έγιναν αργότερα ιερείς.

Κάποτε η Αικατερίνα αρρώστησε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Ταμπώφ. Τότε ο Αλέξανδρος αναγκάστηκε να πάρει στο σπίτι του μια ορφανή κοπέλα που ήταν κουφή, τη Μαρία, για να τον βοηθάει στις δουλειές.

Κάποια μέρα ο Αλέξανδρος και η Μαρία μίσθωσαν μιαν άμαξα και κίνησαν για το νοσοκομείο. Στον δρόμο συνάντησαν ένα μικρό πλήθος πιστών ιερέων και λαϊκών, που λιτάνευαν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Καζάν.

Ο Αλέξανδρος είπε στον αμαξά να σταματήσει. Κατέβηκε από την άμαξα και, πλησιάζοντας τους πιστούς που μετέφεραν την εικόνα, τους παρακάλεσε ν’ αφήσουν και το κουφό κορίτσι να την κρατήσει για λίγο. Εκείνοι δέχτηκαν πρόθυμα. Ύστερα έψαλαν όλοι μαζί Παράκληση. Μόλις τελείωσαν, ο Αλέξανδρος και η Μαρία ανέβηκαν πάλι στην άμαξα και συνέχισαν τον δρόμο τους. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα, ένα αστροπελέκι έσχισε τον μολυβένιο ουρανό και σχεδόν αμέσως μια δυνατή βροντή ακούστηκε. Η Μαρία τρόμαξε και άρχισε να σταυροκοπιέται.

– Τι συμβαίνει, Μαρία; τη ρώτησε με έκπληξη ο Αλέξανδρος. Μήπως άκουσες τη βροντή;

– Ναι, την άκουσα! Τώρα ακούω! Ακούω πολύ καλά! απάντησε η κοπέλα ολόχαρη.

Δόξασαν και οι δύο τον Θεό για το θαύμα που είχε κάνει με τη μεσιτεία της Παναγίας Μητέρας Του.

Νά ἀρνηθῶ τόν Χριστό, Ἐκεῖνον πού ἀποτελεῖ τό νόημα ὅλης τῆς ζωῆς μου...Ὄχι!

Ιερομάρτυς Πέτρος (Γκρουντίνσκι)

Ηγούμενος Δαμασκηνός Ορλόφσκι

Στην πόλη Γκλούσκ της επαρχίας Μίνσκ γεννήθηκε το 1877 ο ιερομάρτυς Πέτρος. Ήταν γιος του αγρότη Θεόφιλου Γκρουντίνσκι. Μετά την επανάσταση του 1905 [1] και τα γεγονότα που επακολούθησαν, ο Πέτρος εξελέγη βουλευτής της επαρχίας Μίνσκ στην κρατική Δούμα ως εκπρόσωπος των αγροτών.

Το 1921 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στον Ναό του Αγίου Νικολάου του χωριού Τίμκοβιτς, κερδίζοντας σύντομα με τον ζήλο και τις αρετές του τον σεβασμό και την αγάπη των ενοριτών.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1930 η ΓκεΠεΟυ συνέλαβε τον π. Πέτρο και τον έκλεισε στις φυλακές της πόλης Σλουτσκ με την κατηγορία ότι είχε «σχέσεις με πρώην κρατικούς υπαλλήλους και μ’ αυτούς ασκούσε αντισοβιετική προπαγάνδα». Ενώ ήταν φυλακισμένος, οι μαχητικοί άθεοι του χωριού Τίμκοβιτς σε συνέλευσή τους αποφάσισαν «να εξοντώσουν μαζί με τους κουλάκους [2] και τον παπα-Γκρουντίνσκι για την αντισοβιετική του δραστηριότητα».

Η πρεσβυτέρα του π. Πέτρου Ειρήνη του έστειλε ένα γράμμα στη φυλακή, όπου μεταξύ άλλων του έγραφε:

«Σε παρακαλώ…, αν με αγαπάς, απαρνήσου τα πιστεύματά σου, που κανέναν δεν ωφελούν. Επανειλημμένα σε παρακάλεσα γι’ αυτό και στο παρελθόν. Θυμήσου, τα οκτώ τελευταία χρόνια, πόσους καβγάδες κάναμε, σχεδόν κάθε μέρα, για τη θρησκεία! Τσάκιζα την ψυχή μου για χάρη σου και φορούσα τη μάσκα της πιστής από αφοσίωση σ’ εσένα. Τώρα, όμως, δέν έχω πια δυνάμεις. Κουράστηκα. Δεν πιστεύω σε τίποτα. Για τελευταία φορά σε ρωτώ: Τι προτιμάς, εμένα, που υπάρχω, ή την ανύπαρκτη ιδεοληψία σου; Αν συμφωνήσεις μαζί μου, θα σε ακολουθήσω ως την άκρη του κόσμου, χωρίς να φοβηθώ τις δυσκολίες. Αλλά ανατριχιάζω στη σκέψη και μόνο ότι θα συνεχίσω να είμαι παπαδιά. Δεν μπορώ. Απάντησέ μου τι να κάνω.»

