Γιά τήν ἀποταγή 5-Τί σημαίνουν τά μοναχικά ἐνδύματα/ ἡ ἔξοδος ἐκ τοῦ κόσμου καί τῆς ἁμαρτίας, Ἀββᾶ Δωροθέου- Ἀσκητικά, ΙΕ΄, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γιά τήν ἀποταγή 5-Τί σημαίνουν τά μοναχικά ἐνδύματα/ ἡ ἔξοδος ἐκ τοῦ κόσμου καί τῆς ἁμαρτίας, Ἀββᾶ Δωροθέου- Ἀσκητικά, ΙΕ΄, 17-11-2024, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Τό κτῆμα τοῦ μοναχοῦ

Ένας αδελφός, όταν έγινε μοναχός, μοίρασε όλα του τα υπάρχοντα κρατώντας μόνο ένα καλό κτήμα. Κάποιος επιφανής κοσμικός επιθύμησε αυτό το κτήμα και του ζήτησε πολλές φορές να του το πουλήσει ή να το ανταλλάξει, εκείνος όμως δεν δέχτηκε τίποτε απ’ αυτά.

Συνέβη λοιπόν ο κοσμικός να διοριστεί διοικητής της επαρχίας εκείνης και άρχισε να πιέζει τον μοναχό να εγκαταλείψει το κτήμα, ταλαιπωρώντας τον συνεχώς και περνώντας τα ζώα του μέσα από το κτήμα.

Ο αδελφός, βλέποντας τα πράγματα πολύ δύσκολα και επειδή δεν κατόρθωσε να μεταπείσει τον άρχοντα με τα παρακάλια, κατέφυγε τελικά σε κάποιον γέροντα ενάρετο και ονομαστό που ησύχαζε στα μέρη εκείνα. Και πήγε πολλές φορές, ο γέροντας όμως τον έδιωχνε λέγοντάς του να επιστρέψει στο κελλί του.

Όταν ο αδελφός είδε τον άρχοντα έτοιμο να του πάρει το κτήμα, πήγε πάλι στον γέροντα και του λέει: «Για τον Θεό, βοήθησέ με, και γράψε του ή στείλε κάποιον να του μιλήσει».

Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πέταξε τό ράσο καί πῆγε στόν κόσμο, γιά νά ζήσει τή ζωή του.

Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός του Αγίου Όρους, πέταξε το ράσο και πήγε στον κόσμο, για να ζήσει τη ζωή του.

Έζησε άσωτα με πολλές σαρκικές αμαρτίες και τελικά παντρεύτηκε. Απέκτησε 2 αγόρια και κάποια μέρα πήγε με την οικογένειά του για μπάνια στη θάλασσα.Στην παραλία, καθώς ήταν ξαπλωμένος κάτω από την ομπρέλα, το μικρό του αγόρι του λέει:

– Μπαμπά, τι είναι αυτός ο σταυρός στο στήθος σου; Και τα κόκκινα γράμματα πάνω σε αυτόν, τι λένε;

Ο πατέρας συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη του γιου του. Ζήτησε να επιστρέψουν στο σπίτι τους και εκεί κλειδώθηκε στο δωμάτιο του και όλο το βράδυ έκλαιγε.

Την άλλη μέρα εξομολογήθηκε και του είπε ο πνευματικός:

«Τί προσφέρει στήν κοινωνία ὁ Μοναχισμός;»

ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ

Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου

Στίς ἔσχατες αὐτές ἡμέρες, ὅπου ὁ διάβολος προαισθανόμενος τό τέλος του ἔχει ἀφηνιάσει, βάλλεται ἀπό παντοῦ τό πιό σημαντικό ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας, τό καύχημα καί ἡ δόξα της, ὁ ἁγιώτατος Μοναχισμός.

Καί βέβαια αὐτό θά τό περίμενε κανείς εὔλογα καί φυσιολογικά ἀπό τούς δεδηλωμένους πολέμιους τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, καί ἀπό τούς ἀδιάφορους. Τό θλιβερό ὅμως εἶναι πώς ὁ πόλεμος ἤ ἡ παρεξηγημένη ἀντίληψις περί αὐτοῦ προέρχεται καί ἐκ τῶν «ἔνδον» τῆς Ἐκκλησίας. «Εὐσεβεῖς» ἄνθρωποι, πού ἐκκλησιάζονται, κοινωνοῦν, ἀσκοῦν φιλανθρωπία, ὅμως ἀπέναντι στόν Ἁγιοτρόφο Μοναχισμό μας στέκονται μέ προκατάληψη ἤ καί ἀντιπάθεια. Ἡ πιό κοινή τους ἐρώτηση καί δικαιολογία γι᾿ αὐτή τους τή στάση συνοψίζεται στό «καί τί προσφέρουν οἱ μοναχοί στή κοινωνία; δέν θά ἦταν πιό καλά νά ἔμεναν στόν κόσμο νά προσφέρουν τίς ὑπηρεσίες τους;».

