Είχαν οι Προτεστάντες Ιερά Εξέταση;

"Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"
Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ:
THE STORY OF CIVILIZATION
WILL DURANT - NEW YORK 1959 

http://www.egolpion.net/1B9B3009.el.aspx

Ο Καλβίνος συμπεριφέρθηκε κατά τα πρώτα έτη της ανακλήσεώς του με μία μετριοπάθεια και μετριοφροσύνη, οι οποίες κέρδισαν όλους σχεδόν, πλην μιας μικρής μειοψηφίας, υπέρ αυτού. Διορίσθηκαν οκτώ βοηθοί πάστορες, υπ' αυτόν, για να εξυπηρετήσουν την εκκλησία του Αγίου Πέτρου και τις άλλες εκκλησίας της πόλεως. Εργαζόταν από 12 έως 18 ώρας καθ' εκάστη ως ιεροκήρυκας, διευθυντής, καθηγητής της θεολογίας, επιθεωρητής των εκκλησιών και των σχολείων, σύμβουλος των κοινοτικών συμβουλίων και ρυθμιστής της δημοσίας ηθικής και της εκκλησιαστικής λειτουργικής. Εν τω μεταξύ εξακολουθούσε να επεκτείνει τις «Εισηγήσεις».

Κοιμόταν λίγο, έτρωγε λίγο, νήστευε συχνά. Ο διάδοχος και βιογράφος του Θεόδωρος ντε Μπεζ θαύμαζε πώς ένας μικρός άνθρωπος μπορούσε να φέρει ένα τόσο βαρύ και ποικίλο φορτίο.

Το πρώτον του έργο υπήρξε η αναδιοργάνωση της μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας. Κατόπιν αιτήσεως του, το μικρό συμβούλιο, ολίγον μετά την επάνοδό του, διόρισε μίαν επιτροπή εκ πέντε κληρικών και έξι συμβούλων με τον Καλβίνο επί κεφαλής, για να συντάξει ένα νέο εκκλησιαστικό κώδικα.

Την 2 Ιανουαρίου 1542 το μέγα συμβούλιο επικύρωσε τις «Εκκλησιαστικές Διατάξεις» των οποίων τα κύρια χαρακτηριστικά εξακολουθούν να είναι παραδεκτά από τις Μεταρρυθμιστικές και Πρεσβυτεριανές εκκλησίας της Ευρώπης και της Αμερικής.

Το Ιερατείο διαιρέθηκε σε πάστορες, διδασκάλους, λαϊκούς πρεσβυτέρους και διακόνους.

Οι πάστορες της Γενεύης αποτελούσαν την «Σεβάσμια Εταιρεία» η οποία κυβερνούσε την Εκκλησία και εκπαίδευε τους υποψηφίους για το ιερατείο. Του λοιπού κανείς δεν μπορούσε να κηρύξει στην Γενεύη άνευ αδείας της Εταιρείας. Απαιτείτο επίσης η συγκατάθεση του συμβουλίου της πόλεως και των ενοριτών αλλά οι επισκοπικές διαταγές- και οι επίσκοποι - ήσαν ταμπού.

Ο νέος κλήρος, ενώ ουδέποτε διεκδίκησε τις θαυμαστές δυνάμεις των καθολικών Ιερέων και ενώ θέσπιζε την κατάστασή του ασυμβίβαστο για εκλογή εις πολιτικά αξιώματα, κατέστη υπό τον Καλβίνου πολύ ισχυρότερο από οποιοδήποτε άλλο ιερατείο μετά το αρχαίο Ισραήλ. Ο πραγματικός νόμος ενός χριστιανικού κράτους, έλεγε ο Καλβίνος, πρέπει να είναι η Βίβλος. Οι κληρικοί είναι οι αρμόδιοι ερμηνευτές αυτού του νόμου· οι πολιτικές κυβερνήσεις είναι υποκείμενες σε αυτόν τον νόμο και πρέπει να τον επιβάλλουν κατ' αυτόν τον τρόπο ερμηνευμένο. Οι πρακτικοί άνθρωποι στα συμβούλια πιθανόν να είχαν αμφιβολίες στα σημεία αυτά αλλά φαίνεται ότι αισθανόντουσαν ότι η κοινωνική τάξη ήταν τόσο επωφελής στην οικονομία ώστε μερικές εκκλησιαστικές προϋποθέσεις ήταν προς το παρόν δυνατόν να υφίστανται άνευ αντιδράσεως. Επί ένα εκπληκτικό τέταρτο αιώνος μία θεοκρατία κληρικών φαίνεται κυριαρχούσα επί μιας ολιγαρχίας εμπόρων και επιχειρηματιών.


ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ;

Η εξουσία του κλήρου επί της ζωής στην Γενεύη, ασκούταν δι' ενός κονσιστορίου ή πρεσβυτερίου συνισταμένου από πέντε πάστορες και δώδεκα λαϊκούς πρεσβυτέρους, όλους εκλεγμένους από το συμβούλιο. Επειδή οι πάστορες διατηρούσαν την θέση των καθ' όλη την διάρκεια της ιεροσύνης των ενώ οι πρεσβύτεροι μόνο επί ένα έτος, το κονσιστόριο, για τα ζητήματα τα οποία δεν αφορούσαν κυρίες υποθέσεις, κυβερνιόταν από τα εκκλησιαστικά του μέλη. 

Απόκτησε το δικαίωμα να κανονίζει την θρησκευτική λατρεία και την ηθική συμπεριφορά παντός κατοίκου· απέστελλε ένα ιερέα και ένα λαϊκό πρεσβύτερο να επισκέπτονται κάθε οικία και οικογένεια μίαν φορά το έτος· μπορούσε να καλεί ενώπιον του οιονδήποτε προς εξέταση.

Μπορούσε να επιπλήττει και να αφορίζει διάφορους παραβάτες και μπορούσε να υπολογίζει επί του συμβουλίου ότι θα εξόριζε από την πόλη εκείνους, τους οποίους το κονσιστόριο θα απέπεμπε από την Εκκλησία. Ο Καλβίνος είχε εξουσία ως πρόεδρος του κονσιστορίου, από του 1541 μέχρι του θανάτου του το 1564, η φωνή του είχε την μεγαλύτερη επιρροή στην Γενεύη. Η δικτατορία του δεν ήταν δικτατορία νόμου ή ισχύος αλλά θελήσεως και χαρακτήρος. Η ένταση της πίστεώς του στην αποστολή του και η πληρότητα της αφοσιώσεώς του στα καθήκοντά του, του έδιναν μία δύναμη στην οποία ουδείς μπορούσε να αντισταθεί επιτυχώς. Εάν ζούσε ο Ιλδεβράνδης θα μπορούσε να χάρη για τον προφανή θρίαμβο της Εκκλησίας επί του κράτους.

Ενισχυμένος με αυτές τις εξουσίες, ο κλήρος ρύθμισε πρώτα την θρησκευτική λατρεία.

«Ολόκληρο το προσωπικό του οίκου πρέπει να παρευρίσκεται την Κυριακή εις το κήρυγμα, εκτός αν αφεθεί κανείς εις την οικία να προσέχει τα παιδιά ή τα ζώα. Εάν υπάρχει κήρυγμα κατά τις ημέρας της εβδομάδος, όλοι όσοι δύνανται πρέπει να προσέρχονται». (Ο Καλβίνος κήρυττε τρις ή τετράκις της εβδομάδος).

«Εάν κανείς προσέλθει όταν το κήρυγμα θα έχει αρχίσει, ας του γίνει προειδοποίηση· εάν δεν συμμορφωθεί, να πληρώνει πρόστιμο τριών σολδίων».

Ουδείς απαλλασσόταν από τις προτεσταντικές ιερουργίες με την δικαιολογία, ότι είχε διαφορετική ή δική του θρησκευτική πίστη. Ο Καλβίνος ήταν τόσο απόλυτος στην απόρριψη της ατομικότητας της πίστεως, όσο θα ήταν οιοσδήποτε πάπας. Ο μεγαλύτερος νομοθέτης του προτεσταντισμού απέκρουε απολύτως την αρχήν εκείνη της ατομικής κρίσεως, με την οποίαν η νέα θρησκεία είχε αρχίσει.

Είχε δει τον κατατεμαχισμό της Μεταρρυθμίσεως σε πολλές αιρέσεις και προείδε περισσότερες· στην Γενεύη δεν ήθελε καμιά από αυτές. Εκεί ένα σώμα από μορφωμένους ιερείς θα διετύπωνε μίαν έγκυρη πίστη. Όσοι εκ των κατοίκων της Γενεύης δεν μπορούσαν να την αποδεχθούν, θα έπρεπε να αναζητήσουν αλλού κατοικία. Συνεχιζόμενη απουσία από τα προτεσταντικά κηρύγματα ή συνεχής άρνηση να λάβουν την Ευχαριστία, ήταν παραπτώματα τιμωρητέα. Η αίρεση έγινε πάλιν προσβολή κατά του Θεού και προδοσία κατά του κράτους και έπρεπε να τιμωρείται με θάνατον.

Ο καθολικισμός, ο οποίος είχε κηρύξει αυτή την άποψη περί των αιρέσεων, έγινε και αυτός αίρεση με την σειράν του. Μεταξύ του 1542 και του 1564, πενήντα οκτώ πρόσωπα θανατώθηκαν και 76 εξορίστηκαν, διότι παρέβησαν τον νέον κώδικα. Εδώ, όπως και παντού αλλού, η μαγεία ήταν κεφαλαιώδες έγκλημα· εντός ενός έτους και κατά συμβουλή του κονσιστορίου, δέκα τέσσαρες υποτιθέμενοι μάγισσες εστάλησαν στην πυρά με την κατηγορία, ότι είχαν πείσει του σατανά να προσβάλει την Γενεύη με την πανώλη.

Το κονσιστόριο δεν έκανε διάκριση μεταξύ θρησκείας και ηθικής. Η διαγωγή έπρεπε να κατευθύνεται με την ίδια επιμέλεια όπως και η πίστη διότι η καλή διαγωγή ήταν ο σκοπός της ορθής πίστεως. Ο ίδιος ο Καλβίνος, εγκρατής και αυστηρός, ονειρευόταν μίαν κοινότητα τόσο καλώς ρυθμισμένη ώστε η αρετή της να απεδείκνυε τη θεολογία της και να κατήσχυνε τον ρωμαιοκαθολικισμό ο οποίος είχε δημιουργήσει και ανεχθεί την πολυτέλεια και την έκλυση των ηθών της Ρώμης. Η πειθαρχία έπρεπε να είναι η σπονδυλική στήλη της προσωπικότητας, επιτρέπουσα σ' αυτήν να ανυψωθεί από την ευτέλεια της ανθρωπινής φύσεως στο ανάστημα του άνθρωπου ο οποίος νίκησε τον εαυτό του.

Ο κλήρος πρέπει να οδηγεί με το παράδειγμα όπως και με την διδασκαλία οι κληρικοί δύνανται να νυμφεύονται και να αποκτούν τέκνα, αλλά πρέπει να απέχουν από τα κυνήγια, την χαρτοπαιξία, τα συμπόσια, το εμπόριο και τις κοσμικές διασκεδάσεις και να δέχονται κατ' έτος την επίσκεψη και την ερεύνα για την διαπίστωση της ηθικότητας από τους εκκλησιαστικούς προϊσταμένους των.

Για την ρύθμιση της διαγωγής των λαϊκών, είχε καθορισθεί ένα σύστημα επισκέψεων κατ' οίκο: ένας από τους πρεσβυτέρους επισκεπτόταν κατ' έτος όλες τις οικίας ενός διαμερίσματος της πόλεως, το οποίο του αναλογούσε και εξέταζε τους κατοίκους εφ' όλων των φάσεων της ζωής των. Το κονσιστόριο και το συμβούλιο απαγόρευσαν από κοινού τα τυχερά παιγνίδια, την χαρτοπαιξία, την βλασφημία, την μέθη, το να συχνάζουν σε καπηλειά, τον χορό (ο οποίος τότε ποίκιλλε με εναγκαλισμούς και με φιλήματα), τα άσεμνα ή αντιθρησκευτικά άσματα, τις υπερβολές στις διασκεδάσεις, την πολυτέλεια της διαβιώσεως και την άσεμνη ενδυμασία. 

Το επιτρεπόμενο χρώμα, η ποσότητα των ενδυμάτων και ο αριθμός των φαγητών τα οποία επιτρεπόντουσαν σε κάθε γεύμα, καθορίζονταν δια νόμου. Τα κοσμήματα και οι δαντέλες επέσυραν δυσμενείς επικρίσεις. Μία γυναίκα φυλακίσθηκε διότι είχε κτενίσει την κόμη της εις ανήθικου ύψος. Οι θεατρικές παραστάσεις περιορίσθηκαν σε θρησκευτικά δράματα και έπειτα απαγορεύθηκαν και αυτά ακόμη. Τα παιδιά έπρεπε να βαπτίζονται όχι με ονόματα του καθολικού ημερολογίου, αλλά κατά προτίμηση να λαμβάνουν ονόματα προσώπων της Παλαιάς Διαθήκης. Ένας ισχυρογνώμων πατέρας φυλακίσθηκε επί τετραήμερο διότι επέμενε να ονομασθεί ο υιός του Κλαύδιος αντί Αβραάμ.

• Η λογοκρισία επί των δημοσιευμάτων παρελήφθη από τα ρωμαιοκαθολικά και κοσμικά προηγούμενα και επεκτάθηκε (1560) :

•  βιβλία πεπλανημένων θρησκευτικών δογμάτων ή ανήθικων τάσεων, απαγορεύονταν- αργότερα επρόκειτο να υπαχθούν εις αυτήν την απαγόρευση τα «Δοκίμια» του Μονταίν και Ο «Αιμίλιος» του Ρουσσώ.
•  Το να εκφρασθεί κανείς ανευλαβώς περί του Καλβίνου ή περί του κλήρου ήταν έγκλημα. Μία πρώτη παράβαση των διατάξεων αυτών τιμωρείτο με επίπληξη, περαιτέρω παράβαση με πρόστιμο, εμμονή στην παράβαση, με φυλάκιση ή εξορία.
• Η εξώγαμος συνουσία τιμωρείτο με εξορία ή πνιγμό,
• η μοιχεία, η βλασφημία και η ειδωλολατρία, με θάνατον.
• Σε μία εξαιρετική περίπτωση ένα παιδί αποκεφαλίσθηκε διότι κτύπησε τους γονείς του.

Κατά τα έτη 1558 - 59 υπήρξαν 414 υποθέσεις διώξεως αδικημάτων κατά της ηθικής. Μεταξύ των ετών 1542 και 1546 σημειώθηκαν 76 εξορίες και 58 εκτελέσεις. Ο συνολικός πληθυσμός της Γενεύης ήταν τότε περί τις 20.000. Όπως παντού κατά τον δέκατον έκτον αιώνα, τα βασανιστήρια χρησιμοποιούντο συχνά για την απόσπαση ομολογιών ή μαρτυρικών καταθέσεων.

Ο διακανονισμός επεκτεινόταν στην εκπαίδευση, την κοινωνία και την οικονομική ζωή. Ο Καλβίνος ίδρυσε σχολεία και μίαν ακαδημία, αναζήτησε σε ολόκληρη την Ευρώπη καλούς διδασκάλους της λατινικής, της ελληνικής, της εβραϊκής και της θεολογίας και εκπαίδευσε νέους ιερείς οι οποίοι μετέδωσαν το ευαγγέλιο του στη Γαλλία, την Ολλανδία, την Σκοτία και την Αγγλία με όλη την ζέση και την αφοσίωση των Ιησουϊτών ιεραποστόλων εις την Ασία. Εντός ένδεκα ετών (1555-1566), η Γενεύη απέστειλε Ιεραποστόλους στην Γαλλία, πολλοί εκ των οποίων έψαλλαν ουγενοτικούς ύμνους καθ' ον χρόνο υφίσταντο μαρτύρια. Ο Καλβίνος θεωρούσε την διαίρεση των τάξεων φυσική και η νομοθεσία του προστάτευσε τους βαθμούς και τα αξιώματα, καθιερώνοντας το είδος του ενδύματος και τα όρια της δραστηριότητας για κάθε τάξη. Αναμενόταν από τον καθένα να δέχεται τη θέση του εντός της κοινωνίας και να εκτελεί τα καθήκοντα αυτής χωρίς να ζηλεύει τους καλυτέρους του ή να παραπονείται για τη μοίρα του. Η επαιτεία απαγορευόταν και η άνευ διακρίσεως ελεημοσύνη αντικατεστάθη με μίαν επιμελή κοινοτική διεύθυνση της ανακουφίσεως των φτωχών.

