Ἀπάντησις στήν πρόσκλησι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου γιά τά ἐμβόλια.

Ἀπάντησις στήν πρόσκλησι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου γιά τά ἐμβόλια.

Εὐλογεῖτε.

Τά σέβη μου, Μακαριώτατε.

Αὐτό τό ὁποῖον ὡραιοποιεῖ καί καταξιώνει τήν ζωή μας εἶναι, νομίζω, ἡ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ἐπικοινωνία. Προσφέρεται ἡ δυνατότης ἀνταλλαγῆς σκέψεων καί αἰσθημάτων, διά τῶν ὁποίων ἐνισχύεται ἀμοιβαίως ἡ διαπροσωπική σχέσις καί ἀκούονται προτάσεις, ἴσως καί ἀντίθετες ἤ ὑπερβολικές γιά κάθε θέμα πού ἀπασχολεῖ τό ἄνθρωπο τῆς κάθε ἐποχῆς. Μ᾿ αὐτήν λοιπόν, τήν προϋπόθεσι τῆς ἀμοιβαίας ἐπικοινωνίας, ὡς ἀναγκαίας ὁδοῦ, πρός ἐνημέρωσιν καί καλλιτέραν τοποθέτησιν ἐπί διαφόρων θεμάτων, ἐτόλμησα κι ἐγώ, ἕνας ταπεινός ἁγιορείτης μοναχός, νά σταθῶ μετά σεβασμοῦ καί εὐλαβείας ἀπέναντί σας.

Συγκεκριμένως, ἐπιθυμῶ νά σχολιάσω τήν τηλεοπτικήν παρουσίαν σας, διά τῆς ὁποίας, φορῶν καί μάσκαν, πρός ἀναχαίτισιν τῆς φονικῆς γρίππης, ὅπως λέγεται, προέβητε ὄχι σέ συστάσεις, ἀλλά σέ τάχιστες προτροπές, γιά τήν παραλαβήν τοῦ ἐμβολίου, πρός διάσωσιν τοῦ λαοῦ. Δέν γνωρίζω, ἐάν αὐτές τίς προτροπές τίς ἐπιβάλλουν κάποιοι ἄλλοι νά τίς κάμετε. Ἐπίσης δέν γνωρίζω, κατά πόσον ἐνημερώνεσθε, ὄχι ἀπό ραδιόφωνα καί τηλεοράσεις, τά ὁποῖα ἐλέγχονται κατά γράμμα ἀπό ἄλλες σκοτεινές δυνάμεις τοῦ παρακράτους, ἀλλά ἐάν μπαίνετε σέ κανάλια τοῦ διαδικτύου. Ἐκεῖ θά διαπιστώσετε μετά πολλῆς λύπης καί ἀπαγοητεύσεως, ὅτι ἑκατοντάδες ἐγκρίτων ἰατρῶν πάσης εἰδικότητος, καταδικάζουν ἀναφανδόν τήν χρῆσιν τῶν ἐμβολίων, ὡς φορέων ποικίλων παρενεργειῶν, μή ἀποκλειομένου στήν συνέχεια καί τοῦ θανάτου.

Μόλις χθές ἀπό ἐπίσημα χείλη ἑλλήνων δημοσιογράφων ἀπαριθμήθησαν τά θύματα ἀπό τό ἐμβόλιο τῆς Astra Zeneca, στήν Ἀγγλία. Καί ἐμάθατε πόσα ἦσαν; Μόλις ἕνα εἰκοσιτετράωρο, μετά τήν χρῆσιν τοῦ ἐμβολίου, ἐφονεύθησαν 275 ἄτομα. Ἐνῶ τά θύματα ἀπό τίς παρενέργειες, οἱ ὁποῖες εἶναι δυνατόν νά ἐμφανισθοῦν, ἀκόμη καί σέ διάστημα τριῶν ἐτῶν, ἔφθασαν τίς 150 χιλιάδες καί πλέον. Τό πλέον ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι οὔτε καί οἱ φαρμακευτικές ἑταιρεῖες πού ἀναλαμβάνουν νά παρασκευάσουν τά ἐμβόλια αὐτά, παρέχουν ἔστω τήν παραμικράν ἐγγύησιν γιά τήν ἀσφάλεια τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ἐξ αἰτίας τῆς χρήσεώς τους.

Οἱ δύο βόες...

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Εὐρισκόμεθα γιά τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ μας στό ἱεραποστολικό Κλιμάκιο τοῦ κράτους Μπουρούντι τῆς Ἀνατολικῆς Ἀφρικῆς. Σέ μία ἀπό τίς ποιμαντικές του περιοδεῖες ὁ Μητροπολίτης μας Σεβ. Κεντρώᾳς Ἀφρικῆς κ. κ. Ἰγνάτιος, ἀνάμεσα στά ἄλλα ψυχωφελῆ διδακτικά του λόγια, μᾶς ἀνέφερε τό Πάσχα τοῦ 2005 καί τό παρακάτω σημαντικό περιστατικό μαγείας.

Στό ἱεραποστολικό Κλιμάκιο τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς μέ ἕδρα τήν πόλι Κανάγκα, στό ὁποῖο προΐσταται ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης μας, ἕνας μαθητής γυμνασίου, πέρασε ἕνα πρωϊνό ἔξω ἀπό μία ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀπό περιέργεια μπῆκε μέσα. Ἄκουσε τίς ὡραῖες ψαλμωδίες, εἶδε τήν κατανυκτικότητα τοῦ ἱεροῦ χώρου, τήν εὐλάβεια τῶν ὁμογενῶν του καί παρεξενεύθηκε γιά τήν προέλευσι καί τήν ἀποστολή αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρώτησε κι ἔμαθε περισσότερα γιά τήν Ἐκκλησία μας καί δέν ἄργησε νά γραφτῆ στούς καταλόγους τῶν Κατηχουμένων. Μετά ἀπό ἕξι περίπου μῆνες βαπτίσθηκε ἐν ἀγνοίᾳ τῶν γονέων του, οἱ ὁποῖοι σημειωτέον ἦσαν φανατικοί εἰδωλολάτρες.

