Δύση: Ἡ ἀρχὴ τῆς τελικῆς πτώσης

Δύση: Η αρχή της τελικής πτώσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο γνωστός Γάλλος λόγιος Εμμανουέλ Τοντ, συγγραφέας και του βιβλίου «Η ήττα της Δύσης» που κυκλοφορεί και στα ελληνικά (Έκδοση «Πεδίο») σε συνέντευξή που είχε δώσει στην γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» (13-14/1/2024, σελ. 18) μίλησε για την επερχόμενη τελική πτώση της Δύσης. Ως αιτία αυτής της εξέλιξης θεωρεί την κατάρρευση του προτεσταντισμού γενικώς και ειδικότερα, στις χώρες οι οποίες λόγω του κοσμικού πνεύματος και της «ηθικής» του αναπτύχθηκαν βιομηχανικά και οικονομικά, κάτι που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού». Υπενθυμίζεται ότι μεταξύ αυτών των χωρών είναι η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και αυτές της Σκανδιναβίας.

Ο προτεσταντισμός, στους τύπους, λέγεται χριστιανικός. Στην ουσία του είναι ένα σύνολο διαφόρων κοσμικών «συλλόγων», του τύπου ροταριανών, σοροπτιμιστριών κ.α., και είναι πλήρως αφομοιωμένος στη μετανεωτερικότητα και στην εγωιστική αντίληψη του κόσμου. Σημειώνεται ότι στο αναφερθέν βιβλίο του ο αγνωστικιστής Βέμπερ προέβλεψε ότι οι επιστήμονες στη Δύση θα εξελιχθούν σε «επαγγελματίες δίχως συνείδηση, σε ηδονιστές χωρίς καρδιά και αυτά τα μηδενικά θα νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης…».

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ: Τὸ φάντασμα τοῦ Μηδενισμοῦ στοιχειώνει στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη!......

ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ: Το φάντασμα του Μηδενισμού στοιχειώνει στη Δυτική Ευρώπη!...…

από τον Michel Houellebecq, συγγραφέα

Λέγεται ότι ο Γκάντι, όταν ρωτήθηκε τι πίστευε για τον δυτικό πολιτισμό, απάντησε μετά από λίγα δευτερόλεπτα: «Αυτός θα μπορούσε να είναι μια καλή ιδέα». Είναι αστείο, αλλά και άδικο, υπήρχε ένας δυτικός πολιτισμός. Αλλά το γεγονός είναι ότι έχει σε μεγάλο βαθμό περάσει πίσω μας. Το να μιλάμε για «πολιτισμό» για να περιγράψουμε την κατάσταση των πραγμάτων στην Ευρώπη δίνει την εντύπωση ότι ενδίδουμε σε μια μεγαλοπρεπή λέξη.

Προτεσταντισμός και Διαφωτισμός

Βαθιά μέσα μας, το νιώθουμε, ακόμα κι αν το παραδεχτούμε παραμένει δύσκολο, είναι κάτι που έχει λήξει. Οι διάδοχοί μας, αν υπάρξουν, και αν τύχει να μας σκεφτούν σε λίγους αιώνες, δεν θα νιώσουν ούτε αγανάκτηση ούτε θυμό. Δεν θα ανησυχούν πλέον. Πιθανότατα θα νιώσουν μια αόριστη αηδία και, πάνω απ’ όλα, μια τεράστια αμηχανία. Οι πιο μορφωμένοι ανάμεσά τους θα προσπαθήσουν να την μετριάσουν γράφοντας τεράστια έργα, από τα οποία η Ιστορία της Παρακμής και της Πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραμένει ένα κλασικό παράδειγμα. Μια απλοποιημένη περίληψη των θέσεων του Γίββωνα, που εξηγούν την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω της ανάπτυξης του Χριστιανισμού, εκτός από το ότι είναι πειστική και σαφής, έχει το πλεονέκτημα ότι επεκτείνεται εύκολα από τις θέσεις του Αυγούστου Κοντ για τη μετάβαση από τη θεολογική στη μεταφυσική κατάσταση, της οποίας η μόνη λειτουργία ήταν η καταστροφή. Η παρακμή της Δύσης βρίσκει έτσι τη φυσική της εξήγηση στην πτώση του Χριστιανισμού που ξεκίνησε ο Προτεσταντισμός και ολοκληρώθηκε από τον Διαφωτισμό.

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἱερὰ ἐλευθερία εἶναι δῶρον Θεοῦ

«Οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος ἡμῶν οἰκία τοῦ σκήνους καταλυθῇ, οἰκοδομὴν ἐκ Θεοῦ ἔχομεν, οἰκίαν ἀχειροποίητον αἰώνιον ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Β΄ Κορ. 5, 1). (:Δι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀποκάμνομεν. Διότι γνωρίζομεν καλά, ὅτι ἐὰν ἡ ἐπίγειος κατοικία τῆς ψυχῆς μας, ποὺ εἶναι κατοικία πρόσκαιρος καὶ διαλύεται εὔκολα σὰν σκηνή, ἤτοι τὸ σῶμα μας, γίνῃ ἐρείπιον ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ διαλυθῇ ἀπὸ τὸν θάνατον, ἔχομεν ὡς ἄλλην οἰκοδομήν, ποὺ μᾶς ἑτοιμά­ζεται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὸ νέον ἀθάνατον σῶμα. Αὐτὸ πλέον θὰ εἶναι σπίτι, τὸ ὁποῖον δὲν ἔκτισαν χεῖρες ἀνθρώπινοι, καὶ θὰ εἶναι αἰώνιον εἰς τοὺς οὐρανούς).

Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι ἡ πρώτη μας κατοικία εἶναι τὸ σῶμα μας, ὅπου στεγάζεται προσωρινὰ ἡ ψυχή μας. Ὑπάρχει καὶ ἄλλος ἱερὸς χῶρος, ὅπου κατοικοῦμε καὶ σ’ αὐτὸν προσωρινά, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πατρίδα μας. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μόνιμη κατοικία μας; “οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν” (Ἑβρ. ιγ΄, 14). Εἶναι ἡ οὐράνια κατοικία.

Τρία εἶναι τὰ ἰδανικὰ τῶν Ἑλλήνων, Πίστη, Πατρίδα καὶ Οἰκογένεια. Αὐτὰ τὰ τρία ἰδανικὰ ὡς Ἕλληνες πάντα τὰ ὑπερασπιζόμαστε. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ ἀνέδειξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες τῆς Ἱστορίας τῆς Πατρίδας μας Μάρτυρες, Νεομάρτυρες καὶ Ἐθνομάρτυρες. Ἥρωες τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.

Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ γιὰ τῆς Πατρίδας τὴν ἐλευθερία. Πότε ἕνας ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος; Πνευματικά, ὅταν ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Σωματικά, ὅταν μένη σὲ ἐλεύθερη πατρίδα. Ὅλα αὐτὰ εἶναι δῶρα τοῦ Θεου. Γι’ αὐτὰ ἀγωνίζονται οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔχει χυθῆ πολύ αἷμα. Ἡ ἐλευθερία εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ ὅποιος τὴν στερεῖ, ἐκτελεῖ ἔργο τοῦ διαβόλου.Τί λέγει ὁ ὅρκος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας; «Ὁρκίζομαι σὲ σένα, ἱερὴ πατρίδα! Ὁρκίζομαι στὰ πολύχρονα βάσανά σου. Ὁρκίζομαι στὰ πικρὰ δάκρυα ποὺ χύνουν αἰῶνες τώρα τὰ παιδιά σου. Ὁρκίζομαι νὰ ἀφιερώσω σ’ ἐσένα τὴ ζωή μου».

Ζοχρὰν Μαμντάνι: Ὁ πρῶτος μουσουλμᾶνος δήμαρχος στὴ Νέα Ὑόρκη – Ἡ «προοδευτικὴ» Δύση πανηγυρίζει τὴν αὐτοκτονία της

Ζοχράν Μαμντάνι: Ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος στη Νέα Υόρκη – Η «προοδευτική» Δύση πανηγυρίζει την αυτοκτονία της

Ο Ζοχράν Μαμντάνι είναι ένα αναμενόμενο «κατασκεύασμα» ατζέντας - Το ΙσλάΑμ επιβάλλεται στη Δύση μέσα από μια ήδη «αλωμένη» Νέα Υόρκη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Τις ίδιες μέρες που μαχαιρώνονται πολίτες στην Αγγλία και αυτοκίνητα πέφτουν πάνω σε κόσμο στη Γαλλία μετά του… αφομοιωμένου συνθήματος «Αλλάχου Άκμπαρ», η «προοδευτική» Δύση πανηγυρίζει ξέφρενα την εκλογή του πρώτου μουσουλμάνου (και υποτίθεται… κομμουνιστή) Δημάρχου στη Νέα Υόρκη.

