Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βησσαριωνος του Ἄγαθωνιτου.Ήταν προπαραμονὲς Χριστουγέννων τοῦ ἔτους 1988.

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Βησσαριωνος του Αγαθωνιτου.

 

Ήταν προπαραμονές Χριστουγέννων του έτους 1988.

Στο Αρχονταρίκι της Μονής Αγάθωνος με κρεμαστό τζάκι ο Γέροντας Βησσαρίων διάβαζε κάποιο Χριστιανικό έντυπο.

Ήταν απορροφημένος και φαινόταν συγκινημένος.

Σε μιά στιγμή ο σημερινός Ηγούμενος, πατήρ Δαμασκηνός, ο οποίος καθόταν κοντά του και έγραφε Χριστουγεννιάτικες κάρτες αντιλήφθηκε το Γέροντα να κλαίει και να προσπαθεί να σφογγίσει τα δάκρυά του.

Γιατί κλαις, παπούλλη, τον ρώτησε;

— Δεν έχω τίποτα, παιδί μου, απάντησε, μην ανησυχείς!

Μα κλαις, παπούλλη! Πες μου γιατί κλαις; Σου συμβαίνει τίποτα;

— Όχι, παιδί μου! Να, κάτι θυμήθηκα. Ποτέ να μην ξανάρθουν στον τόπο μας εκείνα τα μαύρα χρόνια της κατοχής, της εξαθλιώσεως, της πείνας.

Θυμάμαι κάτι που μου συνέβηκε κατά τη Θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων του 1941, σε ένα ορεινό χωριό της Καρδίτσας, όπου τότε εφημέρευα.

Όταν βγήκα στην Ωραία Πύλη με το Άγιο Δισκοπότηρο στα χέρια και είπα το «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», άρχισαν να έρχονται για τη Θεία Κοινωνία όλοι οι χωριανοί, με προπορευόμενα τα παδιά τους.

Παναγία Πεταλιδιώτισσα (στή γενέτειρα τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνα)

ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΕΤΑΛΙΔΙΩΤΙΣΣΑ (Στην γενέτειρα του Οσίου Βησσαρίωνα)

Το Πεταλίδι είναι η γενέτειρά του Οσίου πατρός ημών Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.Στο Ναό της Ζωοδόχου Πηγής και ενώπιον της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Πεταλιδιωτίσσης, ο μικρός τότε Ανδρέας Κορκολιάκος και μετέπειτα Όσιος Βησσαρίων, βαπτίσθηκε, γαλουχήθηκε πνευματικά και έμελλε να λάβει την κλήση από τον Κύριο, αφού ο Ναός και το Εικόνισμά Της αποτελούσαν το πνευματικό του καταφύγιο στα παιδικά και νεανικά του χρόνια.

Μεγάλη εὐλογία λαμβάνει ὁ εὐλαβὴς προσκυνητὴς, ὅταν φθάσει στὸν Θεομητορικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῆς Πεταλιδιωτίσσης καὶ προσκυνήσει στὸν θρόνο της, τὴν ἱερὰ καὶ χαριτόβρυτη Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς.

Τὸ Πεταλίδι εἶναι μία μικρὴ κωμόπολη στά δυτικά τοῦ Μεσσηνιακοῦ κόλπου, ἡ ὁποία σοῦ δίνει τή δυνατότητα νὰ ταξιδεύεις μὲ τὴ σκέψη καὶ τὴ ματιά σου καὶ συγχρόνως σοῦ προσφέρει ἕνα ὄμορφο φυσικὸ περιβάλλον.

Η ἱστορία τοῦ τόπου ἀνάγεται στὴν ὁμηρικὴ ἐποχή, καθώς βρίσκεται κτισμένη ἐπάνω στά ἐρείπια τῆς ὁμηρικῆς Αἰπείας καὶ τῆς ἀρχαίας Κορώνης.