Πράγματι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος τόν στερέωσε στήν Ὀρθόδοξη Πίστι καί τόν ἔπεισε ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νά βρῆ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Μέ χαρά λοιπόν ἀνήγγειλε τό γεγονός αὐτό στούς γονεῖς του καί προσπάθησε νά τούς πείση ὅτι πρέπει κι αὐτοί ν᾿ ἀκολουθήσουν αὐτή τήν Ἐκκλησία, ἄν πράγματι θέλουν νά ζήσουν καί στήν ἄλλη ζωή αἰωνίως.

Οἱ γονεῖς του καί ἰδιαίτερα ὁ πατέρας του τόσο πολύ ἐξωργίσθηκε, ὥστε ὄχι μόνο ἐκτύπησε τόν γυιό του, ἀλλά ἔτρεξε καί στόν μάγο (πρόεδρο) τοῦ χωριοῦ του νά ζητήση τήν βοήθειά του γιά τήν ἐπιστροφή τό ταχύτερον τοῦ παιδιοῦ του στήν πατροπαράδοτη πίστι τους. Ὁ μάγος τόν πληροφόρησε ὅτι δέν ἔχει τήν δύναμι νά τό κάνει αὐτό, διότι μία ἀνώτερη δύναμι σκεπάζει τούς Ὀρθοδόξους ἀπό τήν στιγμή πού βαπτίζονται καί κατόπιν. Ὅμως θά προσπαθήση. Τότε ὁ πατέρας βαθειά ταραγμένος καί ἀπελπισμένος δέν ἐδίστασε νά ζητήση ἀπό τόν μάγο τόν φόνο τοῦ παιδιοῦ του.....διότι ἡ πρᾶξις του αὐτή εἶναι προσβολή στούς θεούς τῶν προγόνων τους. Ὑποσχέθηκε βέβαια στόν μάγο ὅτι, ἐάν ἐκτελέση τήν ἐπιθυμία του, θά τόν πληρώση ὅ, τι καί νά τοῦ ζητήσει. Ὁ μάγος τοῦ ἔδωσε έλπίδες καί ὑποσχέσεις καί ἄρχισε τό ἔργο του ἐπικαλούμενος τήν βοήθεια τοῦ σατανᾶ....

«Ἕνας ἄγγελος στήν λαβωμένη γῆ» (Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης)

  Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης ΕΝΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΛΑΒΩΜΕΝΗ ΓΗ Μαρτυρίες καί θαυμαστά γεγονότα γιά τόν Ἱεραπόστολο τοῦ Κονγκό π. Κοσμᾶ Γρηγοριάτη Ἱεραποστολικός Σύνδεσμος «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» Θεσσαλονίκη 2018

Ἐπιμέλεια κειμένων: Αἰκατερίνη Δημοτζίκη, φιλόλογος Δημήτριος Ἀσλανίδης, φιλόλογος Νικόλαος Σιώκης, δρ. νεότερης ἱστορίας

ISBN: 978-618-84045-0-2 © 2018, Ἱεραποστολικός Σύνδεσμος «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» Λαγκαδᾶ 190, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης Τηλ.: 2310 606920 & 602602 e-mail: iersyn@iersyn.gr

Ο Ιεραποστολικός Σύνδεσμος «Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός» με τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κοίμηση του Ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτηεξέδωσε νέο βιβλίο με τίτλο «Ένας άγγελος στην λαβωμένη γη».

Στο βιβλίο καταγράφονται ανέκδοτες θαυμαστές εμπειρίες και βιώματα Κονγκολέζων χριστιανών, κληρικών και λαϊκών, καθώς και αποκαλυπτικά σημεία του μάρτυρα Ιεραποστόλου.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεοδώρου τοῦ Β΄

Ἀγαπητοί ἀναγνῶστες, παιδιά μου,

Ἀπό τήν πρώτη μέρα, πού ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μέ ὅρισε Ποιμένα καί Πατριάρχη τῆς Ἀφρικῆς, νύχτα καί ἡμέρα προσευχητικά καί σωματικά περιέρχομαι, μέ ὅραμα καί ἐλπίδα, ὅλη τήν Μαύρη Ἤπειρο, ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια μέχρι τό Ἀκρωτήρι τῆς Καλῆς Ἐλπίδας καί ἀπό τό κέρας τῆς Ἐρυθραίας μέχρι τό πράσινο Ἀκρωτήρι. Παντοῦ ἀντικρίζω φτώχεια, παντοῦ δυστυχία, παντοῦ ἀρρώστιες… ὅμως, παντοῦ μέ περιμένουν μάτια ζωηρά, χαμόγελα πλατιά, χέρια καί πρόσωπα ἀγαπημένα, πού προσδοκοῦν, πού ὑπομένουν, πού ἐπιμένουν καί περιμένουν.

Περιμένουν νά ἀκούσουν καί νά δοῦν στήν πράξη τό Εὐαγγέλιο, γιατί ἀπό λόγια καί θεωρίες ἔχουν χορτάσει. Καί τότε ἀνεβάζω τά μάτια τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος στόν Οὐρανό καί ζητῶ ἀπό τόν Χορηγό τῆς Ζωῆς, νά φωτίσει νέους ἀνθρώπους νά ἀναλάβουν τό μεγάλο ἔργο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῶν Ἐθνῶν, διότι «ὁ μέν θερισμός πολύς, οἱ δέ ἐργάται ὀλίγοι» (Ματθ. 9,37).

Μ᾿ αὐτές τίς σκέψεις, μέ ἰδιαίτερη συγκίνηση καί εὐγνωμοσύνη πρός τήν μορφή τοῦ Μάρτυρα Ἱεραποστόλου π. Κοσμᾶ Γρηγοριάτη, προλογίζω τό νέο βιβλίο «Ἕνας Ἄγγελος στήν λαβωμένη γῆ», πού ὁ Ἱεραποστολικός Σύνδεσμος «Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός» ὀφειλετικῶς ἀφιερώνει στήν ἱερά του μνήμη, ἐπί τῇ συμπληρώσει τριακονταετίας ἀπό τόν μαρτυρικό καί ἀδόκητο θάνατό του.

Καρπός εὐλαβοῦς καί ἔνδοξης ποντιακῆς ρίζας ὁ παπα-Κοσμᾶς, ὁδηγήθηκε ἀπό τούς μακαριστούς γονεῖς του Δημήτριο καί Δέσποινα Ἀσλανίδη ἀπό παιδί στήν Ἐκκλησία, ἐνῶ σάν νέος ἐμαθήτευσε παρά τούς πόδας τοῦ Ἀνεπανάληπτου Ὁμολογητοῦ καί Ἁγίου Ἱεράρχου Αὐγουστίνου Καντιώτη, ἀπό τόν ὁποῖο μυήθηκε στήν Ἱεραποστολή καί τό ἀκούραστο καί φλογερό του σθένος.

