Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;

Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ

Τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.

Ἔτσι, καί στήν περίπτωση τῆς καύσης τῶν νεκρῶν, ἐντελῶς… “ἀμερόληπτα”, ἀνασύρονται ἀπό τά μέσα παραπληροφόρησης ἀπόψεις ἀπαράδεκτες ἀκόμη καί ἀπό παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! Μιά τέτοια περίπτωση δημοσιεύτηκε στό διαδίκτυο τελευταῖα καί ἀφορᾶ σέ κάποιον Κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπερασπίζεται τήν καύση τῶν νεκρῶν. Ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά γραφόμενα του:

Κατ’ ἀρχάς ἀναφέρει ὅτι, ὅταν παλαιότερα βρέθηκε στό ἐξωτερικό, ὁ τοπικός Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νά τελέσει κηδεία ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἐπρόκειτο νά καεῖ. Ὑποστηρίζει μάλιστα ὅτι τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων: «τό πῶς θά τό διαχειριστεῖ (ἐνν. τό νεκρό σῶμα) ἡ οἰκογένεια καί ποιά ἦταν ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου ἐν ζωῇ, δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση».

Θά ἔπρεπε ὡστόσο νά εἶναι πιό προσεκτικός στό πῶς μεταφέρει τά λόγια τοῦ Ἐπισκόπου, διότι μᾶλλον κάτι δέν κατενόησε σωστά καί τελικά προβάλλει τίς δικές του ἀπόψεις. Δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μας μιλᾶ μέ αὐτόν τόν τρόπο. Πῶς τό «πῶς θά διαχειριστεῖ ἡ οἰκογένεια» τό νεκρό σῶμα, «δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση»; Τά πάντα εἶναι ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας! Ἰδιαιτέρως δέ ὅποιος προσέρχεται στούς κόλπους Της καί αἰτεῖται κάποιο ἀπό τά Ἅγια Μυστήρια Της. Ὡς ποιμένες, ἔχουμε χρέος νά πληροφορήσουμε τούς πιστούς γιά τό πῶς θέλει ὁ Θεός νά γίνουν τά πάντα. Διαφορετικά δέν θά λέγαμε «γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς», ἀλλά γενηθήτω τό θέλημα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν ἀνθρώπων πού τόσο πολύ σέβονται τό ἀνθρώπινο σῶμα, «τό κατ’ εἰκόνα Χριστοῦ σῶμα μας», πού ἐπιθυμοῦν νά καεῖ «ὅπως καῖμε τά σκουπίδια»! Ἐξάλλου, «οἱ πιστοί γνωρίζουμε ὅτι οἱ Εἰκόνες δέν καίγονται. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ δέν καίγονται καί ὅποιος αὐτά τά ἱερά καί τά ὅσια καίει εἶναι ἱερόσυλος καί βέβηλος».[1]

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Χριστιανός θά πῆ νά ἐπιθυμῶ νά γίνω Ἀπόστολος Παῦλος!

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Σέ αὐτή τή ζωή ὑπάρχουν δύο δρόμοι, μεταξύ τῶν ὁποίων ἔχουμε νά ἐπιλέξουμε. Ἀπό τήν μιά πλευρά ἡ Ἐκκλησία μας, πού δέν κοροϊδεύει τούς ἀνθρώπους, καί πού μᾶς λέει πώς, ἄν θέλουμε νά γίνουμε μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἀποκτήσουμε τήν στάση ζωῆς Του, θά πρέπει νά βαδίσουμε τήν «στενή καί τεθλιμμένην» ὁδό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν τελεία Χαρά καί σχέση μέ Ἐκεῖνον. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ κόσμος ὑπόσχεται μιά ζωή ἄνετη, πού ἐν τέλει ὅμως ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στήν θλίψη καί στήν κατάθλιψη.