Ο Ζοχράν Μαμντάνι εξελέγη πρώτος στην κατεξοχήν πολυπολιτισμική «Βαβυλώνα» των ΗΠΑ, σε μια εξέλιξη που – παρά τον θριαμβευτικό χαρακτήρα που της προσδίδουν τα συστημικά ΜΜΕ – μάλλον δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν. Η Νέα Υόρκη αποτελεί εδώ και παραπάνω από μια εικοσαετία «φωλιά» των Δημοκρατικών και ένα εμβληματικό ορμητήριο του διεθνισμού. Ο τελευταίος Ρεπουμπλικανός Δήμαρχος ήταν ο Ρούντι Τζουλιάνι και η θητεία του έληξε το 2001. Ο Τραμπ δεν έχασε κάτι που είχε, αλλά παράλληλα δεν κέρδισε κάτι που σίγουρα ήθελε πολύ.

Η νίκη του Μαμντάνι ελάχιστα αντιπροσωπεύει τον μέσο Αμερικανό πολίτη και είναι πολύ περισσότερο μια νίκη πολιτισμικής «εισβολής» παρά οτιδήποτε άλλο. Ο Μαμντάνι έπαιξε τα χαρτιά της πολιτικής του με έξυπνο τρόπο απευθυνόμενος στα μεσαία στρώματα που υποφέρουν από μια – όντως – αδίστακτη αστική τάξη που έχει μετατρέψει τη Νέα Υόρκη σε real estate κολαστήριο. Αιχμή της καμπάνιας του Μαμντάνι ήταν η κριτική στο δυσβάσταχτο κόστος ζωής, η αναφορά στην ακραία κρίση του στεγαστικού και οι προνοιακές πολιτικές που έχουν εκλείψει από την μεγαλούπολη των ΗΠΑ. Όλα υπαρκτά προβλήματα που δημιούργησε η ανεξέλεγκτη αγορά του «αμερικανικού ονείρου». Και κάπως έτσι τα «σπασμένα» της μιας παράταξης, γίνονται λαϊκιστικό «χρυσάφι» για την άλλη.

Με αυτό το αστραφτερό – αλλά στην ουσία κίβδηλο – επικοινωνιακό προφίλ, ο Μαμντάνι έκρουσε τις ήδη ανοιχτές θύρες της Νέας Υόρκης. Στην πραγματικότητα, ο διεθνισμός παίρνει μια – αναμενόμενη αλλά αξιοπρόσεκτη ρεβάνς – απέναντι στο δόγμα Τραμπ, με έναν Δήμαρχο που λειτουργεί ως επικοινωνιακό λάβαρο του. Και αυτό διότι στο πολιτικό προφίλ του συγκεντρώνονται και οι τρεις κυρίαρχες ατζέντες της Νέα Τάξης: η ισλαμοποίηση της Δύσης, η woke προπαγάνδα και το αφήγημα της κλιματικής κρίσης.

Και αν το Ισλάμ μαζί με τη woke ατζέντα φαίνονται ασύνδετα πράγματα (διότι όντως είναι), αυτό δεν είναι πρόβλημα για τη νεοταξική αριστερά που φέρνει πολιτικούς «μεσσίες» για να τα συμβιβάσουν, όσο ενώνονται από το μίσος απέναντι στον κοινό τους εχθρό: τον Xριστιανισμό. Διότι «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», όπως λέει και το σοφό ρητό.

Ζοχράν Μαμντάνι: Η άλλη πλευρά του νομίσματος

Ο Μαμντάνι δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του νομίσματος στο δίπολο εξουσίας που παρασύρει τις ΗΠΑ σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Ένα δίπολο όπου το παιχνίδι είναι στημένο και από τις δύο πλευρές. Το «αριστερό» προφίλ του Μαμντάνι είναι μόνο μια επικοινωνιακή ταμπέλα που ποντάρει στο ευνοϊκό κλίμα της ακραίας πόλωσης που επικρατεί στη χώρα. Παρουσιάζεται σαν… κατατρεγμένος μετανάστης, ενώ έχει αγαστές σχέσεις με το σύστημα Σόρος με πολιτική στήριξη και οικονομικές «ενέσεις» πολλών εκατομμυρίων δολαρίων από το Open Society.

Όπως είναι αναμενόμενο ο Μαμντάνι απολαμβάνει τεράστιας στήριξης από το μουσουλμανικό λόμπι στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα τις MPower Change και Emgage που διαθέτουν σημαντική επιρροή σε πολιτείες – κλειδιά των ΗΠΑ, οργανώνοντας καμπάνιες κατά της «ισλαμοφοβίας» και υπέρ της προώθησης του μουσουλμανικού στοιχείου. Από αυτού του τύπου τις οργανώσεις εκπορεύεται το μοντέλο προπαγάνδας που κατηγορεί τον «λευκό χριστιανό δυνάστη», ενώ το woke κίνημα έρχεται να προσθέσει και τον κρίκο «straight» (λευκός straight χριστιανός δυνάστης) στο προφίλ των «ενόχων».

Όμως το… «παιδί του λαού», Ζοχράν Μαμντάνι, έχει με το μέρος του και ένα σημαντικό κομμάτι του εβραϊκού παράγοντα και συγκεκριμένα το διεθνιστικό κομμάτι του, που μόνο αμελητέα δύναμη δεν έχει στις ΗΠΑ. Η μεγαλύτερη «προοδευτική» εβραϊκή οργάνωση στην Αμερική ,η Bend the Arc: Jewish Action – παραβλέπει εντελώς την έντονη κριτική που ασκεί ο Μαμντάνι στον Νετανιάχου – και στήριξε αναφανδόν τη διεθνιστική ατζέντα του κατά του «φασισμού». Όπου «φασισμός» βλέπε εθνοκεντρικές πολιτικές από έθνη που δεν θέλουν να διαλυθούν από την επέλαση της παγκοσμιοποίησης.

Ο ίδιος ο Μαμντάνι έχει δεσμευθεί για τεράστιες αυξήσεις στην χρηματοδότηση προγραμμάτων κατά του αντισημιτισμού και εισαγωγή εβραϊκής ιστορίας στα σχολεία. Δεν είναι τυχαίο ότι για τα… μάτια του συγκεκριμένου λόμπι, ο έτερος θαυμαστής του Ισραήλ, Ντόναλντ Τραμπ, σε μια από τις πρώτες του δηλώσεις μετά την εκλογή Μαμντάνι, έσπευσε να γράψει σε ανάρτηση του ότι «οποιοσδήποτε Εβραίος ψηφίζει τον Ζόχραν Μαμντάνι, έναν αποδεδειγμένα και αυτοαποκαλούμενο μισητή των Εβραίων, είναι ηλίθιος άνθρωπος». Με λίγα λόγια και οι δύο πλευρές… «σφάζονται» στην ποδιά του εβραϊκού λόμπι, με μόνη διαφορά τους τρόπους που το κολακεύουν. Είτε με συντηρητική – είτε με «προοδευτική» πολιτική το σκαλοπάτι προς μια θέση εξουσίας στις ΗΠΑ, είναι κοινό.

Ο Ζοχράν Μαμντάνι δεν είναι το πρώτο πολιτικό πείραμα όπου προωθείται ένας μουσουλμάνος Δήμαρχος σε μια χριστιανική χώρα, αφού έχει προηγηθεί ο Πακιστανός Δήμαρχος του Λονδίνου, Σαντίκ Καν. Ωστόσο η εκλογή Μαμντάνι ξεκινά να δημιουργεί ένα «δίκτυο» μουσουλμανικής ηγεμονίας στη Δύση που προχωρά μεθοδικά, πόλη με την πόλη.

