Παπισμός – Ὀρθοδοξία – Ρωμανία καί οἱ Φράγκοι: Τά αἴτια τοῦ σχίσματος

 

Πολλοί νομίζουν πώς το filioque [δήλ ἡ προσθήκη τῆς λέξεως «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ» γιά τήν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στό σύμβολο τῆς πίστεως] ἀποτέλεσε αἰτία τοῦ σχίσματος ἀνάμεσα στή «Ρωμαιοκαθολική» καί τήν Ἑλληνορθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Ἱστορία αὐτή, εἶναι ἕνας μύθος πού πρέπει ἐπιτέλους κάποτε νά ἐκλείψει.Στήν πραγματικότητα οἱ Ρωμαῖοι Πάπες πολέμησαν το filioque μόλις αὐτό προστέθηκε στό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀπό τούς Φράγκους. Ὁ Πάπας Λέων Γ’ (796-816), ἐπειδή γνώριζε ἀπό πρῶτο χέρι τίς πιέσεις τῶν Φράγκων σ’ αὐτό τό ζήτημα, προχώρησε σέ μιά πράξη πού φανερώνει τό πλῆρες μέγεθος τῆς παπικῆς ἀντίδρασης στίς φράγκικες αὐθαιρεσίες. Φρόντισε ὥστε τό ὀρθόδοξο Σύμβολο τῆς Πίστεως (χωρίς τό filioque ) νά ἀναγραφεῖ σέ δύο ἀσημένιες πλάκες (μιά στά λατινικά καί μιά στά ἑλληνικά) τίς ὁποῖες ἀνήρτησε σέ ψηλό σημεῖο στό ναό τοῦ Ἁγίου Πέτρου γιά νά εἶναι εὐανάγνωστες ἀπό...

ὅλους τους πιστούς. Οἱ μεγάλες ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ ΠΛΑΚΕΣ πού ἔγραφαν τό Ὀρθόδοξο σύμβολο τῆς πίστης εἶχαν τήν ἐπιγραφή: «HAEC LEO POSUI AMORE ET CAUTELA ORTHODOXAE FIDEI»δηλαδή: «Ἐγώ, ὁ Λέων βάζω ἐδῶ (τίς πλάκες) γιά τήν ἀγάπη καί τήν προστασία τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης.» Σχετική ἀναφορά μπορεῖτε νά βρεῖτε στό: VITA LEONIS, LIBER PONTIFICALIS (Ed.Duchene, TII, p.26 -ἡ πηγή εἶναι ἀπό βιβλιογραφία τῶν Παπικῶν!)

Πίσω ἀπὸ τὰ μνημόνια κρύβεται ἡ ἀναπηρία τῆς Φράγκικης θεολογίας

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

 

Γιὰ τὸ μίσος τῶν Φράγκων ἐναντίον τῶν Ρωμηῶν, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς πολλά. Θαρρῶ, ὅμως, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γιὰ ἐμᾶς ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον νὰ τονισθεῖ, εἶναι ἡ προέλευση αὐτοῦ τοῦ μίσους.(1)  Δὲν πρόκειται γιὰ μίσος συναισθηματικῆς τάξεως. Δηλαδὴ ρηχό, ἐπιπόλαιο καὶ εὐκόλως ἀναστρέψιμο. Εἶναι μίσος τάξεως ὀντολογικῆς. Ξεκινάει ἀπὸ τὰ κατάβαθά τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης, ἡ ὁποία εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν δική μας. 