Απαντώντας της ο π. Πέτρος, της έγραψε:

Ὁ Ἅγιος Στάρετς Σεβαστιανός (Φόμιν) τῆς Καραγκάντα

ΟΣΜΟΝΤΕΜΙΑΝΣΚ λεγόταν το χωριό της επαρχίας Ορλώφ, όπου γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1884 ο ομολογητής Σεβαστιανός. Στο άγιο Βάπτισμα ονομάστηκε Στέφανος. Οι αγρότες γονείς του Βασίλειος και Ματρώνα Φόμιν είχαν άλλους δύο γιούς, μεγαλύτερους από τον Στέφανο, τον Ιλαρίωνα και τον Ρωμανό.

Το 1888 πέθανε ο Βασίλειος και τον επόμενο χρόνο η Ματρώνα. Οι τρεις αδελφοί έμειναν ορφανοί στις ηλικίες των δεκαεπτά, έντεκα και πέντε ετών. Έπειτα από λίγο ο μεγαλύτερος, ο Ιλαρίων, νυμφεύθηκε. Ό δεύτερος, ο Ρωμανός, αναχώρησε το 1892 για τη Μονή της ’Όπτινα και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου. Ο Στέφανος, πολύ μικρός ακόμα, έμεινε μαζί μέ τον Ιλαρίωνα και το βοηθούσε στις δουλειές του.

Όταν ο Στέφανος έγινε είκοσι πέντε χρόνων, αποφάσισε να μιμηθεί το παράδειγμα του αδελφού του Ρωμανού και ν’ ακολουθήσει το στενό μονοπάτι της μοναχικής πολιτείας. Εγκατέλειψε, λοιπόν, κάθε εγκόσμιο δεσμό και πήγε κι αυτός στη Μονή της Όπτινα, πού την εποχή εκείνη ήταν φημισμένη για τη φιλοκαλική της παράδοση και τούς μεγάλους γέροντες (στάρετς).

Εκεί ο νεαρός δόκιμος ορίστηκε διακινητής του πνευματοφόρου στάρετς Ιωσήφ (Λιτόφκιν) . Ζούσα μέ τον στάρετςθυμόταν αργότερα, “όπως το παιδί μέ τον πατέρα του. Είχε άλλον ένα διακινητή, τον Πέτρο. Προσευχόμασταν και οι τρεις μαζί, τρώγαμε και οι τρεις μαζί, διαβάζαμε και οι τρεις μαζί. Και συχνά απολαμβάναμε τις πνευματικές νουθεσίες του”.

Δύο χρόνια μετά την έλευση του Στεφάνου στην Όπτινα, στις 9 Μαΐου του 1911, ο στάρετς Ιωσήφ κοιμήθηκε οσιακά και στο κελί του εγκαταστάθηκε ο στάρετς Νεκτάριος (Τύχονωφ) , ο οποίος και τον διαδέχθηκε. Ο Στέφανος και ο Πέτρος διακόνησαν μέ την ιδία προθυμία και τον νέο στάρετς.

Πολυάριθμοι πιστοί έρχονταν καθημερινά στον στάρετς Νεκτάριο, προκειμένου να πάρουν την ευλογία του και να τον συμβουλεύουν. Αυτοί, λοιπόν, είχαν δώσει στον Στέφανο το παρωνύμιο “καλοκαίρι”, επειδή ήταν ευγενικός και σπλαχνικός, και στον Πέτρο το παρωνύμιο “χειμώνας”, επειδή ήταν απότομος και αυστηρός.

Συχνά οι επισκέπτες, καθώς περίμεναν πολλές ώρες έξω από το κελί, αδημονούσαν και στενοχωρούνταν. Τότε ο στάρετς έστελνε τον Στέφανο, για να τούς καθησυχάσει. ’Αν, όμως, άρχιζαν να φωνάζουν και να κάνουν θόρυβο, έστελνε τον Πέτρο, πού μέ την αυστηρότητα του επέβαλλε την τάξη.

Όταν έβγαινε ο Στέφανος, οι συγκεντρωμένοι πιστοί του έλεγαν:

Οἱ ”Τεσσαράκοντα” Μάρτυρες τῆς Ρωσίας πού ἐτελειώθησαν σέ παγωμένη λίμνη ἐνῶ ἦταν κρατούμενοι στά γκούλαγκ

Γέροντας Νικολάι Γκουριάνωβ

Οι ”Τεσσαράκοντα” Μάρτυρες της Ρωσίας που ετελειώθησαν σε παγωμένη λίμνη ενώ ήταν κρατούμενοι στα γκούλαγκ κι ο μοναδικός επιζών ο Γέροντας Νικολάι Γκουριάνωβ[ΕΔΩ] που είδε τις ψυχές των συναθλητών του να τις παραλαμβάνουν Άγγελοι και ο ίδιος αξιώθηκε την ώρα του μαρτυρίου εμφάνιση της Θεοτόκου που τον διατήρησε στη ζωή προς ολοκλήρωση της αποστολής του!!

«Είδα τους αγγέλους να κατεβαίνουν και να τους παίρνουν τις ψυχές». Αυτή είναι η Αγία Ρωσία…..

