Ἡ ἀπὸ μακροῦ ὁλομέτωπος ἐπίθεσις τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου.

«Νὰ κάμωμεν ὥστε νὰ περιπέσουν εἰς ἀνυποληψίαν αἱ θρησκεῖαι»[1]

(- Ἡ σκυταλορομία τοῦ Σατανᾶ…)

Ἡ δόλια αὐτὴ μεθόδευση ἐναντίον ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου ΚΑΙ τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ὁμοῦ, χρονολογεῖται ἀπὸ μακροῦ, ἀπὸ τὸ ἔτος 1776 καὶ δῶθε, ἔτος ποὺ ἱδρύθηκε ἡ Μυστικὴ Ὀργάνωση τῶν ILLUMINATI, τῶν «πεφωτισμένων» στὴ Γερμανία[2]. Ἱδρύθηκε ἀπὸ δύο μασόνους καὶ θεωρεῖται παρὰ τῶν «πατέρων» πάσης Μασονίας ὡς ἕνας ἐκ τῶν 38 τύπων αὐτῆς [3] παγκοσμίως.

Αἱ δόλιαι μεθοδεύσεις

Μὲ ποιοὺς ὅμως τρόπους καὶ μεθοδεύσεις θὰ περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία οἱ θρησκεῖες ὅλου τοῦ κόσμου;

1. Μὲ τὴ σήψη καὶ διαφθορὰ, στὴν ὁποία καταπίπτουν μερικοὶ ἐκ τῶν κατὰ καιροὺς ἡγετῶν τῶν θρησκειῶν, μηδὲ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου ἐξαιρουμένου, δίδοντες ἀφορμὲς γενικῶν κακολογιῶν ἐναντίον δικαίων καὶ ἀδίκων… Βοοῦν δὲ σχετικῶς οἱ ἐφημερίδες, ὅπως καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος στὴ δεύτερη σελίδα του, ἐπαρκῶς τεκμηριωμένα ἐκεῖ, διὰ παραπομπῶν εἰς τὰ κατὰ καιροὺς ἔντυπα, ξένα καὶ ἑλληνικά.

2. Ἡ μὲ μύριους τρόπους, ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ἀποδυνάμωση τοῦ ἄλλοτε κραταιοῦ παπισμοῦ.

3. Διά τοῦ συνεχοῦς κατακερματισμοῦ τῶν προτεσταντικῶν Ὁμάδων καὶ τῶν ἔξω ἀπὸ κάθε χριστιανικὴ Παράδοση καὶ λογικὴ ἐκκλησιαστικῶν κατὰ καιροὺς καινοτομιῶν καὶ ἀνοχῶν παρ’ αὐτῶν.

4. Ἡ μύηση ἡγετικῶν στελεχῶν στὴ Μασονία, ἰδίως στὸν προτεσταντικὸ κόσμο Εὐρώπης καὶ ΗΠΑ.

5. Ἡ προσέλκυση μερικῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν – κατὰ καιροὺς – στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐξυπηρετήσεως γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν μεγάλων Δυνάμεων.

6. Οἱ «ἀπροσεξίες» καὶ οἱ σκοπιμότητες κατὰ τὴν ἐκλογὴ θρησκευτικῶν τινων ἡγετῶν, καθὼς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ὁμοίων, μηδὲ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐξαιρουμένης.

Μήπως μᾶς συνέλαβον ἐντέλει εἰς ὕπνον βαρούχειον;

Εἰς ποῖον μέγαν Ἱερὸν Ναὸν τῆς Ἀττικῆς μνημονεύεται τιμητικῶς καὶ ἀνελλιπῶς παρὰ τῶν λειτουργῶν αὐτοῦ ὁ Μέγας Διδάσκαλος[1] τῆς Μασονίας;

Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση, ὅτι ἑνὸς κακοῦ δοθέντος μύρια ἕπονται. Ποῦ εἶναι ἐδῶ τὸ «κακό»; Εἶναι ὅτι ἡ τιμὴ καὶ ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπανοικοδόμηση ἑνὸς μεγάλου καὶ λαμπροῦ ἱεροῦ Ναοῦ κάπου εἰς τὸ κέντρον τῆς Ἀττικῆς δόθηκε πρὶν ἀπὸ χρόνια σ’ ἕνα, ἀξιόλογο κατὰ τὰ ἄλλα, πρόσωπο τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, τὸν Πρόεδρο δηλαδὴ ἑνὸς μεγάλου Συλλόγου…

…Ἀλλὰ – φεῦ! – ὁ Πρόεδρος ἐκείνου τοῦ Συλλόγου τῆς Ἀττικῆς ἦτο ΚΑΙ ὁ Μέγας Διδάσκαλος τῆς μεγάλης -μασονικῆς – ΣΤΟΑΣ τῆς Ἑλλάδος, ἦταν δηλαδὴ ὁ «Ἀρχηγὸς» τῆς Ἑλληνικῆς Μασονίας!

Ἡ σφραγίς τῆς Ἐκκλησίας εἰς χεῖρας αὐτοῦ..

Ὡς ἐκ τῆς θέσεώς του, τοῦ ὑπευθύνου τῆς ἀνοικοδομήσεως τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἔλαβε ὁ μεγαλομασόνος αὐτὸς καὶ τὴν σφραγίδα τῆς Ἐκκλησίας, θέτοντάς την εἰς ὅλα τὰ σχετικὰ ἔγγραφα, ὡς νὰ ἦτο Μητροπολίτης, θέτων συνάμα ἐκεῖ τὴν ὑπογραφή του!

Ὅταν λοιπὸν ὁλοκληρώθηκε ἡ οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὡς ἦτο ἑπόμενο, ἡ μεγάλη Τεκτονικὴ Στοὰ τῆς Ἑλλάδος ἄρχισε – διὰ τοῦ περιοδικοῦ της – νὰ καυχᾶται, ὅτι οἱ μασόνοι εἶναι τόσο καλοὶ χριστιανοὶ ποὺ ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση τοὺς ἀναθέτει τιμητικῶς νὰ κτίζουν τοὺς Ἱερούς της Ναούς! Ἄρα, «κακῶς» ἡ Ἐκκλησία τοὺς καταδικάζει[2] – πνευματικῶς – ἀφοῦ ἡ Διοίκηση αὐτῆς τοὺς ἀναθέτει ἐπισημότατα καὶ τιμητικῶς νὰ κτίζουν τὶς Ἐκκλησίες της!

Τὸ ὄνομα ἔτσι τοῦ μεγάλου διδασκάλου τοῦ τεκτονισμοῦ τῆς Ἑλλάδος βρίσκεται στὴν κορυφὴ τῶν ὀνομάτων τῶν κτιτόρων τοῦ ἱεροῦ μας Ναοῦ, κεχαραγμένον ἐπὶ μαρμαρίνης πλακὸς καὶ ἐντοιχισμένης ἐκεῖ. Ἡ τιμητικὴ ἔτσι μνημόνευση αὐτοῦ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς κλπ. τοῦ Ναοῦ γίνεται ἀνελλιπῶς καὶ μεγαλοφώνως – κατὰ τὰ καθιερωμένα…

Τὶς πταίει;

Τὰ ἀνήκουστα καὶ τὰ ἀπαράδεκτα Ἱεράρχαι, οἱ ὁποῖοι «παγιδεύονται» εἰς τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν Ἐκκλησίαν μας.