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος Βλάχος, διακεκριμένος μελετητὴς τῶν σχέσεων Ἀνατολῆς-Δύσης, γράφει σχετικά: ’’Τό μίσος αὐτὸ ἐκδηλώθηκε ἀκόμη ἀπὸ τὴν Ζ' Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἡ ὁποία θέσπισε τὴν προσκύνηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ συνεχίσθηκε ἀργότερα. Ἡ πολιτικὴ τῶν Φράγκων συνδέθηκε μὲ μιὰ θεολογία, ποὺ ἦταν ἀντίθετη μὲ τὴν θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολῆς’’. (2)

«Ἄθλιοι Ρωμαίοι.....γιατί ἐλπίσατε στήν δύναμη τῶν Φράγκων;» Γεώργιος (Γεννάδιος) Σχολάριος

Τοιχογραφία στην Ιερά Μονή Ιωάννη του Βαπτιστή (Σέρρες).

Παραμονές της Άλωσης της Πόλης υπό του Μωάμεθ, γίνονταν προσπάθειες για την ένωση των Εκκλησιών, προκειμένου να λάβει στρατιωτική βοήθεια η αποδυναμωμένη Αυτοκρατορία και να αντιμετωπίσει τους επελαύνοντες Οθωμανούς. Ο Γεώργιος Σχολάριος (ο σοφότερος κληρικός της εποχής) – ο μετέπειτα Γεννάδιος και A΄ Πατριάρχης μετά την άλωση – ερωτώμενος για την σχεδιαζόμενη ένωση, ευρισκόμενος στο κελλάκι του στην Μονή του Παντοκράτορος, έδωκε εγγράφως την ακόλουθη απάντηση :

Λατινοφραγκικὸς καὶ Ὀρθόδοξος πολιτισμός: Οἱ βασικὲς διαφορές

Πρωτοπρεσβύτερου πατρός Θεόδωρου Ζήση

Καθηγητοῦ Θεολογικῆς ΑΠΘ

Ἡ ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία καὶ ἡ ἀνεπηρέαστη ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς ἱστορικούς μας ἔρευνα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἴδια τὰ πράγματα, δικαιολογοῦν τὴν ἐπιλογὴ τῶν ὀρθοδόξων τὸν 15ο αἰώνα νὰ προτιμήσουν τὴν τουρκικὴ κατάκτηση ἀπὸ τὴν δυτικοευρωπαϊκὴ ἕνωση καὶ συμμαχία, ποὺ ἔθετε ὡς ὅρο γιὰ τὴ στρατιωτικὴ βοήθεια τὴν πολιτιστικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἔνταξη στὸν παπισμὸ ἢ μὲ σημερινοὺς ὅρους στὴν Εὐρώπη. Οἱ σημερινοὶ πολιτικοί μας ἡγέται καὶ ἡ πνευματικὴ ἡγεσία στὴν πλειονότητά τους, ὄχι μόνο δὲν κατανοοῦν, ἀλλὰ καὶ ἐπικρίνουν...

ἐκείνη τὴν προβληματική, γιατί ἡ διαφοροποίηση λατινοφραγκικοῦ καὶ ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ δὲν ὑπάρχει πλέον καὶ ὅλοι στὴν Ἑλλάδα ἐξωτερικὰ καὶ ἐσωτερικὰ φοροῦμε φράγκικα, εὐρωπαϊκά. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ἡ ἄγρυπνη καὶ φωτισμένη αὐτὴ ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ἡ μεγαλύτερη ἴσως μορφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετὰ τὴν Ἅλωση, καταλάβαινε καὶ κατανοοῦσε πολὺ καλὰ αὐτὸ ποὺ εἶχε πεῖ τότε, πρὶν ἀπὸ τὴν ἅλωση, ὁ Λουκᾶς Νοταρᾶς, τὸ «κρειττότερον ἐστιν ἐν μέσῃ τῇ πόλει ἰδέσθαι φακιόλιον τουρκικὸν ἢ καλύπτραν λατινικήν». Θεωροῦσε εὐνοϊκὴ τὴ ρύθμιση γιὰ τὴ διάσωση τῆς Ὀρθοδοξίας τὸ ὅτι μᾶς κατέκτησε ὁ Τοῦρκος καὶ ὄχι ὁ Φράγκος. Ἔλεγε: «Τριακοσίους χρόνους μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ μας ἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν ἅγιον Κωνσταντῖνον καὶ ἐστερέωσε βασίλειον χριστιανικὸν καὶ τὸ εἶχαν Χριστιανοὶ τὸ βασίλειον 1150 χρόνους. Ὕστερον τὸ ἐσήκωσεν ὁ Θεὸς ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἔφερε τὸν Τοῦρκον καὶ τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ ἰδικόν μας καλόν, καὶ τὸ ἔχει ὁ Τοῦρκος 320 χρόνους. Καὶ διατὶ ἔφερεν ὁ Θεὸς τὸν Τοῦρκον καὶ δὲν ἔφερε ἄλλον γένος;