Δυστυχῶς, μιά μεγάλη κατηγορία ἀνθρώπων, προσπαθεῖ νά συνδυάσει αὐτούς τούς δύο δρόμους. Οὐσιαστικά αὐταπατᾶται ὅτι μπορεῖ νά ζεῖ μέν μέ χριστιανικό ἔνδυμα, ἀλλά μέ κοσμικό τρόπο. Οἱ περισσότεροι ἀπό ὅσους αὐτοαποκαλοῦνται Χριστιανοί, προσέρχονται στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γιατί ἐκεῖ νομίζουν ὅτι θά βροῦν χρήσιμες κατά κόσμον γνωριμίες καί θά ἔχουν τήν εὐκαιρία νά συνεχίζουν νά κάνουν ὅ,τι ἔκαναν καί ὡς κοσμικοί, κουτσομπολεύοντας, κατακρίνοντας, σχηματίζοντας ἰδιαίτερες κλίκες, ἤ ἀκόμη καί τολμῶντας ἀνερυθρίαστα νά πιστεύουν ὅτι τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ χρειάζεται διορθώσεις καί… ἐκσυγχρονισμό. Οἱ περισσότεροι ἔχουν μετατρέψει τούς Ναούς τοῦ Θεοῦ σέ κοσμικά σαλόνια! Κάθε Κυριακή ἀποτελεῖ μιά εὐκαιρία, ὄχι γιά νά ἔλθουν πιό κοντά στόν Χριστό καί στό ἦθος Του, ἀλλά γιά ξεγνοιασιά καί ἀλλοφροσύνη! Ἐνῷ θά περίμενε κανείς οἱ Χριστιανοί νά εἶναι πιό μετρημένοι, πιό συνετοί καί πιό ἥμεροι ἄνθρωποι, αὐτό πού ἀντιμετωπίζει, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, εἶναι ἄγρια θηρία ἕτοιμα νά κατασπαράξουν ὁ ἕνας τόν ἄλλον. Ἄραγε, ποιά ἡ διαφορά ἀπό τούς χειρότερους κοσμικούς; Καμία, ἐκτός ἀπό τό θρησκευτικό λεξιλόγιο πού συνήθως χρησιμοποιεῖται, γιά νά προσδοθεῖ κῦρος στά ἀσεβῆ ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων ἔργα!

«Εἶναι ὠφέλιμος ὁ κριτικός λόγος τῶν Ἱερέων σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων;»

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Αὐτό τό ἐρώτημα φαίνεται νά ἀπασχολεῖ τόν τελευταῖο καιρό ὅλο καί περισσότερους ἀνθρώπους, καθώς ἡ ἀταξία πού κυριαρχεῖ στίς πράξεις καί στά λόγια τῶν ἀνθρώπων, μεταφέρεται καί στήν συμπεριφορά τους πρός τούς Κληρικούς, ἀκόμη καί μέσα στήν Θεία Λατρεία.

Γιά τήν καλύτερη ἐξέταση τοῦ ἐρωτήματος εἶναι καλό νά ὑπάρξει ὁ διαχωρισμός τῆς ἀπάντησης σέ δύο σκέλη. Ἀπό τήν μία πλευρά ὑπάρχει ὁ ἔλεγχος καί ἡ ἀναφορά σέ πράξεις συγκεκριμένων προσώπων, χωρίς ὅμως νά ἀποκαλύπτεται δημοσίως ἡ ταυτότητά τους καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἔλεγχος πράξεων συγκεκριμένων προσώπων μέ τό ὄνομά τους.

α) Ἔλεγχος τῶν πράξεων συγκεκριμένων προσώπων χωρίς ἀποκάλυψιν τῆς ταυτότητός τους.

Μεταξύ τῶν θρησκευομένων αἰωρεῖται μία ἄποψη ὅτι ὁ Ἱερεύς καί διδάσκαλος τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος ἐλέγχει δημόσια πράξεις καί λόγια προσώπων πού ἀντίκεινται στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄνθρωπος φίλερις καί ἀλαζών, ἀφοῦ προφανῶς θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνώτερο ὅλων, ὥστε νά ἔχει τό θράσος νά κρίνει τούς ἄλλους. Φαντάζονται ὅτι ἐπειδή ὁ Χριστός «εἶναι ἀγάπη», ὅπως λέγεται συχνά, δέν θά ἐπέκρινε ποτέ κανένα. Δέν ἔχουν διαβάσει τό Εὐαγγέλιο, γιά νά δοῦν τήν σφοδρότητα, μέ τήν ὁποία ἐπέκρινε ὁ Χριστός τούς Γραμματεῖς καί τούς Φαρισαίους.