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Ποῖος Πατριάρχης μετέτρεψε τὸ πατριαρχικό του Γραφεῖο σὲ τεκτονικὴ Στοά, γιὰ νὰ γίνει ἐκεῖ μασόνος καὶ μάλιστα δύο φορὲς -γιὰ τὴν «προαγωγή» του στὸν τεκτονισμό;

-Ἦτο ὁ «πατὴρ τῶν πατέρων» καὶ «κριτὴς Οἰκουμένης*», δηλαδὴ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος Περόγλου!

Ἔγινε καὶ τοῦτο; Μάλιστα, ἔγινε, ὅπως πολλὲς φορὲς ἔγραψαν οἱ Μασόνοι στὰ περιοδικά τους.

– «Θυμιάζουμε» λοιπὸν καὶ τὸ πορτραῖτο τοῦ προσώπου ἐκείνου ἐν ταῖς πινακοθήκαις καὶ τὰ ἐπίσημα Γραφεῖα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Ἔτσι θὰ γίνεται… «Πολλούς» θυμιατίζουμε!

Ἰδοὺ ὀλίγα περὶ τοῦ προσώπου ἐκείνου:

Γεννήθηκε τὸ 1853 στὴν Κων/λη ἤ τὴν Τῆνο. Τὸ ὄνομά του ἦταν Γεώργιος Περόγλου. Μόλις τελείωσε τὶς σπουδές του ἔγινε μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Φώτιος. Τὸ ἔτος 1873 χειροτονήθηκε διάκονος, ἡ δὲ ἐκκλησιαστικὴ ἄνοδός του ἦτο ραγδαία, ὡς ἀκολούθως: Πρώτη του θέση ἦταν τοῦ Γραμματέα στὸ Ἁγιοταφικὸ μετόχι στὴν Κων/λη. Σὲ ἡλικία μόλις 21 ἐτῶν ἐκλήθη στὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τοῦ ἀνατέθηκε τὸ ἀξίωμα τοῦ Γραμματέα τοῦ Πατριαρχικοῦ Γραφείου. Σὲ ἡλικία 23 ἐτῶν διευθύνει αὐτὸς πλὲον ὅλη τὴ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῶν Πατριαρχείων…

Διατί προετοιμάζουν αἰσχρῶς τὴν Νεότητα οἱ πατέρες τοῦ Ἀνάποδου Κόσμου;

Ἔρχεται: Ὁ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ ἵππου καθήμενος!

Προηγεῖται: «Ἡ ἔλευση τοῦ Μεγάλου Ἐκπαιδευτοῦ»…

Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὴν Δευτέρα Του παρουσία. Αὐτὸν ἀναμένουμε.

Ὁ δεύτερος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ προηγηθεῖ. Αὐτὸν περιμένουν «οἱ ἄλλοι». Τὸν κάπηλο, τὸν ψευδόχριστο. Τὸν Ἀντίχριστο περιμένουν.

Γιὰ τὴν «ὑποδοχή» τοῦ ψευδόχριστου αὐτοῦ οἱ σχετικὲς «διαταγές» ἔχουν ἤδη γραπτῶς διατυπωθεῖ:

-Νὰ προετοιμασθῆ γιὰ τὴν ὑποδοχὴ αὐτοῦ, προπαντὸς ἡ νεότητα!

Καί:

-Νὰ προετοιμασθῆ γενικότερα ἡ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων!

Ποῖοι ἐπρογραμμάτισαν καὶ διετύπωσαν γραπτῶς τὰ παραπάνω; Τὰ προγραμμάτισαν καὶ τὰ ἔγραψαν στὰ ἔντυπά τους τὸ δίδυμο τῶν θεοσοφιστῶν καὶ μασόνων. Ἀπὸ κοντά δὲ καὶ οἱ παρεμφερεῖς, οἱ θυγατρικὲς αὐτῶν Ὀργανώσεις…

Ἡ προηγηθεῖσα διάβρωσις

Ἡ διάβρωση ὡστόσο τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, ἰδίως τῆς Δύσεως, καὶ ἡ καταφορὰ ἐναντίον τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κρατοῦν χρόνια…

Ἄς δοῦμε μαζὶ μερικὰ ἐξ αὐτῶν, ἔτσι ὅπως διατυπώνονται εἰς τὰ αὐθεντικὰ κείμενα τῶν ἐνεχομένων, τὰ μυστικὰ καὶ δυσεύρετα. Γράφουν:

Ὅταν μερικοὶ «αἰχμάλωτοι» τοῦ Σκοτεινοῦ Κόσμου Ἀρχιερεῖς «κτυποῦν».

Οἱ «Πατέρες» τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων εἰς νέαν θεολογικήν διερμήνευσιν τῶν Δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας μας;!

Ὅταν οἱ διὰ Συνοδικῶν Ἀποφάσεων καταδικασμένοι πνευματικῶς ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἐγκωμιάζουν, πόσο μεγάλο κακό, ἆραγε ἔχει κάνει στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ;

Γιὰ νὰ μὴ μακρυγοροῦμε πλαγιοδρομοῦντες, μπαίνουμε κατ’ εὐθεῖαν στὸ θέμα μας.

Σὲ παλαιότερο περιοδικὸ τοῦ θεοσοφικο/Τεκτονικοῦ κόσμου διαβάζουμε ἐκπληττόμενοι τὰ ἀκόλουθα, ἡ συνέχεια καὶ ἡ συνέπεια τῶν ὁποίων ταλανίζει καὶ θὰ ταλαιπωρεῖ ἐπὶ μακρὸν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.

Τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο τοῦ θεοσοφικο/μασονικοῦ περιοδικοῦ ἔχει τὸν τίτλο «Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ εἶναι ΕΙΣ ἐν τῷ κόσμῳ, μήνυμα κατὰ τῶν διαιρέσεων τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα».

Ἰδοὺ οὐσιαστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ πασχάλιο μήνυμα τοῦ «ἀλησμόνητου» ἐκείνου Ἱεράρχη. Ἀρχίζουμε ἀπὸ τήν, ἀγαλλομένῳ καλάμῳ, ἐγκωμιαστικὴν ἐκείνην εἰσαγωγὴ τοῦ μασόνο/θεοσοφικοῦ περιοδικοῦ. Διαβάζουμε:

«…Ἀφιερωμένον [τὸ παρατιθέμενο μήνυμα μὲ τὰ σχόλια τοῦ περιοδικοῦ] εἰς τὸν «ἕνα χριστιανισμὸν» καὶ ὄχι εἰς τὰς πολλὰς Ἐκκλησίας καὶ διαιρέσεις, μήνυμα ἀπήυθυνεν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τοῦ Πάσχα [τοῦ 1966]. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας χαιρετίζει μίαν Παγχριστιανικὴν Οἰκουμένην καὶ κηρύσσει μίαν νέαν ἑνωτικὴν ἀρχὴν δι’ ὅλας τὰς Ἐκκλησίας: τὸ δόγμα τῆς φιλαλληλίας καὶ τῆς ἀγάπης…».

