Τό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὄρους (3). Ἀνδρέα μοναχοῦ Θεοφιλόπουλου

Προηγούμενα:

5812 - Το Γεροντικό του Άγιου Όρους (1). Ανδρέα μοναχού Θεοφιλόπουλου

5816 - Το Γεροντικό του Αγίου Όρους (2). Ανδρέα μοναχού Θεοφιλόπουλου

Προσφορά του Άγιου Όρους στην Όρθοδοξία

Το Άγιον Όρος, τόπος εξαιρετικά πνευματικός και άγιος, από τότε πού κατοικήθηκε από ιδεολόγους μοναχούς, γεμάτους πίστη και αγάπη στον Θεό καί στον πλησίον, δέχθηκε και φιλοξένησε στους κόλπους του, κατά την υπερχιλιόχρονη ζωή, πορεία και δράση του, άνδρες λόγιους και κατά πάντα σοφούς.

Οι πιστοί αυτοί χριστιανοί, σαν απλοί μοναχοί, διάκονοι, πρεσβύτεροι, ηγούμενοι, πνευματικοί, εξομολόγοι, αρχιερείς και πατριάρχες ακόμη, με τη θερμή πίστη, την παιδεία, την ένθεη σοφία και μόρφωσή τους, με την ταπείνωση, την ενάρετη και αγνή πολιτεία τους και γενικά το υπόδειγμα τής άγιας ζωής τους, βοήθησαν πολύ τη Μητέρα Εκκλησία. Πρόσφεραν πολλά σ’ αυτήν και με τη χάρη τού Θεού διετήρησαν, διέσωσαν και παρέδωκαν τις ιερές Παραδόσεις, την ομολογία της Ορθόδοξης Πίστεώς μας και διεφύλαξαν το κύρος τής Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησιάς του Χριστού, όπως τη σύστησαν οι άγιοι Απόστολοι και την παρέδωκαν οι διάδοχοι εκείνων.

Θεῖο ὅραμα τῆς Παναγίας στή Βίγλα τοῦ Ἄθωνα

Στην πανώρια αυτή περιοχή της Βίγλας, που έχει πολύ ανοιχτόν ορίζοντα προς όλες τις κατευθύνσεις και βλέπει τα απέραντα γαλανά νερά του Αιγαίου Πελάγου, τον δέκατο τέταρτο αιώνα ήρθε και αρκετά χρόνια εφησύχαζε, ο νηπτικώτατος πατήρ και διδάσκαλος άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης, ο οποίος δίδαξε και ανέδειξε πολλούς μαθητές της νηπτικής θεωρίας και πρακτικής καρδιακής προσευχής. Μεταξύ των μαθητών του, σαν αστέρι πρώτου μεγέθους έλαμπε ο απλός και αγαθός Μάρκος, ο οποίος στην τοποθεσία αυτή αξιώθηκε να δει θαυμάσιο και υπερφυσικό όραμα :

Τό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὄρους (2). Ἀνδρέα μοναχοῦ Θεοφιλόπουλου

Προηγούμενο: 5812 - Το Γεροντικό του Άγιου Όρους (1). Ανδρέα μοναχού Θεοφιλόπουλου

Άφιξη στο Άγιον Όρος

Ήταν Απρίλης τού 1933, όταν ξεκίνησα από το λιμάνι της Καλαμάτας, με το καράβι-ατμόπλοιο «Ναυκρατούσα», για το Άγιον Όρος, προκειμένου να ιδώ τον κατά τρία χρόνια μεγαλύτερό μου αδελφό Θεοφίλη, μοναδικό κατά σάρκα αδελφό.

Αφού περάσαμε με τρικυμία τον Κάβο-Μαλέα, φτάσαμε στο Γύθειο, όπου μείναμε λίγες ώρες να ξεφορτώσει το καράβι.

Σε τρία μερόνυχτα φτάσαμε στον Πειραιά. Εκεί μείναμε έξι ώρες. Για πρώτη φορά μπήκα στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο κι επισκέφθηκα την Αθήνα ήμουν 16 προς τά 17 μου χρόνια. Η Αθήνα δεν μου άρεσε.

Γύρισα στον Πειραιά και το βραδάκι φύγαμε για τη Χαλκίδα. Εκεί περιμέναμε έξι ώρες να επιστρέψει η παλίρροια των υδάτων και να μας ανοίξουν τη γέφυρα για να περάσουμε. Άπ’ εκεί μπήκαμε υστέρα στον Παγασητικό κόλπο και φτάσαμε στον Βόλο, όπου μείναμε μισή μέρα.

Θυμάμαι, είχαν πιάσει πολλά ψάρια, είχε πλημμυρίσει η παραλία από λαχταριστές παλαμίδες. Πρώτη φορά έβλεπα τόσα πολλά ψάρια.

Τό Γεροντικό τοῦ Ἁγίου Ὄρους (1). Ἀνδρέα μοναχοῦ Θεοφιλόπουλου

Πρόλογος

Ο π. Ανδρέας, κατά κόσμον Χαράλαμπος Θεοφιλόπουλος, του Ιωάννου και της Σταθούλας, γεννήθηκε στο χωριό Λογγανίκος της Λακωνίας στις 16 Φεβρουάριου τού 1916.

Ο Γέροντας προσήλθε στο Άγιον Όρος το 1933 (σε ηλικία 17 ετών). Εκεί ήδη μόναζε ο κατά σάρκα αδελφός του μοναχός Παντελεήμων στην Κερασιά, περιοχή άνω των Κατουνακίων, όπου εκάρη μοναχός στο Κελλί του Τίμιου Προδρόμου. Εκεί παρέμεινε περίπου δέκα χρόνια, μέχρι το 1942. Αυτή την περίοδο εμπλούτισε τις γνώσεις του «παρά τούς πόδας» τού Γέροντος Γερασίμου Μικραγιαννανίτου.

«Αργότερα[1] μόνασε με τον Γέροντά του Ιωακείμ (ο όποιος εκάρη μοναχός από τον γερο-Όνούφριο τον Διαβαστή στο γνωστό Κελλί της Παναγούδας) και τον παράδελφό του Θεόδωρο στο Ιβηρίτικο κελλι των Αγίων Θεοδώρων, που απέχει απ' τις Καρυές μια ώρα με τα πόδια (καταγκρεμισμένο δυστυχώς σήμερα). Πορίζονταν τα προς το ζην, όπως περίπου όλοι οι κελλιώτες, απ' την κτηματοκαλλιεργητική παραγωγή και απ' το έργόχειρό τους, που ήταν η κατασκευή ξύλινων γουδιών με χειροκίνητο τόρνο.

Παραλλήλως όμως με αυτά ο π. Άνδρέας σημείωνε επιτυχίες στην καλλιγραφία ιερών Ακολουθιών, επιδιδόμενος δε συστηματικώς στα της θεωρίας και πράξεως της Βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, έφθασε στο σημείο να είναι όχι μόνο λίαν επιθυμητός ως ευάκουστος ψάλτης αλλά και ως ικανός προς διδασκαλία.

[1] Αναμνήσεις Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου Λαυριώτου.