Ο Νικολάι Γκουριάνωβ για τη ζωή στο στρατόπεδο γκούλαγκ και τη δοκιμασία της πίστης.Για το μαρτύριο συναθλητών του…. Το μαρτύριο των Ρώσων Ομολογητών θυμίζει τη θυσία των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων που μαρτύρησαν με πανομοιότυπο τρόπο στην παγωμένη λίμνη της Σεβαστείας, το έτος 320

Λίγοι επέζησαν μετά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Οι πραγματικοί στύλοι της Ορθοδοξίας παρέμειναν, ανάμεσά τους ο πατήρ Ιωάννης Κρεστιάνκιν[ΕΔΩ], ο δίκαιος Αλεξέι Μέτσωφ[ΕΔΩ], ο Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Τιαπότσκιν. Μετά τις δοκιμασίες, όλοι έλαβαν το ιδιαίτερο δώρο του Θεού – διορατικότητα.

Μετά την εξορία στην Αρκτική, ο πατέρας Νικολάι άρχισε να χτίζει μια σιδηροδρομική γραμμή με άλλους κρατούμενους. Φυσικά δεν τέθηκε θέμα καλών συνθηκών για τους «ιερείς» και τους αληθινά Ορθοδόξους. Ο Batiushka δεν μπορούσε να ξεχάσει εκείνη την τρομερή νύχτα, να πώς τη διηγείται ο ίδιος :

Ἅγιος Ἱερομάρτυς Εὐθύμιος Τιχονράβωφ

Άγιος Ιερομάρτυς Ευθύμιος Τιχονράβωφ.

3 Φεβρουαρίου.

Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου του 1881 στην πόλη Σούγιε της επαρχίας Βλαντιμίρ. Ο πατέρας του Σέργιος Τιχονράβωφ ήταν ιερέας.

Σε ηλικία είκοσι τριών χρόνων, αφού είχε ήδη ολοκληρώσει τις σπουδές του στο Εκκλησιαστικό Σχολείο της ενορίας του, νυμφεύθηκε την Τατιανή από το χωριό Ντορονίνο, όπου και εγκαταστάθηκε. Από τον γάμο του απέκτησε τρεις κόρες. Κύρια επαγγελματική του ασχολία ήταν οι αγροτικές εργασίες, ενώ παράλληλα υπηρετούσε ως νεωκόρος στον ενοριακό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ο ναός ήταν γι’ αυτόν δεύτερο σπίτι. Μαζί του υπηρετούσε ως ιεροψάλτης και ο πεθερός του Αλέξανδρος Σπεράνσκι.

Όταν, μετά την μπολσεβικική επανάσταση του 1917 και την επακόλουθη καθεστωτική μεταβολή, άρχισε ο διωγμός της Εκκλησίας, οι εκπρόσωποι της σοβιετικής εξουσίας στο Ντορονίνο απείλησαν τον ιερέα του χωριού ότι, αν δεν σταματούσε να λειτουργεί, θα δήμευαν όλη του την περιουσία. Ο ιερέας εκείνος είχε πολλά παιδιά, και για χάρη τους εγκατέλειψε την ιερατική διακονία. Ο οικείος ιεράρχης έστειλε άλλον ιερέα στο χωριό, αλλά κι εκείνος αναγκάστηκε να φύγει ύστερ’ από λίγο καιρό, εξαιτίας των απειλών των μπολσεβίκων.

Ἅγιος Νέος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

Άγιος Νέος Ιερομάρτυς και Ομολογητής Νικόλαος Προμπάτωφ.

11 Νοεμβρίου.

Ο Ιερομάρτυς Νικόλαος γεννήθηκε το 1874 στο χωριό Ίγνάκεβο, κοντά στην πόλη Κάντομα της επαρχίας Ταμπώφ. Ήταν ό μικρότερος γιός του ιερέα π. Αλεξάνδρου Προμπάτωφ καί της πρεσβυτέρας Έλικωνίδας.

Σπούδασε στο Εκκλησιαστικό Σχολείο Κασιμόφσκι και στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ υπό συνθήκες μεγάλης ανέχειας. Τά ρούχα του ήταν τόσο φθαρμένα, πού οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν και οι καθηγητές του τον μάλωναν.

Τελειώνοντας το σεμινάριο, νυμφεύθηκε τη Βαρβάρα Άλγκεμπράίστοβα, κόρη του ιερέα του χωριού Τεμίρεβο. Μετά τον γάμο τους ό Νικόλαος και ή Βαρβάρα, σύμφωνα μέ ευσεβή συνήθεια της εποχής, έκαναν ένα προσκύνημα στη Μονή του Σάρωφ.

Σε ηλικία είκοσι πέντε χρόνων ό Νικόλαος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στο χωριό Τεμίρεβο, όπου επί μία επταετία άσκησε τά έφημεριακά του καθήκοντα μέ προσοχή και ακρίβεια. Στη συνέχεια, το 1906, μετατέθηκε στο χωριό Άγκλομάζωφ, του οποίου ό ωραίος ξύλινος Ναός των Θεοφανείων είχε κατασκευαστεί στα 1779.

Ώς λειτουργός ό π. Νικόλαος ήταν υποδειγματικός. Πριν από κάθε Λειτουργία προσευχόταν θερμά για πολλή ώρα. Τελούσε τις ιερές ακολουθίες μέ μεγάλη ευλάβεια και κατάνυξη.