Ἕνας Μητροπολίτης μὲ ὁμολογιακὸν θάρρος ἀνέκραξε: – «ΟΧΙ» μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Δυτικοὺς – «Ναί» μὲ τοὺς Ὁμοδόξους τοῦ Βορρᾶ, τῆς Ρωσίας!

Ἕνας Μητροπολίτης μὲ ὁμολογιακὸν θάρρος ἀνέκραξε: – «ΟΧΙ» μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Δυτικοὺς – «Ναί» μὲ τοὺς Ὁμοδόξους τοῦ Βορρᾶ, τῆς Ρωσίας!

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Γιὰ νὰ μὴ «τρομάξει» κανένας ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἐπισκόπους μας σπεύδουμε νὰ εἰποῦμε, ὅτι τὸ «ΟΧΙ» στοὺς αἱρετικοὺς δυτικοὺς καὶ τὸ «ΝΑΙ» μὲ τούς, ὁμόδοξους τοῦ Βορρᾶ, Ρωσίας κ.λπ. Ἐτόλμησε νὰ τὸ εἰπεῖ πρὸς τὸν μασόνο1 Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὁ τότε Μητροπολίτης Κερκύρας Μεθόδιος Κοντοστάνος. (Τὸ εἶπαν βεβαίως τότε καὶ ἄλλοι Μητροπολίτες μας τὸ «Ὄχι» στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀθηναγόρα).

Πότε ἔγινε αὐτό;

Ἔγινε ὅταν ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἐζήτησε δι’ ἐπιστολῆς του ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην ἐκεῖνον τὴν συνεργασίαν αὐτοῦ γιὰ τὰ διαβόητα οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τοῦ Πατριαρχείου2 πρὸς «Ἕνωσιν τῶν Ἐκκλησιῶν»!

Ἔγραψε λοιπὸν εὐθαρσῶς ὁ Μεθόδιος Κοντοστάνος πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν:

«…Ὅσον δὲ ἀφορᾶ εἰς τὴν συνεργασίαν τῆς ἐμῆς ταπεινότητος, ὡς ὀρθόδοξος χριστιανὸς καὶ ὡς Ἕλλην ταπεινὸς τῆς Κερκύρας Ἱεράρχης, ὁμολογῶ ὅτι δὲν συμφωνῶ εἰς ἕνωσιν [τῶν “Ἐκκλησιῶν”] ἐν ἀναγνωρίσει τῶν παπικῶν ἀξιώσεων καὶ πάσης ἄλλης κακοδοξίας.

Πρὶν νὰ φέρουν τὴν Παγκόσμιον Δικτατορίαν!

Προώθησαν τὸν γενικότερον Οἰκουμενισμὸ «γιὰ τὴν πραγματοποίηση – ἐνδιαμέσως – τοῦ Ἀμερικανικοῦ ὁράματος»;

Ποῖοι τὰ εἶπαν αὐτά;

Τὰ εἶπαν οἱ παπικοὶ καὶ οἱ μασόνοι τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς, συγκεκριμένα ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῶν παπικῶν τῆς Νέας Ὑόρκης Τέρενς Κούκ.

Ποῦ, πότε καὶ διατὶ τὰ εἶπε;

Τὰ εἶπε κατὰ τὸ ἔτος 1976 σὲ κοινὴ σύναξη ἡγετῶν τῆς παπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡγετῶν τοῦ τεκτονισμοῦ, στὶς ΗΠΑ – μετὰ τὴν Β΄ Βατικανὴ Σύνολο. Τότε ποὺ κορυφωνόταν ὁ σχετικὸς «ὀργασμὸς» γιὰ τὴν «ἕνωση» καὶ τὴν «ἑνότητα» τῶν «ἐκκλησιῶν»! Πρὸς ποῖον σκοπὸν νὰ γίνει αὐτὴ ἡ «ἕνωση» – ἀλλὰ καὶ οἱ εὐρύτερες «ἑνώσεις» τῶν «θρησκειῶν»; – Γιὰ ν’ ἀντιμετωπισθεῖ ἀπὸ κοινοῦ ὁ «ἄθεος κομμουνισμός», τάχα![2] Στὴν πραγματικότητα γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἡ Ρωσία, ἀσχέτως τῶν ἰδεολογικῶν καὶ καθεστωτικῶν «χρωμάτων» αὐτῆς, ὅπως πάντα.

Ἰδοὺ τὰ τῆς παπικὸ / μασονικῆς ἐκείνης σύναξης – ποὺ ἦταν μία ἀπὸ τὶς πολλὲς – ἔτσι ὅπως δημοσιεύθηκε στὸ τεκτονικὸ περιοδικὸ Πυθαγόρας, ἔτους 1978, τεῦχος 9, σελ. 20:

Τὰ ἀνήκουστα καὶ τὰ ἀπαράδεκτα. Ἱεράρχαι παγιδεύονται* εἰς τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν ἰδίαν τὴν Ἐκκλησίαν μας!

Τὰ ἀνήκουστα καὶ τὰ ἀπαράδεκτα. Ἱεράρχαι παγιδεύονται* εἰς τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν ἰδίαν τὴν Ἐκκλησίαν μας!

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Τὸ πόσα ἔχουν «ποιήσει», ἐπὶ θεμάτων ἁπτομένων τῆς Πίστεως, μερικοὶ κατὰ καιροὺς Ἱεράρχες τῆς εὐρύτερης Ἑλληνόφωνης Ἐκκλησίας μας δὲν περιγράφονται, μήτε καὶ γίνονται εὔκολα πιστευτά!… Ἀφοῦ πρῶτα παγιδευτοῦν οἱ ἴδιοι -ὄχι ὅλοι- ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν Ἐκκλησία, δίχως νὰ ἔχουν βεβαίως οἱανδήποτε πρὸς τοῦτο «ἐξουσιοδότηση» οὔτε παρὰ τοῦ Ποιμνίου μήτε καὶ παρὰ τῶν συνεπισκόπων τους.

Ἔτσι ἐξηγοῦνται

Ἔτσι ἐξηγοῦνται τὰ τῆς τρικυμιώδους κατὰ καιροὺς πορείας τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπὶ θεμάτων ἁπτομένων τῆς Κανονικότητος καὶ τῆς Πίστεως, π.χ. εἰς τὸν Ἐπάρατον Οἰκουμενισμό, τὴν κατάληξη τῆς συνάξεως εἰς τὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, στὸ Ρωσο/Ουκρανικό ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ στὴν ἐπικείμενη «ἑνότητα» καὶ «ἕνωση» τῶν «Ἐκκλησιῶν», παραδείγματος χάριν.

…Καὶ ὅλα ἐτοῦτα, νὰ γίνονται μὲ ρίζα τὰ διαλαμβανόμενα εἰς τὸ ἑπτασφράγιστο Τυπικὸ τῶν Πριγκήπων τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ1 – τοῦ 32 βαθμοῦ – Πάσης Μασονίας, εἴτε τὸ γνωρίζουν εἴτε ὄχι οἱ ἐνεχόμενοι, ἰδίως εἰς τὰ τοῦ ἐπάρατου συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πέραν τῶν ἄλλων σημείων τῆς πίστεως.

