Πνευματική ζωή μέσα στόν ὑλικό κόσμο (Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος)

Τὸ νὰ κρατηθεῖς μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο εἶναι, βέβαια, ἀδύνατο. Ἀρνήσου, ὅμως, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ μπεῖς στὸν κυκεώνα τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Καὶ ὅταν, παρὰ τὴ θέλησή σου, σὲ κάποια περίπτωση ἀναγκαστεῖς νὰ μπεῖς, φέρσου σὰν νὰ μὴ βρίσκεσαι ἐκεῖ: Βλέπε δίχως νὰ βλέπεις καὶ ἄκου δίχως ν’ ἀκοῦς. Τὰ μάτια σου, δηλαδή, ἂς ἀδιαφοροῦν γιὰ ὅ,τι βλέπουν, καὶ τ’ αὐτιά σου ἂς μὴ δίνουν σημασία σ’ ὅ,τι ἀκοῦνε. Φαινομενικὰ, νὰ συμπεριφέρεσαι ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι. Νὰ εἶσαι τίμια καὶ εἰλικρινής. Φύλαξε, ὅμως, τὴν καρδιά σου ἀπὸ συμπάθειες καὶ θέλγητρα. Προσοχὴ προπάντων σὲ τοῦτο: Φύλαξε τὴν καρδιά σου! Ἔτσι θὰ βρίσκεσαι στὸν κόσμο μόνο σωματικά, ὄχι καὶ ψυχικά, ἐκπληρώνοντας τὴν ἀποστολικὴ παραγγελία: «…καὶ ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐγκόσμια, ἂς ζοῦν σὰν νὰ μὴν ἀσχολοῦνται καθόλου μ’ αὐτά» (Α’ Κορ. 7:31). Θὰ βρίσκεσαι, δηλαδή, σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν κόσμο καί, ὅποτε εἶναι ἀνάγκη, θὰ συμμετέχεις σὲ ἐκδηλώσεις τῆς κοσμικῆς ζωῆς. Ἐφόσον, ὅμως, κρατᾶς τὴν καρδιά σου σὲ ἀπόσταση, δὲν θὰ κάνεις κακὴ χρήση αὐτῆς τῆς ζωῆς. Μ’ ἄλλα λόγια, δὲν θὰ συμμετέχεις στὴν κοσμικὴ ζωὴ ἐπειδὴ τὸ ἐπιθυμεῖς, ἀλλὰ μόνο ἐπειδὴ θὰ σὲ ὑποχρεώνουν κάποιες ἀναπόφευκτες περιστάσεις.

Μοῦ ἔγραψες ὅτι οἱ οἰκιακὲς ἀσχολίες ἀποσποῦν τὴ σκέψη σου ἀπὸ τὸν Θεό… Ὑπάρχει κάποια μέθοδος, μὲ τὴν ὁποία μποροῦμε ὄχι μόνο νὰ ἀποτρέψουμε τὴ μαγνήτιση τοῦ νοῦ ἀπὸ τὰ αἰσθητὰ ἀντικείμενα, ἀλλὰ καὶ νὰ κατορθώσουμε τὴν ἀναγωγὴ του μέσω αὐτῶν τῶν ἀντικειμένων, στὸν Θεό… Καθετὶ τὸ ὑλικὸ θὰ ἀποκαλύπτει στὸν νοῦ σου μία πνευματικὴ ἀλήθεια. Νὰ μερικὰ παραδείγματα:

Ὁ κόσμος εἶναι σέ κατάσταση λήθαργου, ἁμαρτωλοῦ ὕπνου.

Ο κόσμος είναι σε κατάσταση λήθαργου, αμαρτωλού ύπνου. Ο Θεός τον ξυπνά με πολέμους, επιδημίες, πυρκαγιές, καταιγίδες, σεισμούς, πλημμύρες, αποτυχίες των καλλιεργειών... Αλίμονο! Δεν ακούει τη φωνή του Θεού!

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ

https://youtu.be/dMb5f5LZMmQ

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ 11-9-2021

Μεγάλο «θηρίο» εἶναι ὁ κόσμος!

Για να προοδεύσει κάποιος χριστιανικά, πρέπει να πάει αντίθετα με το ρεύμα του κόσμου, γιατί ο κόσμος έχει τόσα κακά, που δυσκολεύει τον άνθρωπο να πάει στον Χριστό. Ο κόσμος όπως σκέφτεται, όπως υποδεικνύει, είναι εναντίον του Θεού και της ψυχής μας!!