Την ώρα που οι λαοί της Δύσης υποφέρουν από την ισλαμοποίηση των κρατών τους, οι «προοδευτικοί» επιβάλλουν το Ισλάμ σε όποιο αστικό προπύργιο παραμένει στην κατοχή τους. Και πανηγυρίζουν ως πρόοδο την αφομοίωση μιας τριτοκοσμικής, θεοκρατικής και μισάνθρωπης θρησκείας που δεν έχει καμία σχέση με τη Δημοκρατία. Το πολιτικό και κοινωνικό αυτό παράδοξο, νομοτελειακά θα «σκάσει» γιατί χτίζεται βιαστικά πάνω σε σαθρά και αντικρουόμενα θεμέλια. Και αν η άνοδος του Ισλάμ αφορά μόνο τη Νέα Υόρκη, η πτώση θα αφορά – δυστυχώς – ολόκληρη τη χώρα…

sportime.gr 05 Νοέ 2025

https://aktines.blogspot.com/2025/11/blog-post_93.html#more

Φάλουν Γκόνγκ: Πῶς Κατακτήθηκε ἡ Δύση

Lindsey Medenwaldt

Φάλουν Γκονγκ: Πώς Κατακτήθηκε η Δύση

FALUN GONG

Το Φάλουν Γκονγκ, γνωστό και ως Φάλουν Ντάφα, είναι ένα νέο θρησκευτικό κίνημα που ιδρύθηκε από τον Λι Χονγκτζί στην Κίνα το 1992. Βασίζεται σε ένα μείγμα βουδιστικών και New Age αρχών και ξεκίνησε ως μια μορφή τσιγκόνγκ (qigong), μιας κοσμοθεωρίας που στοχεύει στην ενδυνάμωση των ζωτικών ενεργειών ενός ατόμου μέσω σωματικών κινήσεων. Οι οπαδοί του Φάλουν Γκονγκ πιστεύουν ότι οι διδασκαλίες και οι πρακτικές τους είναι το μοναδικό μέσο για να φτάσουν στην Ολοκλήρωση—μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την πραγματική σημασία του σύμπαντος και γίνονται Θεοί ή Βούδες. Οι βασικές ηθικές αρχές της κοσμοθεωρίας είναι η αλήθεια, η συμπόνια και η καρτερία.

Το Φάλουν Γκονγκ δεν είναι άμοιρο κοινωνικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων, ιδιαίτερα λόγω των δημόσιων διαφωνιών του με την κινεζική κυβέρνηση και το Κομμουνιστικό Κόμμα. Το Φάλουν Γκονγκ χαρακτηρίστηκε «κακή αίρεση» και απαγορεύτηκε στην Κίνα το 1999. Οι ασκούμενοι ισχυρίζονται ότι έχουν υποστεί τρομερές διώξεις από την κινεζική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων φυλακίσεων, βασανιστηρίων και μη συναινετικής αφαίρεσης οργάνων. Ωστόσο, υπήρξε μια μετατόπιση των οπαδών του Φάλουν Γκονγκ από την Κίνα στη Βόρεια Αμερική από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Οι Δυτικοί παρασύρονται από το Φάλουν Γκονγκ, ίσως χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται. Είτε μέσω της δημοφιλούς συντηρητικής εφημερίδας Epoch Times, είτε μέσω του περιοδεύοντος χορευτικού συγκροτήματος Shen Yun, το Φάλουν Γκονγκ έχει γίνει μια ευρέως διαδεδομένη παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα θέατρα παγκοσμίως. Πρόσφατα, έχουν γίνει πιο πολιτικοποιημένοι και έχουν προωθήσει θεωρίες συνωμοσίας στις διάφορες πλατφόρμες τους.

Ὀλέθρια ἡ «προσαρμογὴ» τῆς Δύσης στὶς Ἰσλαμικὲς ἀπαιτήσεις! (Σχολιασμὸς στὴν εἴδηση, περὶ νομιμοποίησης τοῦ γάμου πρώτων ἐξαδέλφων)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 13η Οκτωβρίου 2025.

ΟΛΕΘΡΙΑ Η «ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ» ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΣΤΙΣ ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ!

(Σχολιασμός στην είδηση, περί νομιμοποίησης του γάμου πρώτων εξαδέλφων)

Η Ευρώπη «αυτοκτονεί» από τις ολέθριες επιλογές της και κύρια από την εθελούσια «άλωσή» της από τα εκατομμύρια των αλλόθρησκων νόμιμων και παράνομων μεταναστών, στους οποίους άνοιξε αφρόνως διάπλατα την «πόρτα» της! Δεν κινδυνεύει απλά να χάσει την πολιτιστική της ταυτότητα, αλλά και αυτή την ίδια την ελευθερία της, την οποία απέκτησε με τρομακτικές θυσίες, από τον τυραννικό ζυγό του παποπροτεσταντικού «μεσαιωνισμού».

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για τους λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε, τα τελευταία χρόνια έδειξαν μια ανεξήγητη ανεκτικότητα, για την μετανάστευση, αποδεχόμενες άπαντες τους εισερχομένους, νομίμους και παρανόμους, δικαιούμενοι ή μη άσυλο, ως πολιτικοί πρόσφυγες, καθότι οι προερχόμενοι από εμπόλεμες χώρες είναι μειοψηφία, αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία είναι οικονομικοί μεταναστες! Δεν τους δέχονται απλά, αλλά τους προσφέρουν πλουσιοπάροχοι (για τα δικά τους δεδομένα) φιλοξενία, επιδόματα, δωρεάν στέγαση, διατροφή περίθαλψη, εκπαίδευση, προστασία, νομική κάλυψη, κλπ.

Αλλά, αυτοί πως ανταποκρίνονται; Μήπως με αίσθημα ευεργεσίας; Κάθε άλλο! Στην συντριπτική πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι και εμποτισμένοι μέχρι μυελού οστέων με την ισλαμική απέχθεια σε κάθε μη μουσουλμάνο, συμπεριφέρονται ως κατακτητές. Και τούτο διότι, σύμφωνα με την διδασκαλία του Κορανίου και την Χαντίθ (ισλαμική παράδοση), η γη ανήκει στον Αλλάχ και οι πιστοί του οφείλουν να την αφαιρέσουν από τους «απίστους» και να την κατακτήσουν, ως οι μόνοι κυρίαρχοι! Εκτός από την «Ummah Islam» (Οίκος Ισλάμ) και το «Ούμα Ουάχιντα» (Ισλαμικό Έθνος), οι υπόλοιποι λαοί θεωρούνται παρείσακτοι στη γη και, ως εκ τούτου, πρέπει να εξοντωθούν και όταν αυτό είναι αδύνατο να κατακτηθούν και να τους επιβληθεί δια της βίας η ισλαμική πίστη και ο ισλαμικός τρόπος ζωής!

Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ευρώπη και γενικά στον δυτικό κόσμο. Τα εκατομμύρια των μεταναστών μουσουλμάνων, έρχονται ως κατακτητές και γι’ αυτό συμπεριφέρονται ανάλογα και πολλές φορές βίαια! Επίσης έχουν διαψευστεί όσοι πίστευαν ότι ο ανώτερος προς αυτούς ευρωπαϊκός πολιτισμός και ο πολιτισμένος τρόπος ζωής θα τους αφομοίωνε. Το αντίθετο συμβαίνει, οι πολυπληθείς μουσουλμανικές κοινότητες ζουν περιχαρακωμένες με την δική τους κουλτούρα, τα έθιμά τους και γενικά τον τρόπο ζωής τους, αρνούμενες να υιοθετήσουν στο ελάχιστο τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τον τρόπο ζωής των ευρωπαίων σε όλα τα επίπεδα (εκπαίδευση, διατροφή, ενδυμασία, κλπ). Και το χειρότερο: γίνονται απαιτητικοί! Απαιτούν να σέβονται το δικό τους τρόπο ζωής οι ευρωπαίοι!

Ἰσλαμικὲς δολοφονίες «τιμῆς» στὴ Δύση

5.000 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο

ΙΣΛΑΜΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ «ΤΙΜΗΣ» ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Η δολοφονία τιμής ορίζεται από την Οργάνωση Παρακολούθησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ως «ενέργειες βίας, συνήθως φόνοι, που διαπράττονται από άνδρες μέλη της οικογένειας κατά γυναικών μελών της οικογένειας, οι οποίες θεωρούνται ότι έφεραν ατιμία στην οικογένεια». Αυτά είναι πολύ συνηθισμένα στη Μέση Ανατολή και στην Τουρκία. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, 5.000 γυναίκες δολοφονούνται κάθε χρόνο («Murder in the Family», Fox News, 26 Ιουλίου 2008). Οι δράστες συνήθως αθωώνονται ή τιμωρούνται με ελαφρές ποινές.