Παρ’ ὅλα ἐτοῦτα συνεχίζεται νὰ «λιβανίζονται» καὶ νὰ «δοξάζονται» ἐν ταῖς πινακοθήκαις καὶ ταῖς αὐλαῖς τῶν Ἱερῶν Ναῶν τὰ πορτραῖτα καὶ οἱ ἀνδριάντες μερικῶν ἐξ αὐτῶν…

Ἀπὸ ποῦ ν’ ἀρχίσωμεν καὶ πῶς νὰ τελειώσωμεν…

Προηγεῖται ἡ «καταστροφή» τῶν σημερινῶν θρησκειῶν

Προηγεῖται ἡ «καταστροφή» τῶν σημερινῶν θρησκειῶν

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Τὸ μέχρι πρότινος «μυστικὸν» τοῦ σκοτεινοῦ κόσμου διὰ τὴν δημιουργίαν παγκοσμίου θρησκείας!

Στὸ προηγούμενο δημοσίευμά μας παρουσιάσαμε τὸ «μυστικὸ» τοῦ σκοτεινοῦ κόσμου γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς παγκόσμιας διακυβέρνησης – Δικτατορίας. Μὲ ντοκουμέντα. Στὸ σημερινὸ κομμάτι μας θὰ παρουσιάσουμε τὸ δεύτερο «Μυστικὸ» τοῦ ἀδιαφανοῦς αὐτοῦ κόσμου, τὸ ἀναφερόμενο στὴν ἐπιχειρούμενη ἤδη δημιουργία τῆς παγκόσμιας θρησκείας. Πάλι ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα:

Τί προηγεῖται;

Τῆς δημιουργίας μιᾶς παγκόσμιας θρησκείας προηγεῖται, δολίως, ἡ σκοπούμενη ἀνυποληψία τῶν ὑπαρχουσῶν ἤδη θρησκειῶν, μὲ πρώτη τὴν εὐρύτερη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἡ ἀποδογματοποίηση, ὁ πάσης μορφῆς «ἀποχρωματισμός», ἡ γενικότερη ἀποδυναμωσή τους καὶ ἡ πλήρης ἐντέλει αὐτῶν κατεδάφιση. Ἐπὶ τῶν ἐρειπίων ποὺ θ’ ἀπομείνουν θὰ ἐπιχειρήσει ὁ σκοτεινὸς κόσμος νὰ «κτίσει» τὴ νέα θρησκεία του, γιὰ νὰ ἐπιβεῖ αὐτῆς ἕνας Ἀντίχριστος ἤ καὶ ὁ ἴδιος ὁ προφητευμένος Ἀντίχριστος ὡς ὁ ἕνας Ποιμένας αὐτοῦ τοῦ συν­ονθυλεύματος.

Τὸ τραγικόν εἶναι…

Τὸ πικρό, πικρότατο εἶναι ὅτι «νερὸ στὸ μύλο» τῆς γνωστῆς ἀντιχριστιανικῆς μεγάλης Ὀργάνωσης ποὺ ἐργάζεται ἀπὸ χρόνων πολλῶν γιὰ τὴν δημιουργία αὐτοῦ τοῦ βδελύγματος, «νερό» ρίχνουν κατὰ καιροὺς καὶ κάποιοι Πατριάρχες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, μυούμενοι ἱεροκρυφίως. «Ρίχνουν νερό» ἐν ἀγνοίᾳ τους, ὅπως καλοπροαιρέτως πιστεύουμε (ἤ μήπως ὄχι ἐν ἀγνοίᾳ τους;)! Αὐτὰ γίνονται ὡς συνέπεια τῆς γιγαντιαίας προσ­πάθειας ποὺ καταβάλλεται πολλαχόθεν γιὰ τὴν στενῶς ἀγαπολογικὴ (καὶ συγκρητιστικὴ) προσέγγιση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, μὲ κορυφαῖο παράδει­γμα αὐτὰ ποὺ ξεστόμισε παλαιότερα ὁ τέκτων Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Εἶπε, ἐρωτηθείς: «…Τὰ δόγματα πρέπει ἡ κάθε Ἐκκλησία νὰ τὰ βάλη μὲ σεβασμὸ στὸ σκευοφυλάκιό της καὶ νὰ ἐκδώσωμε ἀπὸ κοινοῦ τὸ νόμισμα τῆς ἀγάπης…» (πηγὴ τὸ μασονικο/θεοσοφικὸ περιοδικὸ Ἰλισός, ἔτους 1964, τεῦχος 33, σελ. 37).

Εἰσερχόμαστε εἰς τὸ θέμα μας προσ­κομίζοντες ντοκουμέντα.

Ὁ Ἐξοχ. Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τράμπ Θὰ βάλη «φρένον» εἰς τὸ σκοτεινὸν Παρασκήνιον;

Ὁ Ἐξοχ. Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τράμπ Θὰ βάλη «φρένον» εἰς τὸ σκοτεινὸν Παρασκήνιον;

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Ὁ νεοεκλεγεὶς Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ ἐδήλωσε ὅτι θὰ ἐπιδιώξει νὰ ἰσχυροποιήσει ἀκόμη περισσότερο τὴν Πατρίδα του, τὴν Ἀμερική, καί ὅτι θὰ εἶναι εἰρηνοποιός. Οἱ δηλώσεις αὐτὲς ἀκούονται ὡς λογικές. Διότι κάθε λαὸς ἀγαπᾶ τὴν πατρίδα του, τὴν Πίστη του, τὴ γλώσσα του καὶ τὴν εἰρήνη. Τὸ ἀδιαφανὲς ὅμως παρασκήνιο τοῦ κόσμου τούτου ἄλλα ἐπιθυμεῖ καὶ ἐπιδιώκει. Ἐπιθυμεῖ τὴν παγκόσμια Διακυβέρνηση καὶ τὴν παγκόσμια θρησκεία μὲ ἕναν παγκόσμιο κυβερνήτη καὶ Ἀρχηγὸ ἀμφοτέρων, λαῶν καὶ θρησκειῶν, ἐπισημαίνοντας σκληρὰ ὅτι ἡ «Ἐθνικὴ Κυριαρχία εἶναι στὴν ἐποχή μας μιὰ παραγεγραμμένη ὀπτικὴ ἀπάτη»!

Μέχρι πρότινος αὐτὰ ἦταν τὰ «μυστικά»…

Ὀλίγον παλαιότερα μάλιστα, τὸ σκοτεινὸ αὐτὸ παρασκήνιο ὡς κύρια «μυστικά» του εἶχε τὶς δύο αὐτὲς ἐπιδιώξεις του: Τὴν δημιουργία μιᾶς Παγκόσμιας Δικτατορίας καὶ τὴν ἐπέλευση μιᾶς Παγκόσμιας θρησκείας, ὅπως προείπαμε.

Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ νέος πρόεδρος τῶν ΗΠΑ κ. Τράμπ θὰ βάλει φρένο στὶς ἐπιδιώξεις τοῦ ἀδιαφανοῦς παρασκηνίου, ποὺ πολεμᾶ -ὡς φαίνεται- καὶ τὸν ἴδιο!