Ο καλβινισμός έδωσε στην σκληρή εργασία, την εγκράτεια, την εργατικότητα, την λιτότητα και την οικονομία, μία θρησκευτική επικύρωση και επιβράβευση, η οποία πρέπει να συνετέλεσε στην επαύξηση της φίλεργης διάθεσης των νεωτέρων προτεσταντών επαγγελματιών. Άλλ' αυτή η σχέση είχε τονιστεί σε υπερβολικό βαθμό. Ο κεφαλαιοκρατισμός είχε αναπτυχθεί πολύ περισσότερο στην καθολική Φλωρεντία και Φλάνδρα προ της Μεταρρυθμίσεως παρά στην Γενεύη του Καλβίνου. Ο Καλβίνος απέκρουε τον ατομισμό στην οικονομία όπως και στην θρησκεία και την ηθική. Η κοινωνική μονάδα, κατά την άποψή του, δεν ήταν το ελεύθερο άτομο (με το οποίο ο Λούθηρος είχε αρχίσει την επανάστασή του) άλλα η κοινότητα της πόλης - κράτους, της οποίας τα μέλη ήσαν συνδεδεμένα με αυτήν με αυστηρούς νόμους και πειθαρχία. «Κανένα μέλος της χριστιανικής κοινότητος», έγραφε, «δεν κρατεί τα χαρίσματα του για τον εαυτό του ή για την ατομική του χρήση, άλλα τα μοιράζει με τα αλλά μέλη-ούτε απολαμβάνει κέρδη εκτός μόνο από εκείνα τα πράγματα, τα οποία προκύπτουν από το κοινό κέρδος του σώματος ως συνόλου». Δεν συμπαθούσε την κερδοσκοπία και τον αδίστακτο πλουτισμό. Όπως μερικοί καθολικοί θεωρητικοί του τέλους του Μεσαίωνα, επέτρεπε τον τόκο στα δάνεια άλλα θεωρητικώς τον περιόριζε στο 5% και παρακινούσε να δίνονται άτοκα δάνεια σε ενδεή άτομα ή στο κράτος. Με την έγκρισή του, το κονσιστόριο τιμωρούσε τους ασκούντες μονοπώλιο και τους δανειστές οι οποίοι ζητούσαν υπερβολικό τόκο τούτο καθόριζε τις τιμές των τροφίμων και των ειδών ενδυμασίας και τις αμοιβές για χειρουργικές επεμβάσεις, έλεγχε ή επέβαλλε πρόστιμα σε εμπόρους οι οποίοι εξαπατούσαν τους πελάτες των, σε πωλητές χρησιμοποιούντες αλλοιωμένα σταθμά, υφασματοπώλες οι οποίοι έκοβαν τα υφάσματα πολύ κοντά. Μερικές φορές το καθεστώς κινείτο προς κρατικό σοσιαλισμό η«Σεβάσμια Εταιρεία» ίδρυσε μίαν τράπεζα και διηύθυνε μερικές βιομηχανίες.

Εάν λάβομε υπ' όψη τους περιορισμένους αυτούς παράγοντες, μπορούμε να δεχθούμε μία ήρεμη και αύξουσα συνεννόηση μεταξύ του καλβινισμού και των επιχειρήσεων. Ο Καλβίνος δεν θα μπορούσε να διατηρήσει επί μακρό την ηγεσία του εάν θα είχε παρεμποδίσει την εμπορική ανάπτυξη μιας πόλης, της οποίας η ζωή ήταν το εμπόριο. Προσαρμόσθηκε προς την κατάσταση, επέτρεψε τόκο 10% και συνιστούσε κρατικά δάνεια προς χρηματοδότηση της εισαγωγής ή επεκτάσεως ιδιωτικής βιομηχανίας, όπως της κατασκευής υφασμάτων ή της παραγωγής μεταξιού. Εμπορικά κέντρα, όπως η Αμβέρσα, το Άμστερνταμ και το Λονδίνο, προσχώρησαν πρόθυμα στην πρώτη νέον Ομολογία η οποία παραδεχόταν την νέα οικονομία. Ο καλβινισμός παρέλαβε τις μεσαίας τάξεις στους κόλπους του και ανεπτύχθη μαζί με την δική των ανάπτυξη.

Ποια υπήρξαν τα αποτελέσματα της διακυβερνήσεως του Καλβίνου; Οι δυσκολίες της επιβολής πρέπει να ήταν εξαιρετικά μεγάλες διότι ουδέποτε στην ιστορία απαιτήθηκε τόσο αυστηρά ηθική από μίαν πόλη. Μία σημαντική μερίδα αντιτάχθηκε προς το καθεστώς μέχρι του σημείου φανερής ανταρσίας αλλά αρκετός αριθμός πολιτών με επιρροή πρέπει να το υποστήριξε, έστω και βάσει της γενικής θεωρίας της ηθικής, ότι οι άλλοι είχαν ανάγκη αυτής. 

Η εισροή Γάλλων Ουγενότων και άλλων προτεσταντών πρέπει να ενίσχυσε τον Καλβίνο. Ο δε περιορισμός του πειράματος στην Γενεύη και την ενδοχώρα της, αύξησε τις πιθανότητες της επιτυχίας του. Ο υφιστάμενος φόβος εισβολής και απορροφήσεως από εχθρικά κράτη (Σαβοΐα, Ιταλία, Γαλλία, Αυτοκρατορία) επέβαλε πολιτική σταθερότητα και πολιτική υπακοή. Ο εξωτερικός κίνδυνος προήγαγε την εσωτερική πειθαρχία. Εν πάση περιπτώσει, έχουμε μία ενθουσιώδη περιγραφή από τον κάλαμο ενός αυτόπτη, του Μπερναρντίνο Οκίνο, ενός Ιταλού προτεστάντη, ο οποίος είχε βρει καταφύγιο στην Γενεύη :

Οι βλασφημίες και οι κατάρες, η ασέλγεια, η μοιχεία και ο άσεμνος βίος, πράγματα τα οποία επικρατούν σε άλλες πόλεις όπου είχα ζήσει, εδώ είναι άγνωστα. Δεν υπάρχουν προαγωγοί και πόρνες. Ο λαός δεν γνωρίζει τι είναι τα κοσμήματα και όλοι ενδύονται κατά ευπρεπή τρόπο. Τα τυχερά παιγνίδια δεν συνηθίζονται. Η φιλανθρωπία είναι τόσο μεγάλη ώστε οι πτωχοί δεν έχουν ανάγκη να επαιτήσουν. Οι άνθρωποι νουθετούν αλλήλους κατά τρόπο αδελφικό, όπως καθορίζει ο Χριστός. Οι δίκες έχουν εκλείψει από την πόλη, ούτε υπάρχει σιμωνία, φόνοι ή φατριαστικό πνεύμα αλλά μόνο ειρήνη και φιλανθρωπία. Εξ αλλού δεν υπάρχουν εδώ όργανα ούτε ήχοι κωδώνων ούτε επιδεικτικές ψαλμωδίες ούτε καύσεις λαμπάδων ή κανδηλιών (στις εκκλησίας) ούτε λείψανα ούτε εικόνες, αγάλματα, λαμπρά άμφια, ούτε φάρσες ή ψυχρές τελετές. Οι εκκλησίες είναι εντελώς απαλλαγμένες από ειδωλολατρία.

Τα υπάρχοντα πρακτικά του Συμβουλίου για την περίοδο αυτή δεν συμφωνούν πλήρως με αυτήν την έκθεση : αποκαλύπτουν μέγα ποσοστό νόθων τέκνων, εγκαταλελειμμένων βρεφών, αναγκαστικών γάμων και καταδικών εις θάνατο. Ο γαμβρός του Καλβίνου και η κόρη της συζύγου του ήταν μεταξύ των καταδικασθέντων για μοιχεία.

Αλλά και πάλιν αργότερα, περί το 1610, βρίσκουμε τον Βαλεντίνο Ανδρέου, ένα λουθηρανού ιερέα από την Βυρτεμβέργη, ο οποίος επαινεί την Γενεύη ζηλοφθόνως :

Όταν ήμουν στην Γενεύη παρατήρησα κάτι το μέγα, το οποίο θα θυμάμαι και θα ποθώ εφ' όσο ζω. Υπάρχει σ' αυτή την πόλη όχι μονό ο τέλειος θεσμός μιας τελείας δημοκρατίας αλλά, ως ειδικότερο στόλισμα, μία ηθική πειθαρχία, η οποία προβαίνει κάθε εβδομάδα σε ερεύνα της διαγωγής, ακόμη και των ελαχίστων παρεκτροπών των πολιτών... Οι ύβρεις, οι βλασφημία, η χαρτοπαιξία, η πολυτέλεια, η διαμάχη, το μίσος, η απάτη κ.λ.π. απαγορεύονται· ενώ σπανίως αναφέρονται μεγαλύτερα αμαρτήματα. Όποιον ένδοξο κόσμημα της χριστιανικής θρησκείας είναι μία τοιαύτη αγνότητα ηθών! θα πρέπει να θρηνούμε με δάκρυα διότι λείπει από ημάς (τους Γερμανούς) και έχει σχεδόν παντελώς παραμεληθεί. Εάν δεν υπήρχε η θρησκευτική διαφορά, θα παρέμενα προσκολλημένος στην Γενεύη αιωνίως.
 http://www.impantokratoros.gr/protestantes-ieraexetash.el.aspx

Άγιος Θεόφιλος ο Μυροβλύτης (8 Ιουλίου)

Τοιχογραφία στην τράπεζα της Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας.Έργο Δημητρίου Χατζηαποστόλου.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
Καταγόταν από τη Ζίχνη της Μακεδονίας (1460). Είχε ευσεβείς γονείς και η μόρφωση που έλαβε ήταν πολύ καλή. Ως ιερομόναχος «περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς διά του λόγου και του παραδείγματος της ζωής του». Έγινε φίλος και συγκάτοικος του επισκόπου Ρεντίνης Ακακίου, γνωστού για την ευλάβεια και αρετή του, και του πατριάρχη Νήφωνος, γνωστού για την αγιότητά του. Από τον άγιο Νήφωνα στάλθηκε στην Αλεξάνδρεια, για να εξακριβώσει τα θαύματα που εκεί γίνονταν από τον πατριάρχη Ιωακείμ, ο οποίος μετακίνησε βουνό και ήπιε δηλητήριο χωρίς να βλαφτεί, αφού εξαναγκάσθηκε σε αυτό από Εβραίους και μουσουλμάνους. Ο θειος Θεόφιλος επιβεβαίωσε την αλήθεια των θαυμάτων, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διορίσθηκε νοτάριος της Μεγάλης Εκκλησίας. Πριν είχε περάσει ως προσκυνητής από το Σινά, την Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα.

Στο Άγιον Όρος, όπου ήλθε (1510) καταφρονώντας τις τιμές του πατριαρχείου, ασκήθηκε στις μονές Βατοπαιδίου και Ιβήρων επί πολύ και, τέλος, «έχων πόθον πολύν δι’ ακριβεστέραν ησυχίαν» ησύχασε στο Παντοκρατορινό Κελλί της Καψάλας του Αγίου Βασιλείου, κοντά στις Καρυές και «εδόθη εις περισσοτέρους αγώνας της ασκήσεως… ώστε έγινε όλος μετάρσιος». Όταν του προτάθηκε ο αρχιεπισκοπικός θρόνος της Θεσσαλονίκης ο άγιος αυτός άνθρωπος αρνήθηκε, «λάμπων δε πανταχόθεν διά του φωτός των αρετών και της ένθεου πολιτείας, έγινε περίφημος και ονομαστός».
Προγνώρισε το τέλος του και ζήτησε από τον υποτακτικό του Ισαάκ ο ταπεινόφρων: «Όταν αποθάνω, μη ομολογήσεις τούτο εις ουδένα, άλλ’ ουδέ τα έθιμα της ταφής εκτέλεσεις, μόνον δέσε σχοινίον εις τούς πόδας μου, και σύρε με και ρίψε με εις το δάσος εις μέρος κρυφιον, ίνα με φάγωσι τα θηρία· πλην λειτουργίας και μνημόσυνα ποίησον όσα δυνηθείς». Με δέος ο μαθητής έτσι και έκαμε. Ο προνοητής όμως Θεός φανέρωσε το τίμιο λείψανο και, όταν μεταφέρθηκε στο Κελλί του, «ήρχισε να αναβρύει μύρον ευωδέστατον, εις ένδειξιν της θεαρέστου αυτού πολιτείας», γι’ αυτό και ονομάστηκε Μυροβλύτης.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο όσιος αναδείχθηκε καλλιγράφος άριστος και βιβλιογράφος εμπειρότατος. Τα περισσότερα έργα του είναι λειτουργικού περιεχομένου και βρίσκονται στη μονή Ιβήρων, περίπου τριάντα. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραψε το ωραίο συναξάρι και την ακολουθία του μυροβλύτη Θεοφίλου. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μητροπολίτης Ζιχνών Νικόδημος Βαλληνδρας. Το δεξί χέρι του αγίου σώζεται στη μονή Παντοκράτορος. Από το βίο του αγίου Νικόδημου παίρνουν στοιχεία και οι νεώτεροι συναξαριογράφοι.
(Οι άγιοι του Αγίου όρους, Εκδ. Μυγδονία 2008, σ. 391)
http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/08

8 Ιουλίου Συναξαριστής Προκοπίου Μεγαλομάρτυρα, Θεοδοσίας, Των Αγίων 12 Γυναικών Συγκλητικών, Αντιόχου και Νικοστράτου, Αυδά και Σάββα, Θεοφίλου Αγιορείτου, Αναστασίου του Νέου Ιερομάρτυρα, Προκοπίου δια Χριστόν Σαλού, Προκοπίου Εφορκιστή, Προκοπίου του Ούσια.

 Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ Μεγαλομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος, ἔζησε καὶ μεγάλωσε τὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Διοκλητιανός. Ὁ πατέρας του, ὁ Χριστοφόρος, ἦταν εὐσεβὴς ἄνθρωπος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μητέρα του ποὺ πίστευε στὰ εἴδωλα. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἡ μητέρα του τὸν πῆγε στὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκανε ἡγεμόνα τῆς πόλης τῶν Ἀλεξανδρέων καὶ τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ καταδιώκει καὶ νὰ βασανίζει τοὺς χριστιανούς.
Ἔτσι ὁ Προκόπιος ξεκίνησε γιὰ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Κατὰ τὴν πορεία του ὅμως, ξαφνικὰ ἄρχισαν νὰ πέφτουν ἀστραπὲς καὶ βροντὲς καὶ ταυτόχρονα ἄκουσε φωνὴ νὰ τὸν καλεῖ μὲ τὸ ὄνομά του, ποὺ τὸν ἀπειλοῦσε μὲ θάνατο ἐπειδὴ θὰ κατεδίωκε τοὺς χριστιανοὺς καὶ ταυτόχρονα καὶ τὸν Ἀληθινὸ Θεό. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ Προκόπιος παρακάλεσε Ἐκεῖνον ποὺ τοῦ μιλάει νὰ τοῦ φανερωθεῖ περισσότερο γιὰ νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστὰ του ἕνας Σταυρὸς ἀπὸ κρύσταλλο καὶ ἀκούστηκε μία φωνὴ νὰ τοῦ λέει: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἐσταυρωμένος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαῦμα πίστευσε καὶ ἔγινε χριστιανός.
Λίγο ἀργότερα ἐπιστρέφοντας ἀπὸ νικηφόρα ἀποστολὴ κατὰ τῶν Σαρακηνῶν, ἡ μητέρα του προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Κατάλαβε ὅμως ὅτι εἶχε γίνει χριστιανὸς καὶ τὸν πρόδωσε στὸν αὐτοκράτορα. Ἐκεῖνος διέταξε τὸν ἡγεμόνα τῆς Καισαρείας Οὔλκιο νὰ τὸν ἀνακρίνει. Αὐτὸς τὸν χτύπησε πολὺ μέχρι λιποθυμίας καὶ μετὰ τὸν ἔκλεισε στὴν φυλακή. Μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου ὅμως οἱ πληγὲς ἐπουλώθηκαν καὶ ἀπελευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμά.
Στὴν συνέχεια ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων ὅπου μὲ τὴν προσευχή του κατάφερε καὶ συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ πιστεύσουν σὲ αὐτὸν πολλοὶ, ἀνάμεσά τους καὶ ἡ μητέρα του. Ἀμέσως δόθηκε ἐντολὴ νὰ ἀποκεφαλιστοῦν ὅλοι ὅσοι εἶχαν πιστεύσει. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, δόθηκε ἐντολὴ νὰ γίνουν φρικτὰ βασανιστήρια στὸν Προκόπιο. Ὁ Ἅγιος ὑπέμενε μὲ πάρα πολὺ μεγάλη καρτερία ὅλα αὐτὰ καὶ μάλιστα κατάφερνε νὰ τὰ ξεπερνάει μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
Τέλος δόθηκε ἐντολὴ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν καὶ ἔτσι παρέλαβε τὸ στεφάνι τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀγρευθεὶς οὐρανόθεν πρὸς τὴν εὐσέβειαν, κατηκολούθησας χαίρων ὥσπερ ὁ Παῦλος Χριστῷ, τῶν Μαρτύρων καλλονὴ Μάρτυς Προκόπιε· ὅθεν δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀριστεύσας εὐκλεῶς, κατῄσχυνας τὸν Βελίαρ· οὗ τῆς κακίας ἀτρώτους, σῶζε τοὺς πόθῳ σε γεραίροντας.