Στήν περιοχή τοῦ Πεταλιδίου, μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἐγκαθίστανται Μανιάτες καὶ ἀπὸ τὸ 1833 οἱ νέοι αὐτοί κάτοικοι ἄρχισαν νὰ κτίζουν τὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Παναγίας καὶ τὶς πρῶτες κατοικίες τους. Ὁ Ναὸς περατώθηκε καὶ ἐγκαινιάσθηκε, τὸ ἔτος 1835, ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Μεσσήνης Ἰωσήφ. Τὸν λαμπρὸ αὐτὸ Ἱερὸ Ναὸ κοσμοῦν σήμερα τρία ἱερὰ κειμήλια:

α) ἡ χαριτόβρυτος Εἰκών τῆς Παναγίας τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ ἐπονομαζομένη Πεταλιδιώτισσα,

β) ἕνα Ἱερὸ Ἀντιμήνσιο τό ὁποῖο χρονολογεῖται ἀπό τὸ ἒτος 1837 καὶ γ) τεμάχιο Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, τὸ ὁποῖο προσέφερεν ὡς εὐλογία, ὁ Ἡγούμενος τῆς

Ἱερᾶς Μονῆς Αἰμυαλῶν τὸ ἒτος 2015.

Ἰδιαίτερη, ὃμως, τιμὴ ἀποδίδουν οἱ εὐλαβεῖς πιστοὶ στὴν Εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τῆς Πεταλιδιωτίσσης.

Ὁ γόνος τοῦ Πεταλιδίου Βησσαρίων Κορκολιάκος, ὁ φιλάνθρωπος Γέροντας

Του Ιωάννου Π. Μπουγά, Θεολόγου

Ο Ιερομόναχος Βησσαρίων Κορκολιάκος – κατά κόσμον Ανδρέας, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας, το 1905 όπου και έζησε τα παιδικά του χρόνια.

Η κουρά του Ανδρέου Κορκολιάκου πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο 1929 στην Ιερά Μονή Δημιόβης Μεσσηνίας όπου και έλαβε το όνομα Βησσαρίων. Του ανατέθηκε το διακόνημα του μαγείρου, κατά τον κανονισμό της Μονής, ως και αυτό του τραπεζάρη.

Χειροτονείται Διάκονος κατά το έτος 1931 και Πρεσβύτερος στις 15 Σεπτεμβρίου 1933. Το 1936 έχει φύγει από την Μονή και ευρίσκεται στην περιοχή της Καρδίτσας και αργότερα της Λαμίας και εγκαταβιώνει στην Μονή Αγάθωνος από όπου υπηρετεί ως ιερεύς-εφημέριος σε αρκετά χωριά της περιοχής.

Εκοιμήθη στις 22 Ιανουαρίου 1991. Το σκήνωμα του με έντονα τα σημάδια της αφθαρσίας φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Αγάθωνος.

Ο βιος του υπήρξε θαυμαστός, πλήρης έργων αγάπης προς τον συνάνθρωπο και ένεκα τούτου η χάρις του Θεού τον αξίωσε και της αφθαρσίας.

Ὅσιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης, ὁ Ἑλεήμων Πνευματικός.

Όσιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης, ο Ελεήμων Πνευματικός.

22 Ιανουαρίου.

Ο Όσιος Βησσαρίων Κορκολιάκος, ο Αγαθωνίτης, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το έτος 1908, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας. Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να εισέλθει στον ιερό κλήρο. Έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου.

Ανώτερες σπουδές του ήταν το Σχολαρχείο. Ωστόσο η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων, των κειμένων της Εκκλησίας μας, των βιβλίων του αναλογίου, είχαν κάνει τον Όσιο Βησσαρίωνα άνθρωπο ευρύτατα και βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά.

Γεμάτος πνευματικά εφόδια το έτος 1935, ύστερα από πρόσκληση του επίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο Όσιος Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα, όπου αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου μας. Εκεί ασκήθηκε στο έργο της φιλανθρωπίας και μέσα σε αυτό ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του σε σημείο που ευρισκόμενος στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», λίγο πριν το θάνατό του, να ρωτάει από το κρεβάτι του πόνου με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά, τους φτωχούς, για τα πράγματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας.

Ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές. Μεταξύ αυτών έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γερμανική κατοχή, κατά την οποία αναφέρεται ότι βοήθησε πολλούς πατριώτες και έσωσε με προσωπικές παρεμβάσεις του παιδιά που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί.

Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο ο Όσιος Βησσαρίων έφυγε από την Καρδίτσα. Ήδη Αρχιμανδρίτης με πολύχρονο ασκητικό βίο και πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο, ήρθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος μετά το 1955, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο. Εκεί ανέλαβε να διακονεί τον πνευματικό τομέα του Μοναστηριού. Είχε εσωτερικό διακόνημα μέσα στο Μοναστήρι, αλλά είχε και εξωτερική υπηρεσία στον κόσμο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη πήγαινε στα Νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε τους ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε. Με τη χαρισματική προσωπικότητά του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και τον γλυκύ και απλό τρόπο του κατάφερνε να ανακουφίζει τις πονεμένες ψυχές. Τις λοιπές ημέρες καθόταν στο Μοναστήρι, μπροστά στην Εκκλησία, υποδεχόταν με το ευπροσήγορο χαμόγελό του τον κόσμο και άκουγε τα προβλήματά του. Οι άνθρωποι που έρχονταν φορτωμένοι με πόνο, βάσανα και άγχος, έφευγαν από το Γέροντα ανακουφισμένοι. Πολλούς από αυτούς τους βοηθούσε και οικονομικά. Όσα πράγματα και χρήματα του έφερναν πολλοί άνθρωποι που τον εμπιστεύονταν, ο παππούλης τα μοίραζε στους φτωχούς και όσους είχαν ανάγκη. Έλεγε συνεχώς: «Έξω οι άνθρωποι είναι φτωχοί, έξω πεινάνε, πρέπει να τους βοηθήσουμε».

Θαυμαστή παρουσία τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος τοῦ Ἀγαθωνίτου

Το σκήνωμα του Οσίου Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη βρέθηκε  το πρωί της 16 Οκτωβρίου 2023 από τους πατέρες της Μονής να έχει μετακινημένο στο ένα του χέρι το Ιερό Ευαγγέλιο και τα παπούτσια του να είναι λασπωμένα!

Η παρουσία του – ίσως στις πλημμυρισμένες ακόμα περιοχές της Θεσσαλίας; – δίνει ελπίδα και βοήθεια στο Γένος μας!

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/10/blog-post_721.html

Προσευχή μέ προσοχή! (Ἅγιος Βησσαρίωνας Ἀγαθωνίτης)

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/09/blog-post_495.html

Ἅγιε Βησσαρίωνα...Φέρε τήν ἀγάπη πού εἶναι μέσα σου καί στίς δικές μας καρδιές

Ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, Βησσαρίων. Μοναχός της Ιεράς Μονής Αγάθωνος σκορπούσε παντού αγάπη και φιλανθρωπία.

Περιόδευε τα χωριά, τον φιλοξενούσαν πολλές φορές.

Σε κάποια τέτοια φιλοξενία ένα φως έβγαινε από το δωματιάκι του αργά τη νύχτα. Από ένα παραθυράκι κοιτάζει η γυναίκα να δει τι συμβαίνει και τον βλέπει να προσεύχεται και να αιωρείται μέσα σε ένα υπερφυσικό φως...

Όταν χρειάστηκε να ανοίξουν τον τάφο του λόγω κάποιου προβλήματος στην πτέρυγα της μόνης όπου τον είχαν θάψει, ήξεραν ότι θα άνοιγαν τον τάφο ενός αγίου. Το σώμα του βρέθηκε άφθαρτο να ευωδιάζει...

Πλήθη πιστών από όλο τον κόσμο έφταναν στο μοναστήρι. Η αστυνομία δε μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση. Τα κανάλια μιλούσαν για το θέμα και πολλοί αμφισβητούσαν το θαύμα.

Εἶχε τή χάρη ὁ Γέροντας να «βλέπει» καί νά γίνεται ἄγγελος καλῶν εἰδήσεων

Μιά τριαντάχρονη γυναίκα ἀπό τή Λαμία, ἡ Β.Κ., μᾶς διηγήθηκε πώς τον Σεπτέμβριο τοῦ 1985 πῆγε μιά μέρα στο σπίτι της ὁ π. Βησσαρίων. Μπήκε στο σπίτι, ἔκαμε τόν σταυρό του και κάθησε στον καναπέ. Ἡ γυναίκα τόν ἐρώτησε τί θέλει νά τόν κεράσει. «Μόνο ένα ποτήρι νερό, παιδί μου, θέλω να μοῦ δώσεις, γιατί περπατάω πολλή ώρα και διψασα», τῆς εἶπε. Τοῦ πῆγε τό νερό καί τοῦ εὐχήθηκε στην ὑγειά του. Καί ἐκεῖνος τῆς ἀπάντησε: «Εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου».