Παπισμός-Ὀρθοδοξία-Ρωμανία καί οἱ Φράγκοι:Τά αἴτια τοῦ σχίσματος

ΠΑΠΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ –ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

Πολλοί νομίζουν πως το filioque [δηλ η προσθήκη της λέξεως «και εκ του πατρός» για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, στο σύμβολο της πίστεως] αποτέλεσε αιτία του σχίσματος ανάμεσα στη «Ρωμαιοκαθολική» και την Ελληνορθόδοξη Εκκλησία. Η Ιστορία αυτή, είναι ένας μύθος που πρέπει επιτέλους κάποτε να εκλείψει. Στην πραγματικότητα οι Ρωμαίοι Πάπες πολέμησαν το filioque μόλις αυτό προστέθηκεστο Σύμβολο της Πίστεως από τους Φράγκους. Ο Πάπας Λέων Γ’ (796-816), επειδή γνώριζε από πρώτο χέρι τις πιέσεις των Φράγκων σ’ αυτό το ζήτημα, προχώρησε σε μια πράξη που φανερώνει το πλήρες μέγεθος της παπικής αντίδρασης στις φράγκικες αυθαιρεσίες. Φρόντισε ώστε το ορθόδοξο Σύμβολο της Πίστεως (χωρίς το filioque ) να αναγραφεί σε δύο ασημένιες πλάκες (μια στα λατινικά και μια στα ελληνικά) τις οποίες ανήρτησε σε ψηλό σημείο στο ναό του Αγίου Πέτρου για να είναι ευανάγνωστες από όλους τους πιστούς.Οι μεγάλες ΑΣΗΜΕΝΙΕΣ ΠΛΑΚΕΣ που έγραφαν το Ορθόδοξο σύμβολο της πίστης είχαν την επιγραφή:

Ἡ μεγάλη Ἑλλάδα, ἡ ρωμηοσύνη καί οἱ Φράγκοι.Πῶς οἱ ἀπόγονοι τῶν Φράγκων (κάποιοι ἀπό τούς σημερινούς εὐρωπαίους) θέλουν νά διαλύσουν τήν ὀρθοδοξία (μέρος Α')

ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ἐννέα  χαριτωμένες ἡμέρες-προσκύνημα στήν Μεγάλη Ἑλλάδα (Ἀπουλία-Καλαβρία-Σικελία)[1].

Ἤ Ἄς φτιάξουμε μία γέφυρα γιά νά περάσει ἡ Ὀρθοδοξία στήν Δυτική Εὐρώπη.

Ἤ ἄς ἐπανευαγγελίσουμε τήν ἀποχριστιανισμένη  Δύση.

Σήμερα στήν Εὐρώπη ὓπάρχουν δύο πληθυσμικές ὁμάδες: α)Οἱ ἀπόγονοι τῶν ὀρθοδόξων Ρωμηῶν πού ἀναγκάστηκαν νά ἒκλατινιστοῦν μέ τή βία ἀπό τούς φράγκους καί ζοῦν ὑποδουλωμένοι ὥς σήμερα ἀπό αὐτούς.