Κοντάκιον  Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τῷ ζήλῳ Χριστοῦ, τῷ θείῳ πυρπολούμενος, καὶ τῇ τοῦ Σταυροῦ, ἰσχύϊ συμφραξάμενος, τῶν ἐχθρῶν τὸ φρύαγμα, καὶ τὸ θράσος καθεῖλες Προκόπιε, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν ὕψωσας, τῇ πίστει προκόπτων καὶ φωτίζων ἡμᾶς.

Μεγαλυνάριον.
Κλήσει οὐρανίῳ ἀκολουθῶν, φερωνύμως Μάρτυς, καὶ προκόπτων ἀθλητικῶς, σύμμορφος ἐδείχθης, τοῦ σοὶ καθαροθέντος, Προκόπιε θεόφρον, ἀθλήσας ἄριστα.


Ἡ Ἁγία Θεοδοσία ἡ Μάρτυς μητέρα τοῦ Ἁγίου Προκοπίου

Πρώην εἰδωλολάτρισσα, ἡ ὁποία, ἀπὸ τὰ θαύματα καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ γιοῦ της, ἐπέστρεψε στὸν Χριστὸ καὶ μαρτύρησε διὰ ξίφους.

Οἱ Ἁγίες 12 Γυναῖκες Συγκλητικὲς

Οἱ Ἁγίες αὐτές, προσῆλθαν στὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Προκοπίου καὶ μαρτύρησαν διὰ ξίφους.





Οἱ Ἅγιοι Ἀντίοχος καὶ Νικόστρατος οἱ Τριβούνιοι

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους, μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Προκόπιο.





Οἱ Ἁγίες Ἄβδας (ἢ Αὐδᾶς) καὶ Σάββας οἱ Μάρτυρες

Μαρτύρησαν διὰ ξίφους, μᾶλλον μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Προκόπιο.





Ὁ Ὅσιος Θεόφιλος ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ Ὅσιος αὐτὸς καταγόταν ἀπὸ τὴ Ζίχνη τῆς Μακεδονίας καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους. Ἀνατράφηκε δὲ ἀπ’ αὐτούς, σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Στὰ γράμματα ἦταν εὐφυὴς καὶ ἰκανότατος.
Ἔγινε μοναχός, κατόπιν ἱερέας καὶ ἀπὸ τότε περιφερόταν σὲ διάφορους τόπους διδάσκοντας μὲ τὸ παράδειγμά του στοὺς χριστιανοὺς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.
Τελικὰ τὸ 1548, κατέληξε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἐκεῖ ἀσκήτευσε στὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, ποὺ βρίσκεται στὰ ὅρια τῆς Μονῆς Παντοκράτορας.
Ἀπεβίωσε εἰρηνικὰ καὶ τὸ ἅγιο λείψανό του ἀνέβλυσε εὐωδιαστὸ μύρο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῳ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος γνησιώτατον φίλον, καὶ τῶν ἐν Ἄθῳ εὐωδέστατον κρίνον, καὶ νοητὸν ἀλάβαστρον ὁσίων ἀρετῶν, ἱεροῖς ἐν ᾄσμασιν, εὐφημοῦμέν σε Πάτερ, εἰς ὀσμὴν τῶν μύρων σου, εὐλαβῶς συνδραμόντες, δι’ ὧν εὐφραίνεις πάντοτε ἡμᾶς, τοὺς σὲ τιμῶντας, Θεόφιλε Ὅσιε.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τοῖς ἀνθρώποις Κύριος, θέλων γνωρίσαι τρισμάκαρ, ὅτι ἦν ὁ βίος σου, πάνυ εὐάρεστος τούτῳ, ἔδειξε, τὸ λείψανόν σου πηγὴν τῶν μύρων, ἅπαντας, εὐωδιάζον τοὺς προσιόντας· διὰ τοῦτό σε τιμῶμεν, οἱ σοὶ ἱκέται, Θεόφιλε Ὅσιε.

Μεγαλυνάριον.
Πλήρης μυριπνόου πέλων ὀσμῆς, Μυροβλύτα Πάτερ, ὦ Θεόφιλε ἱερέ, λύτρωσαί με πάσης, γηΐνης δυσωδίας, καὶ ἀκαθάρτων ῥῦσαι, παθῶν με δέομαι.





Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ νέος Ἱερομάρτυρας

Καταγόταν ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῶν Ἰωαννίνων, ποὺ ὀνομαζόταν Ἅγιος Βλάσιος.
Ὁ Ἀναστάσιος ἦταν ἐφημέριος σὲ κάποια ἐκκλησία κοντὰ στὴν Κωνσταντινούπολη. Εἶδε ἀπὸ κοντὰ τὸ μαρτύριο τοῦ παπὰ Κωνσταντίνου τοῦ Ρώσου καὶ ἀπὸ τότε κυριολεκτικὰ τὸν κατέλαβε ὁ πόθος τοῦ μαρτυρίου.
Κάποτε λοιπόν, συνέβη νὰ εἶναι παρὸν στὴν διδασκαλία ὑπὲρ τῆς μωαμεθανικῆς θρησκείας, κάποιου ἐξωμότη ἱερομόναχου, τυφλοῦ, Κύπριου στὴν καταγωγή. Τότε οἱ παρευρισκόμενοι Τοῦρκοι, παρότρυναν καὶ τὸν Ἀναστάσιο νὰ γίνει Τοῦρκος. Ὁ Ἀναστάσιος, ὅταν ἄκουσε αὐτό, ἤλεγξε μὲ θάρρος τὸν γέροντα ἐξωμότη, ἀλλὰ καὶ τὴ μουσουλμανικὴ θρησκεία. Καὶ κατόπιν κήρυξε μπροστὰ σὲ ὅλους τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.
Τότε ἀμέσως τὸν ἔσυραν βίαια στὸν κριτή, καταδικάστηκε σὲ θάνατο καὶ ἀποκεφαλίστηκε στὶς 8 Ἰουλίου 1743.





Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός ὁ ἐν Οὐστούζῃ, ὁ θαυματουργὸς

Δὲν ἔχουμε λεπτομέρειες γιὰ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου.





Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ ἐφορκιστὴς

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ δὲν συναντᾶται στὸν Συναξαριστὴ τοῦ Ἁγίου Νικόδημου. Ἀναγράφεται στὸ Συναξαριστὴ τοῦ Delehaye ἔτσι:
«Τὴ αὕτη ἡμέρα (Ἰουλίου 8) ἄθλησις τοῦ ἁγίου Προκοπίου τοῦ ἐφορκιστοῦ, τοῦ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης».
Προφανῶς εἶναι ἄλλος συνώνυμος τοῦ μεγαλομάρτυρα Προκοπίου καὶ πιθανὸν ὁ ἴδιος μὲ αὐτὸν τῆς 22ας Νοεμβρίου.

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός ἐν Οὔσια Βόλογκντα (Ρῶσος)

Δὲν ἔχουμε λεπτομέρειες γιὰ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/8.html
Μέγας Συναξαριστής

Ο πατέρας του αγιορείτικου κοινοβιακού μοναχισμού Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης που κατηγορήθηκε ως ο “Εφραίμ” του 10ου αιώνα (με φωτογραφικό υλικό)

Εμφάνιση της Παναγίας στον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη και θαυματουργική ανάβλυση πηγής από τον βράχο. Τοιχογραφία νάρθηκος Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας (19ος αι.)

Για περισσότερα σχετικά με το ποιός ήταν ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης πατήστε εδώ και εδώ.
Ανάμεσα στα 964 και 972 η Λαύρα ήταν το μόνο σημαντικό ίδρυμα του Άθω, σε αριθμό μοναχών όπως και σε περιουσία. Και προς αυτήν στρέφονταν οι νέοι μοναχοί, οι επισκέπτες και οι δωρητές. Η συρροή μοναχών και δωρεών της επέτρεψαν να κατασκευάσει σε σύντομο διάστημα ένα λιμάνι, το ξενοδοχείο, το νοσοκομείο και μώλους. Η Λαύρα παρουσίαζε αυτόν τον καιρό περισσότερο το θέαμα ενός απέραντου εργοταξίου παρά ενός μοναστηριού στην Αθωνική έρημο. Μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί ότι οι μοναχοί της Λαύρας ξεπέρασαν γρήγορα τους ογδόντα, αριθμό που είχε ορίσει ο Νικηφόρος (Φωκάς, αυτοκράτορας του Βυζαντίου) το 964, και πώς, όταν ο Αθανάσιος στο τυπικό του ανεβάζει το όριο στους εκατόν είκοσι, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να νομιμοποιεί μια κατάσταση που ήδη υπήρχε. Για τις οικοδομές του ο Αθανάσιος είχε ανάγκη από εκτάσεις, και είναι αναμφίβολο πως τα εδάφη, που από τον Αντιάθω ως το ακρωτήριο των Αποθηκών όριζαν τον Λαυριωτικό χώρο στα 972-975, δεν συμπεριλαμβάνοντα στα όρια του κελλιού που ο Πρώτος είχε παραχωρήσει στον Αθανάσιο στα 959-960. Του τα παραχώρησαν αργότερα, και μάλλον τμηματικά, και νιώθοντας υποχρεωμένοι, είτε επειδή ο Αθανάσιος πέτυχε την αύξηση της βασιλικής επιχορήγησης για τον Άθω και την ανακαίνιση της Εκκλησίας των Καρεών είτε γιατί ήξεραν ότι είχε την υποστήριξη της ανωτάτης αρχής. Η επίτευξη των σχεδίων του Αθανασίου έχει το αντιστάθισμά της. Πολλοί από τους παλαιούς άρχισαν να δυσανασχετούν, και η δυσαρέσκειά όλο και μεγάλωνε. Στα εδάφη που αποκτούσε η Λαύρα από δόσιμο του κοινού, αγορές ή δωρεές, που μερικές φορές επιτυγχάνονταν κάτω από πιέσεις,
υπήρχαν κελλιά όπου ζούσαν ασκητές. Και αυτοί ήσαν τότε υποχρεωμένοι ή να φύγουν ή να μπούν στην υποταγή της Λαύρας. Γίνεται εύκολα αντιληπτό λοιπόν γιατί το τυπικό του Τζιμισκή αναφέρει παλαιές διενέξεις και γιατί πολλοί μοναχοί θεωρούσαν ( γύρω στα 970-972) ότι ο Αθανάσιος έβλαπτε τα συμφέροντα τους και τους αδικούσε. ( Το κείμενο λέει: «ενήγον σκάνδαλα και φιλονεικίας εφ’ ικανούς χρόνους γίνεσθαι μεταξύ αυτών τε και Αθανασίου…ως ότι περικόπτονται τινες και αδικούνται παρ’ αυτού»).

Και όλοι σχεδόν οι μοναχοί του Άθω είχαν λόγους να εχθρεύονται τον Αθανάσιο: μερικοί εξαιτίας οικονομικών συμφερόντων, άλλοι λόγω της επιρροής του…με λίγα λόγια, κατηγορούσαν τον Αθανάσιο ότι υπέσκαπτε τα θεμέλια του αθωνικού τρόπου άσκησης. Ο βιογράφος, σε έναν κατάλογο, όπου κατονομάζει τα παράπονα των Αθωνιτών εναντίον του Αθανασίου, αναγράφει όλες τις δραστηριότητές του: « οικοδομάς ανεγείροντα πολυτελείς και περιβόλους και ναούς και επίνεια και καταγωγάς υδάτων επινοούντα ( αρδευτικά έργα) και ζεύγη βοών και ημιόνων ωνούμενον», αλλά και ότι έσπειρεν αγρούς και εφύτευσεν αμπελώνας».
Πηγή: Διονυσίας Παπαχρυσάνθου, Ο Αθωνικός Μοναχισμός, Αρχές και Οργάνωση, έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 2004

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/07/07/

Η ΚΑΛΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΤΩΝ ΣΑΤΑΝΟΚΙΝΗΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ-ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ.

Ὁ ἔξω ἀπό δῶ (ΠΆΝΤΟΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΟΣ) καί τά τσιράκια του ( ἐναέρια καί ἐπίγεια ), ἔχουν κατασκευάσει ἕνα σατανικό σχέδιο ἐξόντωσης τῆς ἀνθρωπότητας, πού ἁπλώνει τά πλοκάμια του σάν ἕνα τεράστιο χταπόδι,
προκειμένου νά έξολοθρεύσει ὄχι μόνο τίς ἀνθρώπινες ψυχές, ἀλλά κι αὐτό τό ἴδιο τό ἀνθρώπινο εἶδος, ἀπό προσώπου γῆς!

Τά πλοκάμια του ἁπλώνονται παντοῦ. Στά μηνύματα πού μᾶς περνᾶνε (ΜΜΕ, βιβλία, εἰκόνες, μουσικά ἀκούσματα), στή "μόλυνση" τῆς ἀληθινῆς πίστεως μέ βδελυρά καί πλανεμένα πιστεύω ἤ μέ ἀπαξίωση καί έξάλειψη κάθε ρανίδας πιστεύω καί πίστεως, μέ τρομοκρατικούς-δικτατορικούς νόμους καί ἐπιταγές στούς πολίτες τύπου ὑποχρεωτικοῦ τσίπ, μέ θανατηφόρα ἤ βλαβερά ἐμβόλια, μέ ἀεροψεκασμούς καί ἐναπόθεση ὕποπτων ὑλικῶν στόν ἀέρα πού ἀναπνέουμε, στό νερό πού πίνουμε, στό ψῶς πού βλέπουμε, στά φαγητά πού τρῶμε κλπ κλπ κλπ! Ἡ λίστα εἶναι ἀτελείωτη καί δέν ἀφήνει "παραπονεμένη", καμία πτυχή τῆς ζωῆς καί τῆς ὕπαρξής μας!

Καί τελικά, ἔχουν φτιάξει ἀκόμη καί σέ στίβες, πού χωρᾶνε τρεῖς- τρεῖς τούς ἀνθρώπους, πλαστικά φέρετρα, γιά νά μᾶς παραχώσουν στό χῶμα!

ΟΜΩΣ ΤΕΛΙΚΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΚΑΙ Μ' ΕΝΑ ΦΥΣΗΜΑ ΘΑ ΡΙΞΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΙΟΜΕΝΗ. 

ΑΣ ΜΗΝ ΔΕΙΛΙΑΖΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΖΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ.

1) "Georgia Guidestones"
http://redskywarning.blogspot.com/2009/11/georgia-guidestones.html

2) "Κατάργηση θρησκείας"
http://www.youtube.com/watch?v=ETXn-U7wJBE

3)  "Ἀνάλυση τοῦ γραμμωτοῦ κώδικα (666)"
http://www.imdleo.gr/diaf/files/proph/gen/htm-proph/barcode_analysis.htm

4)  "Ἑμβόλιο γρίπης-Guidestones"
http://www.youtube.com/watch?v=XodvcyekRD4&feature=related

5)  "Ἐμβόλιο γρίπης-ἀνάλυση γιατροῦ"
http://www.youtube.com/watch?v=5CrEbNMToLA

6)  "Ἀεροψεκασμοί"
http://www.e-e-e.gr/defence/files/367aa228e075de7df701b3fbc6365b56-684.html

καί βίντεο ἀπόδειξης:
http://www.youtube.com/watch?v=uEMEOgN4fDA

7)  "RFIDchip"
http://www.youtube.com/watch?v=LL-TZdPXiA4&feature=player_embedded#!

8)  "Κρεατομάζες"
http://liakonews.blogspot.com/2008/08/blog-post_4611.html

http://blackjack.pblogs.gr/2008/09/kreatomazes-etoimazei-h-nea-taxh-pragmatwn-na-antikatasthsoyn-to.html

9)  "Φθόριο στό νερό"
http://www.youtube.com/watch?v=o6TAEkJ2cZY&feature=related

10) "Λάμπες φθορίου"
http://www.youtube.com/watch?v=iIIAoyJquds&feature=related

11) "Fema coffins"
http://www.youtube.com/watch?v=1FnZLx8J4oM

YouTube - Βίντεο από αυτό το μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

«Κάρτα πολίτη» τελικό. π. Σαράντης Σαράντος

 Αναβάσεις: 

Το  κείμενο της επιστολής του π. Σαράντη που θα διαβάσετε είναι προϊόν επεξεργασίας τουλάχιστον διμήνου, επιδόθηκε στο Άγιον Όρος για ενημέρωση και για τυχόν επεξεργασία από τους Αγιορείτες πατέρες στην προσπάθεια να δημιουργηθεί μια κοινά συναινετική επιστολή, η οποία στην συνέχεια επιδόθηκε δια του οικείου Μητροπολίτου κ. Κυρίλλου στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο για περαιτέρω επεξεργασία στην Ιερά Σύνοδο και λήψη αποφάσεων για το τόσο σημαντικό θέμα που αφορά την υλική και πνευματική ζωή όλων μας.

