Ὀπως γύρισε νὰ δεῖ, βλέπει τὸν ἅγιο Σπυρίδωνα μὲ τὸ χαρακτηριστικὸ πλεκτὸ σκουφάκι του..

Μια μέρα, καθώς ανέβαινε την οδό Φιλολάου, στο Παγκράτι, άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα «Μακαρία».

Οπως γύρισε να δει, βλέπει τον άγιο Σπυρίδωνα με το χαρακτηριστικό πλεκτό σκουφάκι του και φορούσε το δεσποτικό του ωμοφόριο δεξιά και αριστερά με σταυρούς.

Της έκανε νόημα με το χέρι του να πάει κοντά του και της είπε;

«Έλα εδώ, Μακαρία, παιδί μου».

Η ευλογημένη γερόντισσα του απάντησε:

«Δεν με λένε Μακαρία» και είπε το όνομά της το λαϊκό.

Τότε ο άγιος έστρεψε το βλέμμα του προς τον ουρανό και, δείχνοντας με το άγιο χέρι του, της είπε:

«Είναι άνωθεν και έτσι θα ονομαστείς».

Απορημένη, ρώτησε πώς θα γίνει αυτό, και ο άγιος επανέλαβε:

ΛΟΓΟΣ ΙΓ΄:Ἐπιστολή πρός ἐπιθυμοῦντα νά ἐνδυθεῖ τό μοναχικό Σχῆμα

ΛΟΓΟΣ ΙΓ΄

Επιστολή προς επιθυμούντα να ενδυθεί το μοναχικό Σχήμα, αρνούμενος τον κόσμο, αλλά διστάζει, αν και επανειλημμένως έχει αισθανθεί την κλήση. Επιπλέον εξήγηση διαφόρων παραβολών καθώς και ρητών σκοτεινών και αινιγματικών.

Ο Ιωάννης ήταν ένας σοφός και έξυπνος άνδρας, αξιέπαινος σε όλα. Υπερείχε πολλών συνομηλίκων του στην κατανόηση των παραβολών, εικασιών και σκοτεινών ρητών και του δικού μας δόγματος και της θύραθεν σοφίας. Όταν όμως η σπίθα της θείας φωτιάς άγγιξε την καρδιά του, περιφρόνησε αμέσως όλα αυτά που θεωρούνται στολίσματα του εξωτερικού και του εσωτερικού ανθρώπου και ακολούθησε τον θείο κήρυκα και απόστολο, για να προσλάβει, όπως και ο Παύλος τον Χριστό. Απελευθερώθηκε αμέσως από κάθε ματαιοδοξία και από όλες τις μέριμνες του κόσμου. Αναζήτησε την ησυχία με ακατάπαυστο ζήλο, αφήνοντας μια για πάντα όλες τις βιοτικές μέριμνες πίσω του. Προχωρούσε πάντοτε προς τα εμπρός, ζητώντας να φθάσει την τιμή της ανωτάτης κλήσεως.

Τό ὅραμα τῆς Μητέρας Βερόνικας ἀπό τίς 23 Δεκεμβρίου 1938. Μητέρα ΒΕΡΟΝΙΚΑ - Ἱδρυτής τῆς Μονῆς Βλαδιμηρέστι -

Το όραμα της Μητέρας Βερόνικας από τις 23 Δεκεμβρίου 1938. Μητέρα ΒΕΡΟΝΙΚΑ

- Ιδρυτής της Μονής Βλαδιμηρέστι -

Την Παρασκευή το πρωί, 23 Δεκεμβρίου 1938, στις οκτώ πήγα στο κελί μου ψάλλοντας το «Άγιος ο Θεός» για να καθαρίσω. Έσκυψα να μαζέψω τα χαλιά από το πάτωμα και καθώς τραγουδούσα το «Άγιε Θεέ», άκουσα μια φωνή:

"Τραγουδήστε αυτό το υπέροχο τραγούδι για άλλη μια φορά!"

Έπεσα στα γόνατα και άρχισα να τραγουδώ ξανά το «Άγιος ο Θεός».