Μαρτυρίες γιά τόν Γέροντα Διονύσιο τῆς Κολιτσοῦ

  Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Ο νέος καθηγούμενος της Ιεράς Μονής τού Οσίου Γρηγορίου αρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος είχε μεταβεί στο παρελθόν αρκετές φορές στον σεβαστό Γέροντα Διονύσιο και τον συμβουλευόταν για πολλά καλογερικά θέματα. Πρόσφατα μας διηγήθηκε το εξής θαυμαστό γεγονός που αποδεικνύει το διορατικό χάρισμα του Γέροντα.

Ένας συγγενής του από την Κύπρο έδωσε το όνομα της κορούλας του, ηλικίας τότε πέντε ετών, σε πολλούς Αγιορείτες για να προσευχηθούν για την υγεία της, διότι ήταν σε κωματώδη κατάσταση. Με υπόδειξη του αγίου Καθηγουμένου τηλεφώνησε και στον Γέροντα Διονύσιο ζητώντες τις θερμές προσευχές του, αλλά ο Γέροντας, χωρίς χρονοτριβή, διότιτον φώτισε άμεσα το Άγιο Πνεύμα, του είπε ευθέως: «Δεν θα ζήσει. Θα πεθάνει το κορίτσι σου. Γι’ αυτό να ετοιμάσεις όλα τα απαραίτητα για την κηδεία του. Αυτή την εντολή έχω μέσα μου να σου πω από το Άγιο Πνεύμα». Και πράγματι το κορίτσι του πέθανε σε λίγες ημέρες. Ο πατέρας του κοριτσιού ήλθε αργότερα στο Άγιον Όρος. Έχοντας συνοδό του τον τότε ιερομόναχο π. Χριστοφόρο μετέβησαν μαζί να ευχαριστήσουν τον Γέροντα γι’ αυτή την πληροφορία. Άσχετα αν ήταν θλιβερή, όμως ήταν αποκαλυπτική τού θελήματος του Θεού. Ευχαρίστησαν τον Γέροντα, άφησαν και τα δώρα τους και επέστρεψαν ειρηνικοί.

Ο Κωνσταντίνος Βλαντ από χωριό έξω από την Σουτσεάβα, εργάτης σε κελλιά της Σκήτης Λάκκου, μας είπε για τον Γέροντα: «Πήγα να εξομολογηθώ. Έγραψα τα πταίσματά μου σε χαρτί. Στάθηκα μπροστά του χωρίς να ξέρω ότι είναι τυφλός. Πριν αρχίσω να διαβάζω, μου τα είπε όλα ο ίδιος. Κι αυτά που είχα ξεχάσει να σημειώσω, μου τα απεκάλυψε. Είχε πολλή αγάπη για όλους. Φιλοξενούσε όλους όσοι πήγαιναν στο Κελλί τους. Με εντυπωσίασε το φωτεινό και ειρηνικό του πρόσωπο, ενώ το αθώο παιδικό του χαμόγελο μου έδειξε την αγιοσύνη που κρυβόταν στην ταπεινή του καρδιά».

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης - Στό χωριό τῶν λεπρῶν

  Σε απόσταση 60 χιλιόμετρα από το Κολουέζι υπάρχει το χωριό των συμπαθεστάτων αδελφών μας, των λεπρών. Λέγεται Καζένζε. Έχει κτισθεί εξ ολοκλήρου από τους Καθολικούς ιεραποστόλους, καθώς και όλα τα αναγκαία κτίρια της θεραπείας τους, δηλαδή νοσοκομείο, μαιευτήριο, σχολεία, εκκλησία, βιβλιοθήκη, φαρμακείο.

Κάθε οικογένεια λεπρών ζει σε κάθε σπιτάκι κτισμένο όμορφα με τούβλα και φροντίζει να καλλιεργεί λίγα κηπουρικά και λίγα καλαμπόκια για την τροφή τους. Παράλληλα τους ενισχύουν και οι Ιεραπόστολοι, τόσο οι Καθολικοί, όσο κατά περιόδους και των άλλων ομολογιών.

 

Σε μια τέτοια επίσκεψη της Φιλοπτώχου Αδελφότητος της Ενορίας μας πήγα και εγώ. Οι κυρίες της Ενορίας μας είχαν ετοιμάσει από το βράδυ τα φαγητά: κρέας, χόρτα, φασόλια, μπουκάρι (είδος τοπικής τροφής). Πήγαμε με τα παιδιά του Οικοτροφείου μας και μερικούς κατηχητές μας. Τους καλέσαμε κοντά μας. Τους μίλησα. Τους τραγούδησαν τα παιδιά μας. Οι γυναίκες άρχισαν τη διανομή των φαγητών. Κι αυτοί άρχισαν τα δικά τους τραγούδια, τα οποία μας ράγισαν την καρδιά. Δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τον πόνο μας και τα μάτια μας είχαν αρχίσει να βουρκώνουν.

 

Σ’ ένα τραγούδι τους έλεγαν: «Είμαστε φτωχοί, είμαστε φτωχοί και δυστυχείς, αλλά δόξα στον Θεό, δόξα στον Θεό». Σε μία άλλη στροφή έλεγαν: «Χέρια και πόδια χάσαμε, χέρια και πόδια χάσαμε, αλλά τον Θεό δεν ξεχάσαμε». Σε μια άλλη στροφή έλεγαν: «Σας ευχαριστούμε, γιατί μας αγαπάτε. Είστε οι πατέρες μας, είστε τα αδέλφια μας».

Τώρα ἔχω τήν δύναμι νά βαδίζω στήν ἁγιότητα. Ἐμπειρίες νεοφώτιστων ὀρθόδοξων Ἀφρικανῶν.

Τώρα ἔχω τήν δύναμι νά βαδίζω στήν ἁγιότητα

 Ἐμπειρίες νεοφώτιστων ὀρθόδοξων Ἀφρικανῶν.