Για λόγους χώρου μπορείτε να κατεβάσετε το τελικό κείμενο της επιστολής για την Κάρτα πολίτη σε αρχείο pdf, πατώντας πάνω στο link στο τέλος της δημοσίευσης.

Ευχόμαστε η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να φωτίσει τους Άγιους πατέρες της ιεραρχίας μας, ώστε να προβούν στις ποιμαντικές αποφάσεις, που χρειάζεται η Εκκλησία μας, και ο σημερινός πανταχόθεν βαλλόμενος ορθόδοξος χριστιανός.


Πρόν τόν
Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον
Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον
Πρόεδρον τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
Σεβασμιωτάτους Ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱεραρχίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,
διά τοῦ Σεβασμιωτάτου
Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καί Ὠρωποῦ
κ. Κυρίλλου.                    
                                                           Μαρούσι 17-6-2010

Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

Εὐλαβῶς ἀσπάζομαι τήν Δεξιά Σας.

Ἐπιτρέψατέ μου νά Σᾶς ἀπασχολήσω μέ ἕνα θέμα καθόλου ἐλάσσονος σημασίας.
Ἐπειδή ὁ λαός μας μᾶς ἐρωτᾷ, ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι πρέπει νά ἀσχοληθοῦμε σοβαρά μέ τό θέμα, πού ἤδη ἄρχισε μέ τόν ΑΜΚΑ καί συνεχίζεται μέ τίς διαδικασίες θέσπισης τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη.
Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἰσχυρίσθηκε κατά τό πρόσφατο παρελθόν, (23-10-2009 τρίτη συνεδρία ΔΙΣ γιά τό μήνα Ὀκτώβριο)  ὅτι ἀσχολήθηκε μέ τό θέμα τοῦ ΑΜΚΑ.  Ἐξέδωσε ὀλιγόλογη ἀνακοίνωση, ὅτι ὁ ΑΜΚΑ εἶναι ἕνας ἁπλός χρηστικός ἀριθμός καί δέν κινδυνεύει ἡ σωτηρία μας μέ τή λήψη καί τή χρήση τοῦ ἀριθμοῦ αὐτοῦ.
Λίγο νωρίτερα, στίς 17 Ἰουλίου 2009, εἴχαμε γράψει ἀπευθυνόμενοι πρός τήν Ὑμετέρα Μακαριότητα, ὅτι ὁ ΑΜΚΑ καθιερού¬μενος διά τοῦ Νόμου 3655/2008 ἄρθρο 153, συμφωνεῖ πρός τή νοοτροπία τῆς Συνθήκης Σένγκεν, μᾶς ὑποχρεώνει νά λάβουμε τήν Κάρτα Ὑγείας, ἐνῷ ταυτόχρονα μᾶς ἀπειλεῖ μέ ἀποκλεισμό ἀπό ὅλη τή ζωή καί τίς δραστηριότητές της, ἄν δέν τήν πάρουμε.
Παράλληλα εἴχαμε ἀναλύσει τόν τρόπο δημιουργίας τοῦ ΑΜΚΑ ὁ ὁποῖος παραμερίζει τό βαπτιστικό μας, διά Μυστηρίου δεδομένο ὄνομα καί μᾶς ἀριθμοποιεῖ, ἀφοῦ ἡ Νέα Ἐποχή δέν μᾶς ἀναγνωρίζει ὡς πρόσωπα - ποῦ νά τό ξέρει αὐτό - ἀλλά ὡς ἀριθμητικές ἀπρόσωπες μονάδες.
Τώρα πιά, ὅσοι δέν ἔχουμε λάβει καί δέν χρησιμοποιοῦμε τόν ΑΜΚΑ – καί δέν εἴμαστε ἐλάχιστοι- ἀναγκαζόμαστε νά πληρώνου¬με τά φάρμακά μας, ἀποκλειόμενοι σταδιακά ἀπ’ ὅλες τίς δυνατότητες ἀσφάλισης, γιά τήν ὁποία ἔχουμε πληρώσει ἄφθονα χρήματα ἐπί σαράντα ὁλόκληρα χρόνια.
Ὅμως οἱ ἐξελίξεις εἶναι ραγδαῖες.
Ἀκούγοντας τόν πρωθυπουργό νά ἀναπτύσσει τίς προγραμματικές  του δηλώσεις, ἐκτός ἀπό τήν πρόσκληση τῶν πολιτῶν  γιά  συμμετοχή στήν προσπάθεια ἐξόδου ἀπό τήν κρίση καί τίς γενικές κατευθύνσεις τῆς κυβέρνησης σέ καίριους τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς, προσέξαμε τήν ἔμφαση πού ἔδωσε   στή χρήση τῆς «ἠλεκτρονικῆς Κάρτας Ὑγείας»  ὡς βασικοῦ «ἐργαλείου» στήν ἐπίτευξη της  «ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης».  Σέ ἑπόμενες συνεντεύξεις του μιλάει γιά τήν ἠλεκτρονική Κάρτα Πολίτη.
Ἰσχυρίζεται ὁ Πρωθυπουργός, ὅτι στήν Κάρτα τοῦ πολίτη, μέ τήν ὁποία θά διασυνδέονται ἠλεκτρονικά ὅλες οἱ ὑπηρεσίες τοῦ Δημοσίου, θά ἐνσωματωθοῦν ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ἐκλογικός ἀριθμός, διαβατήριο, δίπλωμα ὁδήγησης, κάρτα διέλευσης διοδίων, κάρτα δημότη, ἀλλά καί δεδομένα πού ἔχουν σχέση μέ τήν ὑγεία (ἠλεκτρονικός ἰατρικός φάκελλος), ὥστε ὁ πολίτης νά ἐξυπηρετεῖται παντοῦ καί χωρίς γραφειοκρατία.  Ἐπίσης  στό μέλλον σχεδιάζεται νά ἐνταχθεῖ καί ἡ ἠλεκτρονική «ὑπογραφή» τῶν πολιτῶν.  Σύμφωνα μέ τό χρονοδιάγραμμα, στόχος εἶναι νά ψηφιστεῖ μέσα στό καλοκαίρι καί ἡ «ἔξυπνη κάρτα» καί νά ἐνεργοποιηθεῖ τό 2011, ἐνῷ δέν ἀποκλείεται νά ἐφαρμοσθεῖ νωρίτερα στούς μετανάστες, καθώς ὑπάρχει σχετική εὐρωπαϊκή ὁδηγία.
Ἔχουμε ἀναπτύξει πολλές φορές  τή θέση  μας, ὅτι  δηλαδή τό κύριο μέλημα  τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι ἀκριβῶς ἡ ὁλοκλήρωση τῶν ὑποδομῶν τῆς «ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης».  Φυσικά ἡ εὐρύτατη καί παγκόσμια χρήση  αὐτοῦ τοῦ ὅρου, ἀποτελεῖ ἕναν  εὐφημισμό καί μία μάσκα ἀφοῦ στήν οὐσία πρόκειται γιά ἠλεκτρονική δικτατορία καί παγκόσμια ἠλεκτρονική τυραννία.  Ὁ στόχος εἶναι ἡ ἐλαχιστοποίηση τῶν λαϊκῶν ἀντιδράσεων, τό «νανούρισμα» τῶν συνειδήσεων καί ἡ παιδαγωγία στήν ἐκκοσμίκευση καί τόν ὑλισμό ἀτομισμό.
Ὁ ΑΜΚΑ καί ἡ Κάρτα Κοινωνικῆς Ἀσφάλισης πού θεσμοθέτησε  ἡ προηγούμενη κυβέρνηση εἶναι τά ἀπαραίτητα δομικά στοιχεῖα γιά τήν ὀργάνωση τῆς παγκόσμιας «ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης», γιά χάρη τῆς ὁποίας ἡ σημερινή κυβέρνηση ἵδρυσε καί ἀντίστοιχο ὑπουργεῖο. Αὐτό πού διαφαίνεται ἐκ τῶν προγραμματικῶν δηλώσεων  τοῦ πρωθυπουργοῦ εἶναι ἡ πρόθεση γιά ἔκδοση  μίας νέας κάρτας,  ἡ ὁποία, ὅπως ἀνέφερε, θά ὀνομάζεται «ἠλεκτρονική κάρτα ὑγείας» καί θά εἶναι ἀρκούντως ἐξοπλισμένη μέ τέτοια τεχνολογία, ὥστε νά μπορεῖ νά χρησιμοποιεῖται μέ «διαλειτουργικό»  τρόπο στά πλαίσια τῆς ὁλοκλήρωσης τῆς «ἠλεκτρονικῆς διακυβέρνησης».  Εἶναι «ἡλίου φαεινότερον» ὅτι θά εἶναι μία  ὑπερκάρτα ἡ ὁποία θά ἀντικαταστήσει ὅλες τίς κάρτες, τά βιβλιάρια, τά διαβατήρια καί τίς ἀστυνομικές ταυτότητες  λίαν συντόμως.  Τό τελικό ὄνομά της θά εἶναι «ἠλεκτρονική κάρτα τοῦ πολίτη».
Αὐτή ἡ κάρτα τοῦ πολίτη ἀσφαλῶς καί θά κυκλοφορήσει ἀντί τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων.  Ὁ καγκελάριος τῆς Γερμανίας Σρέντερ τό 2000 εἶχε προτείνει τή θέσπιση Κάρτας ἀσφάλισης, ἐφόσον οἱ Ἕλληνες ἀντιδροῦν στήν ἔκδοση ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων.  Αὐτό ὅμως εἶναι σαφέστατη προσπάθεια ἐξαπάτησης τοῦ ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος γιά λόγους εὐαίσθητης Ὀρθοδόξης συνείδησης δέν θέλει τήν ἔκδοση καί παραλαβή τῶν ἠλεκτρονικῶν ταυτοτήτων, καθώς ἐπίσης καρτῶν ἀσφάλισης, ἀφοῦ καί αὐτές ὑποκαθιστοῦν τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες.

Για την συνέχεια της 12 σέλιδης επιστολής για λόγους χώρου πατήστε : «Κάρτα πολίτη» τελικό. π. Σαράντης Σαράντος

Το 96% του συνόλου των ΜΜΕ του πλανήτη ανήκει σε 6 εβραϊκές εταιρείες

  ΑΦΟΥ ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΩΡΑ «ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ» ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΞΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟ.

"Επιτρέποντας στους Εβραίους να ελέγχουν τα νέα μας και τα μέσα ψυχαγωγίας, κάνουμε περισσότερα από το να τους δωσουμε απλώς την δυνατοτητα να επηρεαζουν αποφασιστικά το πολιτικό μας συστήμα αλλά και τον εικονικό έλεγχο της κυβέρνησής μας.
Τους δίνουμε επίσης τον έλεγχο του μυαλου και της ψυχής των παιδιών μας,των οποίων η συμπεριφορά και τα πιστεύω τους διαμορφώνονται περισσότερο από την τηλεόραση και την εβραϊκή τηλεοραση και τις εβραϊκές ταινίες παρά απο τους γονείς τους, τα σχολεία τους, ή οποιαδήποτε άλλη επιρροή."

ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΔΩ - ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΚΕΙ - ΠΑΝΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΙ...


Η ισχύς των ψεμάτων, οι απάτες και η παραπληροφόρηση καθως οι Αμερικανοί πληρώνουν το τίμημα της συλλογικής βλακείας.
Σημείωση Αντιπληροφόρησης: Δεν είναι μόνο τα παιδιά των Αμερικανών και οι ίδιοι Αμερικάνοι που πληρώνουν το τίμημα της συνολικής βλακείας. Το ίδιο συμβαίνει και στην Ευρώπη και στην χώρα μας. Εχουμε κατα καιρούς αναφερθεί σε άρθρα μας για το πως επηρεάζονται τα ελληνικά ΜΜΕ απο τα ξένα και ποια έχουν εξαγοραστεί απο πολυεθνικές που ανήκουν στους Εβραίους(τι σόϊ "πολυεθνικές" είναι αυτές).
"Ξέρετε πολύ καλά, και  οι... Αμερικανοί γνωρίζουν εξίσου καλά, ότι έχουμε τον έλεγχο της κυβέρνησης τους, ανεξάρτητα από το ποιος βρισκεται στο Λευκό Οίκο. Βλέπετε, το ξέρω και το ξέρετε και εσείς και εγω πως κανένας Αμερικανός πρόεδρος δεν είναι σε θέση να μας προκαλεσει, ακόμη και αν κάνουμε το αδιανόητο. Τι μπορείτε εσεις (Αμερικανοι) να μας κάνετε; Εμείς ελέγχουμε το Κονγγρέσο, έχουμε τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης,της show biz, και γενικά τα πάντα στην Αμερική. Στην Αμερική μπορείς να επικρίνεις ακόμα και τον Θεό, αλλά δεν μπορείς ν επικρίνεις το Ισραήλ ... "-Tzipora Menache



(Σημείωση Αντιπληροφόρησης: Ισως η δήλωση αυτή της Menache να μην είναι δυνατόν να αποδειχθεί απο κάποια πηγή, καθώς η ηλεκτρονική έκδοση της «Pakistan Daily» που την είχε δημοσιεύσει «κατέβασε» την ανάρτηση απο την ιστοσελίδα της. Στην Αμερική όμως σήμερα τα πράγματα φαίνεται να είναι όπως ακριβώς τα περιγράφει η Menache, αφού οι Αμερικανοί έχουν αντιληφθεί σε μεγάλο βαθμό οτι η εξωτερική πολιτική της χώρας τους καθορίζεται σύμφωνα με τα συμφέροντα του Διεθνούς Σιωνισμού).

Πραγματικά περιστατικά του εβραϊκού ελέγχου των μέσων ενημέρωσης

Ηλεκτρονικές Ειδήσεις & μέσα διασκέδασης

Ο μεγαλύτερος όμιλος μέσων ενημέρωσης είναι σήμερα η Walt Disney Company, της οποίας o πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος, Michael Eisner, είναι Εβραίος. Η αυτοκρατορία της Disney , με επικεφαλής έναν άνθρωπο που περιγράφεται από ένα αναλυτή των μέσων ενημέρωσης ως "φρικιό του ελέγχου", περιλαμβάνει πολλές τηλεοπτικής παραγωγής (Walt Disney , Touchstone , Buena Vista)....








....έχει ακόμη το δικό της καλωδιακό δίκτυο με 14 εκατ. συνδρομητές, και δύο εταιρείες παραγωγής βιντεο. Όσο για ταινίες μεγάλου μήκους, ο όμιλος Walt Disney Pictures, με επικεφαλής τον Joe Roth (επίσης ένας Εβραίος), περιλαμβάνει την Touchstone Pictures, τη Hollywood Pictures, και τη Caravan Pictures.Η Disney κατέχει επίσης την Miramax Films, που διευθύνεται από τους αδελφούς Weinstein. Όταν η Disney Company διευθυνόταν από τον οικο Gentile Disney πριν από την εξαγορά της από τον Eisner το 1984, ειχε ως βασικό στόχο την οικογενειακή ψυχαγωγία. Αν και εξακολουθεί να κατέχει τα δικαιώματα για την «Χιονάτη», όντας στα χέρια του Eisner, η εταιρεία επεκτάθηκε στην παραγωγή του σέξ και της βίας μεσω των κινουμένων σχεδίων. Επιπλέον, ελεγχει 225 σταθμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες και είναι ιδιοκτήτης κατα ενα ποσοστό πολλών ευρωπαϊκών εταιρειών τηλεόρασης. Θυγατρική της είναι το καλωδιακό καναλι του ABC, ESPN, των οποίων ηγείται ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Steven Bornstein, που ειναι Εβραίος. Αυτή η εταιρεία έχει επίσης το μεγαλυτερο μερίδιο της καλωδιακης τηλεορασης Lifetime Television καθώς και της Entertainment Network .