Οἱ ἀναγνῶσται τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου γνωρίζουν…

Οἱ ἀναγνῶστες τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου παλαιόθεν γνωρίζουν αὐτὰ τὰ ἐπιχειρούμενα, τὰ ὁποῖα ἐπαρουσίασε καὶ ὁ Μοναχὸς Ἀβέρκιος ἀπὸ τὶς στῆλες ἐτοῦτες μὲ ἀκριβεῖς παραπομπὲς εἰς αὐθεντικὰ ντοκουμέντα, καθὼς καὶ εἰς τὸ σχετικὸ βιβλίο του, τὸ διατιθέμενο εἰς τὰ Γραφεῖα τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ὁδὸς Κάνιγγος 10, Ἀθήνα.

Τὸ πρῶτο «Μυστικό» τοῦ Παρασκηνίου: ἡ δημιουργία μιᾶς Παγκοσμίου Δημοκρατίας» / Δικτατορίας…

Ἡ «σκυτάλη» ἀκόμη καὶ εἰς χεῖρας Μητροπολίτου…

Ἡ «σκυτάλη» ἀκόμη καὶ εἰς χεῖρας Μητροπολίτου…

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Ἡ φοβερὰ «διαταγὴ» ἔχει πρὸ πολλοῦ ἐξαπολυθῆ:

– Θραύσατε τὰς ἁλύσεις τῶν θρησκευτικῶν προλήψεων!

Γιατὶ κλαυθμυρίζουμε ἤ καὶ ὁλοφυρόμεθα τώρα, σήμερα;

Μὰ γιὰ τὰ πολὺ πικρά, τὰ πικρότατα, ποὺ συμβαίνουν γύρω μας, τί λέμε, μέσα στὰ ἴδια μας τὰ σπίτια…

Ἔχουμε ἔτσι γυναικοκτονίες, παιδοκτονίες φρικτές, βιασμοὺς νηπίων, μαχαιρώματα συνεχῆ καὶ τουφεκιὲς στὸ ψαχνὸ κατὰ συγγενῶν καὶ «φίλων». Ἀμέτρητα…

Γιατὶ γίνονται ὅλα ἐτοῦτα, διερωτῶνται συχνὰ οἱ πάσης μορφῆς ἡγήτορες τοῦ κόσμου τούτου, καὶ λένε:

– Νὰ φωνάξουμε ψυχολόγους νὰ ψάξουν στὰ σχολεῖα νὰ δοῦν τί γίνεται!

– Νὰ φωνάξουμε ἀστυνόμους νὰ περιπολοῦν γύρω-γύρω μήπως ἀνακαλύψουν τοὺς «ἐνόχους»τῶν ἀγρίων ξυλοδαρμῶν!

– Νὰ «προσλάβουμε» σκυλιά, νὰ γαυγίζουν εἰς ταῖς αὐλαῖς τῶν σχολείων, μήπως φοβηθοῦν οἱ θρασεῖς ἐκ τῶν μαθητῶν καὶ πάψουν νὰ δέρνουν τοὺς πλέον ἀδύναμους.

Ἕνας ἴσως «παπάς» θὰ μποροῦσε νὰ «ἐξηγήση»…

Μά, ὦ ἀγαθοί, ἄν καλούσατε τὸν παπὰ τῆς Ἐνορίας σας νὰ τὸν ρωτήσετε, γιατὶ πληθαίνουν τόσο πολὺ ὅλα ἐτοῦτα τὰ στιφὰ καὶ πικρά, ποὺ γίνονται γύρω μας, θὰ σᾶς ἔδιδε τὴν ἀπάντηση, ποὺ χρειάζεται. Θὰ σᾶς ἔλεγε:

Ὅσα πικρὰ ἔρχονται – μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα

Ὅσα πικρὰ ἔρχονται – μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

– Παγκόσμιον ἡμερολόγιον – Κοινὸν Πάσχα

– Πανθρησκειακὸν Σύμβολον Πίστεως

– Τὸ «Εὐαγγέλιον» τοῦ Ἀντιχρίστου!

Φαίνεται ὅτι ἀπὸ χρόνων πολλῶν οἱ Σκοτεινὲς Δυνάμεις «μᾶς ἔχουν πιάσει στὸν ὕπνο»…

Ἀκόμη καὶ μὲ τὴν παγίδευση μερικῶν κατὰ καιροὺς κληρικῶν μας!

Ἰδοὺ εὐθὺς ἀμέσως τί ἀνιχνεύουμε σὲ ἔντυπα τοῦ ἀδιαφανοῦς παρασκηνίου, ποὺ ὁσονούπω ἐνσκήπτουν:

1. Τὸ «Παγκόσμιον Ἡμερολόγιον»…

Διαβάζουμε: «Ἡ Ἐπιτροπὴ Ἡμερολογίου τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν[1] προέκρινε τὸ σχέδιον τῆς μὶς Ἀχέλις γιὰ ἕνα Ἡμερολόγιο Παγκόσμιο. Ἰδοὺ τὰ χαρακτηριστικά του:

1)…Τὸ ἔτος διαιρεῖται σὲ τέσσερα τρίμηνα, ἀπὸ 21 ἡμέρες τὸ καθένα. Ἡ 365 ἡμέρα, ἐπονομαζομένη καὶ «λευκὴ» [κατὰ τὶς «λευκὲς» μασονικὲς τελετές;], θὰ μένει ἐκτὸς Ἡμερολογίου καὶ θὰ ἑορτάζεται παγκοσμίως[;] μετὰ τὸ Σάββατο 31 Δεκεμβρίου ἑκάστου ἔτους, παρεμβαλλομένη μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς 1ης Ἰανουαρίου (…).

2)… Ἡ Πρωτοχρονιὰ θὰ συμπίπτη πάντοτε Κυριακή, ὅπως καὶ ἡ πρώτη κάθε τριμηνίας. Οἱ δεύτεροι μῆνες τῆς τριμηνίας (Φεβρουάριος, Μάϊος, Αὔγουστος καὶ Νοέμβριος) θὰ ἀρχίζουν πάντοτε ἡμέρα Τετάρτη καὶ οἱ τρίτοι (Μάρτιος, Ἰούνιος, Σεπτέμβριος καὶ Δεκέμβριος) πάντοτε ἡμέρα Παρασκευή. Καθὲ ἡμερομηνία θὰ συμπίπτη σὲ ὁποιαδήποτε ἔτος τὴν ἴδια ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος. Ἑπομένως θὰ σταθεροποιηθοῦν παγκοσμίως αἱ ἡμέραι ἀργίας. Κινηταὶ ἑορταὶ δὲν θὰ ὑπάρχουν.

Τὸ Πάσχα γιὰ τοὺς χριστιανικοὺς λαοὺς θὰ σταθεροποιηθῆ τὴν 8ην Ἀπριλίου. […] Δηλαδὴ ἐναρμονίζεται καὶ πρὸς τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα περὶ τῆς ἡμερομηνίας τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Τὸ νέο αὐτὸ Παγκόσμιο Ἡμερολόγιο θὰ τεθῆ ἐν ἰσχύϊ κατόπιν ἐπαρκοῦς προπαρασκευῆς τῆς κοινῆς γνώμης καὶ σχετικῶν ἀποφάσεων τῶν Κρατῶν…» (Πηγή: Τὸ θεοσοφικὸ/ μασονικὸ Περιοδικὸ Ἰλισός, ἔτος 1971, τεῦχος 90, σελ. 482).