Οι υπερασπιστές του Ισλάμ προσποιούνται ότι οι δολοφονίες τιμής είναι «πολιτισμικές» και όχι προϊόν του Ισλάμ, αλλά η Jihad Watch αναφέρει ότι το 2003 το Ιορδανικό Κοινοβούλιο απέρριψε ΓΙΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ διάταξη που είχε σχεδιαστεί για την αυστηροποίηση των ποινών για τις δολοφονίες τιμής, και η Al-Jazeera ανέφερε ότι «οι ισλαμιστές και οι συντηρητικοί είπαν ότι οι νόμοι παραβίαζαν τις θρησκευτικές παραδόσεις και θα κατέστρεφαν οικογένειες και αξίες» («Muslim Ran Down Daughter», Jihad Watch, 22 Οκτωβρίου 2009).

Οι δολοφονίες τιμής αυξάνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η πρώτη τεκμηριωμένη περίπτωση ήταν τον Νοέμβριο του 1989, όταν ο Zein Isa, Παλαιστίνιος τρομοκράτης που ζούσε στο Σεντ Λούις, δολοφόνησε την 16χρονη κόρη του, Tina, επειδή είχε φίλο, πήγε σε σχολικό χορό και υπέβαλε αίτηση εργασίας σε εστιατόριο. Η μητέρα της την κρατούσε ενώ ο πατέρας της έβαλε ένα μαχαίρι εννέα ιντσών στο στήθος της 13 φορές, η μητέρα φωνάζοντας «Σκάσε!» στις εκκλήσεις της κόρης για βοήθεια (Ellen Harris, Guarding the Secrets, 1995).

Γιατί καταρρέει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7η Ιουλίου 2025

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ Η ΔΥΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗ;

Πολύ άσχημα είναι τα νέα, όσον αφορά την πορεία του Χριστιανισμού στο δυτικό κόσμο. Αξιόπιστα δημοσιεύματα έγκριτων δημοσιογραφικών πηγών και άρθρων διακεκριμένων αρθρογράφων και ειδικών επιστημόνων και μελετητών, αποδεικνύουν πως, τόσο η παπική «εκκλησία», όσο ο Αγγλικανισμός και οι πολυάριθμες «εκκλησίες» και ομολογίες του ευρύτερου προτεσταντικού μωσαϊκού, όχι απλά φθίνουν από άποψη στελεχών και οπαδών, αλλά κυριολεκτικά καταρρέουν! Οι οπαδοί τους κατά χιλιάδες αποχωρούν από τις θρησκευτικές τους ομάδες, οι «λειτουργοί» και οι πάστορες έχουν γίνει δυσεύρετοι, οι ναοί και οι τόποι συναθροίσεων αδειάζουν και πωλούνται, για αλλαγή χρήσης (π.χ. καφετέριες, μπαρ, κλπ)! Και το ακόμα χειρότερο, όταν ταυτόχρονα προελαύνουν δυναμικά το Ισλάμ, τα σύγχρονα ειδωλολατρικά ανατολικά θρησκεύματα (Ινδουισμός, Βουδισμός, κλπ) και «ανθούν» τα ποικίλα παραθρησκευτικά ρεύματα και ομάδες του σύγχρονου αποκρυφιστικού φαινομένου, με αποκορύφωμα την φρικώδη λατρεία του Σατανά!

Όλα αυτά τα φαινόμενα μόνο λύπη και ανησυχία μπορούν να μας προξενήσουν, διότι ο σύγχρονος άνθρωπος και κύρια ο δυτικός, διατελεί σε μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση και κατάπτωση. Και η ανησυχία μας επιτείνεται όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό το νοσηρό κλίμα εισβάλλει δυναμικά και στη χώρα μας, η οποία επαίρεται ότι «ανήκει στη Δύση» και αντλεί από αυτή, όχι τα χρήσιμα και τις όποιες αξίες της έχει απομείνει, αλλά τα σαθρά.

Στὴν Ἀγγλία οἱ νεκροὶ θὰ διαλύονται μὲ ἀλκαλικὴ ὑδρόλυση.

σ.σ. Η «πράσινη» αποτέφρωση που προώθησε ένας προτεστάντης «ιερέας». Ιδού η κατάληξη του άθεου ουμανισμού της Δύσης. Πήρε τον άνθρωπο να τον υψώσει τάχα μου στα ουράνια και τον έριξε στην αποχέτευση.

Στην Αγγλία σύντομα οι νεκροί θα τοποθετούνται σε μια σακούλα θα αποσυντίθενται με χημικό τρόπο και τα απομεινάρια τους θα πετάγονται στην αποχέτευση ή θα γίνονται λίπασμα. Η δυτική βαρβαρότητα είναι σατανισμός κι αυτή τη φορά με φερετζέ οικολογικό .

Σε θάλαμο αερίων οι νεκροί. Ναζισμός ξανά αλλιώς. Οι πρασινοφασίστες θα…. απολυμαίνουν τον κόσμο από τους νεκρούς.

Η αλκαλική υδρόλυση περιλαμβάνει το τύλιγμα ενός σώματος σε ένα μάλλινο σάβανο πριν από την τοποθέτησή του στον θάλαμο.

Οι άνθρωποι θα μπορούσαν σύντομα να επιλέξουν να διαλύσουν τη σωρό και να την απορρίψουν στην αποχέτευση αντί να την αποτεφρώσουν ή να τη θάψουν…αναφέρει η The Telegraph.

Ἡ Ρωσικὴ Ἡγεσία λέει Ὄχι εἰς τὴν Μεσολάβησιν τοῦ Βατικανοῦ: «Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι!!»

Γιὰ ἄλλη μία φορὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐτῶν τῆς οὐκρανικῆς σύγκρουσης συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο: ἡ Δύση, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κιόλας μὲ τὸ βιβλίο τοῦ Samuel Huntington (ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1990) «Σύγκρουση Πολιτισμῶν», τὸ ὁποῖο χρησιμεύει ὡς ἡ βίβλος τῶν νεοσυντηρητικῶν, στόχευε νὰ ὑπονομεύσει τὰ θεμέλια τοῦ ρωσικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, καὶ χρησιμοποίησε τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει. Ἡ ρωσικὴ ἡγεσία ἔχει πλήρη ἐπίγνωση αὐτῆς τῆς προσπάθειας καὶ τὴν δείχνει σὲ κάθε βῆμα.

Χθές, ὁ Ρῶσος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Σεργκέι Λαβρόφ ἐξέφρασε ἔντονες ἐπιφυλάξεις σχετικὰ μὲ τὸ Βατικανὸ ὡς χῶρο γιὰ εἰρηνευτικὲς διαπραγματεύσεις μεταξὺ Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας. Κατά τὴν ἄποψή του, ἡ διεξαγωγή συζητήσεων σὲ ἕνα κυρίως καθολικὸ περιβάλλον θὰ ἦταν ἀκατάλληλη γιὰ δύο χῶρες μὲ μεγάλο μέρος τους ὀρθόδοξο ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ τους, μὲ τὴν ὑπόνοια ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ Βατικανὸ θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ μία τέτοια ἐπιλογὴ ἐνοχλητική.

Τὰ σχόλια τοῦ Λαβρόφ ἦλθαν μετὰ ἀπὸ δήλωση τῆς Ἰταλίδας πρωθυπουργοῦ Τζόρτζια Μελόνι ὅτι ὁ Πάπας Λέων ΙΔ΄ εἶχε τεθεῖ στὴ διάθεσή του ὡς μεσολαβητὴς γιὰ εἰρηνευτικές συνομιλίες. Τὸ Βατικανὸ δὲν ἔχει ἀκόμη ἀνακοινώσει ἐπίσημα νέα σχετικὰ μὲ τὴν πιθανὴ ἐμπλοκή του.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐλέγχει καί ἀκυρώνει τόν ὀρθολογιστικό ἀγνωστικισμό τῆς Δύσεως.