Το ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο ABC κατέχει έντεκα σταθμους ΑΜ και δέκα σταθμούς FM, και πάλι σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, Ουάσιγκτον, Λος Άντζελες, και έχει πάνω από 3.400 συνεργάτες. Παρόλο που κατά κύριο λόγο ειναι μια εταιρεία τηλεπικοινωνιών, η Capital Cities / ABC κέρδισε πάνω από 1 δισ. δολαρίων στις εκδόσεις το 1994. Η εταιρία διαθέτει επτά ημερήσιες εφημερίδες, τις εκδόσεις Fairchild,τις εκδόσεις , Chilton, και τη Diversified Publishing Group.
Η Time Warner, Inc, είναι ο δεύτερος κολοσσος των διεθνών μέσων ενημέρωσης. Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος, Gerald Levin, είναι Εβραίος. Θυγατρική της Time Warner η HBO είναι το μεγαλύτερο συνδρομητικό δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης της χωρας. Η Warner Music είναι κατά πολύ η μεγαλύτερη δισκογραφική εταιρεία στον κόσμο, με 50 ετικέτες, η μεγαλύτερη των οποίων είναι η Warner Brothers Records, με επικεφαλής τον Ντάνι Γκόλντμπεργκ.Ο Stuart Hersch είναι πρόεδρος της Warnervision, μονάδα παραγωγής βιντεο της Warner Music. Οι Goldberg και Hersch είναι Εβραίοι. Η Warner Music ήταν απο τους πρώτους υποστηρικτές της "gangsta rap." Αποτέλεσμα της ανάμειξης της με την Interscope Records ηταν στο να βοηθήσει στην προωθηση αυτου του είδους της μουσικής οι στίχοι του οποίου προτρέπουν ρητά τους Μαύρους να διαπράξουν πράξεις βίας εναντίον των Λευκών. Εκτός από την καλωδιακή και τη μουσική, η Time Warner συμμετέχει ενεργά στην παραγωγή ταινιών μεγάλου μήκους (Warner Brothers Studio) και των εκδόσεων. Το εκδοτικο τμημα της Time Warner (με υπευθυνο τον Norman Pearlstine, έναν Εβραίο) είναι ο μεγαλύτερος εκδότης περιοδικων στη χώρα (Time, Sports Illustrated, Άνθρωποι, Fortune).
Όταν ο Τεντ Τέρνερ, ο «μη Εβραίος»(σ.σ: είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό ελεγχόμενα τα Μέσα Ενημέρωσης που είναι περίεργο ένας «μη Εβραίος» Gentile ο όρος, να είναι σε υψηλές θέσεις σε τέτοιες εταιρείες!!!), έκανε μια προσφορά για να αγοράσει το καναλι CBS το 1985, προκλήθηκε πανικός στις αίθουσες συσκέψεων των μέσων ενημέρωσης σε ολόκληρο το έθνος. Ο Τέρνερ απεκτησε μεγαλη περιουσία απο την διαφήμιση και στη συνέχεια είχε χτίσει μια επιτυχημένη καλωδιακή τηλεόραση- ένα δίκτυο ειδήσεων, το CNN.
Αν και ο Turner απασχολουσε έναν αριθμό Εβραίων σε βασικές διευθυντικές θέσεις στο CNN και ποτέ δεν είχε εκφρασει δημόσια απόψεις και θέσεις που να εναντιώνονται στα εβραϊκά συμφέροντα, είναι ένας άνθρωπος με μεγάλο εγώ και μια ισχυρή προσωπικότητα και θεωρήθηκε από τον πρόεδρο William Paley (πραγματικό όνομα Palinsky, Εβραίος) και τους άλλους Εβραίους στο CBS ως ανεξέλεγκτος: ενα κανόνι που ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον στραφεί εναντίον τους. Επιπλέον, ένας εβραίος παρουσιαστής ειδησεων ,ο Ντάνιελ Schorr, ο οποίος είχε εργαστεί για τον Turner, δημοσίως ομολόγησε πως το πρώην αφεντικό του είχε προσωπική αντιπάθεια για τους Εβραίους. Με σκοπό να μην γίνει αποδεκτή η προσφορά του Turner, τα στελέχη του CBS καλούν τον δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα Laurence Tisch να δρομολογήσουν μια «φιλική» εξαγορά της εταιρείας.Έτσι από το 1986 έως το 1995 ο Tisch ήταν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του CBS, εξαλείφοντας κάθε απειλή μη-εβραϊκής επιρροής στο καναλι. Μεταγενέστερες προσπάθειες από τον Turner να αποκτήσει ένα σημαντικό ραδιοτηλεοπτικο δίκτυο εμποδίζονται από την Time Warner του Levin , η οποία κατέχει περίπου το 20 τοις εκατό των μετοχών του CBS και έχει δικαίωμα βέτο σε μεγάλες συμφωνίες.

Η εταιρια Viacom, Inc, με επικεφαλής τον Sumner Redstone (γεννηθείς με όνομα Murray Rothstein), ένας Εβραίος, είναι η τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία πολυμεσων της χώρας, με έσοδα άνω των 10 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο. Η Viacom, η οποία παράγει και διανέμει τηλεοπτικά προγράμματα για τα τρία μεγαλύτερα δίκτυα, κατέχει 12 τηλεοπτικούς σταθμούς και 12 ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράγει κινηματογραφικές ταινίες με την Paramount Pictures, με επικεφαλής την εβραία Sherry Lansing. Το εκδοτικό τμήμα της εταιριας περιλαμβάνει τα Prentice Hall, Simon & Schuster, και βιβλία τσέπης. Διανέμει βίντεο μεσω 4.000 και ανω πολυ γνωστών καταστήματων . Η Viacom είναι ο μεγαλύτερος χορηγός στον κόσμο των καλωδιακων προγραμματων, μέσω του Showtime, MTV, Nickelodeon, και άλλα δίκτυα. Από το 1989, το MTV και Nickelodeon αποκτούν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο από το νεότερο ηλικιακά τηλεοπτικό κοινό. Έτσι έχοντας υπό τον έλεγχο τους οι εβραίοι τις τρεις πρώτες, αλλα και με διαφορα τις μεγαλύτερες εταιρίες μέσων ενημέρωσης , είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ένας τόσος συντριπτικός βαθμός ελέγχου έιναι απλα τυχαίος και δεν συγκεντρώθηκε συνειδητά, με συντονισμένη προσπάθεια εκ μέρους τους.
Τι γίνεται με τις άλλες μεγάλες εταιρείες μέσων ενημέρωσης; Αριθμός τέσσερα στον κατάλογο είναι η Rupert Murdoch’s News Corporation , η οποία κατέχει τις Fox Television and 20th Century Fox Films.Ο Murdoch είναι "Gentile"(και ο Μέρντοκ είναι Εβραίος - η μητέρα του Μέρντοκ ήταν Εβραία και σύμφωνα με τον "εβραϊκό νόμο" και ο Μέρντοκ είναι Εβραίος - το σημειώνουμε γιατί ο συγγραφέας το παρέλειψε) , αλλά ο Peter Chermin, ο οποίος ηγείται στα στούντιο παραγωγής ταινιών και επίσης εποπτεύει τις τηλεοπτικές παραγωγές του, είναι Εβραίος. Αριθμός πέντε είναι η ιαπωνική Sony Corporation, αμερικανική θυγατρική της οποίας ειναι η Sony Corporation of America, διοικείται από τον Michael Schulhof, ένα Εβραίο.Ο Alan Levine, ένας άλλος Εβραίος,είναι επικεφαλής του τμήματος παραγωγης ταινιων της Sony Pictures. Οι περισσότερες από τις τηλεόρασεις και τις εταιρείες παραγωγής ταινιών που δεν ανήκουν στις μεγαλύτερες εταιρείες ελέγχονται επίσης από τους Εβραίους.
Για παράδειγμα, η New World Entertainment, που ανακηρύχθηκε από ένας αναλυτή μέσων ενημέρωσης ως "η πρώτη ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής τηλεοπτικών προγραμμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες," ανήκει στον Ronald Perelman, ένα Εβραίο.
Η ποιο γνωστή από τις μικρότερες εταιρείες μέσων μαζικής ενημέρωσης, η Dreamworks SKG, είναι μια αυστηρά kosher υπόθεση. Η Dream Works ιδρύθηκε το 1994 εν μέσω μεγάλης δημοσιότητας εξαιτίας της συμμετοχής,του κολοσσου της δισκογραφικης βιομηχανιας, του David Geffen, του πρώην πρόεδρου της Disney Pictures Jeffrey Katzenberg, και του σκηνοθέτη Στίβεν Σπίλμπεργκ, οι τρεις από τους οποίους είναι Εβραίοι. Η εταιρεία παράγει ταινίες, κινούμενα σχέδια, τηλεοπτικά προγράμματα, και μουσική.
Δύο άλλες μεγάλες εταιρείες παραγωγής,η MCA και η Universal Pictures, και οι δύο ανήκουν στην Seagram Company, Ltd . Ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Seagram, είναι ο Edgar Bronfman ο νεώτερος, ο οποίος είναι επίσης πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Κογκρέσου. Είναι γνωστό ότι οι Εβραίοι ελέγχουν την παραγωγή και διανομή ταινιών από την έναρξη του κινηματογράφου στις αρχές της δεκαετίες του 20ού αιώνα. Αυτό συμβαίνει ακόμα και σήμερα. Ταινίες που παράγονται μόνο από τις πέντε μεγαλύτερες εταιρείες κινηματογράφου που προαναφέρθηκαν-Disney, Warner Brothers, Sony, Paramount (Viacom), και η Universal (Seagram)-αντιπροσώπευαν το 74 τοις εκατό των συνολικών εσόδων του box-office για τους πρώτους οκτώ μήνες του 1995 . Οι τρεις μεγαλοι στη τηλεοπτική μεταδοση προγραμματων ήταν οι ABC, CBS και NBC. Με την ενοποίηση των αυτοκρατοριών μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα τρία αυτά δεν είναι πλέον ανεξάρτητες οντότητες.Όμως και κατα την περίοδο που ήταν ανεξάρτητες, κάθε μια απο αυτές ελεγχόταν από έναν Εβραίο από την ίδρυσή της: ABC από Leonard Goldenson, CBS πρώτα από τον William Paley και στη συνέχεια από τον Lawrence Tisch, NBC και πρώτα από τον David Sarnoff και στη συνέχεια από τον γιο του Ρόμπερτ. Για αρκετές δεκαετίες, τα δίκτυα αυτά στελεχώνονται από πάνω προς τα κάτω με τους Εβραίους, και η απαραίτητη εβραιοσύνη του τηλεοπτικού δικτύου δεν άλλαζε καθώς τα δίκτυα αυτά απορροφήθηκαν από άλλες εταιρείες. Η εβραϊκή παρουσία στην τηλεοπτικές ειδήσεις παραμένει ιδιαίτερα ισχυρή. Όπως σημειώνεται, η ABC είναι μέρος της εταιρείας Disney του Eisner , καθώς και οι εκτελεστικοί παραγωγοι (executive producers)προγραμμάτων ειδήσεων του ABC είναι όλοι οι Εβραίοι: Victor Neufeld (20-20), Bob Reichbloom (Good Morning America), και Rick Kaplan (World News Tonight). Η CBS αγοράστηκε πρόσφατα από την Westinghouse Electric Corporation. Ωστόσο, ο άνθρωπος που διορίστηκε απο τον Lawrence Tisch, ο Eric Ober, παραμένει πρόεδρος του CBS News, και ο Ober είναι Εβραίος. Στο NBC, που τώρα ανήκει στην General Electric, στο NBC News Πρόεδρος Andrew Lack είναι Εβραίος, όπως οι εκτελεστικοί παραγωγοί Jeff Zucker (Today), Jeff Gralnick (NBC Nightly News), και Neal Shapiro (Dateline).


Ο έντυπος τύπος, μετά από τηλεοπτικές ειδήσεις, εφημερίδες κατέχει το μεγαλύτερο μερίδιο επιρροής οσον αφορα στον τομεα της ενημέρωσης στην Αμερική. Εξήντα εκατομμύρια εντύπων πωλουνται (και πιθανώς διαβάζονται) κάθε μέρα. Αυτά τα εκατομμύρια κατανεμονται μεταξύ των περίπου 1.500 διαφορετικών εκδόσεων. Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ο μεγάλος αριθμός των διαφόρων εφημερίδων σε ολόκληρη την Αμερική, θα παρέχει προστασία κατά των Εβραίων ,τον έλεγχο και την παραπληροφόρηση. Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει. Υπάρχει λιγότερη ανεξαρτησία, λιγότερος ανταγωνισμός, και πολύ λιγότερο η εκπροσώπηση των συμφερόντων μας πράγμα που θα σκεφτόταν και ένας απλός παρατηρητής.
Οι ημέρες κατά τις οποίες οι περισσότερες πόλεις και κωμοπόλεις είχαν ακόμη αρκετές εφημερίδες ανεξάρτητης ιδιοκτησίας που εκδίδονται από τον τοπικό πληθυσμό με στενούς δεσμούς με την κοινότητα αποτελούν πλέον παρελθόν. Σήμερα, οι περισσοτερες "τοπικές" εφημερίδες ανήκουν σε ένα μάλλον μικρό αριθμό μεγάλων εταιρειών που ελέγχονται από τα στελέχη που ζουν και εργάζονται εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες μίλια μακριά. Το γεγονός είναι ότι μόνο το 25 τοις εκατό των 1500 εντύπων της χώρας, ανήκουν σε ανεξάρτητα άτομα. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε πολυ-αλυσίδες εφημερίδων.


Μόνο μια χούφτα είναι αρκετά μεγάλη για να διατηρήσει ανεξάρτητα επιτελεία αναφοράς εκτός των ίδιων των κοινοτήτων τους.Τα υπόλοιπα εξαρτώνται από αυτά τα λίγα για όλες τις εθνικές και διεθνείς ειδήσεις τους.

Η αυτοκρατορία Newhouse των Εβραίων αδελφών Samuel και Donald Newhouse παρέχει ένα παράδειγμα της κατι περισσότερο από έλλειψης πραγματικού ανταγωνισμού μεταξύ των ημερησίων εφημερίδων της Αμερικής: αυτό καταδεικνύει επίσης την ακόρεστη όρεξη των Εβραίων για όλα τα όργανα ελέγχου της γνώμης πράγμα που θα διευκολυνε στο εργο τους...Η Newhouses έχει στην ιδιοκτησία της 26 ημερήσιες εφημερίδες, μεταξύ των οποίων αρκετές μεγάλες και σημαντικές, όπως η Cleveland Plain Dealer, τη Newark Star-Ledger, και η New Orleans Times-Picayune: το μεγαλύτερο εθνικό εκδοτικό κολοσσό όσον αφορα στις εμπορικές συναλλαγές.Τη Random House, με όλες τις θυγατρικές της.Η Newhouse Broadcasting, αποτελείται από 12 σταθμούς μετάδοσης τηλεοπτικών και 87 συστήματα καλωδιακής τηλεόρασης, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων από τα μεγαλύτερα καλωδιακά δίκτυα της χώρας. Η συμπληρωματική Sunday Parade, με κυκλοφορία πάνω από 22 εκατομμύρια αντίτυπα την εβδομάδα, περίπου δύο δωδεκάδες μεγάλων περιοδικών, συμπεριλαμβανομένων και των New Yorker, Vogue, Madmoiselle, Glamour, Vanity Fair, Bride’s, Gentlemen’s Quarterly, Self, House & Garden, καθώς και όλα τα άλλα περιοδικά της ιδιοκτησίας του εκδοτικού οικου Conde Nast. Αυτή η εβραϊκή αυτοκρατορία μέσων ενημέρωσης ιδρύθηκε από τον Samuel Newhouse, ένα μετανάστη από τη Ρωσία.


Η καταβρόχθιση τόσων πολλών εφημερίδων από την οικογένεια Newhouse κατέστη δυνατή σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι οι εφημερίδες δεν υποστηρίζονται και συντηρούνται από τους συνδρομητές τους, αλλά από τους διαφημιστές. Είναι τα έσοδα από διαφημίσεις και όχι η συνδρομή που συλλέγεται από τους αναγνώστες της εφημερίδας η οποία πληρώνει κατά μεγάλο μέρος τους μισθούς των συντακτών και επιφέρει κέρδη στον ιδιοκτήτη. Κάθε φορά που οι μεγάλοι διαφημιστές σε μία πόλη επιλέξουν να ευνοήσουν μια εφημερίδα σε βάρος μιας άλλης με τις επιχειρήσεις τους, η ευνοημένη εφημερίδα θα ανθίσει ενώ θα βλέπει τους ανταγωνιστές της να πεθαίνουν.