Ἕνα ἀπόγευμα ἦλθε στήν ἐκκλησία μας ἕνα σεμνό καί ντροπαλό παιδί. Μετά τόν Ἑσπερινό μιλήσαμε μαζί. Αὐτός ὁ νέος τελικά βαπτίσθηκε μαζί μέ τόν ἀνωτέρω Ἰωάννη.

Τίς ἐμπειρίες του τίς ἔγραψε ὁ ἴδιος στό χαρτί καί ἤδη τώρα σᾶς τίς παρουσιάζω μεταφρασμένες:

«Ἀγαπητοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,

Μέ μεγάλη χαρά σᾶς γράφω σήμερα γιά νά σᾶς γνωστοποιήσω τήν χαρά πού ἔζησα τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς μου. Εἶμαι μπουρουντέζος. Πρίν ἤμουν καθολικός στό θρήσκευμα. Οἱ γονεῖς μου καί τ᾿ ἀδέλφια μου παραμένουν ἀκόμη Καθολικοί.

Μία ἡμέρα περπατοῦσα στήν πόλι, ἔξω ἀπό τήν ὁδό πού εἶναι ἡ ἐκκλησία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς Κοινότητος τῶν Ἑλλήνων μεταναστῶν.

Ἄκουσα νά κτυπᾶ ἡ καμπάνα καί νόμισα ὅτι καλοῦσε καί μένα νά μπῶ μέσα σ’αὐτή τήν ἐκκλησία. Πράγματι, τό Ἅγιο Πνεῦμα μέ ὡδήγησε στό ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ ὅπου προσευχήθηκα μαζί μέ ἄλλους Χριστιανούς. Μετά ζήτησα ἀπό τόν μοναχό-ἱεραπόστολο π. Δ. νά μοῦ ἐξηγήσει τίς διαφορές μέ τήν καθολική «ἐκκλησία». Μιλήσαμε μαζί.

Πνευματικές συμβουλές ἀπό τόν Γέροντα Σεραφείμ Ἁγιαννανίτη

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 

– Τι θυμάσθε, Γέροντα Σεραφείμ, από τη ζωή των Γεροντάδων σας στην παρούσα Καλύβη των Αγίων Πάντων;

– Ήσαν ασκητικοί και αγωνιστές μοναχοί. Ήσαν αυστηροί. Επέμεναν περισσότερο στους σωματικούς κόπους και στην υπακοή. Μουλάρια αγοράσαμε το 1967 και μέχρι τότε, δηλαδή επί 20 περίπου χρόνια, μεταφέραμε τα πάντα στις πλάτες μας από την παραλία. Ο πρώτος Γέροντας, ο π. Σεραφείμ, πέθανε δυο χρόνια μετά την άφιξή μου, δηλαδή το 1943, από κάποια αρρώστια σε ηλικία 79 ετών. Ο παπα-Χρυσόστομος εκοιμήθη το 1963 σε ηλικία 78 ετών, και το 1974 πέθανε ο τρίτος Γέροντας ο π. Γρηγόριος σε ηλικία 84 ετών.

– Πέστε μας κάτι, Γέροντα, από τη μοναχική σας εμπειρία τόσα χρόνια που είσθε εδώ στο Περιβόλι της Παναγίας μας.

– Το φρόνημά μου και η ευχή μου είναι ό,τι παραλάβαμε από τους Γεροντάδες μας να τα κρατήσουμε. Δηλαδή, να μη τα αλλοιώσουμε.

– Πώς μπορούμε, Γέροντα, να κρατήσουμε τη θεία Χάρη; Διότι ενίοτε για διαφόρους λόγους αναχωρεί και δεν την αισθανόμαστε.

Ὁ ἱεραπόστολος π. Κοσμᾶς Γρηγοριάτης. Περιστατικά τῆς ζωῆς του (Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης)

Τον Νοέμβριο του 1978 ξεκίνησε από την Ιερά Μονή του Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, με ευλογία του Καθηγουμένου αυτής πατρός Γεωργίου, ο ιερομόναχος π. Κοσμάς Γρηγοριάτης (Ασλανίδης), ο οποίος και εργάσθηκε στην ιεραποστολή στο Κολουέζι μέχρι τον Ιανουάριο του 1989. Στα έντεκα αυτά χρόνια βάπτισε περί τους 15.000 Αφρικανούς και ίδρυσε περί τις 55 ενορίες.

Όταν ξεκίνησε σε ηλικία 37 ετών για την Ιεραποστολή στα Έθνη, ποτέ δεν είχε φαντασθεί πόσα και ποια τεράστια εμπόδια και προβλήματα θα ορθώνονταν μπροστά του. Ο Θεός τού άναψε μόνο τον πόθο του ευαγγελισμού των ειδωλολατρών αδελφών του. Στην επιτέλεση όμως του ιεραποστολικού έργου είδε ότι χωρίς γλώσσα, εκκλησιαστικά βιβλία, σχολεία, φαρμακείο, εκκλησίες, δεν γίνεται τίποτε. Πήρε λοιπόν ένα σημειωματάριο και έγραψε τη φράση στα σουαχίλι: «Τι είναι αυτό;» Με τη φράση αυτή ξεκίνησε και ρωτώντας καθημερινά τους ιθαγενείς έμαθε τη γλώσσα τους. Έγραφε κάθε λέξη που άκουγε και σε λίγους μήνες μιλούσε αρκετά καλά.

Μέγας ὁ κίνδυνος τῶν Χριστιανῶν πού καταφεύγουν στούς μάγους (Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης)

Σήμερα η κοινωνία μας πάσχει πνευματικά. Η κυριότερη αιτία είναι η απομάκρυνσή μας από τον Θεό. Μπορεί να ονομαζόμαστε χριστιανοί, αλλά στην ουσία ν’ απέχουμε πολύ από τη ζωή που πρέπει να κάνει ένας πραγματικός χριστιανός. Γι’ αυτό και ο Κύριος παραχωρεί μερικές φορές στη ζωή μας παιδαγωγικές τιμωρίες, ώστε ο λίγος πόνος απ’ αυτές να μας βοηθά να συνερχόμαστε πνευματικά. Έτσι έκανε και στην Παλαιά Διαθήκη, στον Ισραήλ. Όταν αυτός ολιγοπιστούσε και απομακρυνόταν από τον Θεό και ειδωλολατρούσε, ο Θεός έπαιρνε τη χάρη του. Όταν όμως ο Ισραήλ ερχόταν σε συναίσθηση και μετανοούσε, ο Κύριος, βλέποντας τη μετάνοιά του, τον συγχωρούσε.