Δέν θά ἀναφερθοῦμε, στίς λίγες αὐτές γραμμές, στήν ἐκκλησιαστική, κοινωνική, ἐθνική, φιλανθρωπική, ἱεραποστολική προσφορά τοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ ἀνά τούς αἰῶνας, ὄχι μόνον διότι εἶναι γνωστή τοῖς πᾶσι, ἀλλά κυρίως διότι δέν εἶναι αὐτή ἡ κύρια προσφορά του. Ὄχι, δέν εἶναι αὐτή, πού τόν καταξιώνει ὡς θεσμό.

«Ἡ ὑπακοή νά εἶναι ζεμένη μέ τήν ταπείνωση...»

Α΄ Διδασκαλία

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΑΓΗ

Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

«Ἀδελφός ἦλθεν ἀπό Σκήτεως πρός τόν Ἀββᾶν Ἀμμοῦν καί λέγει αὐτῷ·

Πέμπει μέ ὁ Πατήρ μου εἰς διακονίαν, καί φοβοῦμαι τήν πορνείαν.

Λέγει αὐτῷ ὁ γέρων·

Οἵαν ὥραν ἔρχεταί σοι πειρασμός, εἶπε:

«Ὁ Θεός τῶν δυνάμεων, εὐχαῖς τοῦ Πατρός μου, ἐξελοῦ με»

Σᾶς ἀναφέρω καί κάτι ἄλλο γιά τό ὁποῖο εἶμαι μάρτυρας, γιά νά μέθετε ὅτι καί ἀπό θάνατο ἀκόμα σώζει τόν ἄνθρωπο ἡ ὑπακοή καί τό νά μήν ἔχει δικό του θέλημα. Ὅταν κάποτε βρισκόμουν στό μοναστήρι τοῦ ἀββᾶ Σερίδου, ἦρθε ἕνας μαθητής κάποιου μεγάλου Γέροντα, ἀπό τά μέρη τοῦ Ἀσκάλωνα, γιά κάποια ὑπόθεση τοῦ Γέροντά του. Εἶχε ὅμως ἐντολή ἀπό τό Γέροντα νά γυρίσει τό βράδυ στό κελλί του. Ἀλλά μέχρι νά φύγει χάλασε πολύ ὁ καιρός, καί ἄρχισαν βροχές καί βροντές καί πλημμύρισε ὁ γειτονικός χείμαρρος. Ἐκεῖνος ὅμως ἤθελε νά φύγει, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Γέροντα.

Ἐμεῖς τόν παρακαλούσαμε νά μείνει, γιατί πιστεύαμε ὅτι ἦταν ἀδύνατο νά σωθεῖ ἀπό τό ποτάμι. Ἀλλά δέν μπορούσαμε νά τόν πείσουμε νά μείνει. Στό τέλος λοιπόν εἴπαμε. Ἄς πᾶμε μαζί του μέχρι τό ποτάμι. Γιατί, ἄν τό δεῖ, μόνος του θά γυρίσει πίσω. Πήγαμε λοιπόν μαζί του καί μόλις φτάσαμε στό ποτάμι, βγάζει τά ροῦχα του καί τά δένει στό κεφάλι του καί ζώνεται τό «μαφόριο» καί πέφτει στό ποτάμι, σ᾿ ὅλο ἐκεῖνο τό φοβερό ρεῦμα. Ἐμεῖς στεκόμαστε γεμάτοι ἔκπληξη καί φόβο μήπως πνιγεῖ. Ἐκεῖνος ὅμως κολυμποῦσε καί ξαφνικά βρίσκεται στήν ἀντίπερα ὄχθη καί φοράει τά ροῦχα του καί μᾶς βάζει ἀπό κεῖ μετάνοια καί παίρνει εὐχή καί φεύγει τρέχοντας. Ἐμεῖς παραμείναμε γεμάτοι θαυμασμό καί ἔκπληξη γιά τή δύναμη τῆς ἀρετῆς, γιατί ἐνῶ ἐμεῖς γεμάτοι φόβο τόν κυττάζαμε, ἐκεῖνος πέρασε χωρίς νά διατρέξει κανένα κίνδυνο χάρη στήν ὑπακοή του.

