Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βησσαριωνος του Ἄγαθωνιτου.Ήταν προπαραμονὲς Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1988.

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Βησσαριωνος του Αγαθωνιτου.

 

Ήταν προπαραμονές Χριστουγέννων του έτους 1988.

Στο Αρχονταρίκι της Μονής Αγάθωνος με κρεμαστό τζάκι ο Γέροντας Βησσαρίων διάβαζε κάποιο Χριστιανικό έντυπο.

Ήταν απορροφημένος και φαινόταν συγκινημένος.

Σε μιά στιγμή ο σημερινός Ηγούμενος, πατήρ Δαμασκηνός, ο οποίος καθόταν κοντά του και έγραφε Χριστουγεννιάτικες κάρτες αντιλήφθηκε το Γέροντα να κλαίει και να προσπαθεί να σφογγίσει τα δάκρυά του.

Γιατί κλαις, παπούλλη, τον ρώτησε;

— Δεν έχω τίποτα, παιδί μου, απάντησε, μην ανησυχείς!

Μα κλαις, παπούλλη! Πες μου γιατί κλαις; Σου συμβαίνει τίποτα;

— Όχι, παιδί μου! Να, κάτι θυμήθηκα. Ποτέ να μην ξανάρθουν στον τόπο μας εκείνα τα μαύρα χρόνια της κατοχής, της εξαθλιώσεως, της πείνας.

Θυμάμαι κάτι που μου συνέβηκε κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων του 1941, σε ένα ορεινό χωριό της Καρδίτσας, όπου τότε εφημέρευα.

Όταν βγήκα στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Δισκοπότηρο στα χέρια και είπα το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», άρχισαν να έρχονται για τη Θεία Κοινωνία όλοι οι χωριανοί, με προπορευόμενα τα παδιά τους.

Ὁ γόνος τοῦ Πεταλιδίου Βησσαρίων Κορκολιάκος, ὁ φιλάνθρωπος Γέροντας

Του Ιωάννου Π. Μπουγά, Θεολόγου

Ο Ιερομόναχος Βησσαρίων Κορκολιάκος – κατά κόσμον Ανδρέας, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας, το 1905 όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια.

Η κουρά του Ανδρέου Κορκολιάκου πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο 1929 στην Ιερά Μονή Δημιόβης Μεσσηνίας όπου και έλαβε το όνομα Βησσαρίων. Του ανατέθηκε το διακόνημα του μαγείρου, κατά τον κανονισμό της Μονής, ως και αυτό του τραπεζάρη.

Χειροτονείται Διάκονος κατά το έτος 1931 και Πρεσβύτερος στις 15 Σεπτεμβρίου 1933. Το 1936 έχει φύγει από την Μονή και ευρίσκεται στην περιοχή της Καρδίτσας και αργότερα της Λαμίας και εγκαταβιώνει στην Μονή Αγάθωνος από όπου υπηρετεί ως ιερεύς-εφημέριος σε αρκετά χωριά της περιοχής.

Εκοιμήθη στις 22 Ιανουαρίου 1991. Το σκήνωμα του με έντονα τα σημάδια της αφθαρσίας φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Αγάθωνος.

Ο βιος του υπήρξε θαυμαστός, πλήρης έργων αγάπης προς τον συνάνθρωπο και ένεκα τούτου η χάρις του Θεού τον αξίωσε και της αφθαρσίας.

Ὅσιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης, ὁ Ἑλεήμων Πνευματικός.

Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης, ο Ελεήμων Πνευματικός.

22 Ιανουαρίου.

Ο Όσιος Βησσαρίων Κορκολιάκος, ο Αγαθωνίτης, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το έτος 1908, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας. Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να εισέλθει στον ιερό κλήρο. Έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Ανώτερες σπουδές του ήταν το Σχολαρχείο. Ωστόσο η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων, των κειμένων της Εκκλησίας μας, των βιβλίων του αναλογίου, είχαν κάνει τον Όσιο Βησσαρίωνα άνθρωπο ευρύτατα και βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

Γεμάτος πνευματικά εφόδια το έτος 1935, ύστερα από πρόσκληση του επίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο Όσιος Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα, όπου αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου μας. Εκεί ασκήθηκε στο έργο της φιλανθρωπίας και μέσα σε αυτό ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του σε σημείο που ευρισκόμενος στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», λίγο πριν το θάνατό του, να ρωτάει από το κρεβάτι του πόνου με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά, τους φτωχούς, για τα πράγματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας.

Ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές. Μεταξύ αυτών έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γερμανική κατοχή, κατά την οποία αναφέρεται ότι βοήθησε πολλούς πατριώτες και έσωσε με προσωπικές παρεμβάσεις του παιδιά που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί.

Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο ο Όσιος Βησσαρίων έφυγε από την Καρδίτσα. Ήδη Αρχιμανδρίτης με πολύχρονο ασκητικό βίο και πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο, ήρθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος μετά το 1955, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο. Εκεί ανέλαβε να διακονεί τον πνευματικό τομέα του Μοναστηριού. Είχε εσωτερικό διακόνημα μέσα στο Μοναστήρι, αλλά είχε και εξωτερική υπηρεσία στον κόσμο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη πήγαινε στα Νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε. Με τη χαρισματική προσωπικότητά του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και τον γλυκύ και απλό τρόπο του κατάφερνε να ανακουφίζει τις πονεμένες ψυχές. Τις λοιπές ημέρες καθόταν στο Μοναστήρι, μπροστά στην Εκκλησία, υποδεχόταν με το ευπροσήγορο χαμόγελό του τον κόσμο και άκουγε τα προβλήματά του. Οι άνθρωποι που έρχονταν φορτωμένοι με πόνο, βάσανα και άγχος, έφευγαν από το Γέροντα ανακουφισμένοι. Πολλούς από αυτούς τους βοηθούσε και οικονομικά. Όσα πράγματα και χρήματα του έφερναν πολλοί άνθρωποι που τον εμπιστεύονταν, ο παππούλης τα μοίραζε στους φτωχούς και όσους είχαν ανάγκη. Έλεγε συνεχώς: «Έξω οι άνθρωποι είναι φτωχοί, έξω πεινάνε, πρέπει να τους βοηθήσουμε».

Εἶχε τή χάρη ὁ Γέροντας να «βλέπει» καί νά γίνεται ἄγγελος καλῶν εἰδήσεων

Μιά τριαντάχρονη γυναίκα ἀπό τή Λαμία, ἡ Β.Κ., μᾶς διηγήθηκε πώς τον Σεπτέμβριο τοῦ 1985 πῆγε μιά μέρα στο σπίτι της ὁ π. Βησσαρίων. Μπήκε στο σπίτι, ἔκαμε τόν σταυρό του και κάθησε στον καναπέ. Ἡ γυναίκα τόν ἐρώτησε τί θέλει νά τόν κεράσει. «Μόνο ένα ποτήρι νερό, παιδί μου, θέλω να μοῦ δώσεις, γιατί περπατάω πολλή ώρα και διψασα», τῆς εἶπε. Τοῦ πῆγε τό νερό καί τοῦ εὐχήθηκε στην ὑγειά του. Καί ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε: «Εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου».

«Παπούλη, δέν εἶμαι ἔγκυος», εἶπε αὐτή. Γύρισε, τήν κοίταξε, κούνησε το κεφάλι του και τῆς χαμογέλασε. Ἡ γυναίκα εἶχε δυό μεγάλα παιδιά καί δέν σκόπευε να γεννήσει τρίτο.

Στίς ἀρχές τοῦ ἑπόμενου χρόνου ἡ γυναίκα γέννησε ἕνα ὑγιέστατο αγοράκι, πού τό βάπτισε στη μονή Αγάθωνος, παρόντος τοῦ Γέροντα, καί τό ὀνόμασε Χρυσοβαλάντη.

«Θέλουν καί οἱ ἄλλοι, Πάτερ, νά ἐξομολογηθοῦν, ζητήσαμε πνευματικό στή φυλακή καί δέν μᾶς ἔφεραν».

Μια φορά ο Αγιος Βησσαριωνας ο Αγαθωνιτης ταξιδευε για την Χαλκίδα. Το λεωφορείο που τον μετέφερε σταμάτησε για αρκετή ώρα στη διασταύρωση προς Θηβα. Εκεί έφτασε μια αστυνομική κλούβα, από την οποία οι αστυνομικοί κατέβασαν τρεις κρατούμενους, τον οποίων τα χέρια ήταν δεμένα με χειροπέδες.