Ἱερομάρτυς Μιχαήλ (Κοσούχιν)

Το χωριό Γιάρενσκι της επαρχίας Τβερ ήταν η γενέτειρα του ιερομάρτυρος Μιχαήλ. Γιος του ιερέα π. Αλεξίου Κοσούχιν, γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1858. Από μικρός αγάπησε τον Χριστό και την Εκκλησία, γι’ αυτό μετά τη φοίτησή του στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο της Μόσχας χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το 1907 ανέλαβε εφημέριος στον ναό του χωριού Ντίμτσεβο της επαρχίας Τβερ. Στη θέση αυτή ο π. Μιχαήλ παρέμεινε τριάντα χρόνια –ως τη σύλληψή του–, διακονώντας τον Θεό με ευλάβεια και ποιμαίνοντας τους πιστούς με ζήλο.

Η υποδείγματική βιοτή και το ποιμαντικό έργο τού απλού λευΐτη κίνησαν το μίσος των μπολσεβίκων, οι οποίοι άρχισαν σιγά-σιγά να δημεύουν τα λίγα περιουσιακά στοιχεία που διέθετε, επιβάλλοντάς του δυσβάσταχτους φόρους. Έτσι, το 1929, όντας πια χήρος και ζώντας με τη μοναχοκόρη του, είχε χάσει όλη του την περιουσία –το σπίτι του, το αγρόκτημά του, ένα άλογο, μία αγελάδα και πενήντα μελίσσια. Αναγκάστηκε, λοιπόν, να εγκατασταθεί στο σπιτάκι που βρισκόταν δίπλα στην εκκλησία.

Την περίοδο εκείνη γίνονταν πολλές συλλήψεις ιερέων. Ο π. Μιχαήλ, ωστόσο, δεν συνελήφθη, καθώς ήταν ήδη πάνω από εβδομήντα χρονών. Οι άθεοι εξουσιαστές πίστευαν ότι σύντομα θα πέθαινε ή τουλάχιστον δεν θα ήταν σε θέση να λειτουργεί, οπότε θα έκλειναν μια για πάντα τον ναό του χωριού.

Αλλά ο καιρός περνούσε και ο ενάρετος εφημέριος του Ντίμτσεβο επιτελούσε με νεανικό ζήλο το έργο του. Η αναμονή του θανάτου, μάλιστα, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, τον έκανε πιο αποφασιστικό και πιο άφοβο. Με παρρησία κήρυσσε τον λόγο του Θεού και με αυτοθυσία μοχθούσε για την ψυχική σωτηρία αλλά και για τις υλικές ανάγκες των ενοριτών του, που τον σέβονταν και τον αγαπούσαν απέραντα.

Οι αρχές, ενοχλημένες από τη δραστηριότητά του, άρχισαν να τον παρακολουθούν στενά. Αποφάσισαν, μάλιστα, να τον διώξουν από το σπιτάκι της εκκλησίας, όπου έμενε με την κόρη του, και να εγκαταστήσουν εκεί ένα κτηνιατρείο. Ο πρόεδρος του τοπικού Σοβιέτ επισκέφθηκε τον π. Μιχαήλ και του ανακοίνωσε την απόφαση. Ο ιερέας, όμως, αρνήθηκε κατηγορηματικά να εγκαταλείψει το εκκλησιαστικό οίκημα.

Ὅταν ἔψελναν τό ''Χριστός Ἀνέστη'' σείσθηκε ἡ φυλακή καί ἄνοιξαν οἱ θύρες ἀπό μόνες τους (Ἀπό τόν βίο τοῦ ὁσίου Γεωργίου τῆς Δράμας)

Ό όσιος και ομολογητής Γεώργιος Καρσλίδης είχε την καταγωγή του από τα αγιασμένα χώματα τής Ανατολής. Γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώ­να, το 1901, στην Αργυρούπολη του μαρτυρικού μας Πόντου.

Έφθασε στην Τιφλίδα τής Γεωργίας. Και από εκεί ή θεία Πρόνοια οδήγησε τα βήματα του σε γειτονικό μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής.Στις 20 Ιουλίου 1919 ο Αθανάσιος κείρεται μοναχός και λαμβάνει το όνο­μα Συμεών. Κατά την ιερή εκείνη ώρα τής κουράς του οι καμπάνες τής Μο­νής κτύπησαν από μόνες τους.

Όμως από το 1917 στη Ρωσία άρ­χισε νά μαίνεται ισχυρός ο άνεμος των διωγμών εναντίον τής Εκκλησίας του Χριστού από το αθεϊστικό καθε­στώς.

Ό Χριστός «ξανασταυρώνεται» με τόσο σκληρά διατάγματα και διαγ­γέλματα, ώστε νά λένε: «Εμείς θα δι­ορθώσουμε τα λάθη του Διοκλητιανού και του Νέρωνος».

Εκκλησίες βεβηλώ­νονται ή ισοπεδώνονται. Μοναστήρια πυρπολούνται ή κατεδαφίζονται. Μο­ναχοί και ιερωμένοι άλλά και λαϊκοί φυλακίζονται και βασανίζονται σκλη­ρά, γιατί παραμένουν πιστοί στην ορ­θόδοξη πίστη.