Ξαφνικά, δεν ένιωσα το σώμα μου και βρέθηκα σε μεγάλα, πολύ φωτεινά παλάτια. Έβλεπα ότι ήταν κάτι άγνωστο για μένα, αλλά ακόμα εψελνα. Βλέπω μπροστά μου σε μια καρέκλα σπάνιας ομορφιάς, ότι ο Σωτήρας στέκεται, ντυμένος ιερέας, σε ιερούς κίτρινους θαλάμους, στο κεφάλι του είχε μια μίτρα στολισμένη με πολύτιμους λίθους, που δεν είχα ξαναδεί.

Στο δεξί του χέρι είχε έναν αστραφτερό σταυρό και στη δεξιά πλευρά του Σωτήρος καθόταν η Παναγία σε μια καρέκλα παρόμοια με αυτή του Σωτήρος και ντυμένη με κίτρινα ενδύματα, που έλαμπε σαν τον ήλιο.

Στα αριστερά του Σωτήρος ήταν ένα πλήθος ιερέων, μερικοί από τους οποίους ήταν νέοι, και άλλοι πολύ μεγάλοι, και κρατούσαν ένα ραβδί στο χέρι, με μια κίτρινη κηλίδα στο τέλος. Στη δεξιά πλευρά της Παναγίας ήταν ένα πλήθος από γυναίκες, όλες ντυμένες στα λευκά, με μαλλιά αφημένα πίσω και όλες φορούσαν ένα στεφάνι στο κεφάλι, αλλά δεν ήταν όλα τα στέφανα ίδια, άλλα ήταν στολισμένα και άλλα ήταν πιο απλά.

Ακούω τη φωνή του Σωτήρα:

- Ορίστε, θα σας κάνουμε ένα δώρο. Τι θέλεις από εμάς;

"Γιατί ἔγινα μοναχός"Ἡ ἐξομολόγηση ἑνός ἐρημίτη ἀσκητή

Κείμενο: ερημίτης

"Γιατί έγινα μοναχός"

Η εξομολόγηση ενός ερημίτη ασκητή

Όταν τον συνάντησα καθότανε πλάι στην απεραντοσύνη. Χρειάστηκε να διασχίσω δασώδη μονοπάτια, πάνω σε παγωμένα χιόνια σε κάποιες τους γωνιές. Ο ήχος από το διπλανό ρυάκι αλλά και κάποια χαμηλά πετάγματα των άγριων πτηνών, έδιναν έναν φρέσκο τόνο σ' αυτό το πρωινό.

Το μοναστήρι μικρό, αλλά με θέα, ανέβηκα σκαλιά.

Εκείνος, ψηλός, αδύνατος, μελαχρινός, ίσως λιγάκι παραπάνω από 50 ετών. Ασκήτευε μόνος του εκεί.

Ξεκίνησα να τον ρωτάω διάφορα κι εκείνος απαντούσε, μέχρι που κάποια στιγμή ανέκφραστα με ρώτησε το εξής: " Έχεις όρεξη για κουβέντα, εσύ;"

Δεν ήξερα τί να απαντήσω, δεν ήξερα στην ερώτηση ποιό ήταν το σκεπτικό. Και τελικά, με κίνδυνο να χαρακτηριστώ σαν φλύαρος και θρασύς, του είπα την αλήθεια: "Ναι".

- "Ωραία, περίμενε τότε να σου φτιάξω καφέ και πάμε να τα πούμε".

Το "ρίσκο" μου, έδειχνε πως έπιασε και λίγα λεπτά αργότερα καθόμασταν σε κάτι σαν μικρό αρχονταρίκι, πέτρα και ξύλο και με μια θέα απ' το παράθυρο απέναντι, από ουρανό και βράχο.

Του ξεκαθάρισα πως θα ήθελα κάποια από τα πράγματα που θα μου έλεγε να τα δημοσιοποιήσω. Δεν έφερε αντίρρηση, μα όπως αναμενότανε δεν μου έδωσε ευλογία να αναφέρω όνομα και την τοποθεσία. Έτσι λοιπόν, ας τον αποκαλώ π. Τιμόθεο εφεξής.

"Πάτερ μου, γιατί έγινες μοναχός;" ήτανε η ερώτηση.