Πολλοί δικαίως υποστηρίζουν ότι η υπάρχουσα σήμερα οικονομική και πνευματική κρίση, οι διάφορες ασθένειες κλπ. είναι αποτέλεσμα της δικής μας απομακρύνσεως από τον Θεό. Μπορεί κατά το άγιο Βάπτισμα να αποταχθήκαμε τον σατανά και μαζί μ’ αυτόν τα όργανά του, δηλαδή τους μάγους και τις μάγισσες, αλλά μετά να επανερχόμαστε σε παλιές συνήθειες και να ζητούμε τη βοήθειά τους.

Οι Άγιοι τής Εκκλησίας, έχοντας τον θείο φωτισμό, γνωρίζουν τις αιτίες των πειρασμών που συναντούμε στη ζωή μας και μας βοηθούν πολύ με τις πρεσβείες τους, αλλά και με τα συγγράμματά τους, που είχαν γράψει όταν ζούσαν.

Διδαχές τοῦ Γέροντα Διονυσίου τοῦ Ρουμάνου

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 

Ακολουθούν μερικές από τις σοφές διδαχές τού Γέροντα Διονυσίου. Είναι αγιοπνευματικές και αποπνέουν το άρωμα μιας πολύαθλης οσιακής ψυχής που προσφέρθηκε σαν λαμπάδα στο Περιβόλι της Παναγίας μας.

* Για να γίνει κανείς καλόγερος, δεν υπάρχει άλλη οδός από την εργασία και την προσευχή.

* Μοναδικός σκοπός του μοναχού είναι το πώς θα κερδίσει τη Βασιλεία των Ουρανών.

* Ο σατανάς σπέρνει στον άνθρωπο λογισμούς, όπως ο γεωργός το σιτάρι στο χωράφι του. Οι σπόροι (λογισμοί) καρποφορούν, εάν ο άνθρωπος τους δέχεται με χαρά και ευχαρίστηση.

* Όταν οι λογισμοί βγάλουν ρίζες, δεν ξεριζώνονται με ευκολία.

«Ρηνούλα Ρηνούλα, ἦλθε ὁ Χριστός νά μέ πάρει μέ ὅλα τά τάγματα τῶν Ἁγίων Του…»

Ἡ Βασιλική Μαλλιαροῦ μετά τό Εὐχέλαιο δέχθηκε κοντά της τόν οὐράνιο κόσμο.

~ Στήν Μονή μας, τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου ἔζησε τά τελευταῖα του χρόνια ὁ μοναχός Ἐμμανουήλ Νεοσκητιώτης, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀδελφός τοῦ πρώην Μητροπολίτου Μηθύμνης Ἰακώβου Κλεόμβροτου.

Εἶχε καί δύο ἀδελφές, οἱ ὁποῖες ἔζησαν ἀσκητικό βίο μέσα στόν κόσμο, χωρίς ποτέ νά φορέσουν τό μοναχικό σχῆμα. Θά ἀναφερθοῦμε στήν Ὁσία Ψυχή, τήν Βασιλική, ὅπως μᾶς διηγήθηκε ὁ π. Ἐμμανουήλ γιά τίς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς της.

«Τώρα θά σοῦ εἰπῶ, ὅ,τι θυμᾶμαι ἀπό τήν ζωή καί τό ὁσιακό τέλος τῆς Βασιλικῆς».

῾Η ἀδελφή μου Βασιλική, ὅπως εἴπαμε, ζοῦσε αὐστηρή ἀσκητική ζωή.

"Ἐγώ εἶμαι ὀρθόδοξος παπᾶς...ὁ παπᾶ Κοσμᾶς...". Ἡ δράσις τῆς μαγείας στήν Ἀφρική. Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

 "Ἐγώ εἶμαι ὀρθόδοξος παπᾶς...ὁ παπᾶ Κοσμᾶς..."

 Ἡ δράσις τῆς μαγείας στήν Ἀφρική.

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ ὑποδιάκονος Ἀπόστολος μοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς ὄνειρο κάποιου συγχωριανοῦ του, πού μένει τώρα στήν Μπουτούμπα:
«Στό χωριό μου κάποια ἡμέρα μέ πλησίασε ἕνας ἄνθρωπος, τό ὄνομά του Kipazula ὁ ὁποῖος δέν εἶναι ὀρθόδοξος. Ἦλθε νά μοῦ διηγηθεῖ πῶς εἶδε στόν ὕπνο του τόν μακαριστό π. Κοσμᾶ. Μοῦ εἶπε τά ἑξῆς:
«Κάποια ἡμέρα ἐπῆγα νά ψαρέψω. Ἐπιστρέφοντας στό σπίτι μου ἔπεσα στό κρεββάτι ἄρρωστος. Δέν μποροῦσα οὔτε νά κινηθῶ. Κατάλαβα ὅτι μοῦ εἶχαν κάνει μάγια. Τότε μιά νύκτα εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο: Εἶδα ὅτι ἦλθε καί σταμάτησε κοντά στό σπίτι μου ἕνα αὐτοκίνητο πού ἔτρεχε μέ πολλή ταχύτητα. Ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε ἔξω ἕνας εὐρωπαῖος μέ ἄσπρα ροῦχα καί μεγάλη γενειάδα. Κρατοῦσε στά χέρια του κι ἕνα βαλιτσάκι. Ἐγώ φοβήθηκα πολύ. Αὐτός ἄνοιξε τό βαλιτσάκι του, ἔβγαλε ἕνα μαντήλι καί μέ ρώτησε:

Τό δαιμονισμένο παιδάκι

Όσοι εκ των Ορθοδόξων Χριστιανών κρατούν με συνέπεια το ήθος της εν Χριστό αγιοπνευματικής μας πολιτείας και την Ορθόδοξη παράδοση μας, πιστεύουν ακράδαντα, ότι η Ορθοδοξία είναι η απ’ αρχής Εκκλησία του Χριστού και των Αποστόλων και πορεύονται αταλάντευτα για την πραγματοποίηση του υψίστου σκοπού, που είναι η ψυχική σωτηρία τους.

Υπάρχουν όμως κάποιοι Ορθόδοξοι, μάλιστα διανοούμενοι και ενίοτε μερικοί διδάσκαλοι της Θεολογίας, οι οποίοι αμφισβητούν τη μοναδικότητα αυτή της Ορθόδοξίας μας.