Από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η εμπορική εξουσία των εβραίων στην Αμερική έγινε κυρίαρχη οικονομική δύναμη, υπήρξε μια σταθερή αύξηση του αριθμού των αμερικανικών εφημερίδων που περνούσαν σε εβραϊκά χέρια, συνοδευόμενη από σταθερή μείωση του αριθμού των ανταγωνιστικών εφημερίδων που ανηκαν σε "gentiles"-κυρίως ως αποτέλεσμα της επιλεκτικής πολιτικής διαφήμισης από Εβραίους εμπόρους. Επιπλέον, ακόμη και αυτές οι εφημερίδες που βρίσκονταν ακόμη υπό την ιδιοκτησία και διαχείριση των τζεντιλε είναι τόσο καλά εξαρτημενες από τα έσοδα των εβραικων διαφημίσεων,που η συντακτική και εκδοτική τους πολιτική ειναι κατα μεγάλο βαθμό περιοσμένη απο το τι αρέσει και τι όχι στους εβραίους. Ισχύει τόσο και στην επιχειρηση μιας εφημερίδας, όπως και παντου ότι αυτός που πληρώνει πάντοτε έχει τον πρώτο λογο..

Τρεις εβραϊκές Εφημερίδες

Η κατάργηση του ανταγωνισμού και η δημιουργία τοπικών μονοπωλίων πάνω στη διάδοση των ειδήσεων και των απόψεων έχουν συνοδευτεί από την αύξηση του εβραικού ελέγχου στις εφημερίδες της Αμερικής. Η επακόλουθη δυνατότητα των Εβραίων να χρησιμοποιεί τον Τύπο ως όργανο κοινής αποδοχής της εβραϊκής πολιτικής δύσκολα θα μπορούσε να απεικονιζεται καλύτερα από ό, τι φαίνεται από τα παραδείγματα των τριών πιο διάσημων και μεγαλύτερης επιρροής εφημερίδων της χώρας: οι New York Times, η Wall Street Journal, και η Washington Post . Αυτές οι τρεις, που κυριαρχούν στα οικονομικά και πολιτικά καφάλαια της Αμερικής, έιναι οι εφημερίδες, οι οποίες καθορίζουν τις τάσεις και τις κατευθυντήριες γραμμές για σχεδόν όλες τις άλλες. Είναι αυτές που αποφασίζουν τι είναι είδηση και τι δεν είναι, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Από αυτές ουσιαστικά προέρχονται όλες οι ειδησεις,οι υπόλοιπες απλά τα αντιγράφου.Και οι τρεις εφημερίδες βρίσκαονται σε εβραϊκό χέρια. Η New York Times, ιδρύθηκε το 1851 από δύο "gentiles",τον , Henry Raymond και τον George Jones. Μετά το θάνατό τους, αγοράστηκε το 1896 από από έναν πλούσιο εβραίο εκδότη ,τον Adolph Ochs.Ο δισέγγονος του, ο Arthur Ochs Sulzberger ο νεώτερος, είναι σήμερα ο εκδότης και διευθύνων σύμβουλος της εφημερίδας. Ο εκτελεστικός συντάκτης είναι Max Frankel, και ο αρχισυντάκτης είναι ο Joseph Lelyveld. Και οι δυο τους είναι επίσης Εβραίοι.

Η οικογένεια Sulzberger επίσης κατέχει, μέσω των New York Times Co, 33 άλλες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένης και της Boston Globe. Δώδεκα περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων των McCall και Family Circle με κυκλοφορίες των 5 εκατ. αντιτυπων το καθένα. Επτά ραδιοφωνικούς σταθμούς και τηλεοπτικές σταθμούς. Ένα καλώδιακό - τηλεοπτικό κανάλικαι τρεις εταιρείες εκδόσεων βιβλίων.

Η New York Times News Service μεταδίδει ειδήσεις καθώς και φωτογραφίες από την εφημερίδα New York Times μεσω καλωδιων σε 506 άλλες εφημερίδες, πρακτορεία ειδήσεων, και περιοδικά. Παρόμοιας εθνικής σημασίας είναι η Washington Post, η οποία, έχοντας εγκαταστήσει τα δικά της ατομα σε κυβερνητικές υπηρεσίες στην Ουάσιγκτον, έχει μια εσωτερική ενήμερωση οσον αφορά τις ειδήσεις που αφορούν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Η Washington Post, όπως και οι New York Times, έχει μη-εβραϊκή καταγωγή. Ιδρύθηκε το 1877 από τον Stilson Hutchins, από τον οποίον την αγόρασε το 1905 ο John McLean, και αργότερα την κληροδότησε στον Edward McLean. Τον Ιούνιο του 1933, ωστόσο, στο απόγειο της μεγάλης οικονομικής κρίσης, η εφημερίδα αναγκάστηκε να κηρύξει πτώχευση. Αγοράστηκε σε πλειστηριασμό πτώχευσης από τον Eugene Meyer, ένα εβραίο χρηματοδότη.

Η Washington Post διοικείται πλέον από την Katherine Meyer Graham, κόρη του Eugene Meyer. Είναι ο κύριος μέτοχος και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Washington Post Co. Το 1979, διόρισε τον γιο της Donald εκδότη της εφημερίδας. Κατέχει πλέον και τη θέση του προέδρου και Διευθύνων Σύμβουλος της Washington Post Co.

Η εταιρεία Washington Post Co είναι μέτοχος σειρά από άλλα μέσα ενημέρωσης όπως εφημερίδες, τηλεόραση, περιοδικά και, με πιο αξιοσημείωτο το εθνικό εβδομαδιαίο περιοδικό το Newsweek το οποίο ειναι δεύτερο σε πωλήσεις. Η εφημερίδα Wall Street Journal, η οποία πωλεί 1,8 εκατομμύρια αντίτυπα κάθε εργάσιμη μέρα, είναι η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα της χώρας. Ανήκει στην Dow Jones & Company, Inc, μια εταιρεία της Νέας Υόρκης η οποία εκδίδει επίσης 24 άλλες ημερήσιες εφημερίδες και τα εβδομαδιαίους οικονομικούς πίνακες του Barron μεταξύ των άλλων.

Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Dow Jones είναι Peter Kann, ο οποίος είναι Εβραίος. Ο Kann κατέχει επίσης τις θέσεις του προέδρου και του εκδότη της Wall Street Journal. Οι περισσότερες από τις άλλες μεγάλες εφημερίδες της Νέας Υόρκης δεν είναι καλύτερα χέρια απ ο,οτι οι New York Times και η Wall Street Journal.

Η New York Daily News ανήκει στον Εβραίο κτηματομεσίτη Mortimer B. Zuckerman. Η εβδομαδιαια εφημερίδα Village Voice είναι η προσωπική περιουσία του Leonard Stern, του Εβραίου δισεκατομμυριούχου ιδιοκτήτη του Hartz Mountain -επιχείρηση προμήθειας προιοντων για κατοικιδια.

Άλλα ΜΜΕ

Η ιστορία είναι λίγο πολύ η ίδια για τα άλλα μέσα, όπως είναι και για την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, και τις εφημερίδες. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τα περιοδικά. Τ ρία από αυτα που εκδίδονται στις Ηνωμένες Πολιτείες: Time, Newsweek, και των U.S. News and World Report. To Time, με εβδομαδιαία κυκλοφορία 4,1 εκατομμυρίων, εκδίδεται από μια θηγατρική της Time Warner Communications. Ο διευθύνων σύμβουλος της Time Warner Communications, όπως προαναφέρθηκε, ο είναι Gerald Levin, ένας Εβραίος.Το περιοδικό Newsweek, εκδίδεται από την Washington Post Company, απο την Εβραία Katherine Meyer Graham. Η εβδομαδιαία κυκλοφορία του ανέρχεται στα 3,2 εκατομμύρια αντιτυπα. Τα περιοδικά US News και το World Report, με εβδομαδιαία κυκλοφορία 2,3 εκατ., ανήκουν και εκδίδονται από Mortimer Zuckerman, έναν Εβραίο. Ο Zuckerman κατέχει επίσης την Atlantic Monthly και μια μικρού σχήματος εφημερίδα της Νέας Υόρκης, την εφημερίδα Daily News, η οποία είναι η έκτη μεγαλύτερη εφημερίδα στη χώρα. Όσον αφορα τους μεγαλυτερους εκδοτικούς ομίλους, η κατάσταση είναι επισης μια εβραϊκή υπόθεση. Τρεις από τους έξι μεγαλύτερους εκδότες βιβλίων στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την εβδομαδιαίο περιοδικό για τους εκδοτες και τις εκδοσεις, ανήκουν ή ελέγχονται από τους Εβραίους. Αυτοί είναι η (1η θεση)Random House (με πολλές θυγατρικές της, συμπεριλαμβανομένης της Crown Publishing Group), η (3ηθέση)Simon & Schuster, και η (6η θεση)Time Warner Trade Group (συμπεριλαμβανομένης της Warner Books and Little, Brown). Άλλος εκδότης με ιδιαίτερη σημασία είναι η Western Publishing. Παρόλο που κατατάσσεται μόλις στην 13η θέση σε μέγεθος μεταξύ όλων των εκδοτών των ΗΠΑ, κατέχει την πρώτη θέση μεταξύ των εκδοτών παιδικών βιβλίων, με περισσότερα από το 50 τοις εκατό της αγοράς. Πρόεδρός της και διευθύνων σύμβουλος είναι ο Richard Snyder, ένας Εβραίος, ο οποίος αντικαταστάθηκε μόλις από τον Richard Bernstein,που είναι επίσης Εβραίος.

Η Επίδραση του εβραϊκού Ελέγχου των Μέσων Ενημέρωσης

Αυτά είναι τα πραγματικά περιστατικά του εβραϊκού ελέγχου των μέσων ενημέρωσης στην Αμερική. Όποιος είναι πρόθυμος να δαπανήσει αρκετές ώρες σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη μπορεί να ελέγξει την ακρίβειά τους. Ελπίζω ότι όλα αυτα τα στοιχεία αυτά είναι το λιγότερο ενοχλητικά και για εσάς. Πιστεύετε πως πρέπει οποιαδήποτε μειονότητα να έχει τη δυνατότητα να ασκεί τέτοια τρομερή δύναμη και εξουσία. Βεβαίως οχι, και επιτρέποντας σε άτομα με πεποιθήσεις όπως αυτές που εκφράζονται στο Ταλμούδ, να καθορίζει τι θα διαβάσετε ή θα παρακολουθήσετε δινει σε αυτή τη μικρή μειονότητα το δικαίωμα να γεμίσει με μούχλα το μυαλό μας για να ικανοποιήσει τα δικα της Ταλμουδικά συμφέροντα, τα συμφέροντά τους, τα οποία, όπως έχουμε αποδείξει είναι διαμετρικά αντίθετα προς τα συμφέροντα του λαού μας. Επιτρέποντας στους Εβραίους να ελέγχουν τα νέα μας και τα μέσα ψυχαγωγίας, κάνουμε περισσότερα από το να τους δωσουμε απλώς την δυνατοτητα να επηρεαζουν αποφασιστικά το πολιτικό μας συστήμα αλλά και τον εικονικό έλεγχο της κυβέρνησής μας.
Τους δίνουμε επίσης τον έλεγχο του μυαλου και της ψυχής των παιδιών μας,των οποίων η συμπεριφορά και τα πιστεύω τους διαμορφώνονται περισσότερο από την τηλεόραση και την εβραϊκή τηλεοραση και τις εβραϊκές ταινίες παρά απο τους γονείς τους, τα σχολεία τους, ή οποιαδήποτε άλλη επιρροή.

ΠΗΓΗ 

Πηγή εἰκόνας:

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDYz3N1bJr5ih9cotXkaMr9n9GFweRfh5Chky0mH7NQjRVxfzx3ksWOduYsmpD5aS2m8lW44M0lTCjjfUiSrU6Zz5sUOZTDY7-oaWZL5MlXUu0AjiN20tcdqzbNFVYYiO2Ny_ubpT1qGcD/s1600-r/%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%84%CE%B5+%CF%84%CE%B7%CE%BD+tv.gif
Πηγή δική μας: http://antipliroforisi.blogspot.com/2009/09/96-6.html
Δεῖτε ἐπίσης: 

1. Σύνθημα: «Κλείστε την τηλεόραση!»

2. Τά ΜΜΕ εἶναι ὄργανα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων - Πλέον κανείς ἄς μήν τούς πιστεύει...(Βλ. Ὑπόθεση Ι.Μ. Βατοπαιδίου)

3. Γέροντος Παϊσίου: Ἐπισημάνσεις γιά τό 666, τίς ταυτότητες, τόν πόλεμο μέ τήν Τουρκία, τήν τηλεόραση καί τήν ἀνασφάλεια.

4. Πῶς μᾶς παραπλανοῦν τά ΜΜΕ;

5. Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἐφημ. «Καθημερινὴ» γιὰ τὴ διακωμώδηση ἀπὸ τὸν ΣΚΑΪ τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν Θεοφανείων

6. Αντιχριστιανικά Χριστούγεννα στην NOVA (και γενικότερα στην τηλεόραση).

7. Τι να ζητήσω από τον Θεό;

8. Νέα βεβήλωση τῆς σημαίας μας ἀπό τόν ΑΝΤΕΝΑ.

9. Ο διάβολος στην τηλεόραση

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ(MP3)- ΟΜΙΛΙΑ Γ΄

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 24-02-07.

Άγιος Νικόλαος Πλανάς

 «Ένα τάλληρον την ημέραν ήτο δι ' αυτόν πολύ»

  Μεταξύ των ολίγων πραγματικών, λειτουργών του Υψίστου, υπήρξεν ασφαλώς ο χθες εις Κύριον αποδήμησας αίδεσιμώτατος ιερεύς Νικόλαος Πλανάς, εις ηλικίαν 82 ετών.
Εγεννήθη εις Νάξον το 1851 και από μικρό παιδί αφιερώθη εις τα θεία και την υπηρεσίαν της Εκκλησίας. Από δέκα ετών υπήρξεν υπηρέτης του ιερού, εσήκωνε τα άγια εξαπτέρυγα, αγρυπνούσεν εις τας ολονυκτίας, και από της ηλικίας εκείνης είχεν εκδηλωθή το φιλεύσπλαγχνον του χαραχτήρος του και τα αλτρουιστικά του αισθήματα. Το ψωμί που του έδιδε η μητέρα του, το εμοίραζε με τα άλλα παιδιά του χωριού του, και πολλές φορές είχε δώσει και τα ρούχα του ακόμη στα φτωχά παιδιά.

Το 1879 εχειροτονήθη διάκονος εις τον Άγιον Παντελεήμονα τον παλαιόν... κατόπιν εχειροτονήθη ιερεύς (1884) εις το παρά τον Παλαιόν Στρατώνα ναΰδριον του Προφήτου Ελισσαίου, εις το οποίον μετέβαινε, ως γνωστόν, και έψαλλε κάθε Κυριακήν ο αείμνηστος διηγηματογράφος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Ελειτούργησεν εις τον ιερόν ναόν της Μεταμορφώσεις ολίγον διάστημα, και ετοποθετήθη εις το τότε εξωκκλήσιον του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, μετόχιον της Μονής του
Όρους Σινά.


Ο σημερινός ναός του Αγίου Ιωάννου οφείλεται κατά μέγα μέρος εις αυτόν και τας ενεργείας ενός άλλου μορφωμένου και αφοσιωμένου κληρικού, του ιερέως Νικολάου Λαμπροπούλου. Ο κόσμος χάρις εις τον παπα-Πλανάν, συνέρρεεν εις την μικράν εκκλησίαν και τα εισοδήματά της, φυσικά, ηύξανον. Ταυτοχρόνως εμεγάλωνε και η συνοικία και κατέστη, συν τω χρόνω, μεγάλη ενορία. Όλα τα κέρδη του ο παπα-Νικόλαος τα διέθετε εις την εκκλησίαν και τους πτωχούς. Ηγόρασεν εικόνας και προσέφερε δώδεκα χιλιάδας προπολεμικών δραχμών, ως εμφαίνεται εκ των πρακτικών, και δεκαπέντε μεταπολεμικάς. Ουδέποτε κρατούσε χρήματα. Ό,τι του έδιδον, τα διέθετεν αμέσως. Με το ένα χέρι τα έπαιρνε και με το άλλο τα έδιδε σε πτωχούς, χήρας και ορφανά. Εισέπραττε το πρωί; Το μεσημέρι δεν είχε πεντάρα. Εισέπραττε το απόγευμα; Το βράδυ εκοιμάτο απένταρος.
Άκακος και άχολος, μη γνωρίζων την άρνησιν, έδιδε εις πάντας τους ζητούντας. Και πολλάκις, όπως μου έλεγεν ο πάτερ Λαμπρόπουλος, έπιπτε θύμα εκμεταλλευτών, οι οποίοι επήγαιναν και του έλεγαν ότι ήσαν πτωχοί, ότι επεινούσαν και υπέφεραν και τους έδιδε και την τελευταίαν του δεκάραν.

Όπως ήτο επόμενον, ήτο αδύνατον ο άγιος άνθρωπος να έχη εχθρούς. Και να τον ύβριζον ακόμη και να τον έκλεπτον φανερά, αυτός με το μειδίαμα της καλωσύνης εις τα χείλη τους συνεχώρει και τους ηυλόγει. Ένα τάλληρο την ημέραν ήτο δι' αυτόν πολύ. Ουδέποτε κρατούσε περισσότερα χρήματα. Τα υπόλοιπα τα εμοίραζε.