Ο π. Τιμόθεος χαμήλωσε το κεφάλι:

-"Θα έλεγα λόγω κάποιων θαυμαστών γεγονότων. Σε ηλικία 6 ετών, βρέθηκα στο νοσοκομείο με τα άκρα μου παραλυμένα. Ήμουν εκεί με την μητέρα μου και τότε ένα σούρουπο είδα να εμφανίζεται ενεργειακά μα ολοζώντανα ένας πανύψηλος άνδρας. Μου έκανε εντύπωση ότι φορούσε κάτι σαν αρχαία πανοπλία πολεμιστή, αλλά φαινόταν σαν να 'τανε αυτό το ίδιο του το δέρμα. Και βέβαια και ο όγκος του ήταν εντυπωσιακός".

Ἀναρρίχηση Ἰμαλαΐων πρός τόν Χριστό. Ἀπό τήν κενότητα στήν Ὀρθοδοξία Τοῦ Ρασοφόρου Μοναχοῦ Ἀδριανοῦ

Αναρρίχηση Ιμαλαϊων προς τον Χριστό

Από την κενότητα στην Ορθοδοξία

Tού Ρασοφόρου Μοναχού Αδριανού

Βρέθηκα περιστοιχισμένος από τις πέντε ψηλότερες κορυφές των Ιμαλαΐων, στα 14.000 πόδια υψόμετρο.  Χάζευα την οροσειρά Αναπούρνα καθώς ανέτειλε πάνω τους ο ήλιος.  Το ταξίδι μου στο Νεπάλ είχε αρχίσει πριν λίγες εβδομάδες, και το αποκορύφωμά του ήταν αυτό.  Στεκόμουν έκθαμβος ενώπιον της αδιάφθορης ομορφιάς που απλωνόταν πάνω από μένα, όταν μια σκέψη τρύπωσε στο νου και δεν έλεγε να φύγει: «Ε και, λοιπόν, ποιος ο σκοπός;»  Ο εγωισμός μου αμέσως ανταπάντησε στο τυχαίο αυτό σχόλιο: «Ποιος ο σκοπός; Τι εννοείς, ποιος ο σκοπός; Ο σκοπός είναι πως έκανες τόση πεζοπορία για να δεις αυτά τα βουνά. Λοιπόν, απόλαυσέ τα τώρα!»  Και όμως, η σκέψη εκείνη ταλάνιζε τον νου μου.  Ναι, ήταν όντως από τα ωραιότερα θεάματα που είχα δει ποτέ, και χαιρόμουν την στιγμή αυτή, αλλά, πού θα βρίσκονται τα συναισθήματα αυτά αύριο, που δεν θα είμαι πια τόσο πολύ εμπνευσμένος;  Η χαρά του κόσμου αυτού ποτέ δεν μπόρεσε να μου δώσει ικανοποίηση.  Θα έπρεπε να το είχα αντιληφθεί κατά την διάρκεια της ζωής μου, άλλα χρειάστηκε να σκαρφαλώσω στην κορυφή του κόσμου για να το παραδεχθώ.  Και αυτό ακριβώς, ήταν το πρώτο βήμα μου προς τον Χριστό και την Ορθοδοξία.

Μέχρι εκείνο τη σημείο, ολόκληρη η ενήλικη ζωή μου υπήρξε κοσμική, αφιερωμένη στην απόλαυση ποικίλων παθών.  Είχα αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο στα 21 μου χρόνια, με σχέδια να γίνω επιχειρηματίας, ενώ παράλληλα θα επιδίωκα καριέρα στην ζωγραφική.  Εντός ενός έτους, φάνηκε πως πλησίαζα να πετύχω τον στόχο μου. Ζούσα τότε στο Λονδίνο, απασχολούμενος από την εταιρεία Ι.Β.Μ.   Η εργασιακή μου θέση ήταν εξασφαλισμένη και μια προαγωγή ήταν καθ’ οδόν.  Η προσωπική μου ζωή έμοιαζε με αυτή των περισσοτέρων της γενιάς μου:  περιστασιακές σχέσεις, κυνήγι της άνεσης και συνεχείς περισπασμούς, για να προστατεύω τον εαυτό μου από τυχόν ενδοσκόπηση.