Ἀπέναντι στόν ὀρθολογιστικό Ἀγνωστικισμό τοῦ Βαρλαάμ, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς παρουσίασε τήν ἐμπειρική ὁδό γνώσεως τοῦ Θεοῦ πού ἀπαιτεῖ ὄχι κάθαρση ἀπό τήν ἄγνοια, διότι τότε οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι θά ἦσαν θεοπτικότεροι τῶν προφητῶν, τῶν ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων, ἀλλά κάθαρση ἀπό τά πάθη καί ἀπό τήν ἁμαρτία, κατόρθωση τῆς ἀπαθείας.

Χωρίς τήν κάθαρση ἀπό τά πάθη ὁ νοῦς σκοτίζεται καί δέν εἶναι κατάλληλος χῶρος γιά νά ἐπιλάμψει τό θεϊκό φῶς, τό ὁποῖο φωτίζει ἀναλογικά τούς Χριστιανούς κατά τόν βαθμό τῆς καθάρσεώς τους.

Ὁ φωτισμός αὐτός δέν εἶναι αἰσθητός οὔτε διανοητικός, ἀλλά πραγματικός θεϊκός φωτισμός, ἐνέργεια φωτιστική τοῦ Θεοῦ.

Τό φῶς τῆς Θείας Μεταμορφώσεως δέν ἦταν κτιστό καί αἰσθητό, ἀλλά θεϊκό καί ἄκτιστο, μέσῳ τοῦ ὁποίου οἱ Ἀπόστολοι εἶδαν πράγματι τήν θεϊκή δόξα, τήν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τήν κρυπτομἐνη κάτω ἀπό τήν ἀνθρώπινη φύση του.

Ἡ Δύση καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Εὐρώπη

Η Δύση και η Ορθόδοξη Ευρώπη

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α΄

Σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία

Η 80ή επέτειος από την Διάσκεψη της Γιάλτας ( Σημ. Άρχισε την 4η Φεβρουαρίου του 1945) και από την Συμφωνία της Βάρκιζας ( Σημ. Άρχισε στις 2 Φεβρουαρίου 1945) δίνει την ευκαιρία ανασκόπησης των σχέσεων της Δύσης με την Ρωσία και την Ελλάδα.

Από τις αρχές του 18ου αιώνα έως σήμερα οι σχέσεις των μεγάλων και ισχυρών ηγεμονιών/κρατών της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής με τη Ρωσία εναλλάσσονται από ολόθερμες έως εχθρικές. Η Ρωσία πότε ήταν και είναι παράγων σταθερότητας και προστασίας των συμφερόντων μέρους ή όλων των ηγεμονιών/κρατών της Δύσης, πότε θανάσιμη απειλή. Πότε η Δύση επευφημούσε «Ζήτω η Ρωσία», πότε κραύγαζε «κάτω η Ρωσία». Ειδικότερα στην περίπτωση της Γερμανίας – Ρωσίας οι σχέσεις αυτές αποκτούσαν, ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες και τα δρώντα πρόσωπα χαρακτηριστικά μιας «αλυσίδας ρήξεων, επαναπροσεγγίσεων, συμπαιγνιών και αναφλέξεων», στη διάρκεια των οποίων σημειωνόταν «μια εκτεταμένη μεταλλαγή μεταξύ δέους και θαυμασμού, φοβικής άμυνας και εμφαντικής προσήλωσης». (Βλ. ενδιαφέρον άρθρο Βασίλη Στοϊλόπουλου «Ρωσοφοβία και ρωσοφιλία στη Γερμανία», Περ/κό «Ερμής ο λόγιος», Τεύχος 11ο, Χειμώνας 2015, σελ. 62 κ.ε.).

Από τον Μέγα Πέτρο (1672-1725) και μετά η Ρωσία θέλησε να μετέχει των Ευρωπαϊκών δρώμενων. Έως τότε για τους δυτικοευρωπαίους, αποτελούσε έναν ξεχωριστό, απόμερο κόσμο. Δεν είχε ποτέ φυσικούς συμμάχους και όταν αναγκάσθηκε, αμύνθηκε μόνη της ενάντια στις τόσες απειλές και επιθέσεις: από την μογγολική, που διήρκεσε διακόσια πενήντα χρόνια, έως την εισβολή των ναπολεόντειων στρατευμάτων, το 1812 ( «Η Ρωσία των Τσάρων», Επιμ. Άλντο Φεράρι, Εκδ. εφημ. «Το Βήμα», σελ. 17-18).

Στη Ρωσία ο Μεγάλος Πέτρος (1672 – 1725) και οι διάδοχοί του θέλησαν με αυταρχικό τρόπο να μετατρέψουν τη Ρωσία σε μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη, αλλάζοντας αναλόγως την ιδιοπροσωπία των Ρώσων. Ο Μεγάλος Πέτρος το 1703 ίδρυσε την Αγία Πετρούπολη, μία καθαρά δυτικοευρωπαϊκής μορφής πόλη, και το 1712 την καθιέρωσε πρωτεύουσα του αχανούς κράτους του. Πρωτεύουσα παρέμεινε έως το 1918. Στην επιθυμία του να απομακρυνθεί αμετάκλητα από την παραδοσιακή κληρονομιά των Ρώσων ο Μέγας Πέτρος δεν δίστασε να εκτελέσει για ανυπακοή τον ίδιο του το γιό Αλεξέι, το 1718, εξ αιτίας της αντίθεσής του στις μεταρρυθμίσεις.

Να σημειωθεί ότι οι μετά τον Μεγάλο Πέτρο αυτοκράτορες – αυτοκράτειρες ήσαν Γερμανικής καταγωγής. Γράφει ο Ν. Ζερνώφ: «Οι Αυτοκράτορες και οι Αυτοκράτειρες του 18ου αιώνα, που ακολουθούσαν ο ένας τον άλλο σε γρήγορη διαδοχή, ήσαν επί το πλείστον γεννημένοι στη Γερμανία» («Οι Ρώσοι και η Εκκλησία τους», Εκδ. Οίκος «Αστήρ», Αθήναι, 1972, σελ. 138). Ο Πέτρος Γ΄ το 1745 παντρεύτηκε τη Γερμανίδα δεύτερή του εξαδέλφη Σοφία Αυγούστα Φρειδερίκη. Αυτή, από Λουθηρανή, ασπάστηκε την Ορθοδοξία και πήρε το όνομα Αικατερίνη Αλεξέγεβνα. Είναι η λεγόμενη Μεγάλη Αικατερίνη, η οποία μόνη της, ως χήρα και διάδοχος του Πέτρου Γ΄, βασίλευσε από το 1762 έως τον θάνατό της, το 1796.

Στα περισσότερα από τα 34 χρόνια της ηγεμονίας της η Ρωσία ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση, με επεκτατική νοοτροπία, και παράλληλα δέχθηκε και υποστήριξε οικονομικά τους θεωρητικούς της άθρησκης γαλλικής ιντελιγκέντσιας Βολταίρο, Ντ΄ Αλαμπέρ και Ντιντερό. (Βλ. σχ. Stefania de Nardis « Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας», Εκδ. Το ΒΗΜΑ, 2021, σελ. 67). Μεταξύ των άλλων ένα χρόνο προ του θανάτου της, το 1795, συνεννοήθηκε με την Αυστρία και την Πρωσία και διαμέλισαν την Πολωνία. Όπως γράφει ο Ζερνώφ «δεν υπάρχει παραστατικότερο παράδειγμα που να φανερώνει πόσο άσχετοι ήταν οι κυβερνήτες του κράτους της Αγίας Πετρούπολης με τα πραγματικά συμφέροντα και τις φιλοδοξίες του Ρωσικού λαού, από τον διαμελισμό της Πολωνίας, που έγινε από την Αικατερίνη και συνεχίστηκε από τους διαδόχους της» (Αυτ. σελ. 141).