Γιατί ἀλλάζει τό ὄνομά του κάποιος ὅταν γίνεται μοναχός;(Ἁγίου Νεκταρίου)

Στους οσιότατους μοναχούς που υπόσχονται να ζουν ενάρετη ζωή επικράτησε η αλλαγή του ονόματός τους. Αυτό γίνεται για δύο σπουδαιότατους λόγους. Πρώτος λόγος είναι η απάρνηση ολοκληρωτικά της προηγούμενης ζωής και η συνεχής ενθύμηση της μεταβολής της, και δεύτερον, για να έχουμε παράδειγμα τον άγιο στην πορεία της ζωής μας, του οποίου φέρουμε το όνομα. Η αλλαγή του ονόματος, μας βοηθά να ξεχνούμε το παρελθόν και συνεχώς υπενθυμίζει την μεταβολή που έγινε σ’ αυτόν που άλλαξε τον τρόπο της ζωής του και τις ανειλημμένες υποχρεώσεις, που οφείλει να εκπληρώνει με πολλή αγάπη και προθυμία.

  Το όνομα είναι τόσο πολύ συνδεδεμένο με το πρόσωπο, ώστε να μη μπορούμε να ξεχωρίσουμε την προσωπικότητά μας από αυτό. Γι’ αυτό και η ενθύμηση του ενός φέρνει στην μνήμη το άλλο και η αναφορά στο ένα γίνεται ταυτόχρονα και προς το άλλο. Εφόσον έχουμε το παλιό όνομα υπάρχει αναπόσπαστη η μνήμη του παλαιού ανθρώπου, αντίθετα όταν ακούμε το νέο όνομα υπάρχει μνήμη του νέου ανθρώπου.

Ἡγουμένη Μαρία. Ἀναμνήσεις ἑνός μαθητή. Ἡ περιπλάνησή της στήν Εὐρώπη.Αὐτοβιογραφία. Τοῦ Μητροπολίτου Γαβριήλ τοῦ Λόβτσανσκ. Στό Μπάρι τῆς Ἰταλίας

Μπάρι

Μόλις έφτασα στο Μπάρι, πήγα στην Ρωσική Εκκλησία. Ο ιερέας πού άλλοτε λειτουργούσε εκεί είχε προσφάτως κοιμηθεί, και στο σπίτι του ναού έμεναν η πρεσβυτέρα και η κόρη του. Παραδίπλα, υπήρχε ένα κτίριο το οποίο χρησίμευε ως ξενώνας για τούς Ρώσους προσκυνητές εκείνην την εποχή ήταν άδειος. Η πρεσβυτέρα μού είπε ότι, μετά τον θάνατο του ιερέα, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει την λύπη της και αδυνατούσε να εισέλθει στο γραφείο του. Μου το παραχώρησε και με παρακάλεσε να προσεύχομαι για την ψυχή του. Στο δωμάτιό του βρήκα πολλά πατερικά βιβλία, βίους αγίων και χαιρετισμούς.

Το επόμενο πρωί, πήγα στον λατινικά ναό του Αγίου Νικολάου. Προσευχήθηκα στην Άγιο και προσκύνησα τα άγια λείψανά του, πού ήταν τοποθετημένα κάτω από την εικόνα του. Ένιωσα την Χάρι του Αγίου να με κατακλύζει, και ένα ορμητικά χρυσαφένιο ποτάμι εισχώρησε στην καρδιά μου. Την ίδια στιγμή έφυγε και εκείνος ο πειρασμός πού τόσο με είχε βασανίσει. Σύγκρινα τά βιώματα της χάριτος του Αγίου πού ένιωσα, και φανερώθηκε αμέσως η πλάνη και η απάτη των ηδονικών αυτών αισθημάτων. Η ψυχή μου μίσησε την ενέργειά τους, και με την Χάρι του Θεού και του Αγίου του δεν ξαναεμφανίστηκαν.