Ἡ Μοναχή Θεοδώρα, ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς στό Μπουτέστι τῆς Ρουμανίας, ἔχει μία ἐντυπωσιακή ἱστορία.

 Η Μοναχή Θεοδώρα, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής στο Μπουτέστι της Ρουμανίας, έχει μια εντυπωσιακή ιστορία. 

Εργαζόταν ως δημοσιογράφος, τηλεοπτικός παραγωγός γνωστό πολύ γνωστή στην Ρουμανία και αποφάσισε να ακολουθήσει το κάλεσμα του Κυρίου και στράφηκε στο μοναχισμό.
Σε συνέντευξή της στην εφημερίδα AS, η Μοναχή Θεοδώρα περιγράφει πως έκανε αυτό το μεγάλο βήμα προς το μοναχισμό, αν απολάμβανε μια ζωή με υψηλή κοινωνική θέση, αυξημένο εισόδημα και αναγνωρισιμότητα.
 
Κάποτε, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, γύριζε ένα ντοκιμαντέρ για τη μοναστική ζωή στη Ρουμανία, με αποτέλεσμα να επισκεφθεί όλα τα μοναστήρια της χώρας.

Ἅγιον Ὄρος, ἕνα λιμάνι σωτηρίας

Γέροντος Εφραίμ, Προηγουμένου Ι. Μονής Φιλοθέου

 

Η σημερινή ομιλία μας θα έχει σαν θέμα το Άγιον Όρος. Το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος ξεχωριστός. Είναι ένας προορισμένος τόπος, όπου μονάζουν, είναι αφιερωμένοι άνθρωποι του Θεού. 

Άνθρωποι που θέλησαν να δουλεύσουν για την αγάπη του Θεού, να τον λατρέψουν με όλες τις δυνάμεις τους, με σκοπό να αγιάσουν τους εαυτούς των και συγχρόνως να βοηθήσουν τον κόσμο με τις προσευχές τους και με το καλό τους παράδειγμα. Το να γίνει κανείς μοναχός, δεν είναι τόσο εύκολο. Πρωτίστως είναι κλήσις Θεού. Η κλήσις Θεού δεν είναι και υποχρεωτική. Τον τόπο αυτό, το Άγιον Όρος, τον έχει διαλέξει η Παναγία μας. Μάλλον της εδόθη κλήρος, όταν οι Απόστολοι έβαλαν κλήρους σε ποιον τόπο ο καθένας θα κηρύξει το Χριστό. Της Παναγίας μας ο κλήρος έπεσε το Όρος του Άθωνος. Το Όρος αυτό, κατά την Αγιορειτική παράδοση, το επισκέφθηκε η Παναγία, όταν ήταν κατοικούμενο από ειδωλολάτρες. Όταν οι ειδωλολάτρες αντίκρυσαν την Παναγία Μητέρα, εθαύμασαν για την καλλονή της και είπαν ότι μόνο μια θεά θα μπορούσε να έχει τέτοια ομορφιά. Η Παναγία μας το ευλόγησε το Όρος αυτό και, σαν δικό της περιβόλι, το γέμισε από αφιερωμένους ανθρώπους, ζώντας εν παρθενία και αγνότητι.

Κάποτε εἶχα δεῖ καί ἕνα ὄνειρο, σάν ὁπτασία ἦταν. Βρέθηκα σ’ ἕνα περιβόλι, ὅπως εἶναι τό ἀμπέλι ἀπέναντι. Ἦταν ἕνα πολύ ὡραῖο μέρος, ὅλο καταπράσινο. Ἦταν ἐκεῖ καί μιά μαυροφόρα γυναίκα μαζί μέ ἕνα παιδάκι τριῶν ἑτῶν. ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.