Πιστεύουν ότι, επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός και πανταχού παρών, μπορεί να επισκέπτεται και να χορηγεί τη Θεία Χάρη του και σε ανθρώπους εκτός της Ορθόδοξου Εκκλησίας. Όμως, ούτε και εμείς αμφισβητούμε αυτή την ελευθερία και δράση του Αγίου Πνεύματος και σε μη Ορθοδόξους και αλλοθρήσκους ανθρώπους. Άλλωστε ποιός άνθρωπος μπορεί να ελέγξει ή να κηδεμονεύσει το Άγιο Πνεύμα το οποίο είναι Θεός; Δύναται λοιπόν να πνεύσει, σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Ιωαν. 3, 8), όπου και όπως θέλει, στο νού και στην καρδιά ενος ανθρώπου, δια να τον χειραγωγήσει εως ότου έλθει στην Ορθοδοξία και τελικά να τον σώσει.

Στο παρών άρθρο η μοναδικότητα της Ορθοδοξίας δεν τεκμαίρεται με θεολογικά επιχειρήματα, αλλά αποκαλύπτεται μέσα από θαυμαστά και συγκλονιστικά περιστατικά μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας μας στην Αφρική.

Το πρώτο περιστατικό, που θα αφηγηθούμε, συνέβει την εποχή του μακαριστού Ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτου, ο οποίος εργάσθηκε στο Κόνγκο δώδεκα χρόνια (1977-1989).

Μια μέρα ήλθε ένα ανδρόγυνο Κονγκολέζων στον π. Κοσμά, έχοντας κοντά τους το άρρωστο παιδί τους, το οποίο έπασχε από δαιμόνιο. Του είπαν:

Πῶς ἐπιτελεῖται ἡ ἀναίμακτος θυσία; Διατί τιμοῦμε τόν Τίμο Σταυρό;Πῶς γίνεται καί τί σημαίνει τό σημεῖον τοῦ Τιμίου Σταυροῦ; Ἐπισκόπου Ἀνδρέου Ἀράντ καί Χουνεντοάρας

Πῶς ἐπιτελεῖται ἡ ἀναίμακτος θυσία;

 Ἐπισκόπου Ἀνδρέου Ἀράντ καί Χουνεντοάρας

῾Η ἀναίμακτος θυσία ἐπιτελεῖται στήν Θεία Λειτουργία. Γι' αὐτό καί ἡ Θεία Λειτουργία ὀνομάζεται καί «διακονία καταλλαγῆς»Β. Κορ. 5,18).

Διατί τιμοῦμε τόν Τίμο Σταυρό; 

Τιμοῦμε τόν Τίμιο Σταυρό διότι, ἐπάνω σ' αὐτόν ἐσταυρώθη ὁ Κύριός μας 'Ιησοῦς Χριστός, καί τόν ἁγίασε μέ τό πολύτιμο καί ἅγιο Αἷμα Του. ῾Ο 'Απόστολος Παῦλος γραφεί:«ὁ λόγος γάρ ὁ τοῦ Σταυροῦ τοῖς μέν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δέ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστί» (Α. Κορ. 1,18). Γι' αὐτούς πού δέν πιστεύουν στόν Τίμιο Σταυρό τά ἴδια λέγει ὅτι τό τέλος τους εἶναι ἡ ἀπώλεια (Φιλ. 3,18-19).
 Στήν Καινή Διαθήκη (Μαρκ. 10,16, Λουκ. 24,50, Πράξ. 6,6 καί 14,23, Α. Τιμ. 2,8 καί 4,14), καθώς καί στήν παλαιά Διαθήκη ἡ εὐλογία, ὁ ἁγιασμός, ἡ συγχώρησις καί ἡ ἀπαλλαγή, γίνεται μέ τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ.
῾Ο Πατριάρχης 'Ιακώβ εὐλόγησε τόν υἱόν του 'Ιωσήφ βάζοντας ἐπάνω του τά χέρια του μέ τήν μορφή τοῦ Σταυροῦ. (Γεν. 48,13-14). ῾Ο Προφήτης Μωϋσῆς μέ τά χέρια του τεντωμένα στήν μορφή τοῦ Σταυροῦ ἐνίκησε τούς ἐχθρούς του (῎Εξοδ. 17,11-12).

Μοναχός Νεκτάριος Γρηγοριάτης.

Μοναχός Νεκτάριος Γρηγοριάτης.

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τό 2003 κυκλοφόρησε ἕνα χαριτωμένο ἁγιορείτικο βιβλίο. Περιέχει διδακτικές διηγήσεις, περιστατικά καί ἱστορίες ἀπό τήν ζωή παλαιτέρων καί νεωτέρων Πατέρων τοῦ Ἄθωνος.
Τιτλοφορεῖται: Ἁγιορείτικα ἀνέκδοτα καί διηγήσεις καί ὄχι μόνο. Συγγραφεύς φέρεται ὁ μοναχός Νικάνωρ Καυσοκαλυβίτης. Τά διηγήματά του γραμμένα μέ ἁπλῆ καί κατανοητή γλῶσσα, εἶναι διδακτικά καί ὠφέλιμα γιά κάθε καλοπροαίρετο ἀναγνώστη.
Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτά τά περιστατικά εὑρῆκα καί τήν ζωή τοῦ π Νεκταρίου Γρηγοριάτου μοναχοῦ, ἡ ὁποία λόγῳ τῆς μεγάλης ὠφελείας πού θά προσφέρη, σκέφθηκα νά τήν καταχωρήσω ἐδῶ σ᾿ αὐτό τό  Γρηγοριάτικο Γεροντικό, ἐφ᾿ ὅσον κι αὐτός συγκαταλέγεται στήν χορεία τῶν παλαιοτέρων Γρηγοριατῶν πατέρων. Παρουσιάζω τήν περιπετειώδη βιογραφία του, χωρίς ν᾿ ἀλλοιώσω τά ἱστορικά της στοιχεῖα, ἐνῶ ἡ σύνταξις τοῦ κειμένου θά φέρη τόν προσωπικό χαρακτῆρα τοῦ γράφοντος.
Στήν ἱερά Μονή τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου μετέβη, πρίν ἀπό 100 χρόνια, κάποιος νέος νά μονάση.