Οι πρώτοι μάρτυρες κα­ταγράφονται στα Μαρτυρολόγια τής Ρωσικής Εκκλησίας.

Ήρθε όμως και ή σειρά τής Γεωργίας. Το Μοναστήρι τής Ζωοδόχου Πηγής λεηλατήθηκε. Οι μοναχοί συνελήφθησαν.

Τούς έκλει­σαν σε υγρή και σκοτεινή φυλακή, ό­που ήταν αναγκασμένοι νά ξαπλώ­νουν σε μία σανίδα κάτω ακριβώς από την όποια αναδύονταν οι οσμές ακα­θαρσιών από διερχόμενο υπόνομο.

Ὁ ὁμολογητής π. Μιχαήλ Μπογκοσλόφσκι

  Ο νέος ομολογητής του Χριστού π. Μιχαήλ και οι συνεφημέριοί του, νέοι ομολογητές επίσης, Βίκτωρ και Αλέξανδρος, αποτελούν τους ουράνιους προστάτες του Μπερντιάνσκ, μιας μικρής πόλης στα βόρεια παράλια της Αζοφικής Θάλασσας.

Ο π. Μιχαήλ γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1883 στο χωριό Σόσκι της επαρχίας Ταμπώφ. Μετά τη βασική του εκπαίδευση φοίτησε στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Ταμπώφ και στη Θεολογική Ακαδημία της Πετρουπόλεως. Πήρε το πτυχίο του το 1909 και διορίστηκε καθηγητής της ηθικής και δογματικής στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο Ταυρίδας στη Συμφερούπολη.

 Εργάστηκε αρκετά χρόνια στο Σεμινάριο, μέχρι το 1921, οπότε οι μπολσεβίκοι αποφάσισαν να το κλείσουν. Τότε ο Μιχαήλ διορίστηκε καθηγητής της λογικής και της παιδαγωγικής στο Γυμνάσιο Στανισέφσκι της Συμφερουπόλεως. Εκεί γνώρισε τη μελλοντική σύζυγό του. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια ωρίμασε στην ψυχή του η απόφαση να αναδεχθεί την ιερωσύνη. Ήταν, πραγματικά, μια ηρωική για την εποχή του απόφαση. Μετά τον γάμο του, λοιπόν, και σε ηλικία τριάντα οκτώ χρονών, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον αρχιεπίσκοπο Ταυρίδος Νικόδημο (Κρότκωφ) και τοποθετήθηκε εφημέριος του Ναού της Αναλήψεως της πόλης Μπερντιάνσκ.

 Κατά τη δεκαετία του 1920 οι σοβιετικές αρχές οργάνωναν συχνά αντιθρησκευτικές διαλέξεις και συζητήσεις, στις οποίες η προσέλευση ήταν ελεύθερη. Ο π. Μιχαήλ συμμετείχε ενεργά σ’ όλες αυτές τις εκδηλώσεις. Παίρνοντας τον λόγο, κατατρόπωνε πάντοτε τους αθέους, ανασκευάζοντας εύκολα τα επιχειρήματά τους, χάρη στην εξαιρετική θεολογική και εγκυκλοπαιδική του κατάρτιση.

Ὁ νεο Ἱερο-ὁμολογητής Σέργιος SREBRYANSKY

  Ο νέος ιερο-ομολογητής Σέργιος Srebryansky

Οι επτά σκληρές δεκαετίες του κομμουνισμού στη'Ρωσία ανέδειξαν μία σειρά νεομαρτύρων, που έδωσαν τη ζωή τους για τον Κύριο. Όχι λιγώτερης σημασίας είναι και οι πολλοί νεο-ομολογηταί πού στολίζουν τήν Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, οι οποίοι υπέφεραν τα ίδια βασανιστήρια μ` εκείνους πού υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο, αλλ’ αυτοί επέζησαν καί πέθαναν αργότερα με φυσικό θάνατο.

Αφού πέρασαν τό καμίνι των δοκιμασιών, φυλακίσεων και εξοριών, τελειοποιήθηκαν στήν χριστομίμητη αρετή της αγάπης, ακόμα καί -ίσως Ιδιαίτερα- στήν αγάπη πρός τους εχθρούς.

Ενας τέτοιος ομολογητής ήταν υ άγιος Σέργιος, υ πνευματικός της γυναικείας μονής των Αγίων Μάρθας & Μαρίας στή Μόσχα, πού ιδρύθηκε από τήν νεομάρτυρα δούκισσα Ελισσάβετ. Η πορεία της ζωής του, η οποία πέρασε από τήν υπηρεσία πού προσέφερε ώς έγγαμος στρατιωτικός ίερεύς, μετά ώς οργανωτής μιας φιλανθρωπικής μονής, έπειτα ως σταθερός ομολογητής τής πίστεως στή φυλακή καί στήν εξορία, καί ως άνθρωπος της προσευχής με πνευματικά ύψη, μπορεί νά σταθή ως μιά έμπνευση στους ορθοδόξους Χριστιανούς κάθε κατηγορίας.