Θυμάμαι μιά φορά, όταν ήθελα νά ακολουθήσω τή μοναχική πολιτεία, συνάντησα μιά Γερόντισσα, Ακακία την έλεγαν, καί μου είπε πώς η μοναχική πολιτεία είναι σαν ένα βουνό καί άμα την καταλάβη κανείς είναι σαν ένα αυγό. Θυμάμαι καί τό δενδράκι πού στάθηκα γιά δέκα λεπτά καί αναρωτήθηκα, «πώς θά γίνη τό βουνό αυγό;». Καί μετά είπα: «Τί, είναι αδύνατο στον Θεό νά γίνη τό βουνό αύγό;». Τότε αποφάσισα ν’ ακολουθήσω τη ζωή αυτή.

Κάποτε είχα δει καί ένα όνειρο, σάν οπτασία ήταν. Βρέθηκα σ’ ένα περιβόλι, όπως είναι τό αμπέλι απέναντι. Ηταν ένα πολύ ωραίο μέρος, όλο καταπράσινο. Ηταν εκεί καί μιά μαυροφόρα γυναίκα μαζί μέ ένα παιδάκι τριών ετών. Άφησε τό παιδάκι καί έτρεχε μέσα στή χλόη, από βουναλάκι σέ βουναλάκι. Γιά μιά στιγμή μέ φωνάζει καί μου λέει: «Μαρία, έλα κοντά μου». Πήγα κοντά της καί μου ξαναλέει:

Η ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΗ ΛΟΥΒΑΡΗ ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΦΑΡΜΑΚΟΛΥΤΡΙΑΣ ΑΙΓΙΝΗΣ. "Παραμονή τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου 8-11-93 πῆγε στήν Μονή μία κυρία πού ἔμενε κάποια τετράγωνα πιό κάτω ἀπό τό μοναστήρι. Εἶπε ὅτι τήν ὥρα πού ἔκανε τό ἀπόδειπνο ἔβλεπε πάνω ἀπό τό Μοναστήρι τρεῖς μεγάλους φωτεινούς σταυρούς. "

Η ΜΟΝΑΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΗ ΛΟΥΒΑΡΗ ΗΓΟΥΜΕΝΗ.

Η κατά κόσμον Μαρία όταν ήταν δέκα οκτώ ετών προβληματίσθηκε για την πορεία που θα ακολουθούσε. Η μητέρα της και η γιαγιά της, Μικρασιάτισσες μέ ευσέβεια, λάτρευαν τον Θεό όπως είχαν διδαχθεί από τους άγιους Πατέρες της πατρίδας τους, πού την άφησαν ξεριζωμένες, χωρίς να φέρουν τίποτα από τά τόσα αγαθά που είχαν. Ήρθαν πρόσφυγες, μέ μόνο εφόδιο μέ την πίστη...

Η Μαρία είχε μια καθαρότητα στις σκέψεις, μία ακεραιότητα στον χαρακτήρα, μία τελειότητα σε ό,τι έφτιαχνε, πού τά διατήρησε ως τό τέλος της ζωής της.

Μια φορά στην προσευχή της, τότε που ήταν δέκα οκτώ ετών, κοιτούσε την εικόνα του Χριστού, την έβλεπε ερευνητικά, ευλαβικά και άκουσε στα βάθη της ψυχής της μία φωνή ουράνια, ανεξήγητη να λέει το όνομά της «Μαρία». Μόνο η ίδια πού έζησε αυτό τό μυστικό κάλεσμα, μπορούσε να καταλάβει και να εξηγήσει τί συνέβη. Αυτό ήταν! Καμία αμφισβήτηση, καμία αμφιβολία, καμία μετακίνηση, στις σκέψεις και στα αισθήματα της για την απόφασή της...

Από την Νίκαια πήγαινε στον Γέροντα Ιερώνυμο, στο μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα με τά πόδια για τις αγρυπνίες, παρ' όλο πού εργαζόταν και ήταν όρθια όλη την ήμερα.Έγινε μεγαλόσχημη μοναχή στην Μονή Αγίου Δημητρίου στο Ζάλογγο και ονομάστηκε «Χριστοδούλη ».Γνώριζε εκεί τον Μητροπολίτη. Έπρεπε να συνεχίσει να εργάζεται.

Φορούσε μαύρο μαντήλι δετό και από μέσα είχε κεντημένο το «Ιησούς Χριστός Νικά». Ήταν λιγομίλητη. Ούτε συζητήσεις, ούτε κουβέντες.

ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ. ΠΟΡΤΑΡΙΑ ΒΟΛΟΥ "Ὅταν τελείωσαν οἱ 40 λειτουργίες, οἱ γονεῖς της ἐμφανίστηκαν καί στήν ἴδια καί στόν πνευματικό της καί τούς εὐχαρίστησαν γιά ὅ,τι ἔκαναν γιά τήν ἀνάπαυσή τους. Ἀπό τότε καί ὡς τά τέλη της δέν ἔπαυσε νά μιλᾶ στούς ἀνθρώπους γιά τό ὄφελος ἀπό τά Ἱερά Σαρανταλείτουργα. "

Η ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ. ΗΓΟΥΜΕΝΗ.

Η  Μαρία Βασσοπούλου γεννήθηκε το 1921 στο χωριό Χατζηλέρι της Δυτικής Μικράς Ασίας πού υπαγόταν στην Ιερά Μητρόπολη Εφέσου. Ο πατέρας της Φώτιος γεννήθηκε στις Μηλιές του Πηλίου και η μητέρα της Αναστασία Κεχαγιά γεννήθηκε στην Καρδίτσα. Ο Φώτιος ήταν έμπορος και η Αναστασία δασκάλα του κεντήματος. Μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν στο Χατζηλέρι της Μικράς Ασίας αναζητώντας μια καλύτερη επαγγελματική τύχη. Και οι δύο ήταν άνθρωποι ήρεμοι και πράοι, ευσεβείς, καλόγνωμοι και πολύ ελεήμονες. Ο πατέρας της λέγεται ότι άφηνε κρυφά κατά την διάρκεια της νύκτας καλάθια μέ τρόφιμα στις πόρτες πτωχών οικογενειών, ενώ για την μητέρα της λέγεται ότι ζούσε μέ προσευχή και μελέτη ως μοναχή στον κόσμο. 

Το σπιτικό τους στολίσθηκε μέ την γέννηση τεσσάρων παιδιών, του Νικηφόρου και της Γεωργίας (πού κοιμήθηκαν μικρά), της Μαρίας (Γερόντισσα) και του Γεωργίου. Μέ τά γεγονότα του 1922, την Μικρασιατική καταστροφή και τον ξεριζωμό, η οικογένεια Βασσοπούλου πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την ελεύθερη Μητέρα Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό της Νέας Ιωνίας Βόλου. Εκεί η μικρή Μαρία φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο, όπου τελείωσε τις τρεις μόνο τάξεις του, επειδή οι περιστάσεις της εποχής ήταν δύσκολες. Στα επτά της χρόνια δέχθηκε αποκάλυψη της θείας Χάριτος.

Ἁγία μου, κράτησέ με στούς Ἁγίους Τόπους!

π.Ιγνάτιος Καζάκος

Ηλθα στην Αγία Γη ως ταπεινός προσκυνητής, λαικός, δάσκαλος αγγλικών, τον Αύγουστο του 1994. Θεικά, "μαγεύτηκα" από όλα τα Πανάγια μέρη του Κυρίου μας.
Δεν ήθελα να φύγω, αλλά η παρέα, που είχαμε έλθει μαζί, με πίεζαν να επιστρέψουμε στην Ελλάδα σε μερικές ημέρες.
 Ηταν η τρίτη μέρα που ήμασταν στους Αγίους Τόπους. Βρισκόμασταν στην Ιεριχώ,στην Ερημο του Ιορδάνου, στη Μονή του Αββά Γερασίμου του Ιορδανίτου. Εμεινα εντελώς μόνος μέσα στον κεντρικό ναό του μοναστηριού.
Με τράβηξε, μου άρεσε πολύ, μιά παλιά τοιχογραφία-αγιογραφία που απεικονίζει τον Οσιο Ζωσιμά και την Οσία Μαρία την Αιγυπτία. Πήγα κοντά της...,στην αγία,την ακούμπησα με το χέρι μου, και της λέω:

«Τόν τόπον φυλάσσω»:Τό μυστήριο τοῦ μοναχισμοῦ καί ὁ κόσμος

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι μυστήριο. Καὶ ὡς μυστήριο εἶναι ἀκατάληπτος. Ὅποια περιγραφή, ἀνάλυση καὶ σχολιασμός, ἐγγίζουν περισσότερο τὶς ἐξωτερικὲς πτυχές του καὶ ὄχι τὴν κρυμμένη οὐσία του.