Διατί οἱ ἄνθρωποι ἔπαυσαν νά λατρεύουν τόν Θεόν;

Διατί οἱ ἄνθρωποι ἔπαυσαν νά λατρεύουν τόν Θεόν;

Γράφει ὁ π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

«Ἐν Ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τόν Θεόν» (Ψ. 67, 28). Οἱ ἄνθρωποι ὅμως δέν πηγαίνουν πιά στίς Ἐκκλησίες καί δέν εὐλογοῦν τόν Θεό. Ὁ θεῖος ἔρως, ἡ σφοδρή ἐπιθυμία γιά σχέση μέ τόν Θεό δηλαδή, ἡ ὁποία ἐνυπάρχει σέ κάθε ἄνθρωπο, ἔχει ἐκλείψει, γιατί ἐξέλειπαν οἱ Πατέρες μας, στούς ὁποίους βλέπαμε ζωντανό αὐτόν τόν πόθο. Ἐμεῖς οἱ Ἱερεῖς, πού μᾶς ἀξιώνει ὁ Θεός νά λειτουργοῦμε τά φοβερά καί ζωοποιά Μυστήρια Του, πρέπει πρῶτοι νά προβληματιστοῦμε. Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἐγκαταλείπουν τήν Ἐκκλησία; Γιατί ὅταν ἀκοῦνε τήν καμπάνα δέν προσέρχονται μέ πόθο στόν Οἶκο τοῦ Κυρίου σέ μιά ἐποχή, ὅπως ἡ δική μας, πού ὅ,τι ἄλλο ἐκτός ἀπό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ ἔχει κραυγαλέα ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁδηγεῖ σέ ἀδιέξοδο;

Κατά καιρούς τίθεται τό ἐρώτημα, γιατί δηλαδή οἱ Ἐκκλησίες ἀδειάζουν; Δέν φαίνεται νά εἶναι ὅμως τό σωστό ἐρώτημα. Διότι σέ τί θά μᾶς χρησιμεύσουν οἱ γεμᾶτες Ἐκκλησίες, χωρίς ὅμως νά ὑπάρχει εὐσέβεια καί εὐπρέπεια; Χωρίς νά ὑπάρχει πόθος γιά τόν Χριστό; Ἐπειδή λοιπόν οἱ περισσότεροι νοιάζονται γιά τό πῶς θά δοῦν πάσῃ θυσίᾳ τά στασίδια γεμᾶτα, προτείνουν νά ἐκσυγχρονιστεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀγνοοῦν ὅμως ὅτι αἰτία τῆς παρακμῆς τῆς Παπικῆς καί τῆς Προτεσταντικῆς ἐκκλησίας εἶναι ἡ διαρκής ἐκσυγχρόνιση, χρόνο μέ τό χρόνο ὅλο καί περισσότερο, καί δέν προβληματίζονται πού βλέπουν τούς πιστούς νά ἀπομακρύνονται ἀπό τούς ναούς, οἱ ὁποῖοι πωλοῦνται καί μετατρέπονται τελικά, ἰδίως στό ἐξωτερικό, σέ κέντρα διασκεδάσεως!

Γι’ αὐτό τό σωστό ἐρώτημα πού πρέπει νά θέσουμε εἶναι τό γιατί δέν λατρεύουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό. Γιατί αὐτό πού ἔχει σημασία εἶναι νά γίνεται προσευχή μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔστω καί ἄν μείνουμε μόνο δύο ἤ τρεῖς! Δέν εἶναι ἡ λύση ἡ εἰσαγωγή τῆς δημοτικῆς γλώσσας στή Θεία Λατρεία, οὔτε νά βάλουμε καί γυναῖκες στά ψαλτήρια ἤ στό Ἱερό, οὔτε νά ἀλλοιώσουμε τήν Βυζαντινή Μουσική καί νά τήν κάνουμε πιό εὐρωπαϊκή. Νά σημειωθεῖ ὅτι περί τῆς ἐκκοσμίκευσης τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς μίλησε πολύ κατατοπιστικά ὁ καθηγητής κ. Ἀχιλλεύς Χαλδαιάκης στό ΙΘ΄ Πανελλήνιο Λειτουργικό Συμπόσιο Στελεχῶν Ἱ. Μητροπόλεων, ὅπου ἐπεσήμανε, ὄχι μόνο περιπτώσεις ὅπου τά ὅρια ἔχουν ξεπεραστεῖ ἀνεπίτρεπτα, ἀλλά ἔκανε λόγο καί γιά τό ἦθος καί τήν ὅλη στάση πού ὀφείλει νά τηρεῖ ὁ ψάλτης, ὁ ὁποῖος θά πρέπει νά ἔχει στό νοῦ του πάντοτε ὅτι δέν εἶναι “performer”, ἀλλά προσευχόμενος.[1]