Ένας αστυνομικός ανέβηκε στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα και παρακάλεσε τους επιβατες των πίσω θέσεων να πάνε μπροστά. Ήθελε στις πίσω θέσεις να βάλει τους κρατούμενους, για να τους ελέγχει καλύτερα. Όλοι σηκώθηκαν στις μπροστινές θέσεις εκτός από έναν, τον πατέρα Βησσαριωνα, ο οποίος παρέμεινε στη θεση του.

«Σήκω και ‘σύ παπούλη, δεν άκουσες τι είπα;» του είπε ο αστυνομικός.

«Εγώ παιδί μου θέλω να καθίσω εδώ, δεν θέλω να σηκωθώ». 

«Μα Πατερ μου, πρέπει να σηκωθείς. Υπαρχει λόγος».

«Σε παρακαλώ παιδί μου, μην με ταλαιπωρείς».

Ο αστυνομικός σεβάστηκε τα γεράματα του και δεν επέμεινε άλλο. Ανέβασε τους κρατούμενους στο λεωφορείο και ένας από αυτούς κάθησε δίπλα στον Γεροντα. Ειδε ο Γέροντας τις χειροπέδες και ερώτησε τον κρατούμενο:

“Ἕνας κοινώνησε...”

Όταν μια ομάδα προσκυνητών επισκέφτηκε κάποτε την Ιερά Μονή Αγάθωνος, ένας μοναχός πλησίασε τον σύγχρονο Άγιο γέροντα Βησσαρίωνα, που ήταν κατάκοιτος και του λέει:

“Γέροντα, τι χαρά έχουμε σήμερα!

Συμβουλές καί ἱστορίες ἀπό τή ζωή τοῦ ὁσίου Βησσαρίωνα τοῦ Ἀγαθωνίτη

Κάθε πρωί, ο πατήρ Βησσαρίων [ο όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης], ερχόντανε και καθότανε με μας τα παιδιά που εργαζόμασταν στο μοναστήρι. Μας μιλούσε με αγάπη και απαντούσε στις όποιες απορίες μας.

Εκείνο που μας έλεγε πάντοτε, χωρίς να το παραλείψει ποτέ, ήταν το εξής:

«Παιδιά μου πρέπει να νοιαζόμαστε για την ψυχή μας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ. Άμα χάσουμε την ψυχή μας, τότε τα χάσαμε όλα. Αυτό πρέπει να το προσέχουμε περισσότερο εμείς οι μοναχοί, διότι κινδυνεύουμε να γίνουμε λοιδώρημα του διαβόλου. Και αυτόν τον κόσμο θα μας λέει ο διάβολος με σαρκασμό, χάσατε, και τον άλλο δεν θα κερδίσετε».

«Την ψυχή σας να την φυλάττετε σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό που σας χάρισε ο Θεός»!

***

Ο π. Βησσαρίων ντυνότανε απλοϊκά, πολύ φτωχά. Είχε ένα ράσο κάπως καλό και μ’ αυτό σκέπαζε τη φτώχεια του.

Κάποτε, στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πού βρίσκεται στή Σουρωτή, ὁ π. Βησσαρίων ἀνταμώθηκε μέ τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.

Αγιοκατάταξις Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.

-Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που βρίσκεται στη Σουρωτή, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Παρότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ο ένας τον άλλον, αλληλοπροσφωνήθηκαν με τα ονόματά τους. Κάποια στιγμή, στη μεταξύ τους συζήτηση, ο π. Παΐσιος είπε στον π. Βησσαρίωνα: «Σε ζηλεύω, πατέρα Βησσαρίωνα».

Όταν έφυγαν από το μοναστήρι, και πήραν τον δρόμο του γυρισμού, ο π. Βησσαρίων είπε στον οδηγό που τον μετέφερε: «Άκουσες, παιδί μου, τι είπε ο π. Παΐσιος; Με ζηλεύει, είπε. Εμένα ζηλεύει; τα ζηλέψει από μένα τον ταλαίπωρο Βησσαρίωνα;»

Αυτά μας τα διηγηθηκε κάποιο πνευματικό του παιδί, που ήταν ο οδηγός που τον μετεφερε.

Ο π. Παΐσιος είναι πλέον Άγιος της Εκκλησίας μας.

"Δέν ἔχω ἀκούσει, ἔχω ζήσει" (Γέροντας Βησσαρίωνας)

Τον Μάρτιο του 2006 είχε γίνει η εκταφή του και είδαν όλοι το άφθαρτο σκήνωμα του 15 χρόνια μετά από την Κοίμηση του. Θυμάμαι ότι το έδειχναν και τα δελτία ειδήσεων και έλεγαν όλοι πως είναι μια απόπειρα του μοναστηριού να εισπράξει από τους αφελείς πιστούς.