Ὁ μοναχισμὸς παραμένει στὸν πυρῆνα του ὁ ἴδιος ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἰησοῦ, «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἔξεις θησαυρῷ ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 19,21), ὁ ἄνθρωπος ἀποτάσσεται τὴν ὀργανωμένη κοινωνία γιὰ νὰ μεταφυτευθεῖ σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο, ὅπου οἱ συνθῆκες βοηθοῦν στὴν ἐπιδίωξη τῆς εὐαγγελικῆς τελειότητας.

Ὄχι μόνο ὁ μοναχισμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ κόσμος παραμένει ὁ ἴδιος. Ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη εἶναι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου: πάθη, χαρές, ἀγωνίες, καημοί, πόθοι, μάχη τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι. Καθὼς λέει ὁ ἅγιος Μακάριος, ὁ φαινόμενος αὐτὸς κόσμος καὶ οἱ παροχές του, ὅσο περισσότερο φαίνεται ὅτι θάλπουν τὸ σῶμα, τόσο τὰ πάθη παροξύνουν καὶ αὐξάνουν τὴν κάκωσή τῆς ψυχῆς.

“Τόν τόπον φυλάσσω”: Τό μυστήριο τοῦ μοναχισμοῦ καί ὁ κόσμος

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι μυστήριο. Καὶ ὡς μυστήριο εἶναι ἀκατάληπτος. Ὅποια περιγραφή, ἀνάλυση καὶ σχολιασμός, ἐγγίζουν περισσότερο τὶς ἐξωτερικὲς πτυχές του καὶ ὄχι τὴν κρυμμένη οὐσία του.

Ὁ μοναχισμὸς παραμένει στὸν πυρῆνα του ὁ ἴδιος ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἰησοῦ, «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἔξεις θησαυρῷ ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 19,21), ὁ ἄνθρωπος ἀποτάσσεται τὴν ὀργανωμένη κοινωνία γιὰ νὰ μεταφυτευθεῖ σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο, ὅπου οἱ συνθῆκες βοηθοῦν στὴν ἐπιδίωξη τῆς εὐαγγελικῆς τελειότητας.

Ὄχι μόνο ὁ μοναχισμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ κόσμος παραμένει ὁ ἴδιος. Ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη εἶναι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου: πάθη, χαρές, ἀγωνίες, καημοί, πόθοι, μάχη τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι. Καθὼς λέει ὁ ἅγιος Μακάριος, ὁ φαινόμενος αὐτὸς κόσμος καὶ οἱ παροχές του, ὅσο περισσότερο φαίνεται ὅτι θάλπουν τὸ σῶμα, τόσο τὰ πάθη παροξύνουν καὶ αὐξάνουν τὴν κάκωσή τῆς ψυχῆς. Ἡ μοναστικὴ φιλοσοφία ἀποτελεῖ ἀντίβαρο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ μοναχισμοῦ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος, ἂν καὶ βέβαια ὄχι πάντα δεκτὸς ἀπὸ τὸν κόσμο.

Κλίση καί Κλήση στόν Γάμο ἤ στήν Ἀγαμία

https://www.youtube.com/watch?v=VapPmpwEZ4Q

Ὅταν ἤμουν στό μοναστήρι τοῦ ἁγίου Σάββα Κρίπετσκι...

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΜΨΩΝ

ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΚΝΑ

 

4. Όταν ήμουν στο μοναστήρι του αγίου Σάββα Κρίπετσκι...

Πολύ πιο παλιά είχα δοκιμάσει μια εκπληκτική έλλαμψι θείας χαράς! Ξέρετε γιατί; «Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα, εν ουρανό και επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος, Χριστός ο Θεός». Ήταν η πρώτη προσευχή πού έμαθα. Την διάβαζα εκατό φορές την ήμερα! Ούτε το «Πάτερ ημών», ούτε το «Άγιος ο Θεός», αλλά το «Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα».

