π.
Δ η μ η τ ρ ί ο υ Μ π ό κ ο υ
Ἡ
Γέννηση τῆς Παναγίας (ἑορτὴ 8ης
Σεπτεμβρίου), ἔδωσε τὸ ἔναυσμα γιὰ
τὴν ἐνεργοποίηση τοῦ σχεδίου τῆς
Θείας Οἰκονομίας, τῆς προαιώνιας
δηλ. βουλῆς τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία
τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου ἀπὸ
τὴν ἁμαρτία, τὴ φθορὰ καὶ τὸν
θάνατο, ποὺ εἶχε προκαλέσει ἡ πτώση
τῶν Πρωτοπλάστων.
Τὸ
κεντρικὸ γεγονὸς τοῦ σχεδίου αὐτοῦ
ἦταν ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ,
γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς ὁποίας
χρειαζόταν ἡ συνεργασία τοῦ
ἀνθρώπου. Μοναδικὸς ἄνθρωπος,
κατ’ ἐξοχὴν κατάλληλος γιὰ τὸν
σκοπὸ αὐτὸ ἀνάμεσα στὶς ἀνθρώπινες
γενιὲς ὅλων τῶν αἰώνων, θεωρήθηκε
ἡ Παρθένος Μαρία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ
γέννησή της, ὡς γεγονὸς παγκόσμιας
σημασίας, «χαρὰν
ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ». Ἡ
Παναγία ἔγινε ἡ «παγκόσμιος
χαρά».
Μὲ
ἰδιαίτερα θριαμβικοὺς καὶ
χαρμόσυνους τόνους οἱ ὕμνοι τῆς
ἑορτῆς μιλοῦν γι’ αὐτὸν τὸν
εἰδικὸ προορισμὸ καὶ τὴν προαιώνια
ἐπιλογὴ τῆς Παρθένου ἀπὸ τὸν
Θεό. Εἶναι ἡ «προεκλεχθεῖσα
ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν»»
καὶ ἡ «προορισθεῖσα
ἀπὸ γενεῶν ἀρχαίων»
νὰ ἐκπληρώσει τὴ Θεία Οἰκονομία,
νὰ γίνει μητέρα τοῦ Θεοῦ, δοχεῖο
καὶ κατοικητήριό του.