Ἱερομάρτυς Ἀλέξανδρος (Τραπίτσιν), ἀρχιεπίσκοπος Σαμάρα καί ἡ βεβήλωση τῶν ἱερῶν λειψάνων ἀπό τούς μπολσεβίκους

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΡΑΠΙΤΣΙΝ ( 1862- 1938):

 "Τιμώντας τα λείψανα των αγίων, οι χριστιανοί τιμούν τούς ίδιους τούς άγιους και τον Θεό πού τούς αγίασε, και παίρνουν τη χάρη Του πού βρίσκεται σ αυτά τα λείψανα"

Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ Αλέξανδρος, γιος του ιερέα Ίωάννου Τραπίτσιν και της Κλαυδίας, γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1862 στο χωριό Βόλμε τής Βιάτκα. Οι ευσεβείς γονείς του απέκτησαν οκτώ παιδιά - όλα αγόρια-, από τά όποια τρεις έγιναν Ιερείς και ένας επίσκοπος.

Ο Αλέξανδρος, μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Βιάτκα, σπούδασε μέ υποτροφία στη Θεολογική Ακαδημία του Καζάν, από την οποία αποφοίτησε το 1888. Το ίδιο έτος νυμφεύθηκε, κι ένα χρόνο αργότερα, σε ηλικία είκοσι επτά ετών, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στον Ναό των Αγίων Πάντων της Βιάτκα. Παράλληλα μέ τά ιερατικά του καθήκοντα, τά οποία εξαρχής επιτελούσε μέ ιδιαίτερη ευλάβεια, εργαζόταν και ως καθηγητής στην εκκλησιαστική εκπαίδευση, ενώ εκπροσωπούσε και την τοπική Εκκλησία στο Δημοτικό Συμβούλιο της Βιάτκα.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΣΜΥΡΝΩΦ (1893- 1937) ."- Αὐτό δέν θά τό κάνω ποτέ. Ποτέ! Εἶμαι ἱερέας, γιός ἱερέα καί δισέγγονος ιερέα. Θα παραμείνω ἱερέας! "

ΣΤΙΣ 15 Ιουνίου του 1893 και στο χωριό Μπορόκ της επαρχίας Γιαροσλάβλ γεννήθηκε ο ιερομάρτυς Σέργιος. Ήταν γιός του Ιερέα π. Ιωάννου Σμυρνώφ. Τελείωσε την Παιδαγωγική Σχολή Ριμπίνσκι και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό του.

Δύο χρόνια αργότερα, αποφασίζοντας ν’ αφιερώσει τη ζωή του στη διακονία τού Θεού και του λαού Του, γράφτηκε στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Γιαροσλάβλ.

Σε ηλικία είκοσι έξι ετών, αφού είχε ήδη αποφοιτήσει από το Σεμινάριο, νυμφεύθηκε μια ευσεβή νεαρή χωρική, την Ελπίδα, και αμέσως μετά χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Διορίστηκε εφημέριος σε μια φτωχή ενορία, στο χωριό Σανίκοβο, σαράντα χιλιόμετρα μακριά από το δικό του χωριό. Ο ναός δεν διέθετε οίκημα για τον ιερέα. Ο π. Σέργιος μέ τη βοήθεια του πεθερού του Ματθαίου αγόρασε ένα μικρό σπίτι, όπου έμεινε για δεκαπέντε περίπου χρόνια. Στο διάστημα αυτό απέκτησε τέσσερα παιδιά. Αποδείχθηκε λαμπρός ποιμένας και διακρίθηκε για την απέραντη φιλοπτωχία του. Συχνά έμενε νηστικός, δίνοντας σε κάποιον πεινασμένο ακόμα και το τελευταίο κομμάτι ψωμί πού του είχε απομείνει, αφού πρώτα είχε μοιράσει στούς φτωχούς τά λίγα τρόφιμά του.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας τοῦ Χριστοῦ καί ὁμολογητής Μπόρις Μπογκολέπωφ (1889-1937)

Ιερομάρτυς Μπορίς (Μπογκολέπωφ)

ΙΕΡΟΜΑΡΤYΣ Μπορίς γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1889 στη Μόσχα. Αφού τελείωσε το εκεί Εκκλησιαστικό Σεμινάριο και νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Από τον Ιούλιο του 1936 υπηρετούσε ως εφημέριος στον Ναό της Αγίας Τριάδος του χωριού Κορομπίνο της επαρχίας Τβέρ. Είχε πέντε παιδιά, τέσσερις κόρες κι έναν γιό.

Στην επιτέλεση των ιερών του καθηκόντων ο π. Μπορίς προσπαθούσε να είναι ακέραιος και ανεπίληπτος. Λειτουργούσε με ευλάβεια και φόβο Θεού. Τελούσε όλες τις ακολουθίες καθημερινά και όχι μόνο τις Κυριακές και τις εορτές. Φρόντιζε με επιμέλεια για τη συντήρηση και τον ευτρεπισμό του ναού. Πολύ περισσότερο, όμως, μεριμνούσε για την πνευματική οικοδομή των ενοριτών του. Κήρυσσε τον λόγο του Θεού, επισκεπτόταν τους χωρικούς στα σπίτια τους, τελούσε Παρακλήσεις όποτε του το ζητούσαν, νουθετούσε, παρηγορούσε, εμψύχωνε. Με κάθε τρόπο αγωνιζόταν ο καλός ποιμένας να στηρίζει την πίστη του λαού στα σκοτεινά εκείνα χρόνια της αθεΐας και των διωγμών.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΣΟΥΧΙΝ. (1858-1937). " - Δέν πάω πουθενά, ἔλεγε ἀποφασιστικά στούς ἑνορίτες, κι ἄς ὑποφέρω ἀπό το κρύο. ’Ἄν θέλουν, ἄς ἔρθουν νά μέ βγάλουν ἀπό τό σπίτι μέ τή βία. Δέν φοβᾶμαι κανέναν, παρά μόνο τόν Θεό."

