Ἡ πονηρία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας»

Μπαλδιμτσής Νικόλαος, Ιατρός

Περί το 1985 μου διηγήθηκε μια κυρία, η οποία καταγόταν από την Άρτα και κατοικούσε με την μητέρα της στις βόρειες συνοικίες του Βόλου, τα εξής:

-«Κοντά στο σπίτι το δικό μας έμενε μια οικογένεια Μαρτύρων του Ιεχωβά. Επειδή εργαζόμουν και απουσίαζα πολλές ώρες από το σπίτι, η μητέρα μου πήγαινε συχνά σ’ αυτή την οικογένεια όπου την κερνούσαν καφέ και περνούσε την ώρα της κουβεντιάζοντας.

Εγώ ανησυχούσα γι’ αυτή τη συναναστροφή της.

Και μάλιστα της έλεγα:

- Τι δουλειά έχεις να πηγαίνεις στο σπίτι των «Γιεχωβάδων»;

Πρόσεξε να μην σε κάνουν κι εσένα «Γιεχωβού».

Η μητέρα μου όμως με διαβεβαίωνε ότι δεν έκαναν θρησκευτικές συζητήσεις.

Απλώς έκαναν παρέα.

Εγώ όμως έβλεπα ότι η μητέρα μου, που ήταν πιστή γυναίκα και πήγαινε στην εκκλησία, άρχιζε σιγά-σιγά να αραιώνει τον εκκλησιασμό της.

Φαίνεται ότι είχε επηρεαστεί από την δήθεν καλοσύνη και ευγένεια των ανθρώπων αυτών.

Ενώ διαμαρτυρόμουν συνέχεια, εκείνη δεν μ’ άκουγε γιατί είχε συνηθίσει την παρέα τους.

Μια μέρα όταν γύρισα από τη δουλειά, είδα την μητέρα μου αγνώριστη.

Έτρεμε από την ταραχή της! Της λέω:

-Τι συμβαίνει μητέρα, τι έπαθες;

Περί προσευχῆς-Ἁγ. Ἐφραίμ Κατουνακιώτου (Καταγραφές Ν. Μπαλδιμτσῆ-ἰατροῦ), Ἀρχιμ. Σἀββα Ἀγιορείτου

 Περί προσευχῆς-Ἁγ. Ἐφραίμ Κατουνακιώτου (Καταγραφές Ν. Μπαλδιμτσῆ-ἰατροῦ), Ἀρχιμ. Σἀββα Ἀγιορείτου

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com

π. Παΐσιος Νεοσκητιώτης . Γράφει ὁ Μπαλδιμτσής Νικόλαος Ἰατρός

Σε μια επίσκεψή μου στο φιλόξενο κελλί του Γέροντα Σπυρίδωνα στη Νέα Σκήτη, γνώρισα ένα γέροντα που ήταν κατάκοιτος, τον π. Παΐσιο. Οι πατέρες με παρακάλεσαν να τον εξετάσω και να τον βοηθήσω, όπως μπορούσα. Η γνωριμία μου με αυτόν τον όσιο Γέροντα, οι συζητήσεις και το απόσταγμα της εμπειρίας του, χαράχτηκαν στην μνήμη μου ανεξίτηλα.

Ο Γέροντας από ευγνωμοσύνη για την ιατρική βοήθεια που του πρόσφερα, μου άνοιξε την καρδιά του. Ας αναφέρω με λίγα λόγια αυτά που μου διηγήθηκε:

Έγινα μοναχός μετά την “κοίμηση” της ευσεβούς συζύγου μου. Τέτοια ήταν η συμφωνία μας. Όποιος “κοιμηθεί” πρώτος, ο άλλος θα γίνει μοναχός. Κατάγομαι από την Πελοπόννησο. Ήμουν έγγαμος και πολύτεκνος. Το επάγγελμά μου ήταν έμπορος. Παρόλη την πίστη μου στο Θεό είχα ένα μεγάλο πάθος. Την αμαρτία της βλασφημίας. Όσο και να προσπάθησα, πάντα με νικούσε το πάθος. Κάποτε πήγα στην Παναγία της Τήνου για προσκύνημα. Εκείνη την εποχή οι προσκυνητές, οι περισσότεροι των οποίων ήταν άρρωστοι από σωματικές ασθένειες ή ψυχικές όπως εγώ, το βράδυ διανυκτέρευαν μέσα στην εκκλησία. Όπως ήμασταν ξαπλωμένοι στη σειρά, στο πάτωμα, πάνω σε πρόχειρα στρωσίδια, τα μεσάνυχτα είδαμε την Παναγία που βγήκε από την εικόνα Της με τη μορφή μοναχής υψηλού αναστήματος και εμφάνιση που δημιουργούσε δέος.