«Μπαμπά δός μου καί μένα ἀπό αὐτά τά ὠραία κόκκινα στολίδια πού ἔχεις μπροστά σου» (Συγκλονιστική – ἀληθινή ἱστορία)

*Μία αλληλουχία συγκλονιστικών γεγονότων που καθόρισαν την ζωή του Μοναχού Μακαρίου, ο οποίος είχε αφήσει το Μοναχικό σχήμα του και αποφάσισε να γυρίσει στον κόσμο… 

 

ΓΕΡΩΝ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΗΣ (†1892 – 1975)

…Ο Μακάριος ο Γρηγοριάτης τό ἔτος 1922 ἔφυγε διά νά μονάσῃ στό ῞Αγιον ῎Ορος, καί ἐβύθισε σέ μεγάλο πένθος τούς γονεῖς του καί ἰδιαίτερα τήν μητέρα του, διότι σ᾿ αὐτόν ἐστήριζε ὅλες τίς ἀνθρώπινες ἐλπίδες της.

Ἀφοῦ ἦλθε στό Μοναστήρι, μετά τρία χρόνια ἐκάρη Μοναχός. Τότε ἀρρώστησε καί βγῆκε στήν Θεσσαλονίκη διά νά ὑποβληθῆ σέ ἐγχείρησι κήλης. Τό ἔμαθε ἡ μητέρα του, ὅτι ὁ υἱός της εἶναι ἄρρωστος στήν Θεσσαλονίκη καί ἦλθε ἀμέσως κοντά του. Τόν παρεκίνησε νά κατέβῃ στήν Ἀθήνα γιά νά κάνῃ ἐκεῖ τήν ἐγχείρησι. Πράγματι, χειρουργήθηκε στήν Ἀθήνα, ἀλλά, ἐνῶ ἑτοιμαζόταν νά ἐπιστρέψῃ στήν Μονή, συνάντησε δυναμική θά ἐλέγαμε τήν ἀντίδρασι τῆς μητέρας του. Μέ τά δάκρυά της, τίς παρακλήσεις καί ὑποσχέσεις, τόν κατέπεισε νά μείνῃ στό κόσμο γιά νά γηροκομήσῃ τούς γονεῖς του καί νά κληρονομήσῃ τήν τεράστια  πατρική περιουσία.

«Τόν τόπον φυλάσσω»:Τό μυστήριο τοῦ μοναχισμοῦ καί ὁ κόσμος

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι μυστήριο. Καὶ ὡς μυστήριο εἶναι ἀκατάληπτος. Ὅποια περιγραφή, ἀνάλυση καὶ σχολιασμός, ἐγγίζουν περισσότερο τὶς ἐξωτερικὲς πτυχές του καὶ ὄχι τὴν κρυμμένη οὐσία του.

Ὁ μοναχισμὸς παραμένει στὸν πυρῆνα του ὁ ἴδιος ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἰησοῦ, «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἔξεις θησαυρῷ ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 19,21), ὁ ἄνθρωπος ἀποτάσσεται τὴν ὀργανωμένη κοινωνία γιὰ νὰ μεταφυτευθεῖ σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο, ὅπου οἱ συνθῆκες βοηθοῦν στὴν ἐπιδίωξη τῆς εὐαγγελικῆς τελειότητας.

Ὄχι μόνο ὁ μοναχισμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ κόσμος παραμένει ὁ ἴδιος. Ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη εἶναι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου: πάθη, χαρές, ἀγωνίες, καημοί, πόθοι, μάχη τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι. Καθὼς λέει ὁ ἅγιος Μακάριος, ὁ φαινόμενος αὐτὸς κόσμος καὶ οἱ παροχές του, ὅσο περισσότερο φαίνεται ὅτι θάλπουν τὸ σῶμα, τόσο τὰ πάθη παροξύνουν καὶ αὐξάνουν τὴν κάκωσή τῆς ψυχῆς.

«Ὁ μοναχός πρέπει νά εἶναι μακρόθυμος πρός ὅσους τοῦ φταῖνε καί νά μήν πηγαίνει στό δικαστήριο ὅσους τόν ἀδικοῦν» μέρος β΄

ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΖ΄ (37)

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαάκ

Ὅποιος λέει ὅτι ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί μάχεται μέ τούς ἀνθρώπους γιά κάτι, γιά νά μήν τοῦ λείψει τίποτε ἀπό ἐκεῖνα πού τόν εὐχαριστοῦν, αὐτός εἶναι ἐντελῶς τυφλός· γιατί ἐγκατέλειψε θεληματικά ὁλόκληρο τό σῶμα καί πολεμᾶ καί μάχεται γιά ἕνα μέλος του. Νά ξέρεις ὅτι τό νά χαρίζεις τά χρέη στούς ὀφειλέτες¹ εἶναι ἕνα ἔργο ἀρετῆς, καί τότε θά δεῖς τή γαλήνη νά λάμπει στόν νοῦ σου. Ὅταν ἀνεβεῖς πιό ψηλά ἀπό ἐκεῖ πού ὁδηγεῖ ἡ δικαιοσύνη, τότε θά προσκολληθεῖς στήν ἐλευθερία ὡς πρός κάθε πράγμα.

Ὁ Γέροντας Παΐσιος καί ὁ δόκιμος μέ...τήν γραβάτα

...Τον Νοέμβριο του 1965 ήρθε στην Σκήτη, για να γίνει μοναχός, ένας νέος θεολόγος. Ο Πατήρ Παΐσιος, βλέποντάς τον να φοράει γραβάτα, του την έβγαλε και την έδεσε σε ένα γαϊδουράκι. Και στην συνέχεια προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τον βοηθήσει να αποβάλει το κοσμικό πνεύμα και την τάση για εξωτερική προβολή, ώστε να μπορέσει να γίνει μοναχός.

  Μια φορά, για παράδειγμα, έκανε το εξής: Επειδή τον έβλεπε να χαίρεται, όταν άκουγε ότι υπήρχε η σκέψη να ανατεθεί η επάνδρωση κάποιων Μονών σε νέους θεολόγους, μεταξύ των οποίων έβαζε και τον εαυτό του, ο Πατήρ Παΐσιος πήρε και έγραψε μαζί και με άλλους μοναχούς -για να μη διακρίνεται ο γραφικός χαρακτήρας- ένα σημείωμα σε καθαρεύουσα γλώσσα σαν «επίσημη πρόσκληση». Το περιεχόμενό της ήταν περίπου το εξής:

Ἡ ζωή τοῦ μοναχοῦ...

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2015/06/blog-post_97.html

«Ὁ πιστός πρέπει νά ἔχει ζωή τέτοια πού νά ταιριάζει στό σχῆμα του· γιατί αὐτός πού δέν ζεῖ σύμφωνα μέ τό σχῆμα του, δέν εἶναι πιστός. Τά θεάρεστα γηρατιά δέν χαρακτηρίζονται ἀπό τόν χρόνο, ἀλλά ἀπό τόν τρόπο ζωῆς» μέρος α΄

 

Ὑπόθεση ΛΒ΄(32)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ Ἀββᾶ Κασσιανοῦ,

ἀπό τίς συμβουλές πού ἔδωσε ὁ ὅσιος πατέρας Πινούφριος

σέ κάποιον πού ἀπαρνήθηκε τόν κόσμο.

Ἀδελφέ, εἶδες πόσον καιρό περίμενες μπροστά στίς πύλες τῆς μονῆς μέχρι σήμερα πού ἔγινες δεκτός; Νά ξέρεις λοιπόν ὅτι καθυστερούσαμε νά σέ δεχτοῦμε γιά τόν ἑξῆς λόγο: ὄχι γιατί δέν ποθοῦμε τή σωτηρία τή δική σου καί ὅλων ὅσοι ἐπιστρέφουν στόν Χριστό, ἀλλά γιατί, ἄν σέ δεχόμασαν ἀπερίσκεπτα καί στήν τύχη, ἐμεῖς θά εἴχαμε νά λογοδοτήσουμε στόν Θεό γιά ἐλαφρότητα καί ἐπιπολαιότητα, καί ἐσένα θά σέ κάναμε ἔνοχο γιά βαρύτερη τιμωρία ἄν, καθώς θά γινόσουν τώρα μέ ἀπερισκεψία δεκτός, χωρίς δηλαδή νά μάθεις τή δυσκολία καί τήν ἀκρίβεια τοῦ μοναχικοῦ σχήματος, θά ἀποδεικνυόσουν ἔπειτα χαλαρός καί ράθυμος. Γιατί, ὅπως ἀκριβῶς σέ ἐκείνους πού ὑπηρετοῦν πιστά τόν Κύριο ἔχουν δοθεῖ ὑποσχέσεις δόξας καί τιμῆς στή μέλλουσα ζωή, ἔτσι ἑτοιμάζονται πολύ βαριές τιμωρίες γιά ὅσους προσέρχονται στή μοναχική ζωή μέ χλιαρότητα καί ραθυμία. Εἶναι καλύτερο, ὅπως λέει καί ἡ Γραφή, νά μήν τάξει κανείς στόν Θεό, παρά νά τάξει καί νά μήν τό κάνει¹.