Ένα μεσημέρι εκείνων των ημερών βρισκόμουν στο σπίτι της γιαγιάς μου και ο παππούς έβλεπε το δελτίο ειδήσεων όπου και έλεγαν τα περί εισπράξεων και αφελών πιστών. Φώναξα την γιαγιά μου να δει τι λένε και να την ρωτήσω την γνώμη της. Όταν αντιλήφθηκε η γιαγιά για ποιον έλεγαν χαμογέλασε και είπε "κούνια που σας κούναγε" και ξανά έφυγε στην κουζίνα.

Την ακολούθησα και την ρώτησα "έχεις ακούσει για αυτόν; είναι αλήθεια ότι είναι Άγιος;"

"Δεν έχω ακούσει, έχω ζήσει" μου απάντησε.

Και μου είπε την παρακάτω ιστορία:

«Ἀναμνήσεις ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος τοῦ Ἀγαθωνίτου»

Τον Άγιο Βησσαρίωνα αξιώθηκα να τον συναντήσω μια και μοναδική φορά. Γύριζα από την Αθήνα μαζί με ένα φίλο μου λιμενικό, ευσεβή άνθρωπο. Είχαμε πάει να επισκεφτούμε τον Άγιο Ιάκωβο που νοσηλευόταν στην καρδιολογική μονάδα του Λαϊκού Νοσοκομείου. Ο φίλος μου, μου πρότεινε να πάμε στη Μονή Αγάθωνος για να γνωρίσω έναν «άγιο παππούλη», όπως μου είπε. Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι, ο Γέροντας μας περίμενε στην είσοδο της εκκλησίας. Μας καλωσόρισε με την αδύνατη και βραχνή φωνή του. Ο φίλος μου με σύστησε στο Γέροντα. Αφού προσκυνήσαμε την Παναγία Αγαθωνίτισσα και την κάρα του Αγίου Αγάθωνος, κτήτορος της Ιεράς Μονής, καθίσαμε στο νάρθηκα και συνομιλήσαμε. Όλη η ατμόσφαιρα γύρω από τον Γέροντα ήταν ειρηνική. Αυθόρμητα τότε του είπα: «Γέροντα, μπορώ να εξομολογηθώ;». Πρόθυμα μου απάντησε: «Ναι, παιδί μου». Μεταξύ των άλλων του είπα ότι κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη Δημητρίου στο Βόλο, στο επίσημο γεύμα προς τιμήν της εκκλησιαστικής και πολιτικής ηγεσία της χώρας, ενώ ήταν Παρασκευή, έγινε κατάλυση ιχθύος. Ένας από τους Αρχιερείς, ο Σάμου Παντελεήμων, με τον οποίο είχαμε παλιά γνωριμία, ήρθε στο σπίτι μας όπου του κάναμε το τραπέζι με νηστήσιμα. Αυτός, τότε μας είπε: «Τώρα θα με ψάχνουν στο επίσημο γεύμα, αλλά εγώ δεν θα καταλύσω τη νηστεία της Παρασκευής». Αφού το άκουσε αυτό ο άγιος Βησσαρίων μου είπε: «Παιδί μου, να μη σε απασχολούν τέτοια πράγματα. Εσύ να κοιτάζεις τον εαυτό σου». Μετά μου διάβασε συγχωρητική ευχή. Βγαίνοντας από το παρεκκλήσιο του Αγίου Χαραλάμπη, μας οδήγησε με το φίλο μου μπροστά στη βόρεια Πύλη του Ιερού. Μπήκε μέσα και όταν βγήκε κρατούσε ένα τετράδιο με Ευχές (χειρόγραφο Ευχολόγιο). Μου είπε να γονατίσω και αφού έβαλε το πετραχηλάκι του στο κεφάλι μου, άρχισε να διαβάζει χαμηλόφωνα με τη βραχνή φωνούλα του, αμέτρητες Ευχές. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα λόγια του. Εκείνο όμως που μπορώ να βεβαιώσω ήταν ότι όσο διάβαζε τις Ευχές, το πετραχήλι στο κεφάλι μου άρχισε να ζεσταίνεται σαν να το είχες βάλει στην πρίζα.