Εφημερίς ΕΣΠΕΡΙΝΗ. 6.3.1932




« Άλλη τις ξένη δύναμις τον εβάσταζε»


Κατά το έτος 1905-1907 υπηρετών εις τας τάξεις του στρατού, εφοίτων εις την Βυζαντινήν Μουσικήν Σχολήν «Ιωάννης ο Δαμασκηνός», την οποίαν είχεν ιδρύσει ο εκ Μονεμβασίας συμπατριώτης μου, αείμνηστος Ανδρέας Τσικνόπουλος, μουσικοδιδάσκαλος. Εις την ιδίαν Σχολήν εφοίτα και ο επίσης συμπατριώτης μου εκ Συκέας της Λακωνίας Ιωάννης Αλεξάκης, μετέπειτα Ιεροψάλτης. Ούτος ημέραν τινά λέγει μοι: «Να έλθης εις τον μικρόν ναόν του Προφήτου Ελισσαίου, εις τον οποίον γίνονται κατανυκτικαί αγρυπνίαι και ψάλλουν βυζαντινά οι Παπαδιαμάντης, Μωραϊτίδης, Τσώκλης και άλλοι. Θα ωφεληθής και θα μάθης πολλά αναγκαία, χρήσιμα και ωφέλιμα δια την ιεράν υμνωδίαν».

Εις τας αγρυπνίας ήρχετο ανήρ τις, Αλέκος το όνομα, όστις έψαλλε, αλλ' ήτο μέθυσος, και ότε ήτο μεθυσμένος έψαλλε με κατάνυξιν και με δάκρυα. Ο Παπαδιαμάντης που τον ήξευρε όταν έψαλλε με κατάνυξιν έλεγε: «ο Αλέκος έχει κρασοκατάνυξιν» και πολλάκις τον εδίωκεν εκ της εκκλησίας. Ο παπα-Νικόλας, ως απλούς και άκακος, επειδή κατά τον ίδιον σοφόν παροιμιαστήν: «άκακος ανήρ, παντί πιστεύει», έλεγε: «καλός, καλός ο Αλέκος, έχει κατάνυξιν, έχει φόβον Θεού», και ενίοτε μετά την αγρυπνίαν τω έδιδε και μικράν αμοιβήν. Τούτο υπήρξεν αφορμή εις τον Αλέκο να πλησίαση τον παπα-Νικόλα και να γίνη οικείος του και αχώριστος, αλλ' υπήρξε και αφορμή σκανδάλου εις τινάς αδελφούς και εις εμέ, όστις ήμην νέος 22 - 23 ετών και εγνωρίζαμε τον Αλέκο, τινές δε είπον εις τον παπα-Νικόλα να διώξη τον Αλέκον, διότι ήτο μέθυσος και γίνεται σκάνδαλον εις τους αδελφούς. Αλλ' ο παπα-Νικόλας με την συνήθη απλότητα του, έλεγε: «καλός, καλός ο Αλέκος, αγαπά την εκκλησίαν, ψάλλει καλά». Ως τόσον ο Αλέκος επήρε θάρρος και με τρόπον έβαζε το χέρι και εις την τσέπην του παπα - Νικόλα και του αφαιρούσε τα χρήματα που του έδιδαν οι ευλαβείς χριστιανοί, δια να μνημόνευση τα ονόματα των προσφιλών γονέων, τέκνων, αδελφών και συγγενών των εις τας αγρυπνίας και Λειτουργίας.

Κάποτε ο παπα - Νικόλας είχε εις την τσέπη του αρκετά κέρματα και ο Αλέκος έβαλε το χέρι του και προσεπάθει να τα πάρη όλα. Ο παπα-Νικόλας αντελήφθη τούτο και χωρίς να θυμώση, να τον υβρίση, να τον ελέγξη, ηρκέσθη και τω είπε με πραότητα: «Αλέκο ήσυχα, ήσυχα- ήσυχα Αλέκο». Ο Αλέκος εξηκολούθει αφόβως και εισήρχετο ενίοτε και εις το Άγιον θυσιαστήριον και του αφήρει ό,τι είχε.

Απορίαν και θαυμασμόν μοι προξενεί, όταν αναλογισθώ, ότι ο παπα-Νικόλας επί 15 περίπου ώρας ίστατο άυπνος και όρθιος, καίτοι υπέφερεν από τους πόδας του και είχε και άλλας ασθενείας. Ίστατο όλην την αγρυπνίαν 10-11 ώρας και κατά τα εξημερώματα μετέβαινεν εις την ενορίαν του και συνέχιζε τον Όρθρον και την Λειτουργίαν, άλλας 4-5 ώρας. Δεν θα ήτο δυνατόν να ίσταται τόσος ώρας, εάν δεν είχε υπομονήν μεγάλην. Αλλά και όσον μεγάλην υπομονήν εάν είχε, πάλιν δεν θα εβάσταζε. Τον παπα-Νικόλα άλλη τις ξένη δύναμις τον εβάσταζε: η δύναμις του Θεού, η χάρις του Αγίου Πνεύματος, «η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα», η τα αδύνατα δυνατά ποιούσα. Αρμόζει να είπη τις, ότι εν τω π. Νικολάω δεν έζη ο Νικόλαος, αλλά το εν ταις καρδίαις των πραέων αναπαυόμενον Πνεύμα Κυρίου: «εν καρδίαις πραέων αναπαύσεται πνεύμα Κυρίου, καρδία δε ταραχώδης καθέδρα διαβόλου», λέγει ο σοφός Παροιμιαστής.

Ο π. Νικόλαος ουδέποτε εταράχθη, ουδέποτε εθύμωσε, πάντας ηγάπα, υπέρ πάντων ηύχετο. Είχε δε την νοεράν προσευχήν, το χαροποιόν πένθος, το αείρυτον δάκρυον, άτινα τον κατέστησαν πράον και κληρονόμον της γης των πραέων, της Βασιλείας των Ουρανών.

Ας μιμηθώμεν και ημείς, αγαπητοί, κατά το δυνατόν, την ταπείνωσιν του αγίου παπα-Νικόλα, δια να επιβλέψη και εις ημάς ο Κύριος και μας υψώση. Ας μιμηθώμεν την πραότητα αυτού, δια να αναπαυθή και εις τας ιδικάς μας καρδίας το Πνεύμα του Κυρίου, ας μιμηθώμεν την εκείνου υπομονήν, ίνα εν τη υπομονή ημών κτησώμεθα τας ψυχάς ημών, και ούτω κληρονομήσωμεν την Ουράνιον και αιώνιον Βασιλείαν του Θεού. Ης γένοιτο πάντας επιτυχείν, ελέει και οικτιρμοίς, χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ι. Χριστού, και δια πρεσβειών της Πανάχραντου Μητρός Αυτού και πάντων των Αγίων. Αμήν.
Αρχιμ. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ
Πηγή περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ ΤΕΥΧΟΣ 16 (από το βιβλίο Ο παπα Νικόλας Πλανάς Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979. )
egolpion.net
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_4326.html#more

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΔΙΟΡΘΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ-ΠΩΣ ΚΥΒΕΡΝΑΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ Κ.Λ.Π.(ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ-ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ)(mp3)-ΟΜΙΛΙΑ α΄

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 28-02-08.
Πηγή εἰκόνας:
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhG9diT-jtcKOcjXTrZEkaV0vdNjKXN8GdQl5INq9-qo-dAF4Pf7-CRxj-tllEJa_F9l4UcDa2WpinnGzM7FEFwl_983B668lLHGDwknSdbHwvRTqZAmiI5ybq2QClVXDWTjGworZ2yRvhj/s400/Nikod+Agior..jpg

Πως πρέπει νὰ μετανοούμε (Μικρός Ευεργετινός).

Νὰ μὴν ἀναβάλλουμε τὴ μετάνοια γιὰ τὸ μέλλον. Μετὰ τὸ θάνατο δὲν ὑπάρχει διόρθωση.
Τοῦ ἀββᾶ Μάρκου

Ἂν κάποιος πέσει σὲ μία ἁμαρτία καὶ δὲν λυπηθεῖ ἀνάλογα μὲ τὸ σφάλμα του, εὔκολα θὰ ξαναπιαστεῖ στὸ ἴδιο δίχτυ.

Ὅταν ἀποφεύγεις τὴν κακοπάθεια καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, μὴν ἰσχυρίζεσαι πὼς θὰ μετανοήσεις μὲ ἄλλες ἀρετές, γιατὶ ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κακοπάθειας ἀπὸ τὴ φύση τους ὑποδουλώνουν στὴν ἁμαρτία ἀκόμα καὶ μὲ εὔλογες προφάσεις.
Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ

Ἀδελφοί, ὁ τωρινὸς καιρὸς εἶναι καιρὸς γιὰ μετάνοια. Μακάριος λοιπὸν εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπεσε καθόλου στὰ δίχτυα τοῦ ἐχθροῦ. Μακάριος εἶναι γιὰ μένα κι ἐκεῖνος ποὺ ἔπεσε στὰ δίχτυα του, ἀλλὰ κατόρθωσε νὰ τὰ σκίσει καὶ νὰ τοῦ ξεφύγει ὅσο βρίσκεται στὴν παροῦσα ζωή. Αὐτός, ζώντας ἀκόμα σωματικά, μπόρεσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως ξεγλιστράει τὸ ψάρι ἀπὸ τὸ δίχτυ. Γιατὶ τὸ ψάρι, καὶ νὰ πιαστεῖ, ἂν σκίσει τὸ δίχτυ καὶ ὁρμήσει πρὸς τὸ βυθό, ὅσο βέβαια εἶναι ἀκόμα στὸ νερό, σῴζεται. Ἂν ὅμως τὸ τραβήξουν στὴ στεριά, τότε πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἑαυτό του. Ἔτσι κι ἐμεῖς. Ὅσο εἴμαστε σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωή, ἔχουμε πάρει τὴ δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ σπάσουμε μόνοι μας τὶς ἁλυσίδες τῶν θελημάτων τοῦ ἐχθροῦ, νὰ πετάξουμε τὸ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας μὲ τὴ μετάνοια καὶ νὰ σωθοῦμε, κερδίζοντας τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἂν ὅμως μᾶς προφτάσει
τὸ φοβερὸ ἐκεῖνο πρόσταγμα, ἂν ἡ ψυχὴ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ τὸ σῶμα μπεῖ στὸν τάφο, τότε δὲν μποροῦμε πιὰ νὰ βοηθήσουμε τὸν ἑαυτό μας - ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ψάρι, ποὺ τὸ τράβηξαν ἀπ᾿ τὸ νερὸ καὶ τὸ ἔκλεισαν μέσα σὲ δοχεῖο.

Ἀδελφέ, μὴν πεῖς, «Σήμερα ἁμαρτάνω καὶ αὔριο μετανοῶ», γιατὶ δὲν ἔχεις σιγουριά. Στὸν Κύριο ἀνήκει ἡ φροντίδα γιὰ τὸ αὔριο.

Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ

Σ᾿ αὐτὰ ποὺ ἔχασες τὴν ἀρετή, σ᾿ αὐτὰ νὰ τὴν ἀποκτήσεις καὶ πάλι. Χρωστᾷς χρυσάφι στὸ Θεό; Δὲν δέχεται νὰ τοῦ δώσεις μαργαριτάρι. Ἔχασες, γιὰ παράδειγμα, τὴν ἁγνεία σου; Ὁ Θεὸς δὲν δέχεται ἀπὸ σένα ἐλεημοσύνη, ὅσο ἐπιμένεις στὴν πορνεία. Σοῦ ζητάει τὸν ἐξαγνισμὸ τοῦ σώματος, ἐπειδὴ αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἀθέτησες, νικημένος ἀπὸ τὸ φθόνο τοῦ διαβόλου. Τί κι ἂν πολεμᾷς τὸν ὕπνο ἀγρυπνώντας; Τί κι ἂν καταγίνεσαι μὲ τὴ νηστεία; Καθόλου δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν αὐτὰ ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνο τὸ πάθος. Γιατὶ κάθε ἀρρώστια, εἴτε ψυχικὴ εἴτε σωματική, μὲ τὰ δικά της καὶ κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.

Ὅποιος πέφτει στὴν ἁμαρτία γιὰ δεύτερη φορά, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς κατοπινῆς μετάνοιας, αὐτὸς πορεύεται μὲ πανουργία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν βρίσκει ἀπροσδόκητα ὁ θάνατος. Κι ἔτσι δὲν φτάνει στὸν καιρὸ πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἐλπίδα του, θὰ μετανοοῦσε.
Ἀπὸ τὸ Γεροντικό

Ἕνας ἀδελφὸς ἔκανε συνεχῶς αὐτὴ τὴν προσευχὴ στὸ Θεό:

- Κύριε, δὲν ἔχω φόβο Θεοῦ! Στεῖλε μου λοιπὸν κεραυνὸ ἢ καμιὰν ἄλλη τιμωρία ἢ ἀρρώστια ἢ δαιμόνιο, μήπως κι ἔτσι ἔρθει σὲ φόβο ἡ πωρωμένη μου ψυχή.
***

Ἄλλοτε πάλι παρακαλοῦσε κι ἔλεγε:

- Ξέρω πὼς ἔχω πολὺ ἁμαρτήσει ἐνώπιόν Σου, Δέσποτα, καὶ πὼς εἶναι ἀναρίθμητα τὰ σφάλματά μου. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν τολμῶ νὰ Σοῦ ζητήσω νὰ μὲ συγχωρέσεις. Ἂν ὅμως εἶναι δυνατόν, συγχώρεσέ με γιὰ τὴν εὐσπλαγχνία Σου. Ἂν πάλι εἶναι ἀδύνατον, τουλάχιστον τιμώρησέ με στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ μὴ μὲ κολάσεις στὴν ἄλλη. Κι ἂν εἶναι καὶ τοῦτο ἀκόμη ἀδύνατον, στεῖλε μου ἐδῶ ἕνα μέρος τῆς τιμωρίας καὶ ἀλάφρωσέ μου ἐκεῖ τὴν κόλαση. Ἄρχισε μόνο ἀπὸ τώρα νὰ μὲ τιμωρεῖς. Ἀλλὰ τιμώρησέ με σπλαγχνικά, ὄχι μὲ τὴν ὀργή Σου, Δέσποτα.

Ἔτσι λοιπὸν μετανοοῦσε ἕναν ὁλόκληρο χρόνο κι αὐτὰ ἔλεγε μὲ δάκρυα ἱκετευτικά, ὁλόθερμα καὶ ὁλόψυχα, λιώνοντας καὶ τσακίζοντας σῶμα καὶ ψυχὴ μὲ νηστεία καὶ ἀγρυπνία καὶ ἄλλες κακουχίες.

Μιὰ μέρα καθὼς καθόταν καταγῆς, ὅπως συνήθιζε, θρηνώντας καὶ φωνάζοντας σπαραχτικά, ἀπὸ τὴν πολλή του λύπη, νύσταξε κι ἀποκοιμήθηκε.

Καὶ νά! Παρουσιάζεται μπροστά του ὁ Χριστὸς καὶ τοῦ λέει μὲ φωνὴ γεμάτη ἱλαρότητα:

- Τί ἔχεις, ἄνθρωπέ μου; Γιατί κλαῖς ἔτσι;

Ὁ ἀδελφὸς Τὸν ἀναγνώρισε καὶ ἀποκρίθηκε ἔντρομος:

- Γιατὶ ἔπεσα, Κύριε!

- Ἔ, σήκω!

- Δὲν μπορῶ, Δέσποτα, ἂν δὲν μοῦ δώσεις τὸ χέρι Σου!

Τότε Ἐκεῖνος ἅπλωσε τὸ χέρι Του, ἔπιασε τὸν ἀδελφὸ καὶ τὸν σήκωσε.

Μὰ κι ὅταν αὐτὸς σηκώθηκε, συνέχισε νὰ θρηνεῖ.

- Γιατί κλαῖς, ἄνθρωπέ μου; Γιατί εἶσαι λυπημένος; τοῦ ξαναλέει ὁ Κύριος μὲ ἁπαλὴ καὶ ἱλαρὴ πάλι φωνή.

- Δὲν θέλεις, Κύριε, νὰ κλαίω καὶ νὰ λυπᾶμαι, ἀπάντησε ὁ ἀδελφός, ποὺ τόσο πολὺ Σὲ πίκρανα, ἂν καὶ ἀπόλαυσα τόσα ἀγαθὰ ἀπὸ Σένα;

Ἐκεῖνος ἅπλωσε ξανὰ τὸ χέρι Του, τ᾿ ἀκούμπησε στὸ κεφάλι τοῦ ἀδελφοῦ καὶ τοῦ εἶπε:

- Μὴ λυπᾶσαι πιά. Γιατὶ ἂν ἔδωσα τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, πολὺ περισσότερο θὰ δώσω συγχώρηση καὶ σὲ σένα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ψυχὴ ποὺ γνήσια μετανοεῖ.