«Παπούλη, δέν εἶμαι ἔγκυος», εἶπε αὐτή. Γύρισε, τήν κοίταξε, κούνησε το κεφάλι του και τῆς χαμογέλασε. Ἡ γυναίκα εἶχε δυό μεγάλα παιδιά καί δέν σκόπευε να γεννήσει τρίτο.

Στίς ἀρχές τοῦ ἑπόμενου χρόνου ἡ γυναίκα γέννησε ἕνα ὑγιέστατο αγοράκι, πού τό βάπτισε στη μονή Αγάθωνος, παρόντος τοῦ Γέροντα, καί τό ὀνόμασε Χρυσοβαλάντη.

Ἁγ. Βησσαρίων Ἀγαθωνίτης ὁ ἐλεήμων καὶ ἡ Ἱερὰ μονὴ Ὁσίου Ἀγάθωνος, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ἁγ. Βησσαρίων Ἀγαθωνίτης ὁ ἐλεήμων καὶ ἡ Ἱερὰ μονὴ Ὁσίου Ἀγάθωνος στὴ Φθιώτιδα, 6-7-2023, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

«Θέλουν καί οἱ ἄλλοι, Πάτερ, νά ἐξομολογηθοῦν, ζητήσαμε πνευματικό στή φυλακή καί δέν μᾶς ἔφεραν».

Μια φορά ο Αγιος Βησσαριωνας ο Αγαθωνιτης ταξιδευε για την Χαλκίδα. Το λεωφορείο που τον μετέφερε σταμάτησε για αρκετή ώρα στη διασταύρωση προς Θηβα. Εκεί έφτασε μια αστυνομική κλούβα, από την οποία οι αστυνομικοί κατέβασαν τρεις κρατούμενους, τον οποίων τα χέρια ήταν δεμένα με χειροπέδες.

Ένας αστυνομικός ανέβηκε στο λεωφορείο από την πίσω πόρτα και παρακάλεσε τους επιβατες των πίσω θέσεων να πάνε μπροστά. Ήθελε στις πίσω θέσεις να βάλει τους κρατούμενους, για να τους ελέγχει καλύτερα. Όλοι σηκώθηκαν στις μπροστινές θέσεις εκτός από έναν, τον πατέρα Βησσαριωνα, ο οποίος παρέμεινε στη θεση του.

«Σήκω και ‘σύ παπούλη, δεν άκουσες τι είπα;» του είπε ο αστυνομικός.

«Εγώ παιδί μου θέλω να καθίσω εδώ, δεν θέλω να σηκωθώ». 

«Μα Πατερ μου, πρέπει να σηκωθείς. Υπαρχει λόγος».

«Σε παρακαλώ παιδί μου, μην με ταλαιπωρείς».

Ο αστυνομικός σεβάστηκε τα γεράματα του και δεν επέμεινε άλλο. Ανέβασε τους κρατούμενους στο λεωφορείο και ένας από αυτούς κάθησε δίπλα στον Γεροντα. Ειδε ο Γέροντας τις χειροπέδες και ερώτησε τον κρατούμενο:

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Βησσαρίωνα Ἀγαθωνίτη, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν.

Άγιε του Θεού Βησσαρίωνα Αγαθωνίτη, πρέσβευε υπέρ ημών.

Η μνήμη του στις 22 Ιανουαρίου.

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2023/01/blog-post_316.html

Tρεῖς εἶναι οἱ μεγάλοι φράχτες πού κρατοῦν τόν ἄνθρωπο μακριά ἀπό τήν ἁμαρτία...

Tρεῖς εἶναι οἱ μεγάλοι φράχτες πού κρατοῦν τόν ἄνθρωπο μακριά ἀπό τήν ἁμαρτία:

ἡ συνείδηση, ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ καί ἡ ντροπή τοῦ κόσμου.Ἄν αὐτούς τούς φράχτες τούς ξεπεράσουμε καί τούς ἀγνοήσουμε, χαθήκαμε!