Συγγενείς που βλάπτουν την ψυχή μας, είναι καλύτερα να αποκόψουμε τις σχέσεις μαζί τους.

11. «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον μηδέ τά ἐν τῷ κόσμῳ», Α΄ Ἰωαν. 2, 14-16, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου καί Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς

11. «Μή ἀγαπᾶτε τόν κόσμον μηδέ τά ἐν τῷ κόσμῳ», Α΄ Ἰωαν. 2, 14-16, Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου καί Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη, 4-11-2018, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Πατρικαί Νουθεσίαι Γέροντος Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου - «Κόσμος, Οἰκεῖοι» [Ἐπιστολή 1η - 7η]

 1η Επιστολή 

 

Άγγελος Θεού, παιδί μου, να σε παρακολουθή και να σου δείχνη τον δρόμον του Θεού και της σωτηρίας σου. Αμήν, γένοιτο. Εύχομαι ο Θεός να σου δίδη την υγεία της ψυχής σου, διότι αύτη είναι χάρισμα

υιοθεσίας, που το λαμβάνουν εκείναι αι ψυχαί, όπου ολοκληρωτικώς έχουν δοθή εις την λατρείαν και αγάπην του Θεού. Ο κόσμος την νεότητα την έλκει μαγνητοειδώς. Πολλήν δύναμιν έχουν τα του κόσμου εις την νεοφώτιστον ψυχήν, που τώρα ήρχισε να βλέπη τον

προσανατολισμόν της και τον σκοπόν της ζωής και το καθήκον που την καλεί. «Η (αγάπη) φιλία του κόσμου, έχθρα του Θεού εστιν. Ος αν ουν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακ. 4,4). Ο Θεός τας απολαύσεις τας έχει αποταμιεύσει εις την αιωνιότητα, καθ’ ότι και Αυτός και η ψυχή μας είναι αιώνιος. Δεν έχουν ουδεμίαν σύγκρισιν αι ηδοναί του κόσμου με τας αγίας και αγνάς ηδονάς του Θεού. Αι ηδοναί του κόσμου αποκτώνται με κόπους και έξοδα και μετά την ολιγόστιγμον απόλαυσιν ακολουθούν ποικίλαι συνέπειαι, οπότε καταχρηστικώς λέγονται ηδοναί. Αι του Θεού όμως δεν έχουν τοιαύτας συνεπείας, διότι αι πνευματικαί ηδοναί κάτω εις την γην είναι απαρχή δια μίαν αιώνιον σειράν απολαύσεων και ηδονών εις την βασιλείαν του Θεού. Ενώ αντιθέτως ο φθαρείς εις τας του κόσμου απολαύσεις, υποχρεώνεται να υποστή μίαν αιώνιον καταδίκην με τον αρχικόν υποκινητήν της διαφθοράς, τον διάβολον. Ο χρόνος της ζωής μας, παιδί μου, μας εδόθη ως χρήμα, δια να εμπορευθώμεν ο καθείς την σωτηρίαν του και αναλόγως του εμπορίου, που θα πραγματευθώμεν ή θα πλουτίσωμεν ή θα πτωχεύσωμεν. Εάν το χρήμα του χρόνου το εκμεταλλευθώμεν εις το εμπόριον της αυξήσεως του πνευματικού πλούτου, όντως εσόμεθα έμπειροι έμποροι και θα ακούσωμεν της μακαρίας φωνής: «Ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ!

Ἐγωισμός-Ἡ ζωή τοῦ κόσμου

Ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του και φροντίζει για το συμφέρον του