Τὸ ζήτημα τοῦ δευτέρου Γάμου τῶν Κληρικῶν

Τὸ ζήτημα τοῦ δευτέρου Γάμου τῶν Κληρικῶν

Γράφει ὁ π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Τὸ ζήτημα τοῦ δευτέρου Γάμου τῶν Κληρικῶν, ἐνῶ δὲν θὰ ἔπρεπε κἄν νὰ συζητεῖται, ἐπανέρχεται μεθοδευμένα καὶ ἀνὰ τακτὰ διαστήματα στὴν ἐπικαιρότητα, ὥστε κάποια στιγμὴ νὰ καμφθοῦν καὶ οἱ τελευταῖες ἀντιστάσεις. Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ὅτι Κληρικὸς στὴν Ἀμερικὴ ἔλαβε ἄδεια γιὰ δεύτερο Γάμο, ἀφοῦ εἶχε διαζευχθεῖ τὴν Πρεσβυτέρα του. Δηλαδὴ σὲ μία ἐποχὴ ὅπως ἡ δική μας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ κόσμος μας βρίσκεται σὲ μεγάλη παρακμή, κάποιοι ἐπιθυμοῦν νὰ προσαρμοστεῖ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας στὴν παρακμὴ καὶ νὰ πάψει νὰ ἀποτελεῖ Φῶς καὶ Ἀλήθεια καὶ Ζωή!

Ἐμεῖς ἔχουμε χρέος νὰ μείνουμε πιστοί, μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, σὲ αὐτὰ ποὺ παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Πατέρες μας! Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε ἐκπτώσεις στὸν λόγο τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ στὸν λόγο ποὺ διατύπωσαν οἱ Ἅγιες Ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Σύν­οδοι καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι μέχρι τὶς ἡμέρες μας. Οἱ Κληρικοὶ ποὺ ζητοῦν δεύτερο Γάμο ἀγνοοῦν παντελῶς καὶ τὸ τί εἶναι ὁ Γάμος, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἱερωσύνη!

«Μή ταράζεσθε, στό τέλος θά μιλήση ὁ Θεός!»

«Μή ταράζεσθε, στό τέλος θά μιλήση ὁ Θεός!»

Γράφει ὁ Πρεσβύτερος π. Γεράσιμος Βουρνᾶς

Στήν συντριπτική τους πλειοψηφία οἱ ἄνθρωποι φαίνεται πώς ζοῦν ἐντελῶς παραιτημένοι. Δέν ἐνδιαφέρονται γιά τίποτα ἐκτός ἀπό τό νά βροῦν τρόπους νά ξεχαστοῦν, εἴτε “σκρολάροντας” στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καί παρακολουθῶντας τίς ζωές τῶν ἄλλων, εἴτε τρώγοντας, πίνοντας καί ξεφαντώνοντας. Καμία σκέψη παραπάνω, κανένα αἴσθημα λίγο πιό λεπτό. Τό ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν εἶναι οἱ ζωντανοί νεκροί, πού κάποια μέρα συνειδητοποιοῦν ὅτι τά προβλήματα πού ἔκρυβαν κάτω ἀπό τό χαλί ἔχουν τώρα γεμίσει τό δωμάτιο φέρνοντας τήν ἀπελπισία.

Ἄλλοι – οἱ πιό ἐπιτήδειοι – ἔχουν μεγάλη ὄρεξη, γιά νά ζήσουν, ἀλλά εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Ἐπιδιώκουν νά κάνουν ὅλους τούς ἄλλους ὑπηρέτες τους. Αὐτό ἀπό μόνο του δέν θά ἦταν κακό γιά ἐμᾶς, οἱ Χριστιανοί διδαχθήκαμε νά εἴμαστε πάντων διάκονοι. Ὅμως, πῶς νά ὑπηρετήσεις ἐκείνους πού φέρονται μέ σκληρότητα στούς ἀνθρώπους, πού κολακεύουν μόνο ὅσους τούς εἶναι χρήσιμοι, πού δέν ἀγαποῦν τό ὄμορφο, τήν τάξη, πού παριστάνουν ὅτι ἔχουν ἀρχές, τίς ὁποῖες ὅμως δέν διστάζουν νά θυσιάσουν, ὅταν τό συμφέρον τους τό ἐπιτάσσει;

Θέλομεν τοὺς λογισμούς μας ἢ τὴν φανέρωσιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωήν μας;

Θέλομεν τοὺς λογισμούς μας ἢ τὴν φανέρωσιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ εἰς τήν ζωήν μας;