Νά μή κρίνουμε ἀπό τὴν ἐξωτερική τους ζωὴ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Νά μή κρίνουμε ἀπό τὴν ἐξωτερική τους ζωὴ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τήν ἡμέρα ἐκείνη, κατά τήν ὁποίαν θά κρίνη ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους δέν θά ἀναζητήση οὔτε βασιλικά στέμματα, οὔτε ὑψηλά ἀξιώματα. Θά ζητήση τίς καρδιές μας. Ὁ πιό ταπεινός χωριάτης, ὁ πιό «καραβοτσακισμένος» ἀπό τά βάσανα τῆς ζωῆς ἄνθρωπος, αὐτός πού φυλάγει κάποια στάνη μέ πρόβατα καί προσεύχεται μέ δάκρυα στόν Θεό ἤ εἶναι φυλακισμένος καί προσεύχεται ἤ εἶναι κάπου ξενητεμένος, ἤ ἀσθενής στό κρεββάτι, ἤ εἶναι μία δυστυχισμένη χήρα, στήν ὁποία δέν ἀνοίγει κανείς τήν πόρτα καί κάθεται μέ τά παιδιά της μέσα στήν δυστυχία καί τήν πτώχεια της, ἀλλά προσεύχεται στόν Θεό, ὅλοι αὐτοί τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως θά εἶναι μεγαλύτεροι ἀπό τούς βασιλεῖς τοῦ κόσμου, τούς σημερινούς καί τούς αὐριανούς.
Ἦταν κάποτε ἕνας  ἔνδοξος καί μεγάλος βασιλεύς, πού ἔτρεχε στόν δρόμο μέ μία χρυσῆ ἅμαξα.

Εὐλόγιος ὁ λατόμος. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

    Εὐλόγιος ὁ λατόμος.

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά 

   Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου   

Ζοῦσε κάποτε στήν Αἴγυπτο ἕνας ἅγιος ἐρημίτης, μέ τό ὄνομα Δανιήλ. Αὐτός κάποτε ἐπῆγε στήν πόλι νά πωλήση τά ἔργα τῶν χεριῶν του. Καί ἐκεῖ ἦταν ἄνθρωπος μέ τό ὄνομα Εὐλόγιος, ὁ ὁποῖος ἔσπαζε πέτρες ὅλη τήν ἡμέρα καί δέν γευόταν τίποτε μέχρι τό βράδυ.

Ὅταν ἐρχόταν τό βραδάκι, περπατοῦσε σέ ὅλη τήν πόλι καί ὅσους ξένους εὕρισκε, τούς ἔφερε στό σπίτι του, τούς ἔπλενε τά πόδια μέ τά χέρια του, τούς ἐτάϊζε καί κατόπιν ἀπό τά ἀποφάγια τους ἔτρωγε καί ἐκεῖνος καί τά περισσεύμετα τά ἔριχνε στά σκυλιά.
Ὁπότε, πηγαίνοντας ὁ Δανιήλ νά πωλήση τό ἐργόχειρό του στήν πόλι ἐκείνη, ἐβράδυασε. Καί ὁ Εὐλόγιος ἐπῆρε αὐτόν καί ἄλλους ξένους στό σπίτι του. Τούς ἔπλυνε τά πόδια τους καί τούς ἐφιλοξένησε. Αὐτό τό ἔκαμε καί σ᾿ αὐτόν στόν μοναχό καί σέ ἄλλους ἐρημίτες.
Ὁπότε βλέποντας ὁ Δανιήλ τίς καλωσύνες του, ἐθαύμασε καί ἄρχισε νά νηστεύη μέχρι μία ἑβδομαδα, παρακαλώντας τόν Θεό γι᾿ αὐτόν γιά νά τοῦ δώση ὁ Θεός περισσότερη περιουσία καί νά μπορεῖ ἔτσι νά τρέφη περισσότερους ξένους.
Νηστεύοντας καί προσευχόμενος ἐπί τρεῖς καί πλέον ἑβδομάδες ἀδυνάτισε, ὥστε μόλις πού ζοῦσε καί, ἰδού, εἶδε τόν Κύριον, ὁ Ὁποῖος ἦλθε καί μέ τήν θεία Του παρουσία καί ἱεροπρέπεια τοῦ εἶπε:

Ἀπό τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ἀπό  τά θαύματα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος.

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων γεννήθηκε στήν νῆσο Κύπρο. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι, ἐνῶ αὐτός ἦταν ταπεινός καί ἀγαθός στήν καρδιά.
Ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἦταν τσοπάνης προβάτων καί ἔκαμε μία τιμημένη ζωή καί μέ φόβο Θεοῦ.
Τόσο πολύ ἀγάπησε τόν Θεό, ὥστε τόν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς ἐπιτελέσεως θαυμάτων, διότι ἐθεράπευε κάθε εἴδους ἀρρώστειες καί ἔδιωχνε ἀκάθαρτα πνεύματα ἀπό τούς ἀνθρώπους μόνο μέ τόν λόγο του.
Γι᾿ αὐτό καί τόν ἐξέλεξαν ἐπίσκοπο στήν ὀνομαστή πόλι Τριμυθοῦντα τῆς Κύπρου, τήν ἐποχή τῆς βασιλείας στήν Κωνσταντινούπολι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἐκεῖ ἔκανε πολλά θαύματα, ἀπό τά ὁποῖα θά μνημονεύσουμε μερικά.
Ὁ ἅγιος Σπυρίδων ἦταν τόσο ταπεινός, ὥστε, ἀκόμη καί ὅταν ἦταν ἀρχιερεύς καί θαυματουργός, δέν θεωροῦσε ἐντροπή του νά ἔχη καί τήν στάνη τῶν ζώων του καί ἐκοπίαζε ὁ ἴδιος γιά τούς ἄλλους.
Μία φορά ἐπήδησαν ληστές μέσα στήν μάνδρα πού ἦταν τά πρόβατά του γιά νά κλέψουν  μερικά ἀπ᾿ αὐτά.
Ὁ Θεός, ἐπειδή ἀγαποῦσε τόν φίλο Του Σπυρίδωνα καί τόν βοηθοῦσε νά ἔχη κάτι ἀπό τήν περιουσία του, ἔδεσε τούς ληστές μέ δυνατά καί ἀόρατα δεσμά, ὥστε δέν ἦταν δυνατόν νά γλυτώσουν. Ἔτσι παρέμειναν δεμένοι μέχρι τό πρωΐ.