Όσο για τις άλλες πλευρές της κοσμικής ζωής που ανέφερες, θα έλεγα πως είναι αναπόφευκτες. Πώς να το κάνουμε; Αυτή είναι η ζωή του μεταπτωτικού ανθρώπου, που χαρακτηρίζεται πρωταρχικά από την υπερηφάνεια, τον εγωισμό. Ο κύριος στόχος και η βασική επιδίωξη του ανθρώπου είναι η ικανοποίηση του εγωισμού του, ενώ όλοι οι άλλοι και όλα τ’ άλλα αποτελούν όργανα και μέσα για την επίτευξη αυτού του στόχου. Έτσι ο καθένας προσπαθεί, έμμεσα ή άμεσα, να επιβάλει τις επιθυμίες του στους άλλους. Είναι αυτό που πολύ σωστά αποκάλεσες “τυραννία”. Δεν έχει σημασία το πόσο έντεχνα καμουφλάρουμε τις επιθυμίες μας, γεγονός είναι ότι πίσω τους στέκει πάντα ο εγωισμός, που πασχίζει να μας μπλέξει στα θελήματά του ή να μας χρησιμοποιήσει ως όργανά του.
Ο στόχος του είναι τούτος: Να μας εξαπατήσει, να μας παραπλανήσει. Και χρησιμοποιεί ένα απατηλό τέχνασμα: τη συγκάλυψη των σφαλμάτων, δηλαδή το κουκούλωμα τους, όπως θα λέγαμε, και όχι την επανόρθωσή τους. Γι’ αυτό ακριβώς, επειδή δεν διορθώνουμε αλλά κρύβουμε τον κακό εαυτό μας, δεν σταματάει ποτέ η ιδιοτελής χρησιμοποίηση του ανθρώπου από το συνάνθρωπό του. Και γι’ αυτό παρατηρείται αυτή η γενική ψυχρότητα, επειδή ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του, φροντίζει για το συμφέρον του και δεν μπορεί να χαρίζει ζεστασιά, τη ζεστασιά της αληθινής, της ανυπόκριτης, της ανυστερόβουλης αγάπης.

Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι θα συναντήσεις αρκετούς ευγενικούς ανθρώπους, ανθρώπους που καλοπιάνουν και κολακεύουν τους άλλους, αγγίζοντας τις καρδιές τους βαθιά και άμεσα. Πρόκειται για το τελευταίο υπόλειμμα ενός αισθήματος με το οποίο προικίστηκε ο άνθρωπος, του αισθήματος της συγγένειας και της ομοιότητας με τους συνανθρώπους του. Κι αυτό ακόμα, όμως, συχνά μπαίνει – αλίμονο! – στην υπηρεσία του εγωισμού, που το χρησιμοποιεί ως το πιο πρόσφορο και αποτελεσματικό μέσο πραγματοποιήσεως των επιδιώξεων του. Ξέρω έναν τέτοιον άνθρωπο. Καλύτερα να είναι κανείς απροκάλυπτα εγωιστής, παρά γλοιώδης κόλακας σαν κι αυτόν.

Ναυπάκτου Ἱερόθεος: Ἀναχωρητές καί κόσμος

Ἀναχωρητές καί κόσμος

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

Συνέντευξη πού δόθηκε στήν Raluca Tanaseanu καί δημοσιεύθηκε στά ρουμανικά σέ βιβλίο γιά τόν Ρουμάνο Ἀναχωρητή Πρόκλο 

1. Ἐρώτηση:Σεβασμιώτατε, ἔχετε φροντίσει ἤδη ἀπό τά νεανικά Σας χρόνια νά γνωρίζετε ἀναχωρητές, νά πάρετε ἀπό αὐτούς ἐποικοδομητικό λόγο. Τί σᾶς προσέλκυσε στήν ζωή τῶν ἀναχωρητῶν;

Ἀπάντηση: Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι δέν φρόντισα ἐγώ, ἀλλά φρόντισε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

Κατ’ ἀρχάς, γεννήθηκα μέσα σέ μιά οἰκογένεια πού οἱ γονεῖς μας ζοῦσαν ἀσκητικά. Ὁ πατέρας μου ἤθελε νά γίνη μοναχός στό Ἅγιον Ὄρος, ἀλλά ἀπό ὑπακοή στόν πνευματικό του νυμφεύθηκε μιά εὐλαβέσταστη γυναίκα, τήν μητέρα μου. Ἔτσι, εἶχε σέ ὅλη τήν ζωή του τόν πόθο τοῦ μοναχοῦ καί διάβαζε ἀσκητικά βιβλία. Μεγάλωσα κι ἐγώ διαβάζοντας τήν Κλίμακα τοῦ Ἰωάννου, πού εἶχε ὁ πατέρας μου.

Ἔπειτα, ἀπό μικρός γνώρισα μερικούς κοσμοκαλόγηρους, πού ἀγαποῦσαν πολύ τόν Χριστό μέ ἔργα καί πράξεις. Ἰδιαίτερα ἕναν φίλο τοῦ πατέρα μου, πού ἦταν ἀφιερωμένος στόν Θεό καί ζοῦσε ὡς μοναχός, ἄν καί λαϊκός, εἶχε ξυλουργεῖο καί ὅσα εἰσέπραττε τά ἔδινε ἐλεημοσύνη καί ὁ ἴδιος ζοῦσε μέ προσευχή.