Μόλις συνῆλθε ὁ ἀδελφὸς ἀπὸ τὴν ὀπτασία, ἔνιωσε τὴν καρδιά του γεμάτη χαρά. Ἔτσι πληροφορήθηκε πὼς ὁ Θεὸς τὸν ἐλέησε. Κι ἀπὸ τότε ζοῦσε μὲ πολλὴ ταπείνωση, εὐχαριστώντας Τον.
***

Εἶπε ἕνας γέροντας:

Ἂν πέσεις σὲ μία ἁμαρτία καὶ σηκωθεῖς κι ἀρχίσεις νὰ θλίβεσαι καὶ νὰ μετανοεῖς γι᾿ αὐτήν, πρόσεξε νὰ μὴ σταματήσεις τὴ λύπη καὶ τοὺς στεναγμοὺς ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ὡς τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου σου. Ἀλλιῶς θὰ πέσεις πάλι γρήγορα στὸν ἴδιο βόθρο.

Ἡ κατὰ Θεὸν λύπη εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ χαλινάρι, ποὺ δὲν τὴν ἀφήνει νὰ πέσει.
***

Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Ποιμένα:

- Ἀββᾶ, ἦταν δυὸ ἄνθρωποι, ὁ ἕνας μοναχὸς καὶ ὁ ἄλλος κοσμικός. Μιὰ νύχτα ὁ μοναχὸς ἀποφάσισε νὰ πετάξει τὸ σχῆμα του μόλις θὰ ξημέρωνε. Ὁ κοσμικὸς πάλι ἀποφάσισε νὰ γίνει μοναχός. Καὶ οἱ δυὸ ὅμως πέθαναν τὴν ἴδια νύχτα, κι ἔτσι δὲν πρόφτασαν νὰ πραγματοποιήσουν τὶς προθέσεις τους. Σὰν τί θὰ θεωρηθοῦν ἄραγε;

Καὶ ὁ γέροντας ἀποκρίθηκε.

- Ὁ μοναχὸς πέθανε σὰν μοναχὸς καὶ ὁ κοσμικὸς πέθανε σὰν κοσμικός. Γιατὶ ἔφυγαν στὴν κατάσταση ποὺ βρέθηκαν.
***

Διηγοῦνταν γιὰ κάποιον γέροντα, πώς, ὅταν οἱ λογισμοὶ τοῦ ἔλεγαν, «Ἄφησε σήμερα, καὶ αὔριο μετανοεῖς», τοὺς πολεμοῦσε λέγοντας: «Ὄχι! Σήμερα θὰ μετανοήσω, καὶ αὔριο ἂς γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
***

Εἶπε ἕνας γέροντας:

- Κακία ποὺ δὲν πραγματοποιήθηκε, κακία δὲν εἶναι. Καὶ ἀρετὴ ποὺ δὲν πραγματοποιήθηκε, ἀρετὴ δὲν εἶναι.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_06.html

nektarios.gr

Για τον φθόνον και το μίσος

* Δεν θα μισήσης τον αδελφόν σου στην διάνοιάν σου, μας λέγει ο λόγος του Θεού. (Λευίτ. 19.)
* Μετά των μισούντων ήμην ειρηνικός (Ψαλμός 119).
* Φθόνος ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον... (Σολομών).
* Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί, διαβάζομε στην επιστολή (Α' Ιω. 3, 15).
* Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί... και ουκ οίδε πού υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού (Α' Ιωάν. 2, 11).
* Αποθέμενοι ουν πάσαν κακίαν και πάντα δόλον και υποκρίσεις και φθόνους και πάσας καταλαλιάς (Α' Πέτρ. 2, 1).
* Φανερά δε έστι τα έργα της σαρκός, άτινά εστι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρία, φαρμακεία, έχθραι, έρεις, ζήλοι, θυμοί, εριθείαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι και τα όμοια τούτοις..., μας λέει ο απόστ. Παύλος στην προς Γαλάτας 5, 19-21.
* Μη γενώμεθα κενόδοξοι, αλλήλοις προκαλούμενοι, αλλήλοις φθονούντες (Γαλ. 5, 26).
* Όπου ζήλος και ερίθεια, εκεί ακαταστασία και κάθε φαύλο πράγμα (Ιάκ. 3, 16).

Ο Μέγας Βασίλειος για τον φθόνο μας λέγει: Όπως ακριβώς η σκουριά το σίδηρο, έτσι ο φθόνος καταστρέφει την ψυχή που την έχει αυτήν... Ο φθόνος είναι ίδιον κακόν του διαβόλου, πάθος που δεν επιδέχεται ιατρείαν...

Ο δαίμονας, μας λέγει ο ιερός Χρυσόστομος, έχει φθόνο, στους ανθρώπους όμως, όχι σε δαίμονα, συ όμως ενώ είσαι άνθρωπος φθονείς τους ανθρώπους, και ποιας θα τύχης συγγνώμης;

* Κατά τον άγιον Γρηγόριον τον Θεολόγον ο φθόνος είναι ρίζα όλων των κακών, η πηγή κάθε είδους συμφοράς, το φυτώριον των ανοσιουργημάτων.

Η μνησικακία, μας διδάσκει ο Όσιος Θαλάσιος, είναι λέπρα της ψυχής. και αμνησίκακος είναι εκείνος που προσεύχεται για εκείνον που τον λύπησε... Το δε μίσος προς τον πλησίον είναι θάνατος της ψυχής, διότι αυτό έχει και κάμνει η ψυχή του ανθρώπου που καταλλαλεί.

Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας βεβαιώνει, ότι δεν μπορεί ψυχή λογική που τρέφει μίσος προς
άνθρωπο, να ειρηνεύση με τον Θεόν... Εκείνος που βλέπει στην καρδιά του ίχνος μίσους για οποιοδήποτε πταίσμα προς τον οποιονδήποτε άνθρωπο, γίνεται ξένος εξολοκλήρου της αγάπης εις τον Θεόν.

Κατά την ημέρα που θα ανοίξης το στόμα σου, μας λέγει ο Όσιος Ισαάκ, και θα μιλήσης εναντίον κάποιου να θεωρής τον εαυτό σου πως είσαι νεκρός και μάταιος σε όλα σου τα έργα που κάμνεις και αν νομίζης, ότι με ευθύτητα καρδιάς μίλησες προς οικοδομή.

Εκείνος ο οποίος φθονεί βλάπτεται, ενώ εκείνος που φθονείται ευλογείται. Ο άνθρωπος που φθονείται προκόπτει στα καλά σκεπαζόμενος, όπως συνέβη με τον πάγκαλον Ιωσήφ, επειδή όσον τον φθονούσαν οι αδελφοί του, τόσο περισσότερον ο Θεός τον ύψωσε, μέχρις ότου τον ωδήγησε στην βασιλεία. Όσοι, μας λέγει ο Άγιος Εφραίμ μεταξύ τους διατελούν σε έχθρα, θα έχουν αναπόφευκτη την κόλασι. Το πάθος του φθόνου, μας συμβουλεύει ο ιερός Χρυσόστομος, είναι πολύ χειρότερο και από την πορνεία και μοιχεία... Αυτό ανέτρεψε ολόκληρες εκκλησίες, και την οικουμένην όλην εμόλυνε.

Σε μνησικάκου ψυχή, γράφει ο άγιος Αντίοχος, θα κατασκηνώσουν αλεπούδες και σε ταραγμένη καρδιά άγρια θηρία θα φωλιάσουν, δηλαδή οι πονηροί δαίμονες.

Στους μαθητάς του Κυρίου, τους χριστιανούς, δεν αρμόζει να εξουσιάζωνται από τον φθόνο. Γνώρισμα της καθαρής ψυχής είναι λόγος χωρίς φθόνο και ζήλος χωρίς κακία. Ας αποφύγουμε τον φθόνο, διότι είναι το γέννημα του διαβόλου.

Να διώκουμε την αγάπη..., και να περιπατούμε με αγάπη, διότι είναι συμπλήρωμα του νόμου η αγάπη, όπως μας διδάσκει ο Απόστολος Παύλος.

Όχι μόνον δεν πρέπει να φθονούμε ή μισούμε τους συνανθρώπους μας, αλλά και να αγαπούμε όσους μας μισούν και εχθρεύονται.

* Ο βασιλεύς της Σπάρτης Άγις που συκοφαντείτο από τους συγγενείς του παρεκινήθη από τους αυλικούς του να τους τιμωρήση. Εκείνος όμως δεν συμφώνησε μαζί τους, αλλά απήντησε με ηρεμία: «Τους λυπούμαι κατάκαρδα. Ο φθόνος είναι η χειρότερη μορφή αυτοτιμωρίας. Τιμωρούνται μόνοι τους. Πρώτον από το πάθος των και δεύτερον από τις δικές μου αρετές. Αυτή η τιμωρία τους αρκεί». Το πάθος του φθόνου αποτελεί μία αδιάκοπη κόλαση και μια συνεχή τιμωρία στον φθονερό.


«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ»
Εξαμηνιαία έκδοσις πνευματικής οικοδομής
Τεύχος 76. ΙΟΥΛΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1999.
http://anavaseis.blogspot.com/2010/07/blog-post_6990.html
impantokratoros.gr

Μια αγράμματη γιαγιά φθάνει στη θέωση.(Μοναχή Μαρία: Ἡ μητέρα τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ Κατουνακιώτη).

Αναδημοσίευση από το βιβλίο: «Γεροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», Εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ», Κατουνάκια Αγίου Ορος, σελ 72 – 73.
Ενώ πολλοί διαβάζουμε και μελετάμε αναζητώντας το δρόμο της θέωσης γύρω από τα θέματα της πίστης, κάποιοι αγράμματοι συνάνθρωποί μας, πετυχαίνουν το στόχο με λιγότερα γραμματικά εφόδια!
Στο μεταξύ, το 1963, λίγο μετά την αναχώρηση τού πατέρα για το Όρος ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή» είχε κοιμηθεί και η μητέρα τού Γέροντα [Εφραίμ του Κατουνακιώτη]. Αυτή η υπέροχη γυναίκα αφενός αξιώθηκε δύο μέρες προ τού θανάτου της να γίνει μεγαλόσχημη μοναχή με το όνομα Μαρία –παρακαλούσε την Παναγία μια ζωή γι’ αυτό- αφετέρου είχε έναν χαριτωμένο, οσιακό όντως θάνατο.
Γλυκιά και παρήγορη στους γύρω της ψυχή, όταν για λόγους καρδιακής πάθησης μπήκε στο Νοσοκομείο του Στρατού, εξέπληξε τους πάντες με την ευγενική της γλώσσα. Πήγαινε ο γιατρός να την επισκεφθεί: «Καλώς τον χρυσό μου τον γιατρό. Τι κάνετε; Πώς είσθε; Η κυρία σας, τα παιδάκια σας Είναι καλά;» προλάβαινε και ρωτούσε με χάρη. «Μα, αυτή η γιαγιά», έλεγαν θαυμάζοντας οι γιατροί «αντί να της δώσουμε θάρρος εμείς, αυτή εμψυχώνει και παρηγορει εμάς». Τον γιό της τον μικρό» τον αξιωματικό, τον αγαπούσε πολύ. Όταν πήγαινε να την επισκεφθεί το διαισθανόταν και έλεγε τάχα εμπιστευτικά στην τότε αρραβωνιαστικιά και μετά σύζυγο του: «Έρχεται ο δικός σου». Και να σε λίγο ο αξιωματικός. Απορούσε η κοπέλα, αν μία πεθερά μπορεί να λέει «ο δικός σου». Κι όμως μπορούσε.

Ο Γέροντας, όταν έμαθε ότι μπήκε στο Νοσοκομείο, έστειλε ένα σχήμα και ένα πολυσταύρι στον αδελφό του και του έγραψε να την κάνουν μοναχή, «διότι δεν θα βγει από το Νοσοκομείο ζωντανή», βεβαίωνε.
Διηγείται η κόρη της: «Όταν η μητέρα μας έγινε μεγαλόσχημη στο Νοσοκομείο (σε όλη την ζωή της είχε την επιθυμία να γίνει μοναχή), ενώ τις άλλες ήμερες ήταν σιωπηλή (καθώς έλεγαν οι νοσοκόμες), την ήμερα και το βράδυ εκείνο συνεχώς μιλούσε! Εγώ κάθισα κοντά της όλη εκείνην τη νύχτα. Το πρόσωπο της έλαμπε, είχε γίνει φωτεινό μετά την κουρά της! Μιλούσε και κοίταζε προς τον ουρανό! “Τι λέγεις, μητέρα;” τη ρωτούσα, “τι βλέπεις;” “Τι να σου πω, παιδί μου, τι όμορφα! Τι έβλεπα! Αλλά που βρίσκομαι;” Τότε συνερχόταν, και καταλάβαινε ότι ήταν στο Νοσοκομείο.
»Μετά μία εβδομάδα που ήταν στο Νοσοκομείο, και ενώ ήταν καλά και θα έβγαινε, παρουσίασε έναν πυρετό υψηλό, ανεξήγητο. Ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής κοιμήθηκε. Ο θάνατός της ήταν ήσυχος, ειρηνικός. Ήρθε η μοναχή που την είχε αναλάβει κατά την κουρά και την έντυνε, δηλαδή την ετοίμαζε. Αμέσως αισθάνομαι έντονη ευωδία, άρρητη ευωδιά! Λέω τότε στη μοναχή: “Καλά, κι εσείς οι μοναχές βάζετε αρώματα;” “Όχι, κυρία Ελένη”, απαντά, “δεν βάζουμε αρώματα. Αυτό που ευωδιάζει, εγώ το αισθάνθηκα αμέσως, την ώρα που την άλλαζα. Βγαίνει από το σώμα της μητέρας σας. Περίμενα να το αισθανθείτε κι εσείς, γι’ αυτό δεν έλεγα τίποτε. Αυτό είναι σημάδι αγιότητας. Είναι σημάδι ότι σώθηκε η μητέρα σας”. Μείναμε κατάπληκτοι!
»Ο ιερέας κατά την κηδεία θαύμαζε και έλεγε ότι πρόκειται περί άγιας ψυχής! Σαν ίδρωτας έβγαινε από το σώμα της μητέρας μύρο! Τα ρούχα μας, που ήρθαν σε επαφή με το σώμα της μητέρας μας (την αγκαλιάζαμε και την φιλούσαμε), επί μιαν εβδομάδα ευωδίαζαν! Κατά την κηδεία περισσότερο ευωδίαζε η μητέρα μας παρά ο επιτάφιος».
Και ο ίδιος ο Γέροντας ομολογούσε: «Ναι, έτσι έγινε, αφού έπεσα, τρόπον τινά, σε μνησικακία. Να, το εξομολογούμαι. Μία γυναίκα, λέω, χωριάτισσα, αγράμματη, πού έφθασε! Όταν προσευχόμουν γι’ αυτήν, έπαιρνα, δεν έδινα! Πλημμύριζα από χάρη.
»Είδα σαν μια θεωρία, να πούμε. Πήγαινε η μητέρα μου στον Χριστό: “Καλώς τη Μαρία, καλώς τη Μαρία”. Χρόνια έχουμε εμείς εδώ, για να αποκτήσουμε αυτήν την κατάσταση.
»Πολλές φορές έβλεπα ότι η μητέρα μου είναι ο γέρο-Ιωσήφ, και ο γερο-Ιωσήφ μητέρα μου. Ένα πράγμα και οι δύο…
»Είδα ότι είχαν με τον γερο-Ιωσήφ την ίδια πνευματική κατάσταση. Και πριν πεθάνει, και μετά τον θάνατό της, είχα πληροφορία, την ίδια πληροφορία: η μητέρα μας έφθασε σε [υψηλά πνευματικά] μέτρα. Πώς να το πεις τώρα. Νερώνεις το κρασί με το νερό ή το νερό με το κρασί, ένα θα γίνει. Έτσι κάπως. Ο γερο-Ιωσήφ μητέρα μου, και η μητέρα μου γερο-Ιωσήφ ήτανε.
»Η μητέρα μου δεν είχε παράδειγμα, μονάχη της έκανε υπομονή στις θλίψεις. Και στο βιβλίο του γερο-Ιωσήφ βλέπει κανείς την πολλή υπομονή που έκανε στις θλίψεις. Για τον Ιώβ γράφει ο άγιος Χρυσόστομος ότι είχε και άλλες αρετές, άλλα για τη μεγάλη του υπομονή, το να μη γογγύζει, επαινέθηκε από τον Θεό».
http://dosambr.wordpress.com/2010/07/04/