Ιερομάρτυς Μιχαήλ (Κοσούχιν)

ΣΤ0 ΧΩΡΙΟ Γιάρενσκι της επαρχίας Τβέρ ήταν η γενέτειρα του ιερομάρτυρας Μιχαήλ. Γιός του ιερέα π. Αλεξίου Κοσούχιν, γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1858. Από μικρός αγάπησε τον Χριστό και την Εκκλησία, γι’ αυτό μετά τη φοίτησή του στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο της Μόσχας χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το 1907 ανέλαβε εφημέριος στον ναό του χωριού Ντίμτσεβο της επαρχίας Τβέρ. Στη θέση αυτή ο π. Μιχαήλ παρέμεινε τριάντα χρόνια -ως τη σύλληψή του-, διακονώντας τον Θεό μέ ευλάβεια και ποιμαίνοντας τούς πιστούς μέ ζήλο.

Η υποδειγματική βιωτή και το ποιμαντικό έργο του απλού λευίτη κίνησαν το μίσος των μπολσεβίκων, οι οποίοι άρχισαν σιγά-σιγά να δημεύουν τά λίγα περιουσιακά στοιχεία πού διέθετε, επιβάλλοντας του δυσβάσταχτους φόρους.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΙΕΡΕΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ ΚΡΟΤΕΝΚΩΦ (1878-1930). "Ἐγώ δέν θά φύγω ἀπό τόν Ναό. Θά πεθάνω ἐδῶ! "

Ίερομάρτυς Αλέξιος (Κροτένκωφ)

ΛΕΥΚΟΡΩΣΟΣ ήταν ο ιερομάρτυς Αλέξιος. Γιος του χωρικού Πέτρου Κροτένκωφ, γεννήθηκε το 1878 στο χωριό Νεκλούπκα της επαρχίας Τσερνίγκωφ.

Το 1902 ο Αλέξιος τελείωσε την Παιδαγωγική Σχολή Πρισνιάνσκι και διορίστηκε δάσκαλος στο Εκκλησιαστικό Σχολείο του χωρίου του.

Σε ηλικία τριάντα τριών ετών χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και για δεκαοκτώ χρόνια διακόνησε μέ αξιοθαύμαστο ζήλο σε διάφορα χωριά της επαρχίας Τομπόλσκ. Το 1929 τοποθετήθηκε στο χωριό Νιτσίνσκι τών Ουραλίων, όπου παρέμεινε ως τη σύλληψή του.

Ο ναός του χωριού, που ήταν αφιερωμένος στον άγιο Νικόλαο, είχε περιέλθει το 1925 στους σχισματικούς της «Ζωντανής Εκκλησίας». Σύντομα, ωστόσο, οι ορθόδοξοι πιστοί κατόρθωσαν να τούς διώξουν και να ξαναπάρουν τον ναό τους. Οι μπολσεβίκοι, όμως, δυσανασχέτησαν γι’ αυτό και πήραν απόφαση να μεθοδεύσουν το κλείσιμό του. ’Έτσι, μέχρι τον ερχομό τού π. Αλεξίου είχαν ήδη φορολογήσει δύο φορές τον ναό μέ μεγάλα ποσά.

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΕΤΡΟΣ ΓΚΡΟΥΝΤΙΝΣΚΙ (1877-1930) " Νά ἀρνηθῶ τόν Χριστό, Ἐκεῖνον πού ἀποτελεῖ τό νόημα ὅλης τῆς ζωῆς μου, Ἐκεῖνον πού τόσες φορές μέ εὐεργέτησε, καί νά Τόν ἐγκαταλείψω τή στιγμή πού πλησιάζω στόν τάφο; Ὄχι! Τέτοιο πράγμα δέν μπορῶ νά κάνω καί δέν θά τό κάνω γιά χάρη σου, ὅσο κι ἄν σ ἀγαπῶ."

Ιερομάρτυς Πέτρος (Γκρουντίνσκι)

ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ Γκλούσκ της επαρχίας Μίνσκ γεννήθηκε το 1877 ο ιερομάρτυς Πέτρος. Ήταν γιος του αγρότη Θεόφιλου Γκρουντίνσκι. Μετά την επανάσταση του 1905  και τά γεγονότα πού επακολούθησαν, ο Πέτρος εξελέγη βουλευτής της επαρχίας Μίνσκ στην κρατική Δούμα ως εκπρόσωπος των αγροτών.