β)Οἱ ἀπόγονοι τῶν αἱρετικῶν Φράγκων πού κυριάρχησαν στήν Εὐρώπη:α)πολιτικά μέ τόν Καρλομάγνο (θεωρεῖται ὁ θεμελιωτής τῆς σημερινῆς Εὐρώπης παρόλο πού ἦταν ἀναλφάβητος)καί β) ἐκκλησιαστικά μέ τήν βίαιη ἔξωση τῶν ὀρθοδόξων πατριαρχῶν τῆς Ρώμης, τούς ὁποίους ἀντικατέστησαν μέ τούς αἱρετικούς Πάπες.

«Ἡ λεηλασία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Φράγκους δέν ἔχει τό ἀντίστοιχό της στήν Ἱστορία» Σερ Στήβεν Ράνσιμαν. “Ἱστορία τῶν σταυροφοριῶν”

Η Δ' ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ:

ΤΟ ΑΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση, με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς, ότι επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι εξαιτίας της Άλωσης του 1204 Η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Με άλλα λόγια, η Άλωση του 1204 οδήγησε στα 400-600 χρόνια Τουρκοκρατίας, αλλά αυτό το συμπέρασμα απωθήθηκε, πιθανότατα λόγω του ιδεολογικού προσανατολισμού της ηγετικής τάξης του Ελληνικού κράτους. Είναι σήμερα γενικά παραδεκτό, πως αυτή ήταν η αιτία της επικράτησης των Τούρκων στη Μικρά Ασία και τα Βαλκάνια. Ένα Ρωμαίικο Κράτος που δεν θα είχε υποστεί την Άλωση του 1204, πιθανότατα θα ανέκαμπτε, όπως είχε κάνει πολλές φορές στο παρελθόν άλλωστε, και θα αντιμετώπιζε τους Τούρκους νικηφόρα, όπως και τους Άραβες. Αλλα αυτή η ευκαιρία δεν δόθηκε στην ρωμηοσύνη.

ΟΙ «ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ» ΚΑΙ ΤΟ… ΨΕΥΤΟΡΩΜΕΗΚΟ

ΟΙ «ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ» ΚΑΙ ΤΟ… ΨΕΥΤΟΡΩΜΕΗΚΟ
γράφει ὁ Γεώργιος Κ. Ἔξαρχος,
κλασσικός φιλόλογος 

 Πολὺ πρὶν τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁ Ῥήγας εἶχε ὀραματισθῆ μία ἀναγεγενημένη Ῥωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία εἶναι ἕνας γίγαντας μὲ πήλινα πόδια. Οἱ ἐξισλαμισμοὶ πληθαίνουν. 
Τὸ γένος φαίνεται ἔτοιμο νὰ ἀνταπεξέλθῃ στὰ κελεύσματα τῶν καιρῶν. Ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης θυσιάζει τὴν στρατιωτικὴ του σταδιοδρομία στὸν βωμὸ τῆς Λευτεριᾶς καὶ βροντοφωνάζει τὸ σύνθημα «μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»  στὸ Ἰάσιο τῆς Μολδοβλαχίας. Ὀξυδερκὴς ὢν καὶ πεφωτισμένος στρατιωτικὸς ἐπιλέγει τὴν καταλληλοτερη τοποθεσία, ἐκεῖ… δίπλα στὴν Βασιλεύουσα.

Οι νόθοι και οι αυθεντικοί Ευρωπαίοι.

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Οι σύγχρονοι Έλληνες όταν κάνουν λόγο για Ευρώπη έχουν μια σύγχυση. Άλλοι την απορρίπτουν εξ ολοκλήρου, άλλοι στέκονται διστακτικοί απέναντί της και άλλοι την θαυμάζουν και την θεωρούν μοντέλο κοινωνικό και πολιτιστικό. Αυτό οφείλεται και στην άγνοια των ιστορικών δεδομένων σχετικά με τον ευρωπαϊκό χώρο και στην απώλεια της αυτοσυνειδησίας μας.