Ἡ Θεοτόκος εἶναι ταχεία βοηθός μας. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Ἡ Θεοτόκος εἶναι ταχεία βοηθός μας

  Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ἔχω νά σᾶς εἰπῶ μιά ἱστοριούλα γιά νά ξέρετε πόσο γρήγορα ἔρχεται νά βοηθῆ ἡ Κυρία Θεοτόκος αὐτούς πού τήν ἔχουν σάν Μητέρα τους, πιστεύουν σ᾿ αὐτήν καί τήν καλοῦν πάντοτε σέ βοήθειά τους.
Μία πολύ πιστή καί εὐσεβής γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔμεινε χήρα ἀπό νέα, μέ δύο παιδιά-δεδομένου ὅτι ὁ ἄνδρας της εἶχε πεθάνει στόν πόλεμο-,εἶχε μεγάλη εὐλάβεια στήν Κυρία Θεοτόκο, τήν ὁποία τιμοῦσε ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς της διαβάζοντας τούς Χαιρετισμούς της μέ δάκρυα ἐνώπιον τῆς σεπτῆς Εἱκόνος της ὅπου προσευχόταν πολύ. Ἐδίδασκε καί τά παιδιά της ἀπό μικρά νά τήν προσκυνοῦν, νά λέγουν τό «Πάτερ ἡμῶν...», τό Σύμβολο τῆς Πίστεως καί κάθε φορά συχνά εὐχές καί προσευχές πρός τήν Παναγία μας.
Καί τά παιδιά, σάν μικρά πού ἦταν, τήν ἐρωτοῦσαν:
-Μητέρα ποιά εἶναι αὐτή πού εἶναι στήν εἰκόνα;
Καί ἐκείνη τούς ἀπαντοῦσε:
-Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή σας Μητέρα.
-Ἀλλά ἐσύ δέν εἶσαι ἡ ἀληθινή μας μητέρα;
-Κι αὐτή τούς ἔλεγε: -Ὄχι, ἡ ἀληθινή σας μητέρα εἶναι στούς οὐρανούς καί ὀνομάζεται Μητέρα Παναγία.
-Ποιό εἶναι ἐκεῖνο τό παιδάκι πού τό κρατεῖ στήν ἀγκαλιά της; Τήν ἐρωτοῦσαν.
-Εἶναι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τόν Ὁποῖον ἐγέννησε μέ τήν δύναμι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος.

Οἱ ἑπτά νέοι παῖδες ἀπό τήν Ἔφεσο. Γέροντος Κλεόπα Ἡλιέ

Οἱ ἑπτά νέοι παῖδες ἀπό τήν Ἔφεσο

Ἐκλεκτές διηγήσεις καί προσευχές γιά μικρά παιδιά

Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Ὁ Σωτήρας μας Χριστός εἶπε στό Εὐαγγέλιο: «Αὐτός ὁ ὁποῖος πιστεύει σέ Μένα, κι ἄν ἀκόμη πεθάνη, θά ζήση». Δηλαδή, κάποιος πού πεθαίνει στό σῶμα, δέν σημαίνει ὅτι πεθαίνει καί ἡ ψυχή του.
Αὐτή τήν ἀλήθεια ἐκήρυξε δυνατά καί ὁ μέγας Ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Ἀδελφοί, γι᾿ αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἀπέθαναν, δέν θέλω νά τούς ἀγνοῆτε, γιά νά μή λυπῆσθε ὅπως οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν ἐλπίδα».
 Ποιοί εἶναι αὐτοί πού δέν ἔχουν ἐλπίδα; Εἶναι αὐτοί πού πιστεύουν ὅτι μαζί μέ τό σῶμα πεθαίνει καί ἡ ψυχή καί ὅτι οὐδέποτε θ᾿ ἀναστηθοῦν οἱ νεκροί τους καθώς συμβαίνει καί μέ τούς εἰδωλολάτρες καί ὅλους τούς λαούς, πού δέν πιστεύουν στόν Χριστό καί στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν.
Ἐμεῖς ὅμως πιστεύουμε ὅτι ὁ Χριστός ἀπέθανε καί ἀναστήθηκε.
Ὁμοίως πιστεύουμε ὅτι «ὁ Θεός αὐτούς πού ἐκοιμήθησαν ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, θά τούς φέρει (στήν κοινή Ἀνάστασι) μαζί Του.
Διότι, ἐάν ἀποθάναμε μαζί μέ τόν Χριστό πιστεύουμε ὅτι καί θά ζήσουμε μαζί Του».
Ἔτσι λοιπόν καθαρώτερα μᾶς φανερώνονται αὐτές οἱ μαρτυρίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὅτι αὐτοί πού πεθαίνουν ἔχοντας τήν πίστι στόν Χριστό, δέν εἶναι «νεκροί», ὅπως δέν μποροῦμε νά εἰποῦμε σ᾿ἕνα ἄνθρωπο πού κοιμᾶται, ὅτι εἶναι νεκρός.
 Ἔτσι, κι αὐτοί πού κοιμήθηκαν ἐν Χριστῶ, δέν ἠμποροῦμε νά εἰποῦμε ὅτι εἶναι νεκροί, ἀλλά κοιμισμένοι. Αὐτοί, κατά τήν τελική Κρίσι, θ᾿ἀναστηθοῦν καί ὁ Χριστός θά ὁμολογήση ἐνώπιον τοῦ Πατρός γιά τήν ἀληθινή πίστι καί γιά τά καλά τους ἔργα. Ἔτσι ἐκοιμήθησαν ἑκατομμύρια ἅγιοι κιαί μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευσαν καί ὡμολόγησαν τόν Χριστό καί οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι νεκροί, ἀλλά κοιμηθέντες ἐν Χριστῶ μέχρι τήν κοινή ἀνάστασι.
Καί τώρα θά φέρουμε ἀπό τούς Βίους τῶν Ἁγίων μία ἱερά καί ἀληθινή ἱστορία διά τῆς ὁποίας ὁ Θεός μᾶς ἔδειξε κατά τρόπο θαυμαστό τήν σωματική ἀνάστασι αὐτῶν πού ἐκοιμήθησαν ἐν Χριστῶ.