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

«Τιμὴ καὶ σέβας εἰς ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται!»

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Πατρ. Ἀθηναγόρας: Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ὀφείλει νὰ κατέλθη»… – ΟΧΙ! τοῦ ἀπαντᾶ μὲ σθένος ὁ μακαριστὸς Κερκύρας Μεθόδιος Κοντοστάνος

Ἡ ἔκπτωση ἐπί θεμάτων ἀκριβείας τῆς Πίστεως- βιβλικῶς καὶ πατερικῶς- ἐκ μέρους μερικῶν κατὰ καιροὺς μονομερῶς δυτικόφιλων μασόνων κληρικῶν, εἶναι τραγική.

Δόξα τῷ Θεῷ, ὅμως, ὑπάρχουν ἐπίσης πανάξιοι κληρικοὶ- ὄχι τόσο πολλοὶ ἐκ μέρους τῶν Ἐπισκόπων μας – οἱ ὁποῖοι σθεναρῶς ἀντιστέκονται. Ἀντιστέκονται δηλαδὴ στὴν δόλια[1] προσπάθεια γιὰ τὴν «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ τῶν θρησκειῶν, μὲ προετοιμαζομένη παρομοίως τὴν ἔλευση ὡς παγκόσμιου «ποιμένα» καὶ κυβερνήτη, ἑνὸς ἀντίχριστου ἢ καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ προφητευμένου Ἀντίχριστου[2]!

Ὅλα ἐτοῦτα τὰ ἔχουμε κατὰ καιροὺς γράψει- ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα – εἰς τὸν Ὀρθόδοξο Τύπο καὶ στὸ σχετικά, μεγάλο βιβλίο μας[3], τὸ διατιθέμενο εἰς τὰ Γραφεῖα τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, Κάνιγγος 10, στὴν ὁμώνυμη πλατεῖα τῶν Ἀθηνῶν.

Τὸ σημερινὸ θέμα μας εἶναι ἡ σθεναρὴ ἀντίσταση ποὺ προέταξε στὸ ζήτημα τῆς «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν» ὁ ἄλλοτε Μητροπολίτης Κερκύρας, μακαριστὸς Μεθόδιος Κοντοστάνος (1942- 1967).

Ποῖον εἶναι τὸ σκοτεινὸν ὑπόβαθρον τοῦ σημερινοῦ «δαιμονιώδους» Δυτικοῦ κόσμου;

Ποῖον εἶναι τὸ σκοτεινὸν ὑπόβαθρον τοῦ σημερινοῦ «δαιμονιώδους» Δυτικοῦ κόσμου;

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα!

Ἐπισημαίνουμε: ὄχι ὁλόκληρου τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἀλλὰ τῶν κύκλων ἐκείνων ποὺ «κυβερνοῦν» παρασκηνιακῶς καὶ ἐπιδιώκουν τὴν κατεδάφιση τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν ἀξιῶν τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, προβάλλοντας ἄλλου εἴδους σκοτεινὰ πρότυπα ζωῆς, παγκοσμίως. Βλέπε τοὺς τελευταίους «γάμους»…

Τὶς πληροφορίες- τὰ στοιχεῖα – γιὰ τὴν παρουσίαση αὐτοῦ τοῦ θέματος λαμβάνουμε ἀπὸ αὐθεντικὸ ντοκουμέντο: ἀπὸ τὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Αὐτοκρατορίας, ὅπως αὐτοαποκαλεῖ ἡ Μασονία ἑαυτήν, θέτοντας τὰ ἀρχικὰ ψηφία – Ι. Α. – ἀκόμη καὶ στὰ ἐξώφυλλα τῶν παλαιότερων περιοδικῶν της. Τίτλος τοῦ τεύχους αὐτοῦ εἶναι Πυθαγόρας- Γνώμων, Ἐπίσημον Ὄργανον τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33ου καὶ τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, τόμος Η΄, τεῦχος 1, Ἰανουάριος 1939, σσ. 17- 23.

Στὸ τεῦχος αὐτὸ τοῦ ἐπίσημου τεκτονικοῦ περιοδικοῦ ὑπάρχει ἕνα ἄρθρο, σὲ τρεῖς συνέχειες τοῦ Μασόνου Ἡρακλῆ Γεωργούλη, 30ου, ὅπου ἐκεῖ συνοψίζεται τὸ σκοτεινὸ ὑπόβαθρο- «φωτεινὸ» κατ’ αὐτὸν – τοῦ σημερινοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἔτσι ὅπως προέκυψε κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες: Κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες στὴν αἱρετικὴ Εὐρώπη, στὴν ὁποία ἀναπτύχθηκε ὁ γαλλοτεκτονικὸς Διαφωτισμός, ἡ ἀθεΐα, ὁ ἱστορικὸς ὑλισμὸς καὶ τὰ «δικαιώματα» τῆς «πράσινης ἀλεποῦς», οἱ νεοφανεῖς «ἑορτές», τῆς «μαρίδας», π.χ. τῆς «ντροφαντῆς μελιτζάνας» καὶ τὰ παρόμοια.

Ἡ Μασονία ἀπὸ αὐθεντικὲς πηγές – Παγκόσμια Κυβέρνηση καὶ Παγκόσμια Θρησκεία.

Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ

Παγκόσμια Κυβέρνηση και Παγκόσμια Θρησκεία

Μοναχός Αβέρκιος

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Για την Μασονία και τους Μασόνους έχουν γραφτεί παγκοσμίως χιλιάδες βιβλίων, τόσον από Τέκτονες όσο και από τους αντιτιθέμενους προς αυτούς.

Στην Ελλάδα ωστόσο δεν έχουμε πολλά βιβλία που να αναφέρονται σε συγκεκριμένες δράσεις του Τεκτονισμού, μήτε στις σχέ­σεις Παπισμού-Μασονίας, ούτε και στις ποικίλης μορφής εμπλο­κές Κληρικών της ευρύτερης Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Και ολ’ αυτά με ακριβείς παραπομπές σε αυθεντικά μασονικά κείμενα.

Η «πρωτιά» βεβαίως του βιβλίου μας αυτού είναι η για πρώτη φορά στην Ελλάδα δημοσίευση του άκρως απόρρητου Τυπικού του 33 βαθμού της Μασονίας, με σύντομο δικό μας σχολιασμό.

Το ανά χείρας βιβλίο έχει τις βάσεις του σ’ ένα πλούσιο αρχείο αυθεντικών τεκτονικών κειμένων, που αρχίζουν από το έτος 1882 έως και τις ημέρες μας...

Σημειώνουμε ωσαύτως, ότι τα περισσότερα εκ των εδώ κειμέ­νων μας προδημοσιεύτηκαν στην εκκλησιαστικά και μαχητική υπέρ της Ορθοδοξίας εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος σε φύλλα αυτής από 12.6.2015 έως 7.6.2019.

Επισημαίνουμε, ότι το θέμα «Μασονία» έχει πλέον εξαντληθεί, σχεδόν παγκοσμίως. Διότι οι ρίζες, οι επιδιώξεις και οι μέθοδοι του Τεκτονισμού έχουν, τώρα πια, ξεσκεπαστεί.