Χωρίς να νομισθή ότι κάνουμε γενίκευση, εν τούτοις μπορούμε γενικά να διακρίνουμε τρεις φάσεις που χαρακτηρίζουν την ιστορική εξέλιξη της Ευρώπης.

Η πρώτη είναι η Ρωμαϊκή Ευρώπη, όταν η Ευρώπη αποτελούσε το δυτικό τμήμα της ενιαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και είχε τον ίδιο πολιτισμό με το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ήτοι ελληνική γλώσσα και παιδεία, Ορθόδοξη Θεολογία και Ρωμαϊκό δίκαιο. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι ο Μ. Αθανάσιος και άλλοι Πατέρες βρήκαν συμπαράσταση, κατά τους θεολογικούς αγώνες τους, στην Παλαιά Ρώμη, καθώς επίσης ότι υπήρχαν στο δυτικό τμήμα ορθόδοξοι μοναχοί, τους οποίους οι Φράγκοι ονόμαζαν βασιλειανούς, επειδή εφήρμοζαν το τυπικό του Μ. Βασιλείου.

Η δεύτερη φάση συνδέεται στενά με τον εκβαρβαρισμό, δηλαδή την υποδούλωση της Ευρώπης στις βαρβαρικές φυλές, που καταλάμβαναν σιγά–σιγά διάφορα τμήματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το τελικό κτύπημα δόθηκε από τους Φράγκους που κατέλαβαν το δυτικό τμήμα της Αυτοκρατορίας.

Σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ἔθνους μας ἀπό δεκαετίες...

Στὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα (+ π. Ἰω. Ρωμανίδη, «Ἡ Ρωμηοσύνη», ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1975, σελ. 35-36.) φαίνονται καθαρὰ τὰ σχέδια γιὰ τὴν “ἀφομοίωση τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ Εὐρωπαϊκοῦ”, μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τοῦ γνωστοῦ Ἀγγλοσάξωνα ἱστορικοῦ τῶν πολιτισμῶν Arnold Toynbee, τὰ ὁποῖα ἔγραφε τὸ 1965.

Ὁ πολιτισμὸς τῶν πνευματικῶν ἀπογόνων τῶν Φράγκων λέγεται δυτικὸς ἢ εὐρωπαϊκὸς καὶ ὄχι ἑλληνικὸς ἢ βυζαντινός, ἁπλούστατα διότι δὲν εἶναι ἑλληνικὸς οὔτε βυζαντινός, παρ᾽ ὅτι ὀφείλει πολλὰ εἰς αὐτούς. Οἱ Εὐρωπαῖοι ὄχι μόνον θεωρoῦν τερματισθεῖσαν τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ εἰς τὴν Δύσιν καὶ τὴν Ἀvατολήν, ὡς περιεγράψαμεν ἐν ὀλίγοις, ἀλλὰ καὶ πιστεύουν ὅτι πολὺ ὀλίγα ἔχουν ἀπομείνει ἀπὸ τὸν λεγόμενον βυζαντινὸν πολιτισμόν, δηλαδὴ τὴν Ρωμαιοσύνην, καὶ ὅτι οἱ σημερινοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ εὑρίσκονται πλέον εἰς τὸ χωνευτήριον τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ θὰ ἐξαφανισθοῦν πλέον ὡς ξεχωριστὴ ὀντότης.

Πολὺ ἀποκαλυπτικὰ ἐν προκειμένῳ εἶναι τὰ γραφόμενα τοῦ Toynbee περὶ τῶν σχέσεων μεταξύ του Ἰσλὰμ καὶ τῆς Δύσεως, ἔνθα περιγράφονται παράλληλα σχέδια ἀφομοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, δηλαδὴ τῆς Ρωμηοσύνης, ὑπὸ τοῦ δυτικοῦ ἢ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ.
Γράφει ὁ Toynbee,