Ἅγιος Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης

«Ὁ Γέρων Βησσαρίων καί ἡ θαυμαστή πορεία του»

Το 2002 κάποιο ανδρόγυνο ευσεβές, με καταγωγή από ένα χωριό του Δομοκού και που διέμενε στην Κοζάνη, πήγαν για προσκύνημα μια μέρα στην Παναγία της Ξυνιάδος. Στην επιστροφή τους σε κάποια διασταύρωση βλέπουν έναν ρασοφόρο ηλικιωμένο που κρατούσε στο χέρι του μια τσάντα να κάνει σήμα για να τον πάρουν.

Όταν σταμάτησαν δίπλα του, τους λέει:

– Έρχεστε από το Μοναστήρι, μπορείτε να με πάρετε μαζί σας μέχρι τα σύνορα με τον νομό Καρδίτσας;

– Ευχαρίστως, Γέροντα του λένε. Μπείτε στ’ αυτοκίνητο.

Σαν μπήκε μέσα και τον πρόσεξαν καλύτερα, απόρησαν για τα παλιά και σκονισμένα ράσα του και την ακόμα πιο παλιά και περίεργη τσάντα με δύο τμήματα που ανοιγόκλειναν, έμοιαζε σαν βαλιτσάκι και κούμπωνε αυτόματα ψηλά με κάτι γερά ξυλάκια μ’ ένα κρακ (Ο γράφων την ήξερε αυτή την τσάντα με μαύρο χρώμα), ενώ κι ο ίδιος φαινόταν να μην ανήκει σ’ αυτή την εποχή, είχε κάτι παράξενο κι η σύζυγος άρχισε κάπως να φοβάται.

Σαν πέρασαν το Νέο Μοναστήρι, κοντά στα σύνορα δηλαδή, ζήτησε να σταματήσουν να κατέβει. Στις αντιρρήσεις τους που θα πάει σ΄ αυτή την ερημιά, τους ξαναλέει:

Tρεῖς εἶναι οἱ μεγάλοι φράχτες πού κρατοῦν τόν ἄνθρωπο μακριά ἀπό τήν ἁμαρτία...

Tρεις είναι οι μεγάλοι φράχτες που κρατούν τον άνθρωπο μακριά από την αμαρτία:

η συνείδηση,ο φόβος του Θεού και η ντροπή του κόσμου.

Αν αυτούς τους φράχτες τους ξεπεράσουμε και τους αγνοήσουμε, χαθήκαμε!

Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης.

https://proskynitis.blogspot.com/2022/09/t.html

Κάποτε, στό μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πού βρίσκεται στή Σουρωτή, ὁ π. Βησσαρίων ἀνταμώθηκε μέ τόν Ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη.

Αγιοκατάταξις Οσίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτου.

-Κάποτε, στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, που βρίσκεται στη Σουρωτή, ο π. Βησσαρίων ανταμώθηκε με τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Παρότι ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε ο ένας τον άλλον, αλληλοπροσφωνήθηκαν με τα ονόματά τους. Κάποια στιγμή, στη μεταξύ τους συζήτηση, ο π. Παΐσιος είπε στον π. Βησσαρίωνα: «Σε ζηλεύω, πατέρα Βησσαρίωνα».

Όταν έφυγαν από το μοναστήρι, και πήραν τον δρόμο του γυρισμού, ο π. Βησσαρίων είπε στον οδηγό που τον μετέφερε: «Άκουσες, παιδί μου, τι είπε ο π. Παΐσιος; Με ζηλεύει, είπε. Εμένα ζηλεύει; τα ζηλέψει από μένα τον ταλαίπωρο Βησσαρίωνα;»

Αυτά μας τα διηγηθηκε κάποιο πνευματικό του παιδί, που ήταν ο οδηγός που τον μετεφερε.

Ο π. Παΐσιος είναι πλέον Άγιος της Εκκλησίας μας.

"Δέν ἔχω ἀκούσει, ἔχω ζήσει" (Γέροντας Βησσαρίωνας)

Τον Μάρτιο του 2006 είχε γίνει η εκταφή του και είδαν όλοι το άφθαρτο σκήνωμα του 15 χρόνια μετά από την Κοίμηση του. Θυμάμαι ότι το έδειχναν και τα δελτία ειδήσεων και έλεγαν όλοι πως είναι μια απόπειρα του μοναστηριού να εισπράξει από τους αφελείς πιστούς.