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ό εν παντί καιρώ και πάση ώρα,

εν ούρανώ και επί γης,

προσκυνούμενος και δοξαζόμενος Χριστός ό Θεός

ό μακρόθυμος, ό πολυέλεος, ό πολυεύσπλαχνος

ό τους δικαιους αγαπών ''

και τους αμαρτωλούς ελεών ό πάντας καλών προς σωτηρίαν

δια της επαγγελίας των μελλόντων αγαθών.

Ἕκαστος ἐν ᾧ ἐκλήθη

 

ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΜΨΩΝ

ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΤΕΚΝΑ

 

6. Έκαστος, εν ω εκλήθη

1. Θυμάμαι, είχα βρεθεί πολλές φορές σε δύσκολη θέση. Μα δεν ήμουν ποτέ μόνος. Γιατί πάντοτε με συνόδευε η δύναμη της πίστεως. Και όλα εκείνα, που επήρα από τους πατέρες μου, τους πνευματικούς μου οδηγούς.

Και κυρίως η προσευχή.
Ήμουν συνεχώς μοναχός μου. Ολομόναχος.

Είχα έτσι (ας έχη γι' αυτό δόξα ο Κύριος!) την μεγάλη ευκαιρία, να ρίξω μια ματιά βαθιά στον εαυτό μου. Σε μια τέτοια κατάσταση δεν ελπίζεις σε κανένα και σε τίποτε! Μόνο στην καλοσύνη του Κυρίου: «και οίς επίστασαι κρίμασι»!

Και μερικές φορές συμβαίνει!... Συνέβη σε μένα!... Σε σας συμβαίνει κάτι διαφορετικό.

Ο Θεός σας έδωκε πνευματικό πατέρα. Σε σας η ευκαιρία είναι εντελώς διαφορετική. Εγώ τον Θεό τον ευρήκα με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

2. Προσπαθήσατε να το φανταστείτε:

Πῶς μπήκαμε στό μοναστήρι

Πραγματικά, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 δε φεύγαμε απλώς για το μοναστήρι- το «σκάγαμε» για εκεί. Πιστεύω ότι μας θεωρούσαν λιγάκι τρελούς. Και ενίοτε όχι απλώς λιγάκι. Από πίσω μας έρχονταν δύστυχοι γονείς, απαρηγόρητες αρραβωνιαστικές, εξοργισμένοι καθηγητές του πανεπιστημίου, στο οποίο σπουδάζαμε. Ξοπίσω από ένα μοναχό (το είχε κι αυτός σκάσει, μόλις είχε βγει στη σύνταξη, αφού είχε ενηλικιωθεί και το τελευταίο του παιδί) έφτασαν γιοι και κόρες. Προειδοποιούσαν με ξεφωνητά που ακούγονταν σε όλο το μοναστήρι, ότι ήρθαν να αρπάξουν τον πατερούλη και να τον πάνε σπίτι. Τον κρύβαμε πίσω από τεράστια καλάθια στην παλιά αποθήκη με τις καρότσες. Τα παιδιά του διαβεβαίωναν ότι ο πατέρας τους, άξιος  μεταλλωρύχος, είχε χάσει το μυαλό του. Αυτός απλώς για 30 χρόνια, μέρα-νύχτα , ονειρευόταν πότε θα μπορέσει να αρχίσει να ασκείται στο μοναστήρι.

Τον καταλαβαίναμε πάρα πολύ καλά. Διότι κι εμείς οι ίδιοι είχαμε σπεύσει από ένα δίχως νόημα κόσμο να βρούμε τον Θεό που παρουσιάστηκε αίφνης μπροστά μας, σαν τα αγόρια σχεδόν, που το σκάνε ως ναύτες στα καράβια , δραπετεύοντας για ρότα μακρινή. Μόνο που η κλήση του Θεού ήταν ασύγκριτα πιο δυνατή. Δεν μπορούσαμε να την υπερνικήσουμε.