Το 1921 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και διορίστηκε στον Ναό του Αγίου Νικολάου του χωριού Τίμκοβιτς, κερδίζοντας σύντομα μέ τον ζήλο και τις αρετές του τον σεβασμό και την αγάπη των ενοριτών.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1930 η ΓκεΠεΟυ συνέλαβε τον π. Πέτρο και τον έκλεισε στις φυλακές της πόλης Σλούτσκ μέ την κατηγορία ότι είχε «σχέσεις μέ πρώην κρατικούς υπαλλήλους και μ’ αυτούς ασκούσε αντισοβιετική προπαγάνδα». Ενώ ήταν φυλακισμένος, οι μαχητικοί άθεοι του χωριού Τίμκοβιτς σε συνέλευση τους αποφάσισαν «να εξοντώσουν μαζί μέ τούς κουλάκους  και τον παπά-Γκρουντίνσκι για την αντισοβιετική του δραστηριότητα ». 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΛΕΡΙΑΝΟΣ ΝΟΒΙΤΣΚΙ (1897- 1930) "Γιά νά μή μέ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν νά ἀπαρνηθῶ τόν Θεό καί τήν ἱεροσύνη. Δέν δέχτηκα. Θά τά βγάλεις πέρα μόνη σου μέ τά παιδιά; Η πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: Μήν ἀπαρνηθεῖς οὔτε τόν Θεό οὔτε τήν ἱεροσύνη. Ἑμένα θά μέ βοηθήσει ὁ Κύριος."

Ιερομάρτυς Βαλεριανός (Νοβίτσκι)

Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ Βαλεριανός γεννήθηκε το 1897 στο χωριό Τελιάντοβιτς της επαρχίας Μίνσκ. Ήταν γιος τού ιερέα του χωριού π. Βασιλείου Νοβίτσκι.

Το 1918 η άθεη σοβιετική εξουσία έκλεισε τι Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Μίνσκ, όπου φοιτούσε ο Βαλεριανός, κι έτσι ο νεαρός ιεροσπουδαστής δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Το 1921 μπήκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λευκορωσίας, αλλά την εγκατέλειψε δύο χρόνια αργότερα όταν πέθανε ο πατέρας του. Αποφάσισε τότε να αφιερωθεί στην υπηρεσία του Κυρίου και να γίνει ιερέας. Πράγματι αφού  νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε και διορίστηκε εφημέριος του ναού  της Αγίας Τριάδος τού Τελιάντοβιτς, στη θέση του πατέρα του.

Ὁ μεγάλος ὁμολογητής καί ἅγιος Πέτρος Ζβέρεφ, ἀρχιεπίσκοπος Βορονέζ. Τά γράμματα του ἀπό τό μαρτυρικό Σολόφσκι. Ἡ ἁγία κοίμησή του

Εκεί τοποθετήθηκε αρχικά στον 6ο Λόχο του Δ' Τμήματος και έπειτα τον 4ο Λόχο του Α' Τμήματος. Του ανατέθηκε η υπηρεσία του φύλακα και αργότερα της αποθηκάριου τροφίμων. Έμενε δίπλα στην αποθήκη, σ’ ένα πολύ μικρό δωμάτιο, μαζί με τον επίσκοπο Πετσέρσκι Γρηγόριο (Κοζλώφ). Υπολογίζεται πώς άλλοι εκατόν πενήντα επίσκοποι και χιλιάδες ιερείς και μοναχοί ήταν εξόριστοι την περίοδο εκείνη στα νησιά Σολοφκί. Τότε λειτουργούσε ακόμα ο Ναός του Οσίου Ονούφριου, όπου τελούσαν τις ακολουθίες οι ελεύθεροι ιερομόναχοι του Σολοφκί. Ο εκκλησιασμός ήταν η μοναδική παρηγοριά του αρχιεπισκόπου.

Από το Σολοφκί, παρ’ όλες τις τρομερές συνθήκες, έβρισκε το κουράγιο να γράφει στο ποίμνιό του γενικά και σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Οι επιστολές του αυτές αποκαλύπτουν την πνευματική χάρη και ομορφιά της άγιας του ψυχής:

Ὁ μεγάλος ὁμολογητής καί ἅγιος Πέτρος Ζβέρεφ, Ἀρχιεπίσκοπος Βορονέζ. Ἡ σύλληψή του ἀπό τούς κουμουνιστές

Το καλοκαίρι του 1922 δημιουργήθηκε το σχίσμα της «Ζωντανής Εκκλησίας» . Μερικοί ιερείς, άλλοι επειδή πλανήθηκαν και άλλοι επειδή απειλήθηκαν ακόμα και με φυσική εξόντωση, προσχώρησαν στο σχίσμα. Σ’ αυτούς ο επίσκοπος Πέτρος απαγόρευσε την ιερουργία. Στην απαγόρευση έδωσε ευρεία δημοσιότητα. Συνέταξε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1922 σχετική εγκύκλιο προς τούς πιστούς, κληρικούς και λαϊκούς, στην όποια τούς εξηγούσε τά κίνητρα και τούς στόχους της σχισματικής κινήσεως και τούς προειδοποιούσε για τις ολέθριες πνευματικές συνέπειες της αποκοπής τους από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το κείμενο της εγκυκλίου, πριν αυτή διανεμηθεί, δόθηκε, όπως επέβαλλαν οι σοβιετικές αρχές, στο Τμήμα Λογοκρισίας της ΓκεΠεΟυ  τού Τβέρ για έλεγχο και έγκριση.