Ἀργότερα, ὡς φοιτητής ἐπισκεπτόμουν τό Ἅγιον Ὄρος, καί μάλιστα τούς ἐρημίτες καί τούς ἀναχωρητές. Μέ προσήλκυσε ἡ τέλεια προσφορά στόν Θεό. Πολύ μέ συγκινεῖ αὐτή ἡ ὁλοκληρωτική ἀφιέρωση στόν Θεό. Ἔβλεπα σέ σκίτσα καί φωτογραφίες ἐρημίτες μοναχούς καί αἰσθανόμουν βαθύτατη συγκίνηση. Ἔβλεπα στήν ζωή τους τόν Ἀδάμ πρό τῆς πτώσεως, τούς Προφῆτες, ὅπως τόν Προφήτη Ἠλία καί τήν ζωή τῶν δικαίων στόν Παράδεισο.

Οἱ ἐρημίτες-ἀναχωρητές αἰσθάνθηκαν σέ ἕναν μικρό ἤ μεγάλο βαθμό τήν ματαιότητα τῶν προσκαίρων, τήν ὡραιότητα τῶν ἄνω καί αἰωνίων, τήν ἔμπνευσή τους, καί κυρίως τήν αἴσθηση ὅτι δέν πρέπει «νά παίζουμε μέ τήν αἰωνιότητα». Τούς ἥλκυε ἡ «μέλλουσα πόλις» καί ὄχι «ἡ μένουσα πόλις» (Ἑβρ. ιγ΄, 14).

Αὐτό μέ ἐντυπωσίαζε πολύ.

2. Ἐρώτηση:Ἔχετε ἐπισκεφθῆ πολλούς Γέροντες. Ποιό ἦταν τό ὄφελος πού ἀποκομίζατε ἀπό τήν συνάντηση μαζί τους;

Ὁ πνευματικός ἀγῶνας μέσα στόν σύγχρονο κόσμο, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ πνευματικός ἀγῶνας μέσα στόν σύγχρονο κόσμο, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης, Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 18-12-2017 (Ὁμιλία σέ προσκυνητές) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://www.HristosPanagia.gr, Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube: http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Γιατί ἐσύ ν’ ἀποτελεῖς ἐξαίρεση;

Σε τούτο το κεφάλαιο απαντώ σ’ εκείνους, που επιχειρούν ν’ αποσπάσουν τους νέους από το δρόμο του Θεού και να τους τραβήξουν με το μέρος του «κόσμου», προβάλλοντας το επιχείρημα: «Αυτά τα κάνει όλος ο κόσμος. Γιατί εσύ ν’ αποτελείς εξαίρεση;». Εξαίρεση γι’ αυτούς είναι βέβαια η ζωή του μέτρου, η καθαρή, η ολόφωτη και πασίχαρη ζωή της αρετής.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να πω πως όλοι αυτοί βρίσκονται στην πλάνη. Στέκονται μονάχα στην επιφάνεια γι’ αυτό και κρίνουν επιπόλαια. Επειδή το κακό κι η αμαρτία, με τις ποικίλες μορφές τους, κραυγάζουν, κάνουν θόρυβο (είναι στη φύση του κακού να’ ναι κραυγαλέο και να δημιουργεί εντυπώσεις), όσοι προβάλλον το πιο πάνω επιχείρημα, νομίζουν πως στην κοινωνία υπάρχει μόνο το κακό και τίποτε άλλο. Πως όλοι οι άνθρωποι ακολουθούν το δρόμο του κακού. Αν όμως ερευνήσουμε προσεκτικότερα, θα δούμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Υπάρχει η αμαρτία, που θορυβεί προκλητικά και προβάλλει με αναίδεια, θρασύτητα και κυνισμό.

"Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί δέν εἴμαστε συντηρητικοί (ψυγεῖο) ἀλλά παραδοσιακοί.

Είπε γέρων:

"Εμείς οι Χριστιανοί δεν είμαστε συντηρητικοί (ψυγείο) αλλά παραδοσιακοί.
Ο κόσμος είναι συντηρητικός.

Ποιός πνευματικός νόμος καθυστερεῖ τήν καταστροφή τοῦ κόσμου;

"Ένας άγιος είναι φαινόμενο εξαιρετικά πολύτιμο για όλη την ανθρωπότητα. Οι  άγιοι μέσα από το γεγονός της ύπαρξής τους στον κόσμο, έστω και αφανούς στον κόσμο αλλά φανερής στον Θεό, φέρνουν στη γη πάνω σε όλη την ανθρωπότητα την ευλογία του Θεού.

Ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων και όταν εξασθενήσει η προσευχή τότε θα απολεσθεί.

Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι στην εποχή του η προσευχή τριών ανδρών συγκρατούσε τον κόσμο από την καταστροφή.

Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.

Κατά συνέπεια κάθε άγιος είναι φαινόμενο κοσμικού χαρακτήρα, η σπουδαιότητα του οποίου εξέρχεται από τα όρια της επίγειας Ιστορίας και εκτείνεται στον κόσμο της αιωνιότητας.

Οι άγιοι είναι το αλάτι της γης, η έννοια της ύπαρξης της, ο καρπός χάριν του οποίου η γη φυλάσσεται. 

Τά δίχτυα τοῦ κοσμοκράτορα

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίγνωφ

Κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, θά σᾶς ὁδηγήσω, ἀδελφοί, σ᾿ ἕνα πνευματικό θέαμα.

Κάποτε ὁ μεγάλος ὅσιος τοῦ Θεοῦ Ἀντώνιος, ὁ ἐρημίτης τῆς Αἰγύπτου, μέ θεία ἀποκάλυψη εἶδε τίς παγίδες τοῦ διαβόλου ἁπλωμένες σάν δίχτυα πάνω σ᾿ ὅλη τῆ γῆ, γιά τήν παγίδευση καί τήν ψυχική καταστροφή τῶν ἀνθρώπων. Στέναξε τότε μέ πόνο ὁ Ὅσιος καί ρώτησε τόν Κύριο: «Ποιός τάχα, Κύριε, θά μπορέσει νά ξεφύγει ἀπ᾿ αὐτά τά δίχτυα καί νά σωθεῖ;»¹.

Βυθίζομαι μέ τή σκέψη στήν παρατήρηση τῶν διχτυῶν τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἁπλωμένα ὄχι μόνο ἔξω ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἀλλά καί μέσα του. Τό ἕνα δίχτυ εἶναι σφιχτοδεμένο μέ τό ἄλλο. Κάποια δίχτυα εἶναι στημένα σέ σειρές. Ἄλλα ἀφήνουν μεγάλα ἀνοίγματα, αὐτά ὅμως ὁδηγοῦν σέ ἀναρίθμητες πτυχώσεις ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι ἀδύνατο νά ξεφύγει κανείς. Θρηνῶ πικρά, βλέποντας τά πολύπλοκα σατανικά δίχτυα! Αὐθόρμητα ρωτάω κι ἐγώ, ὅπως ὁ ἐρημίτης Ὅσιος: “Κύριε, ποιός μπορεῖ νά γλιτώσει ἀπ᾿ αὐτά;”.

Ἁπλωμένα δίχτυα εἶναι γιά τόν νοῦ μου τά διάφορα βιβλία πού μεταδίδουν δῆθεν τό φῶς τῆς γνώσεως, ἀλλά στήν πραγματικότητα βυθίζουν στό σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας.

Τί σημαίνει κόσμος;

Κάποιος αδελφός ρώτησε τον αββά Ησαϊα:
“Πώς πρέπει να ησυχάζει κανείς μέσα στο κελί; ”
Και αποκρίθηκε ο Γέροντας:
“Το να ησυχάζει κανείς στο κελί σημαίνει να εκθέτει συνεχώς τον εαυτό του ενώπιον του Θεού και να επιστρατεύει όλη του τη δύναμη για να αντιστέκεται σε κάθε λογισμό που σπέρνει ο εχθρός, γιατί αυτό σημαίνει αναχώρηση από τον κόσμο”.
Και είπε ο αδελφός:
“Τι σημαίνει κόσμος; ”

▪ “Κόσμος είναι -απάντησε ο Γέροντας- το να διασπάται κανείς σε πολλές και διάφορες υποθέσεις.

«Οἱ ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου»

Δημητρίου Παναγόπουλου

ἱεροκήρυκος

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει τρεῖς ἐχθρούς, πού μέ σειρά ἐπικινδυνότητας εἶναι: ἡ σάρκα του, ὁ κόσμος καί ὁ διάβολος.

Ὁ Ἅγιος Ἰλαρίων ἀναφέρει, ὅτι τό 95% τῶν κολασμένων, κολάζονται ἐξαιτίας τῆς σάρκας τους καί τοῦ ἐγωισμοῦ τους. Ἑπομένως ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του, εἶναι ἡ ἴδια ἡ σάρκα του.

Μεγάλο θηρίο εἶναι ὁ κόσμος! Εἶναι ὁ δεύτερος κατά σειρά ἐχθρός τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά προοδεύσει κάποιος χριστιανικά, πρέπει νά πάει ἀντίθετα μέ τό ρεῦμα τοῦ κόσμου, γιατί ὁ κόσμος ἔχει τόσα κακά, πού δυσκολεύει τόν ἄνθρωπο νά πάει στόν Χριστό.

Σάββας Ἡλιάδης, Μένεις «ἔξωθεν τοῦ κόσμου»; Ἀκολουθεῖς τό σωστό δρόμο!

ΜΕΝΕΙΣ «ΕΞΩΘΕΝ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»; ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

Ηλιάδης Σάββας, δάσκαλος

Όποιος  μένει έξω από τον κόσμο, όχι οπωσδήποτε τοπικώς, αλλά κυρίως τροπικώς, ακολουθεί το σωστό δρόμο.

Όποιος έχει μόνιμο πόθο και λαχτάρα την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, όποιος  επιμένει στην αλήθεια του Χριστού, όποιος μελετά και ακολουθεί τους αγίους, όποιος κάνει υπακοή στο Ευαγγέλιο του Χριστού, όποιος  μετανοιωμένος τρέχει με αγωνία στο πετραχήλι του παπά για τις αμαρτίες του και σέβεται εξίσου όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας, όποιος ενεργεί,  βάζοντας την πίστη πάνω από τη λογική, όποιος καταγγέλλει την παράβαση του Θείου Νόμου, όποιος είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει «τους χαμηλούς τόνους» (σημ. ο πλέον  ταιριαστός και προτιμώμενος τύπος ανθρώπου από το σημερινό κόσμο: «ο χαμηλών τόνων», λέγε «ψοφίμι»)

“Τόν τόπον φυλάσσω”: Τό μυστήριο τοῦ μοναχισμοῦ καί ὁ κόσμος

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι μυστήριο. Καὶ ὡς μυστήριο εἶναι ἀκατάληπτος. Ὅποια περιγραφή, ἀνάλυση καὶ σχολιασμός, ἐγγίζουν περισσότερο τὶς ἐξωτερικὲς πτυχές του καὶ ὄχι τὴν κρυμμένη οὐσία του.

Ὁ μοναχισμὸς παραμένει στὸν πυρῆνα του ὁ ἴδιος ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ Ἰησοῦ, «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἔξεις θησαυρῷ ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι» (Ματθ. 19,21), ὁ ἄνθρωπος ἀποτάσσεται τὴν ὀργανωμένη κοινωνία γιὰ νὰ μεταφυτευθεῖ σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο, ὅπου οἱ συνθῆκες βοηθοῦν στὴν ἐπιδίωξη τῆς εὐαγγελικῆς τελειότητας.

Ὄχι μόνο ὁ μοναχισμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ κόσμος παραμένει ὁ ἴδιος. Ἴδια καὶ ἀπαράλλακτη εἶναι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου: πάθη, χαρές, ἀγωνίες, καημοί, πόθοι, μάχη τοῦ φωτὸς μὲ τὸ σκοτάδι. Καθὼς λέει ὁ ἅγιος Μακάριος, ὁ φαινόμενος αὐτὸς κόσμος καὶ οἱ παροχές του, ὅσο περισσότερο φαίνεται ὅτι θάλπουν τὸ σῶμα, τόσο τὰ πάθη παροξύνουν καὶ αὐξάνουν τὴν κάκωσή τῆς ψυχῆς. Ἡ μοναστικὴ φιλοσοφία ἀποτελεῖ ἀντίβαρο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ μοναχισμοῦ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος, ἂν καὶ βέβαια ὄχι πάντα δεκτὸς ἀπὸ τὸν κόσμο.

Ἀναγκαῖος ὁ χωρισμός ἀπό τόν κόσμο

«Κανείς δέν μπορεῖ νά πλησιάσῃ στόν Θεό, παρά μόνον αὐτός, πού χωρίζεται ἀπό τόν κόσμο· χωρισμό ἀπό τόν κόσμο ἐννοῶ, ὄχι τήν ἀναχώρησι τοῦ σώματος, ἀλλά τήν ἀναχώρησι ἀπό τά πράγματα τοῦ κόσμου»¹. Αὐτά μᾶς διδάσκει ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διά τοῦ μεγάλου Ὁσίου Του Ἰσαάκ τοῦ Σύρου. Δέν μᾶς διδάσκει νά φύγουμε ἀπό τόν κόσμο καί νά γίνουμε μοναχοί ἤ ἀναχωρητές. Μᾶς προτρέπει ὅμως νά φύγουμε ἀπό τήν κοσμική νοοτροπία, ἀπό τήν ὑποδούλωσι στά πράγματα τοῦ κόσμου.

Μᾶς καλεῖ σέ μία εἰρηνική ἀλλά καί μεγαλειώδη ἀντίστασι στά τρία «Φ», στήν Φιληδονία, τήν Φιλαργυρία καί τήν Φιλοδοξία. Αὐτές εἶναι οἱ τρεῖς μεγάλες ἄρρωστες ἀγάπες, οἱ ὁποῖες κυβερνοῦν τόν κόσμο καί τούς ὑποτακτικούς του. Ὁ Κύριος διά τοῦ Ἁγίου Του μᾶς καλεῖ νά πολεμήσουμε, νά ἀρνηθοῦμε, καί νά ἀποβάλλουμε:

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος δ΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

 Ἄλλο κοινωνικός ἄνθρωπος καί ἄλλο κοσμικός.

 

Ἀπό μιά παρανόηση τῶν Κορινθίων, ὅταν τούς εἶχε πεῖ ὅτι δέν πρέπει νά μετέχουν θά λέγαμε στίς κοσμικές ἐκδηλώσεις, αὐτοί νόμισαν ὅτι θά ἔπρεπε νά φύγουν στά βουνά. Προσέξτε· ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός. Δέν μιλῶ γι᾿ αὐτόν τώρα. Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός, ἀπό τόν ὁποῖο λείπει τό κοινωνικό στοιχεῖο· λείπει μόνο τό κοσμικό στοιχεῖο. Ἐδῶ πρέπει νά κάνουμε σαφῆ διάκριση μεταξύ τοῦ κοινωνικοῦ καί τοῦ κοσμικοῦ στοιχείου. Κοινωνικό στοιχεῖο θά πεῖ τό «χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιώνων»¹. Εἶναι τό νά πάω σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο νά δῶ τούς ἀρρώστους· νά πάω στό σπίτι τοῦ πένθους, ὅπως λέει ὁ Ἐκκλησιαστής. «Εἶναι προτιμώτερο, λέει, νά πάει κανείς στό σπίτι τοῦ πένθους, παρά στό σπίτι τοῦ πότου, τῆς διασκεδάσεως.²» Αὐτό λέγεται κοινωνικό στοιχεῖο· ἄν πηγαίνω σέ χορούς καί διασκεδάσεις καί σέ κάθε κοσμική προβολή, αὐτό λέγεται κοσμικό στοιχεῖο.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος β΄

ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

«Οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τοῦτο ὡς μή καταχρώμενοι·

παράγει γάρ τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου.»

Α΄ Πρός Κορ. ζ΄ : 31

 

 Τί εἶναι κόσμος.

Ὅπως λέγει ὡραιότατα ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος, «κόσμος ἐστίν ὄνομα περιεκτικόν ἐπιπίπτον ἐπί τά εἰρημένα πάθη»¹. Τό λέει ἐξ ἄλλου καί ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης αὐτό· στόν ὁποῖο κόσμο λέει ὅτι ὑπάρχει ἡ ἐπιθυμία ἡ κακή, ἡ ἀλαζονεία τοῦ βίου καί λοιπά². Τί εἶναι λοιπόν κόσμος; Τό περιεκτικόν ὄνομα τῶν παθῶν. Δηλαδή ἄν ἔπρεπε νά ὀνομάσουμε ὅλα τά πάθη πού μαστίζουν τόν ἄνθρωπο μέ ἕνα ὄνομα, αὐτά θά τά λέγαμε: κόσμος· καί ἄν θά ἔπρεπε νά κάνουμε μία ἀνάλυση τῆς ἐννοίας κόσμος, θά ἀναφέραμε τά ἐπιμέρους ὀνόματα τῶν παθῶν.