Ένα μεσημέρι εκείνων των ημερών βρισκόμουν στο σπίτι της γιαγιάς μου και ο παππούς έβλεπε το δελτίο ειδήσεων όπου και έλεγαν τα περί εισπράξεων και αφελών πιστών. Φώναξα την γιαγιά μου να δει τι λένε και να την ρωτήσω την γνώμη της. Όταν αντιλήφθηκε η γιαγιά για ποιον έλεγαν χαμογέλασε και είπε "κούνια που σας κούναγε" και ξανά έφυγε στην κουζίνα.

Την ακολούθησα και την ρώτησα "έχεις ακούσει για αυτόν; είναι αλήθεια ότι είναι Άγιος;"

"Δεν έχω ακούσει, έχω ζήσει" μου απάντησε.

Και μου είπε την παρακάτω ιστορία:

«Ἀναμνήσεις ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος τοῦ Ἀγαθωνίτου»

Τον Άγιο Βησσαρίωνα αξιώθηκα να τον συναντήσω μια και μοναδική φορά. Γύριζα από την Αθήνα μαζί με ένα φίλο μου λιμενικό, ευσεβή άνθρωπο. Είχαμε πάει να επισκεφτούμε τον Άγιο Ιάκωβο που νοσηλευόταν στην καρδιολογική μονάδα του Λαϊκού Νοσοκομείου. Ο φίλος μου, μου πρότεινε να πάμε στη Μονή Αγάθωνος για να γνωρίσω έναν «άγιο παππούλη», όπως μου είπε. Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι, ο Γέροντας μας περίμενε στην είσοδο της εκκλησίας. Μας καλωσόρισε με την αδύνατη και βραχνή φωνή του. Ο φίλος μου με σύστησε στο Γέροντα. Αφού προσκυνήσαμε την Παναγία Αγαθωνίτισσα και την κάρα του Αγίου Αγάθωνος, κτήτορος της Ιεράς Μονής, καθίσαμε στο νάρθηκα και συνομιλήσαμε. Όλη η ατμόσφαιρα γύρω από τον Γέροντα ήταν ειρηνική. Αυθόρμητα τότε του είπα: «Γέροντα, μπορώ να εξομολογηθώ;». Πρόθυμα μου απάντησε: «Ναι, παιδί μου». Μεταξύ των άλλων του είπα ότι κατά την επίσκεψη του Πατριάρχη Δημητρίου στο Βόλο, στο επίσημο γεύμα προς τιμήν της εκκλησιαστικής και πολιτικής ηγεσία της χώρας, ενώ ήταν Παρασκευή, έγινε κατάλυση ιχθύος. Ένας από τους Αρχιερείς, ο Σάμου Παντελεήμων, με τον οποίο είχαμε παλιά γνωριμία, ήρθε στο σπίτι μας όπου του κάναμε το τραπέζι με νηστήσιμα. Αυτός, τότε μας είπε: «Τώρα θα με ψάχνουν στο επίσημο γεύμα, αλλά εγώ δεν θα καταλύσω τη νηστεία της Παρασκευής». Αφού το άκουσε αυτό ο άγιος Βησσαρίων μου είπε: «Παιδί μου, να μη σε απασχολούν τέτοια πράγματα. Εσύ να κοιτάζεις τον εαυτό σου». Μετά μου διάβασε συγχωρητική ευχή. Βγαίνοντας από το παρεκκλήσιο του Αγίου Χαραλάμπη, μας οδήγησε με το φίλο μου μπροστά στη βόρεια Πύλη του Ιερού. Μπήκε μέσα και όταν βγήκε κρατούσε ένα τετράδιο με Ευχές (χειρόγραφο Ευχολόγιο). Μου είπε να γονατίσω και αφού έβαλε το πετραχηλάκι του στο κεφάλι μου, άρχισε να διαβάζει χαμηλόφωνα με τη βραχνή φωνούλα του, αμέτρητες Ευχές. Δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα λόγια του. Εκείνο όμως που μπορώ να βεβαιώσω ήταν ότι όσο διάβαζε τις Ευχές, το πετραχήλι στο κεφάλι μου άρχισε να ζεσταίνεται σαν να το είχες βάλει στην πρίζα.