Γράφει ὁ π. Γεράσιμος Βουρνάς, Πρεσβύτερος

Μερικαὶ σκέψεις μὲ ἀφορμὴν τὴν ἑορτήν τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Ἡ «τά πάντα καλῶς διαταξαμένη» Ἐκκλησία μας ὥρισε τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Σύμφωνα μὲ τὸν π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, ἡ ἑορτὴ αὐτοῦ τοῦ κορυφαίου διδασκάλου τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων καὶ ἀκαταγώνιστου πολεμίου τῶν κακοδοξιῶν ἀποτελεῖ κατὰ κάποιον τρόπο συνέχεια καὶ ἐπέκταση τῆς Α΄ Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας.#

Οἱ Πατέρες μας, ποὺ σὲ ὅλους τοὺς χρόνους καὶ τόπους εἶναι αὐτοὶ μόνοι ποὺ ἐκφράζουν αὐθεντικὰ τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας μας, μᾶς δίδαξαν ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ «ἑορτὴ τοῦ Θείου Ἔρωτος, ἡ ἑορτὴ τοῦ αἰωνίου πόθου κάθε ἀνθρώπινης ψυχῆς».# Σήμερα, μία ἑβδομάδα μετά, ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸν ἅγιο Γρηγόριο ποὺ ἐβίωσε τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ «ἐφλέγετο ὅλη μέρα καὶ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς ζωῆς του»# ἀπὸ τὸν Θεῖο Ἔρωτα καὶ γι’ αὐτὸ κατατρόπωσε ἐκείνους ποὺ στὴν ἐποχή του, ὅπως καὶ σὲ κάθε ἐποχή, προσπάθησαν νὰ σβήσουν αὐτὸν τὸν Θεῖο Ἔρωτα ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ τὰ διάφορα εἴδη τῶν ἀνθρώπινων καὶ πεπερασμένων λογισμῶν.

Ὁ Ἅγιος ἐτόνισε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὴν ψυχή του, δηλαδή νά καταλάβει τί εἶναι αὐτό πού πραγματικά τοῦ χρειάζεται, ὅταν βρίσκει εὐχαρίστηση στοὺς διάφορους λογισμούς.# Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μαστίζει τὴν ἐποχή μας, στὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι ζοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν ψυχή τους, εἶναι “ἐκτὸς ἑαυτοῦ” καὶ γι’ αὐτὸ νοσοῦν. Χάνονται σὲ διάφορους λογισμούς, ὄχι μόνο φιλοσοφικοὺς καὶ ψευδο-επιστημονικούς – ὅπως οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Βαρλαὰμ στὴν ἐποχὴ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου – ἀλλὰ καὶ σὲ λογισμοὺς συκοφαντίας, μίσους, ὑποψίας, ψεύδους καὶ παραχάραξης κάθε εἴδους. Διαρκῶς ἐκτὸς ἑαυτοῦ, ὅλοι μας ἀσχολούμαστε μὲ ἄλλα καὶ μὲ τοὺς ἄλλους, ἀποφεύγοντας τὴν ἐργασία ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ τὴν διόρθωση τῆς ψυχῆς μας κι ἔτσι καταντοῦμε… ἀνισόρροποι.# Δὲν γνωρίζουμε τίποτε πραγματικά, διότι ἔχουν πληγεῖ ἀνεπανόρθωτα τὰ μάτια μας. Ὁ ἀνισόρροπος ἄνθρωπος κατὰ τὸν ἅγιο Παλαμᾶ, μεταβάλλει τὶς γνώσεις του, εἴτε αὐτὲς εἶναι ἐπιστημονικές, εἴτε ἀφοροῦν στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, ἀνάλογα μὲ τοὺς ἰδιοτελεῖς σκοπούς του.#

Ὁ Ἅγιος, ἐπειδὴ ζοῦσε τὴν Ὀρθοδοξία, διατύπωσε τὴν Ἀλήθεια ποὺ εἶναι φῶς γιὰ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐμεῖς ὅμως τί σχέση ἔχουμε μὲ τὸν ἅγιο Γρηγόριο; Τί μποροῦν νὰ ποῦν γιὰ ἐκεῖνον οἱ ἀνέραστοι ἄνθρωποι τῆς σημερινῆς, φουσκωμένης ἀπὸ ἀλαζονεία καὶ βουτηγμένης στὴ θλίψη καὶ στὴ σήψη, ἐποχῆς μας;