Εκτός από τους Γάλλους διανοητές η Αικατερίνη εκτιμούσε ιδιαιτέρως τον Έλληνα μεγάλων ικανοτήτων λόγιο Αρχιεπίσκοπο Σλαβινίου και Χερσώνος Ευγένιο Βούλγαρη. Ο εν λόγω κληρικός έβαλε στο μυαλό της αυτοκράτειρας την ιδέα να προχωρήσει σε πόλεμο κατά της μουσουλμανικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με σκοπό την κατάργηση της και τη σύσταση Βαλκανικής Αυτοκρατορίας με επικεφαλής Ρώσο πρίγκηπα και πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη (Βλ. σχ. π. Γεωργίου Μεταλληνού «Τουρκοκρατία», Εκδ. Ακρίτας, 1988, σελ. 167). Η επανάσταση του 1770, κοινώς τα Ορλωφικά, «ανεπαρκώς προετοιμασθείσα και κάκιστα εκτελεσθείσα, οικτρώς απέτυχε…Το μέγα σφάλμα της προετοιμασίας οφείλεται εις την ηθελημένην εξαπάτησιν των Ελλήνων εκ μέρους των Ρώσων, επιιθυμούντων οπωσδήποτε ελληνικήν εξέγερσιν προς εξυπηρέτησιν των ρωσικών βλέψεων επί των εδαφών της οθωμανικής αυτοκρατορίας» (Βλ. σχετικά Διατριβή Τάσου Αθ. Γριτσόπουλου «Τα Ορλωφικά», εν Αθήναις, 1967, σελ. 125-127). Το αποτέλεσμα ήταν οι Αλβανοί να βρουν την ευκαιρία να σφάξουν ανηλεώς και να βασανίσουν απανθρώπως χιλιάδες Ελλήνων» (Αυτ. σελ. 140). Στη δεύτερη, αποτυχημένη επίσης, απόπειρα των Ελλήνων να ελευθερωθούν, κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1787-1792), ήρωας ήταν ο Λάμπρος Κατσώνης. Και τότε η Αικατερίνη πρόδωσε πάλι τα όνειρα των Ελλήνων γιατί προτίμησε τη συνεργασία με την Πρωσία και την Αυστρία για τον διαμελισμό της Πολωνίας, από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία διάλυση, να γραφεί και αυτό, εύρισκε αντίθετους την Αυστρία, τη Γαλλία και την Αγγλία…

Ἡ Ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντὴς τοῦ Κυρίου, ἡμέρα ‘’γιορτῆς τῆς μάνας’’ διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, από τον Ορθόδοξο λαό καλείται και Εορτή της Παναγίας. Τα παλιά χρόνια την ημέρα της Υπαπαντής του Χριστού, στις 2 Φεβρουαρίου γιόρταζαν τη γιορτή της μάνας.

Τούτο εγίνετο και επίσημα στα σχολεία. Μάλιστα ορίσθηκε από το Υπουργείο Παιδείας στην Ελλάδα το έτος 1929 να γιορτάζεται η γιορτή της μάνας στις 2 Φεβρουαρίου, την εορτή της Υπαπαντής.

Δυστυχώς κατά τη δεκαετία του 1960 άρχισε να γιορτάζεται η γιορτή της μάνας, τη δεύτερη Κυριακή του Μαίου, σύμφωνα με τα παιχνιδίσματα του δυτικότροπου συναισθηματισμού. Όλα τούτα άρχισαν από της ΗΠΑ, όπως πολλά άλλα ‘’έθιμα’’ τα οποία δεν συνάδουν με την Ορθόδοξη παράδοσή μας και τα οποία παρεισφρύουν και την καταργούν.

Αυτή την εόρτιο μέρα της Υπαπαντής του Κυρίου, που κατά τον Άγιο Ανδρέα Κρήτης «η Ιερά Μήτηρ, και του Ιερού υψηλοτέρα, επί το Ιερόν παραγέγονεν, εμφανίζουσα τω κόσμω, τον του κόσμου Ποιητήν», ο Ορθόδοξος λαός συνήθιζε να γιορτάζει και τη γιορτή της μάνας, τιμώντας την του Θεού Μητέρα, που κατ’ εξοχή έχει ως πρότυπο μητέρας.

Ο απλός Ορθόδοξος λαός την Εορτή της Υπαπαντής, την καλεί και γιορτή της Παναγίας. Το Θεομητορικό πρόσωπο της Παναγίας, αποτελεί πρότυπο για παραδειγματισμό για κάθε Χριστιανή μητέρα, που θέλει να αγαπά σωστά τα παιδιά της, υπερβαίνοντας την κατά φύσιν αγάπη. Όπως επισημαίνει ο Άγιος Βασίλειος, η κατά φύσιν αγάπη μήτε επαινετή είναι, μήτε κατακριτέα. Η υπέρ φύσιν αγάπη είναι επαινετή.

Έχοντας λοιπόν ως πρότυπο μητέρας την Παναγία μας, τη μάνα των ορφανών, των πονεμένων, των αδικημένων, είναι δυνατό η κάθε Χριστιανή μητέρα να υπερβεί την κατά φύσιν αγάπη, μια αγάπη που δοκιμάζεται μόλις το παιδί της δρασκελίσει το κατώφλι του σπιτιού της για να παίξει με τα γειτονόπουλα.

Πρότυπο έχει την αγάπη εκείνη που έχει την ευωδία μια άλλης αρχοντιάς. Τότε λοιπόν η Χριστιανή μητέρα θα υποδεικνύει στα παιδιά της, όπως και ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος το «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι» (Ιω. 3,30). Το παράδειγμα εκείνης της υπέρ φύσιν αγάπης, που δεν περιορίζεται στους «αγαπώντας ημάς», είναι επαινετό.

Ἡ σχιζοφρένεια τῆς «πράσινης» ἀτζέντας: Ἡ Δανία βάζει φόρο ἄνθρακα στά... ἀέρια τῶν ἀγελάδων - Πᾶνε ὁλοταχῶς γιὰ τὸ τεχνητὸ κρέας!

Παρανοϊκοὶ νόμοι ποὺ ἔχουν σκοπὸ νὰ καταστρέψουν τὶς μικρὲς φάρμες καὶ νὰ δώσουν τὸν ἔλεγχο τῆς τροφῆς στὶς πολυεθνικές!

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

Αὐτὴ ἡ παρανοϊκὴ εἴδηση μᾶς ἔρχεται μὲ κάθε ἐπισημότητα ἀπὸ τὴ Δανία καὶ ἀφορᾶ τὸ ἑξῆς: ἡ Δανία γίνεται ἡ πρώτη χώρα παγκοσμίως ποὺ ἐπιβάλλει φόρο στὰ γαστρεντερικά... ἀέρια τῶν ἀγελάδων καὶ τῶν γουρουνιῶν. Στὸ ὄνομα τῆς «κλιματικῆς κρίσης» προφανῶς.

Οἱ ἀρχικοὶ φορολογικοὶ συντελεστὲς ποὺ θὰ ἰσχύσουν θὰ εἶναι 300 DKK (περίπου 40€) ἀνὰ τόνο CO2 ἀπὸ τὸ 2030, ἐνῷ θὰ αὐξηθοῦν σὲ 750 DKK (περίπου 100€) τὸ 2035.

Ὁ ὑπεύθυνος γιὰ τὴ φορολόγηση στὴ Δανία Γίπε Μπροὺς Κρίστενσεν, δήλωσε ὅτι: «Εἶναι ἕνα τεράστιο ἔργο ποὺ βρίσκεται τώρα σὲ ἐξέλιξη: νὰ μετατρέψουμε μεγάλα τμήματα τῆς γῆς μας ἀπὸ ἀγροτικὴ παραγωγὴ σὲ δασοκομία, σὲ φυσικοὺς χώρους, γιὰ νὰ διασφαλίσουμε ὅτι μποροῦμε νὰ ἐπαναφέρουμε τὴ ζωὴ στὰ φιόρδ μας».

Προφανῶς οἱ Δανοὶ ἡγέτες θεωροῦν κατάκτηση τὸ νὰ τρῶνε... δέντρα. Καὶ ὅτι τὰ φιὸρδ δὲν μποροῦν νὰ ζωντανέψουν, ἂν δὲν φορολογηθεῖ ὁ... ἀερισμὸς τῆς ἀγελάδας.

Πέρα ὅμως ἀπὸ τὸ φαιδρὸ τῆς ὑπόθεσης, ὁ πραγματικὸς στόχος εἶναι νὰ συρρικνωθεῖ ἡ κτηνοτροφία στὰ χέρια ἐλάχιστων πολυεθνικῶν καὶ νὰ προωθηθεῖ ἡ βιομηχανία τοῦ ἐργαστηριακοῦ «κρέατος» καὶ τῆς ἐντομοφαγίας. Δὲν τὸ κρύβουν ἄλλωστε στὴ Δανία ὅτι ἡ πρόθεσή τους εἶναι ἡ σταδιακὴ μετάβαση πρὸς μιὰ πιὸ «φιλικὴ γιὰ τὸ κλίμα» βιομηχανία τροφίμων.