Άρχισε να βαδίζει μέσα στο ναό περνώντας σιγά- σιγά δίπλα στους ασθενείς. Καταλαβαίνεις τι γινόταν τότε! Οι άνθρωποι Την παρακαλούσαν με όλη τους την καρδιά να τους θεραπεύσει. Και η Ελεούσα πράγματι τους ελεούσε δίνοντάς τους την υγεία τους. Όταν πέρασε από μπροστά μου, εγώ Την παρακάλεσα πρώτα να μην βλασφημώ και δεύτερον να με αξιώσει να κηρύττω για το Χριστό. Τελειώνοντας την επίσκεψη των ασθενών η Παναγία πήγε και στάθηκε στην εικόνα Της στο τέμπλο και όλη τη νύχτα μέχρι που ξημέρωσε προσευχόταν με στρωτές μετάνοιες. Το πρωί Την είδαμε να μπαίνει στην εικόνα Της και δεν Την ξαναείδαμε πια.

«Ἀναμνήσεις ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος τοῦ Ἀγαθωνίτου»

Τον Άγιο Βησσαρίωνα αξιώθηκα να τον συναντήσω μια και μοναδική φορά. Γύριζα από την Αθήνα μαζί με ένα φίλο μου λιμενικό, ευσεβή άνθρωπο. Είχαμε πάει να επισκεφτούμε τον Άγιο Ιάκωβο που νοσηλευόταν στην καρδιολογική μονάδα του Λαϊκού Νοσοκομείου. Ο φίλος μου, μου πρότεινε να πάμε στη Μονή Αγάθωνος για να γνωρίσω έναν «άγιο παππούλη», όπως μου είπε. Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι, ο Γέροντας μας περίμενε στην είσοδο της εκκλησίας. Μας καλωσόρισε με την αδύνατη και βραχνή φωνή του. Ο φίλος μου με σύστησε στο Γέροντα. Αφού προσκυνήσαμε την Παναγία Αγαθωνίτισσα και την κάρα του Αγίου Αγάθωνος, κτήτορος της Ιεράς Μονής, καθίσαμε στο νάρθηκα και συνομιλήσαμε. Όλη η ατμόσφαιρα γύρω από τον Γέροντα ήταν ειρηνική. Αυθόρμητα τότε του είπα: «Γέροντα, μπορώ να εξομολογηθώ;». Πρόθυμα μου απάντησε: «Ναι, παιδί μου». Μεταξύ των άλλων του είπα ότι κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη Δημητρίου στο Βόλο, στο επίσημο γεύμα προς τιμήν της εκκλησιαστικής και πολιτικής ηγεσία της χώρας, ενώ ήταν Παρασκευή, έγινε κατάλυση ιχθύος. Ένας από τους Αρχιερείς, ο Σάμου Παντελεήμων, με τον οποίο είχαμε παλιά γνωριμία, ήρθε στο σπίτι μας όπου του κάναμε το τραπέζι με νηστήσιμα. Αυτός, τότε μας είπε: «Τώρα θα με ψάχνουν στο επίσημο γεύμα, αλλά εγώ δεν θα καταλύσω τη νηστεία της Παρασκευής». Αφού το άκουσε αυτό ο άγιος Βησσαρίων μου είπε: «Παιδί μου, να μη σε απασχολούν τέτοια πράγματα. Εσύ να κοιτάζεις τον εαυτό σου». Μετά μου διάβασε συγχωρητική ευχή. Βγαίνοντας από το παρεκκλήσιο του Αγίου Χαραλάμπη, μας οδήγησε με το φίλο μου μπροστά στη βόρεια Πύλη του Ιερού. Μπήκε μέσα και όταν βγήκε κρατούσε ένα τετράδιο με Ευχές (χειρόγραφο Ευχολόγιο). Μου είπε να γονατίσω και αφού έβαλε το πετραχηλάκι του στο κεφάλι μου, άρχισε να διαβάζει χαμηλόφωνα με τη βραχνή φωνούλα του, αμέτρητες Ευχές. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα λόγια του. Εκείνο όμως που μπορώ να βεβαιώσω ήταν ότι όσο διάβαζε τις Ευχές, το πετραχήλι στο κεφάλι μου άρχισε να ζεσταίνεται σαν να το είχες βάλει στην πρίζα.