Εκείνο λοιπόν που ενδιαφέρει τους Χριστιανούς περισσότερο είναι η συμμετοχή -η όχι- Κληρικών ως μελών εις τις τεκτονικές Οργανώσεις, και μάλιστα η συμμετοχή Κληρικών στον από τη Μα­σονία προωθούμενο παλαιόθεν Συγκρητιστικό Οικουμενισμό, καταστατικώς!

Οι επί δεκαετίες τώρα γραπτές αναφορές της Μασονίας για Κληρικούς ονομαστί ως μελών αυτής, αντί να «κουκουλώνονται, -ως συνήθως- από μερικούς Ιεράρχες μας, θα έπρεπε να αποκαλύπτονται και να λαμβάνονται τα κατάλληλα μέτρα. Να ερευνάται δηλαδή το πράγμα δια κανονικών εκκλησιαστικών ανακρίσεων και εάν οι μασονικές δηλώσεις για Κληρικούς Τέκτονες αληθεύουν τότε να «επιτιμώνται» κανονικώς εκείνοι οι ιεράρχες οι υπάρξαντες -η όντες νυν- Τέκτονες.

Αν ψεύδονται τώρα οι Μασόνοι, τότε ας επιβληθούν κανονικώς εις τους υπευθύνους τα βαρύτερα των επιτιμίων, για βάναυση προσβολή της μνήμης τεθνεώτων Ιεραρχών αλλά και για βάναυση και ανίερη προσβολή της τιμής και του κύρους συμπάσης της εκ­κλησιαστικές μας Ιεραρχίας.

Ἐξ οἰκείων συνήθως τὰ φαρμακερὰ βέλη…

Ἐξ οἰκείων συνήθως τὰ φαρμακερὰ βέλη…

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

-ΔΕΝ προσγειώθηκε ὁ Θεὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν Του; (Λόγοι βεβήλως ἀλλόκοτοι, οἰκουμενιστοῦ Ἱεράρχου…)

Δεκαετίες ὁλόκληρες, δίχως τελειωμό, συνεχίζονται οἱ «διαχριστιανικοὶ καὶ διαθρησκειακοὶ διάλογοι».

Ἡ ἔναρξη τῶν νεώτερων αὐτῶν συναντήσεων ἄρχισε περὶ τὰ μέσα τοῦ ΙΘ΄ αἰώνα, μὲ πρῶτο πρόσχημα π.χ. -νὰ τὰ βροῦμε μεταξύ μας, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀπὸ κοινοῦ τὶς ὑλιστικὲς θεωρίες τοῦ ΙΘ΄ αἰώνα (μαρξισμό, δαρβινισμό κ.λπ.).

Ἀργότερα -περὶ τὸ ἔτος 1912-, νὰ καθήσουμε στὸ ἴδιο τραπέζι νὰ ἐργασθοῦμε ἀπὸ κοινοῦ, γιὰ νὰ σταματήσουν οἱ πόλεμοι.

Λίγο ἀργότερα -1916, 1917-, νὰ συνεργασθοῦμε εὐρύτερα γιὰ τὴν Παγίωση τῆς Εἰρήνης στὸν Κόσμο· (δημιουργήθηκε τότε ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τοὺς μασόνους ἡ Κ.Γ.Ε. = ἡ Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν1, τότε, Ο.Η.Ε. τώρα)· μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν μπολσεβίκων ἕως καὶ τὴν κατάρρευση σχεδὸν τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, τὸ προβαλλόμενο πρόσχημα ἦταν: -Νὰ συνεννοηθοῦμε, καὶ μὲ ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις νὰ ἑνωθοῦμε2, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀπὸ κοινοῦ τὴν κομμουνιστικὴ πλημμυρίδα, τὸν ὑλισμό, τὴν ἀθεΐα… Καὶ τὸ καπηλικό3 -ἀπὸ τοὺς πονηρούς- σύνθημα ἦταν (κυρίως ἐδῶ, στὴν Ἑλλάδα):

Πίστις, Πατρίς, Οἰκογένεια!

Ἀναγκαία παρένθεσις

Πίσω ἀπὸ τὸ μότο, «νὰ ἑνωθοῦμε, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀπὸ κοινοῦ τὴν κομμουνιστικὴ πλημμυρίδα» κρυβόταν καὶ τοῦτο, ἐπίσης: «Νὰ συμμαχίσουμε ὅλοι, ὥστε ἀπὸ κοινοῦ, ἑνωμένοι, νὰ ἐμποδίσουμε τὴν κάθοδο «τῆς Ρωσίας καὶ τῶν κακῶν Σλαύων εἰς τὴν Μεσόγειο». Τὰ γεωπολιτικὰ αὐτὰ συμφέροντα τοῦ δυτικοῦ κόσμου, ὑπηρέτησε σχετικῶς καὶ -ὁ τέκτων4- Πατριάρχης Ἀθηναγόρας. Πότε; Ὅταν – ὁ τέκτων ἐπίσης5- Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν τὸν ἔστελνε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὡς Πατριάρχη, μὲ τὸ προσωπικό του ἀεροπλάνο (τὸ 1948).

Τί ἔκανε λοιπὸν στὴν Πόλη ὁ Πατριάρχης ἐκεῖνος; Προσπάθησε νὰ ἑνώσει (συμφιλιώνοντας, προσεγγίζοντας) τὸν ὀρθόδοξο κόσμο τῆς Ἀνατολῆς μὲ τὸ Ἰσλὰμ καὶ τὸν παπισμό! Κυρίως μ’ αὐτόν.

Γιατί;

Αἱ σχέσεις Παπισµοῦ-Μασονίας κατά τούς τελευταίους αἰῶνας Ὁ ἄλλοτε ἄγριος πόλεμος καί ἡ προσπάθεια διά εἰρήνευσιν (3ον)

Μασόνοι: -«Κανδηλανάπται» οἱ τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας;

 Ἐνῷ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι µαζί µας!

Σὲ παλαιότερο τεκτονικὸ ἔντυπο, ἕνας ἐξέχων Μασόνος σὲ ἐπίσηµη ὁµιλία του πρὸς τοὺς ἀδελφούς του, δείχνοντας τὴν µεγάλη ἐχθρότητα τοῦ Τεκτονισµοῦ κατὰ τῆς τότε Παπικῆς Ἐκκλησίας ἐκφώνησε τὰ ἑξῆς:

Ἀγαπητοὶ Ἀδερφοί, τὸ παχὺ βαῖνον ἅρµα τοῦ Τεκτονικοῦ Τάγµατος ἦτο ἑπόµενον νὰ ἐξυπνήση τοὺς βαρούχειον κοιµωµένους [µεγάλης διάρκειας ὕπνου] κανδηλανάπτας τῆς Ρωµαϊκῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ συγκαλέσωσι συνέδρια ἀντιτεκτονικὰ καὶ ἐκσφενδονίζωσι µίαν ἔτι φορὰν µύδρους πλήρεις ἀέρος κατ’ ἐκείνων [τῶν Μασόνων], οἵτινες τοὺς κατεκρήµνισαν ἐκ τῆς κοσµικῆς ἐξουσίας καὶ ἐδίδαξαν τὸν ἄνθρωπον, ὅτι ὡς χριστιανὸς πρέπει νὰ ἐκτελῆ τὰ ὑπὸ τῶν θείων καὶ κοινωνικῶν νόµων ἐπιβαλλόµενα καθήκοντα, καὶ ὅτι τὰ ἱερὰ σανδάλια, ἅτινα ὁ Ποντίφηξ ἔτεινε αὐτῷ [εἰς τοὺς παπικοὺς] εἰς ἀσπασµὸν µετεῖχον τῆς ἁγιότητος ὅσον αὐτὸς [ὁ Πάπας] µετεῖχε τοῦ ἀλαθήτου, ὅπερ οἱ θεράποντές του [οἱ ὑπηρέτες του, οἱ πιστοί του] τῷ ἀνεγνώρισαν…

Αἱ σχέσεις Παπισµοῦ-Μασονίας κατά τούς τελευταίους αἰώνας [Β΄]

 Ὁ ἄλλοτε ἄγριος πόλεμος καὶ ἡ προσπάθεια διὰ εἰρήνευσιν 

Ἕνας Μασόνος γράφει: «Εἰς τὰ γόνατα ὤ οὐτιδανοὶ καὶ βρωµεροὶ κληρικοί»!

 Ὁ µεταξὺ τῆς Μασονίας καὶ τοῦ Παπισµοῦ πόλεµος κατὰ τοὺς προηγούµενους αἰῶνες ἦταν σκληρότατος. Ὁ Παπισµὸς ἐµάχετο µὲ ποντιφικὲς βοῦλες καὶ ἡ Μασονία µὲ τὰ δικά της µέσα. Ἡ ἐπιθετικὴ γλώσσα τῶν Τεκτόνων ἦταν φοβερή. Θὰ παραθέσουµε τώρα, ὡς ἕνα τέτοιο παράδειγµα, τί κατὰ τῶν Παπικῶν ἔγραφε ὁ διαβόητος Μασόνος Leo Taxil, ΠΡΙΝ ἐγκαταλείψει ὡς ἀποστάτης τὸν Τεκτονισµό, ὅταν ἦταν δηλαδὴ Μασόνος ἐν ἐνεργείᾳ.

∆ιαβάζουµε σχετικῶς (σὲ αὐθεντικὸ µασονικὸ ἔντυπο) τὰ ἑξῆς φοβερὰ εἰς βάρος τῶν Παπικῶν:

«Ἐν συγγράµµατί του ἐκδοθέντι τὸ 1879 (…) ὁ διαβόητος οὗτος συγγραφέας Leo Taxil ἀναφέρει ἐν τῷ προλόγῳ µεταξὺ ἄλλων καὶ τάδε:

Αἱ σχέσεις Παπισµοῦ-Μασονίας κατά τούς τελευταίους αἰῶνας (Α’)

Αι σχέσεις Παπισµού-Μασονίας κατά τους τελευταίους αιώνας

Ο άλλοτε άγριος πόλεμος και η προσπάθεια δια ειρήνευσιν

Ένας Μασόνος επαναλαµβάνει: «Ω Pape Satan, Pape Satan Aleppe (∆άντης)»

Τροµάζουν οι εκ των ορθοδόξων χριστιανών ερευνητές για την σκληρότητα των µέσων και των εκφράσεων που χρησιµοποίησαν αµφότεροι οι αντιµαχόµενοι, στην «δαιµονιώδη Ευρώπη» κατά τους τελευταίους αιώνες, ιδιαίτερα η µία πλευρά. Ποιοί οι αντιµαχόµενοι; Μα ο Παπισµός και η Μασονία! Αιώνες ολόκληρους (1738-1983) εµάχοντο σκληρά και σκαιώς υβρίζοντο µεταξύ τους µασόνοι και παπικοί.

Γιατί όµως η µία πλευρά πολεµούσε την άλλη; ∆ιότι ο µέν Παπισµός θέλησε ν’ αντιδράσει στις βαθύτερες αντιχριστια- νικές – και ανατρεπτικές – διδασκαλίες της Μασονίας¹ , ο δε Τεκτονισµός δε δεχόταν την ηγεµονία και τις αυθαιρεσίες, θα λέγαµε, του Παπισµού στην Ευρώπη και τον κόσµον ολόκληρο² . «Ύστερα, πως να το κάνουµε, ο Πάπας «αντιπροσώπευε» τον επικρατήσαντα χριστιανισµό στην Ευρώπη, πράγµα που καθόλου δεν άρεσε – και γενικότερα δεν αρέσει – στον καµπαλιστικά, εωσφορικά διαβρωµένο Τεκτονισµό, την εποχή εκείνη.

Ὑπῆρξαν πράγματι μασόνοι οἱ κληρικοὶ οἱ ἀναφερόμενοι κατὰ καιροὺς ὡς τοιοῦτοι εἰς τὰ τεκτονικὰ ἔντυπα ΣΤ'΄

Ὑπῆρξαν πράγματι μασόνοι οἱ κληρικοὶ οἱ ἀναφερόμενοι

κατὰ καιροὺς ὡς τοιοῦτοι εἰς τὰ τεκτονικὰ ἔντυπα;

ΔΙΑΤΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΤΑΧΘΗ

ΣΧΕΤΙΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΣΕΙΣ;

ΣΤ΄

 Ὁ Τεκτονισµὸς διεισδύει ἀναµέσον τῶν κληρικῶν µας ὅλων τῶν βαθµῶν, ἰδίως µεταξὺ τῶν ἀγάµων (ἐκ τῶν ὁποίων προέρχεται, ὡς γνωστόν, ἡ κλιµακηδὸν ∆ιοίκηση τῆς Ἐκκλησίας µας), κυρίως διὰ τῆς µυήσεως µερικῶν ἐξ αὐτῶν καὶ τῆς εἰσδοχῆς τους εἰς τὰ διάφορα µασονικὰ Σώµατα, ὅπως µᾶς βεβαιώνουν ἐπίµονα οἱ τέκτονες.

Καί, καθ’ ὅσον µᾶς ἀφορᾶ, ἐκ ΤΟΥΤΩΝ ἐν συνεχείᾳ, τῶν µασόνων κληρικῶν προέρχονται κατὰ κανόνα οἱ προάγοντες τὸν ἑωσφορικῆς ἔµπνευσης Συγκρητιστικὸν Οἰκουµενισµόν, µὲ «ὁδηγὸ» τὸ ἐπισηµότατο Τυπικὸ τῶν Τεκτόνων «τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ» (32^ου βαθµοῦ).

Ἕνας ἄλλος τρόπος διείσδυσης τοῦ µασονισµοῦ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο εἶναι διὰ κάποιων προσώπων, λαϊκῶν αὐτῶν, ποὺ κατὰ καιροὺς ὑπηρετοῦν - ἢ καὶ γυροφέρνουν - «εἰς τὰς αὐλὰς» τῆς Ἐκκλησίας µας.

Ὑπάρχει καὶ τρίτος τρόπος ἐµπλοκῆς, ὡς ἕπεται. Κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται ἀρκετὴ συνάφεια κληρικῶν µας πρὸς τὸν Τεκτονισµό, µὲ ἀφορµὴ τὴν ἄσκηση τῆς φιλανθρωπίας ἐκ µέρους τῶν Στοῶν.