Ὁ ἀπόλυτος ἐξευτελισμὸς τῆς τέχνης στὴ Δύση: Ὁ οἶκος Sotheby’s πούλησε μιὰ κολλημένη μπανάνα γιὰ 6,2 ἑκατ. δολάρια!

Ο απόλυτος εξευτελισμός της τέχνης στη Δύση: Ο οίκος Sotheby’s πούλησε μια κολλημένη μπανάνα για 6,2 εκατ. δολάρια!

Ιλιγγιώδη ποσά δίνονται για γελοία έργα «τέχνης», ενώ οι λαοί δυστυχούν - Ποιος είναι ο αγοραστής της «χρυσής» μπανάνας

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Γελοιοποίηση της τέχνης, πολιτιστική παρακμή ή απλά οι πλούσιοι δεν έχουν τι να κάνουν τα χρήματά τους και τα πετούν όπου να’ ναι; Όπως και να ερμηνεύσει αυτήν την εξωφρενική είδηση κανείς, παραμένει ενδεικτική για το σημερινό κατάντημα της Δύσης.

Μια… μπανάνα κολλημένη σε έναν τοίχο με ασημί κολλητική ταινία, ήταν το «έργο τέχνης» που τίναξε τη μπάνκα στον αέρα σε δημοπρασία του οίκου Sotheby’s στη Νέα Υόρκη, αφού η αρχική εκτίμηση του «έργου» ήταν περίπου 1-1,5 εκατομμύριο δολάρια (!), και σαν να μην έφτανε αυτό το παρανοϊκό ποσό, η κολλημένη μπανάνα αγοράστηκε τελικά με 6,2 εκατ. δολάρια από έναν κινεζοαμερικανό επιχειρηματία!

Ποῖον εἶναι τὸ σκοτεινὸν ὑπόβαθρον τοῦ σημερινοῦ «δαιμονιώδους» Δυτικοῦ κόσμου;

Ποῖον εἶναι τὸ σκοτεινὸν ὑπόβαθρον τοῦ σημερινοῦ «δαιμονιώδους» Δυτικοῦ κόσμου;

Μοναχὸς Ἀβέρκιος

Μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα!

Ἐπισημαίνουμε: ὄχι ὁλόκληρου τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἀλλὰ τῶν κύκλων ἐκείνων ποὺ «κυβερνοῦν» παρασκηνιακῶς καὶ ἐπιδιώκουν τὴν κατεδάφιση τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν ἀξιῶν τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, προβάλλοντας ἄλλου εἴδους σκοτεινὰ πρότυπα ζωῆς, παγκοσμίως. Βλέπε τοὺς τελευταίους «γάμους»…

Τὶς πληροφορίες- τὰ στοιχεῖα – γιὰ τὴν παρουσίαση αὐτοῦ τοῦ θέματος λαμβάνουμε ἀπὸ αὐθεντικὸ ντοκουμέντο: ἀπὸ τὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Αὐτοκρατορίας, ὅπως αὐτοαποκαλεῖ ἡ Μασονία ἑαυτήν, θέτοντας τὰ ἀρχικὰ ψηφία – Ι. Α. – ἀκόμη καὶ στὰ ἐξώφυλλα τῶν παλαιότερων περιοδικῶν της. Τίτλος τοῦ τεύχους αὐτοῦ εἶναι Πυθαγόρας- Γνώμων, Ἐπίσημον Ὄργανον τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33ου καὶ τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, τόμος Η΄, τεῦχος 1, Ἰανουάριος 1939, σσ. 17- 23.

Στὸ τεῦχος αὐτὸ τοῦ ἐπίσημου τεκτονικοῦ περιοδικοῦ ὑπάρχει ἕνα ἄρθρο, σὲ τρεῖς συνέχειες τοῦ Μασόνου Ἡρακλῆ Γεωργούλη, 30ου, ὅπου ἐκεῖ συνοψίζεται τὸ σκοτεινὸ ὑπόβαθρο- «φωτεινὸ» κατ’ αὐτὸν – τοῦ σημερινοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἔτσι ὅπως προέκυψε κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες: Κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες στὴν αἱρετικὴ Εὐρώπη, στὴν ὁποία ἀναπτύχθηκε ὁ γαλλοτεκτονικὸς Διαφωτισμός, ἡ ἀθεΐα, ὁ ἱστορικὸς ὑλισμὸς καὶ τὰ «δικαιώματα» τῆς «πράσινης ἀλεποῦς», οἱ νεοφανεῖς «ἑορτές», τῆς «μαρίδας», π.χ. τῆς «ντροφαντῆς μελιτζάνας» καὶ τὰ παρόμοια.

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς: Ἡ Εὐρώπη δὲν γνωρίζει οὔτε ἐκκλησία, οὔτε διέξοδο ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα

Ἀρχιμ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ Οἰκουμενισμός, Ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1974.

Ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος ἔχει καταδικάσει σὲ θάνατο και τὸν Θεὸ καὶ τὴν ψυχή. Δὲν καταδίκασε ὅμως ἔτσι καὶ τὸν ἑαυτό του σὲ θάνατο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο θάνατο δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση; Κάνετε εἰλικρινὰ καὶ ἀμερόληπτα τὸν ἀπολογισμὸ τῆς εὐρωπαϊκῆς φιλοσοφίας, ἐπιστήμης, πολιτικῆς, κουλτούρας, πολιτισμοῦ, καὶ θὰ δεῖτε ὅτι αὐτὲς ἔχουν φονεύσει στὸν Εὐρωπαῖο ἄνθρωπο τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς. Ἂν ὅμως προσέξετε σοβαρὰ στὴν τραγικότητα τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ὁπωσδήποτε θὰ ἐννοήσετε, ὅτι ἡ θεοκτονία πάντοτε καταλήγει στὴν αὐτοκτονία. Ἐνθυμεῖσθε τὸν Ἰούδα; Ἐκεῖνος πρῶτος φόνευσε τὸν Θεὸ καὶ ἔπειτα ἐξόντωσε τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸ εἶναι ἀδυσώπητος νόμος, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ στὴν ἱστορία αὐτοῦ τοῦ πλανήτη.

Τὸ οἰκοδόμημα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, οἰκοδομημένο χωρὶς τὸν Χριστό, κατ’ ἀνάγκην θὰ καταρρεύσει καὶ μάλιστα πολὺ σύντομα, ὅπως προφήτευσε ὁ ὁραματιστὴς Ντοστογιέφσκι καὶ ὁ θλιμμένος Γκόγκολ. Καὶ μπροστὰ στὰ... μάτια μας πραγματοποιοῦνται οἱ προφητεῖες τῶν ὀρθοδόξων μας Σλάβων προφητῶν. Δέκα ὁλόκληρους αἰῶνες ἀνεγείρονταν ὁ εὐρωπαϊκὸς πύργος τῆς Βαβέλ, καὶ ἡμεῖς ἀξιωθήκαμε τοῦ τραγικοῦ ὁράματος: Ἰδού, ἀνεγέρθηκε πελώριο μηδέν! Ἐπῆλθε γενικὴ σύγχυση. Ἄνθρωπος δὲν ἐννοεῖ ἄνθρωπο, ψυχὴ δὲν ἐννοεῖ ψυχή, ἔθνος δὲν ἐννοεῖ ἔθνος.

Ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος ἔφθασε στὸν μοιραῖο ἴλιγγο, ὁδήγησε τὸν ὑπεράνθρωπο στὴν κορυφὴ τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ του, θέλοντας νὰ ἀποπερατώσει μὲ αὐτὸν τὸ οἰκοδόμημά του, ἀλλὰ ὁ ὑπεράνθρωπος τρελλάθηκε ἀκριβῶς ἐπάνω στὴν κορυφὴ καὶ γκρεμίστηκε ἀπὸ τὸν πύργο. Καὶ πίσω του ὁ ἴδιος ὁ πύργος γκρεμίζεται καὶ θρυμματίζεται μὲ τοὺς πολέμους καὶ τὶς ἐπαναστάσεις. Ὁ homo europaeicus ἔπρεπε κατ’ ἀνάγκην νὰ τρελλαθεῖ στὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ του· ὁ Θεοκτόνος ἦταν ἀδύνατο νὰ μὴ γίνει αὐτοκτόνος. Ἡ Wille zur Macht (Θέληση γιὰ δύναμη) μεταβλήθηκε σὲ Wille zur Nacht (Θέληση γιὰ νύχτα).

Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση στὸν γουοκισμό

Από την Ιερά Εξέταση στον γουοκισμό*

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Δύση, που ως φιλοσοφία ζωής και σκέψης εδράζεται στην Ευρώπη, είναι σε μεγάλη παρακμή, που είναι αποτέλεσμα διαδρομής αιώνων. Ανέκαθεν είχε μίαν έπαρση υπεροχής και ένα τραγικού αποτελέσματος αλάθητο, που οδηγούσε σε εκατόμβες θυμάτων και σε μια αέναη αναζήτηση του ορθού, μονίμως από λανθασμένο δρόμο. Έτσι σε φιλοσοφικό – εκκλησιολογικό επίπεδο επιδίωξε να κυριαρχήσει στην Οικουμένη χρησιμοποιώντας τη βία. Η αλαζονεία της οδήγησε στο σχίσμα του 1054 και η «ομολογία της πίστεως» έφερε την Ιερά Εξέταση. Αποτέλεσμα: για να «σωθούν» χριστιανοί βασανίζονταν ή καίγονταν ζωντανοί... Και έρχεται η πρώτη αντίδραση. Οι επικεφαλής της Διαμαρτύρησης ορθώς βλέπουν τα λάθη της παποσύνης, αλλά αντιδρούν λάθος. Αποϊεροποιούν την Εκκλησία και θεωρούν ως πετυχημένο χριστιανό τον πλούσιο και ισχυρό, που μπορεί να επιβάλει τις απόψεις του.

Με το πνεύμα αυτό αρχίζουν οι κατακτήσεις, οι αποικίες, η δουλεία, τα προτεκτοράτα και η ανάπτυξη του εμπορίου με την εκμετάλλευση των υποδουλωθέντων γηγενών. Έχοντας κυριαρχήσει στις ψυχές τους η κατακτητική και η εκμεταλλευτική φύση οι Ευρωπαίοι ( Άγγλοι, Γάλλοι, Ισπανοί, Πορτογάλοι, Βέλγοι, Ολλανδοί, Βενετοί) δεν έχουν ηθικούς φραγμούς προκειμένου του συμφέροντός τους. Οι γηγενείς των σημερινών ΗΠΑ, Αυστραλίας, ο Καναδά, Νέας Ζηλανδίας υπέστησαν γενοκτονία, ή/και βιαίως αφομοιώθηκε μέρος του πληθυσμού τους.

Σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο υπήρξε πάλι αντίδραση στα αυταρχικά καθεστώτα, με τη Γαλλική Επανάσταση. Πάλι με λάθος τρόπο. Για την επικράτησή της χρησιμοποιήθηκε η βία, με αποτέλεσμα γενοκτονία στη Βανδέα, βαρβαρότητα κατά της Εκκλησίας και χιλιάδες θυμάτων, που εκτελέστηκαν στην εφευρεθείσα για μαζικότερες εκτελέσεις γκιλοτίνα. Σημειώνεται ότι ανάμεσα στα θύματα που εκτελέστηκαν με την γκιλοτίνα ήσαν και οι πρωτεργάτες Της Μαρά, Νταντόν, Ροβεσπιέρος και άλλοι...

Η κατακτητική βουλιμία προκαλεί στον 20ό αιώνα, πάντα με κέντρο την Ευρώπη, τους δύο παγκοσμίους πολέμους, με τους περισσότερους νεκρούς από τότε που γράφεται η Ιστορία και με τη χρήση πυρηνικών όπλων που είχε ως αποτέλεσμα τον αφανισμό εκατοντάδων χιλιάδων άοπλων πολιτών. Η βίαιη επίσης κατάληψη της εξουσίας από ολοκληρωτικά καθεστώτα οδηγεί στα γκουλάγκ, στα ψυχιατρεία, στους φούρνους, στις εκτελέσεις εκατομμύρια αθώων πολιτών, λόγω της φυλής και της θρησκείας τους, ή της διαφωνίας τους με τα απάνθρωπα καθεστώτα.

Ὁ Βησσαριωνιστές ἐπιτίθενται καί πάλι

Ο Βησσαριωνιστές επιτίθενται και πάλι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι οπαδοί του Βησσαρίωνα επιτίθενται και πάλι στις ημέρες μας. Είναι όσοι ακολουθούν τον αρνητή της ιδιοπροσωπίας των Ελλήνων καρδινάλιο της Παποσύνης Βησσαρίωνα για να έχουν την εύνοια και τις επευφημίες των ηγετών της Δύσης ή και για να αποκτήσουν, όπως εκείνος, προσωπικά οφέλη από τη στάση τους. Είναι επίσης όσοι Έλληνες έχουν έναν άκριτο ιδεολογικό θαυμασμό και προσανατολισμό προς την Δύση και σε ό, τι Αυτή προβάλλει, μη γνωρίζοντας, ή λησμονώντας, ή απορρίπτοντας τον πολιτισμό των προγόνων τους. Σε αυτή την κατάσταση της ιδεολογικής επίθεσης που δεχόμαστε οι Έλληνες απαιτείται, όπως πάντα έως σήμερα, σταθερή και αδιαπραγμάτευτη αντίσταση, με όπλα την Πίστη μας στην Ορθοδοξία και την Αγάπη μας προς την Πατρίδα και τις Παραδόσεις της.

Οι επιθέσεις κατά της ιδιοπροσωπίας μας των ισχυρών της Δύσης υπήρξαν σε κάθε εποχή, έως και σήμερα. Από το 1054, με το μεγάλο σχίσμα, αρχίζει να καλλιεργείται το μίσος και να πραγματοποιούνται επιθέσεις κατά των ανυπότακτων Ελλήνων. Απολύτως επιγραμματικά θυμίζουμε την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους το 1204, την σε βάρος των Ελλήνων μέχρις εξευτελισμού καταπίεση στη Σύνοδο Φεράρας – Φλορεντίας από τον Πάπα προκειμένου να αποδεχθούν την υποταγή τους σε αυτόν, την σφοδρή επίθεση εκδυτικισμού των Ελλήνων εκ μέρους των παπικών κληρικών και λαϊκών κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας, ιδιαίτερα στα νησιά του Ιονίου πελάγους, αλλά και του Αιγαίου, την εκ μέρους της αντίθεης και αντιεκκλησιαστικής γαλλικής επανάστασης και του Ναπολέοντα καταπίεση και επιχείρηση επιβολής αθέου καθεστώτος στα Ιόνια νησιά όταν τα κατέλαβαν, την καταπίεση και την ταπεινωτική σε βάρος των Ελλήνων κατά την διάρκεια της Επανάστασης του 1821 συμπεριφορά των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, συμπεριφορά που συνεχίζεται έως στις ημέρες μας. Όλες οι επιθέσεις αυτές εναντίον της ταυτότητάς μας απέτυχαν λόγω της γενναιότητας και της αυτοθυσίας των προγόνων μας

Ἡ καρδιά τῆς μάνας

Η καρδιά της μάνας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στους παρακμιακούς καιρούς που ζούμε πολλοί θυμούνται ότι στην εορτή της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου) οι Έλληνες και οι Ελληνίδες γιορτάζαμε την ημέρα της μητέρας. Είναι το πρόσωπο που κυριαρχεί στη ζωή μας, με την αγάπη της και τις θυσίες της. Αυτή η μητέρα ήταν και είναι ο πρώτος στόχος όσων επιχειρούν να επιβάλουν την νέα τάξη πραγμάτων.

Η μάνα αποτελεί το θεμέλιο της οικογένειας και επομένως της κοινωνίας και οδηγώντας στην αλλοτρίωση την μητέρα καταστρέφεται η οικογένεια. Τον 19ο αιώνα ο Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ρισπέν (1849-1926) έγραψε το αθάνατο ποίημα για την καρδιά της μάνας, το οποίο δημοσιεύθηκε στα ελληνικά το 1899 στην εφημερίδα «Εστία». Το αντιγράφουμε, γιατί είναι μια πρόβλεψη για την αιχμαλωσία του δυτικού ανθρώπου από τον ηδονισμό και τον ατομισμό: