Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: Ἡ κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Tώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.

Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν.

Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν.

Τὴν ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.

Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου ( Ἆσμ. ἀσμ. β΄, 10 καὶ 13).

Γιὰ τοῦτο μὲ ἀπέστειλε πάλι νὰ σοῦ ἀνακοινώσω, ὦ «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», ὅτι σήμερα θὰ εὐφράνης, ὦ Κεχαριτωμένη, τὶς οὐράνιες στρατιὲς μὲ τὴν ἄνοδόν σου καὶ θὰ λαμπρύνης περισσότερον τὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων, καθὼς ἔπλησες εὐφροσύνης τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ σὺ μαζί τους καθὼς ἄλλοτε τὸ εἶχες φανερώσει, διότι ἀπὸ τώρα θὰ σὲ μακαρίζουν εἰς τοὺς αἰῶνας ὅλα τὰ λογικὰ κτίσματα, «πᾶσαι αἱ γενεαί». «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Κατά Λουκάν, κεφάλαιο Ι΄, εδάφια 38-42 και κεφάλαιο ΙΑ΄, εδάφια 27-28

Κεφ.Ι΄ 38᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτοὺς καὶ αὐτὸς εἰσῆλθεν εἰς κώμην τινά. Γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. 39 Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ. 40 Ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; Εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται. 41 Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· 42 ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς.

Κεφ.ΙΑ΄ 27 ᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας. 28 Αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

Κεφ. Ι΄ 38 Και ενώ ο Ιησούς μαζί με τους μαθητές Του και όσους Τον ακολουθούσαν προχωρούσαν με κατεύθυνση την Ιερουσαλήμ, μπήκε Αυτός σε ένα χωριό. Και κάποια γυναίκα που ονομαζόταν Μάρθα Τον υποδέχθηκε στο σπίτι της.

Ἠ ἀποστολική περικοπή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Προς Φιλιππησίους, κεφάλαιο Β΄, εδάφια 5-11

5 Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, 6 ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, 7 ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, 8 καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. 9 Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, 10 ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, 11 καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

5 Εφόσον δηλαδή είστε μαθητές και δούλοι του Ιησού Χριστού, πρέπει να μιμηθείτε την ταπείνωση και την αυταπάρνησή Του. Ας υπάρχει λοιπόν μέσα σας αυτό το φρόνημα της ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως που είχε κι ο Ιησούς Χριστός.

"Ἡ Θεία Λειτουργία", ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, "ἐπιτελεῖται πρῶτον....

❈ "Ἡ Θεία Λειτουργία", ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, "ἐπιτελεῖται πρῶτον, εἰς δόξαν καί αἶνον στόν Μεγάλο Θεό καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό καί εἰς μνήμη τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναστάσεως Αὐτοῦ κατά τό γεγραμμένο, "τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν" (Λουκ. 22,19).

15 Αὐγούστου. † Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τῆς ἑορτῆς, 15 Αὐγούστου (Φιλιπ. β´ 5-11).

Φιλιπ. 2,5           τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,

Φιλιπ. 2,5                 Διότι πρέπει στούτον να μιμηθήτε τον Κυριον· να καλλιεργήσετε δηλαδή το φρόνημα της ταπεινοφροσύνης απέναντι των άλλων και της αγάπης προς τους άλλους, το οποίον υπήρχε και στον Ιησούν Χριστόν.

Φιλιπ. 2,6           ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ,

Φιλιπ. 2,6                 Ο Χριστός δηλαδή καίτοι είχε την αυτήν ουσίαν και τα αυτά άπειρα ιδιώματα με τον Θεόν και ως ζωντανή, αυτουσία και απαράλλακτος εικών του Θεού υπήρχε εν μορφή Θεού, δεν εθεώρησε, ότι έχει εξ αρπαγής το να είναι ίσος με τον Θεόν. (Δι' αυτό δε και δεν εφοβήθη να αποθέση κατά συγκατάβασιν και οικονομίαν δι' ημάς την δόξαν της θεότητός του),

Ἡ ἀπάθεια, ἡ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ σταύρωση τῆς σάρκας καί ἡ ἀληθινή ἀνάπαυση, Ἁγ. Θεοδώρου Ἐδέσσης-100 ψυχωφελῆ κεφάλαια (Κέφ.17-18), Φιλοκαλία Β' τόμος, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἀπάθεια, ἡ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἡ σταύρωση τῆς σάρκας καί ἡ ἀληθινή ἀνάπαυση, Ἁγ. Θεοδώρου Ἐδέσσης-100 ψυχωφελῆ κεφάλαια (Κέφ.17-18), Φιλοκαλία Β' τόμος, 13-8-2025, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

"Εἴμαστε εὐτυχισμένοι ὅταν ἀγαπήσουμε ὅλους τούς ἀνθρώπους μυστικά!" , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πολύ λυποῦμαι πού δέν πιστεύεις μέσα σου ὅτι οἱ ἀπόστολοι πήγανε ἐν πνεύματι, στήν κηδεία τῆς Παναγίας (Ἅγιος Παΐσιος)

«Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε»

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.

Τότε, ακούστηκε ήχος δυνατής βροντής και συγκεντρώθηκαν πολλά νέφη, τα οποία μετέφεραν από τα πέρατα της οικουμένης, τους αποστόλους και τους έφεραν στην οικία της Παναγίας, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της. Μαζί με τους Αποστόλους ήλθε ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Iερόθεος επίσκοπος Αθηνών, ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Aπόστολος Tιμόθεος, και οι λοιποί Εβδομήκοντα Απόστολοι και θεόσοφοι Iεράρχες, μεταφερόμενοι «επί των νεφελών».

Όταν δε έφτασε και ο θεσπέσιος Απόστολος Παύλος, το σκεύος της εκλογής, ο οποίος έπεσε στα πόδια της Θεοτόκου και την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια, λέγοντας : «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής και του κηρύγματός μου η υπόθεσις, διότι εγώ παρόλο που δεν είδα σωματικά τον Υιόν Σου επί της γης, όμως βλέποντάς Σε, νόμιζα ότι βλέπω Εκείνον τον ίδιο».

Ἀρχιμ. ̉Ἰσίδωρος Βαρλααμίτης ὁ ταπεινὸς καὶ ἐλεήμων κληρικός

̉Αρχιμ. ̉Ισίδωρος Βαρλααμίτης

ὁ ταπεινός καί ἐλεήμων κληρικός

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου -Εἰδικοῦ Παιδαγωγοῦ.

Βιογραφικά

῾Ο μακαριστός π. ̉Ισίδωρος, κατά κόσμον ̉Ιωάννης Τσιατᾶς, γεννήθηκε τό 1937 στά Τρόπαια Γορτυνίας, ἀπό γονεῖς, τόν Χρῆστο καί τήν Χρυσάνθη, πτωχούς μέν ἀλλά εὐλαβεῖς. Οἱ γονεῖς ἀνέθρεψαν τά παιδιά τους Χρῆστο καί ̉Αθανασία «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». ῾Ο Χρῆστος σέ πολύ μικρή ἡλικία ἀρρώστησε ἀπό πολιομυελίτιδα καί δέν μποροῦσε νά βαδίσει. ῾Η στοργική του μητέρα μέ πόνο ἔβλεπε τό παιδί της νά μή μπορεῖ νά μετακινηθεῖ, δέν ἔχασε ποτέ τήν πίστη της στό Θεό καί πάντα περίμενε νά γίνει τό θαῦμα σάν ἀπάντηση στίς θερμές της προσευχές.

Μιά μέρα πῆρε στήν πλάτη της τό μικρό Γιαννάκη καί πῆγαν νά προσκυνήσουν καί νά προσευχηθοῦν στό μοναστήρι τῆς Παναγίας Κλειβωκᾶς. Τό μοναστήρι βρίσκεται κοντά στά χωριά Κοντοβάζαινα καί Δήμητρα τῆς ἐπαρχίας Γορτυνίας καί ἀπέχει ἀρκετά ἀπό τό χωριό τους. ῞Οταν ἔφτασαν στό μοναστήρι κατακουρασμένη ἡ μητέρα του ὄχι μόνον ἀπό τό βάρος τοῦ παιδιοῦ της πού κουβαλοῦσε στήν πλάτη της ἀλλά κι ἀπό τήν μεγάλη ἀπόσταση πού διένυσαν ἀφοῦ προσευχήθηκαν ἔστρωσε νά κοιμηθοῦν. Τό βράδυ κάποια στιγμή ξύπνησε καί δέν βρῆκε δίπλα της τό γιό της, ἔντρομη σηκώθηκε κι ἔψαχνε νά τόν βρεῖ. Πῆγε στό καθολικό καί βλέπει τόν Γιαννάκη της γονατισμένο μπροστά στή θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ζωναρίτισσας, ὅπως εἶναι γνωστή. Κατάλαβε ὅτι οἱ προσευχές της ἔφτασαν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ καί τῆς Παναγίας καί εἰσακούσθηκαν. Τό θαῦμα εἶχε γίνει. Γεμάτη χαρά δόξαζε τό Θεό καί τή Μητέρα Του γιά τό θαῦμα πού ἔκαναν. Τήν ἄλλη μέρα, μετά τή Θεία Λειτουργία, γύρισαν στό χωριό τους. Γιά νά μήν ξεχαστεῖ τό θαῦμα ὁ Γιάννης εἶχε σέ ὅλη του ζωή κάποιο πρόβλημα μέ τό βάδισμα.

Τά πρῶτα γράμματα ὁ Γιάννης τά ἔμαθε στό χωριό του. ῞Οταν ἔγινε δώδεκα ἐτῶν ὁ θεῖος του μακαριστός π. Χαρίτων Σαρρῆς, πού ἦταν μοναχός σέ μοναστήρι τῆς Ηλείας, τόν πῆρε κοντά του. Στό μοναστήρι αὐτό μόναζε ἕνας μοναχός μέ τό ὄνομα Βαρλαάμ ὁ ὁποῖος δίδαξε στό Γιάννη τή νοερά προσευχή.

῾Ο γέροντας Ισίδωρος τήν περίοδο αὐτή συνδέθηκε πολύ μέ τόν ῾Ιεροκήρυκα Σωτήριο Κίτσο, μετέπειτα Μητροπολίτη Γυθείου, ὁποῖος ἔγινε πνευματικός του καί ἀργότερα τόν ἔστειλε στήν ̉Αθήνα γιά νά περατώσει τίς σπουδές του καί νά ἐργασθεῖ. Στήν ̉Αθήνα ἔμενε στό οἰκοτροφεῖο τῆς ̉Αδελφότητος «Ζωῆ» ὅπου ἐργαζόταν ὡς διορθωτής κειμένων στό τυπογραφεῖο τῆς ἀδελφότητος, αὐτό τόν βοήθησε πολύ νά μάθει καλή ὀρθογραφία καί νά ἀποκτήσει τέλεια ἄρθρωση. Τέλος φοίτησε γιά ὁρισμένο χρονικό διάστημα στήν Πάντειο σχολή.

Στήν Μητρόπολη Τρίκκης

Τήν περίοδο ἐκείνη κατά παραχώρηση Θεοῦ ἦλθε στά Τρίκαλα ὡς Μητροπολίτης ὁ ἐνάρετος, ταπεινός καί ἅγιος ̉Επίσκοπος Διονύσιος, ὁ ἀπό Λήμνου. ῾Ο μακαριστός Διονύσιος μόλις ἐνθρονίστηκε στά Τρίκαλα προσπάθησε νά διορθώσει τά προβλήματα πού βρῆκε. Δύο μεγάλα καί ἐπίγοντα προβλήματα πού ἔπρεπε νά ἀντιμετωπίσει ἦταν ἡ λειψανδρία τῶν Μετερίτικων μονῶν καί ἡ ἐγκατάσταση τοῦ Ε.Ο.Τ. στά Μοναστήρια. ῎Ηδη στό μοναστήρι τοῦ Μεγάλου Μετεώρου ὁ Ε.Ο.Τ. εἶχε ξενοδοχεῖο, ὅπου διανυκτέρευαν τουρίστες. Τό ἴδιο προχωροῦσε νά κάνει καί στή Μονή Βαρλαάμ. Γιά νά διαφυλαχθεῖ ἡ ἱερότητα τῶν μοναστηριῶν ἔφερε εὐλαβεῖς κληρικούς οἱ ὁποίοι τά στελέχωσαν.

Στή Μονή Βαρλαάμ τοποθέτησε ὡς ἡγούμενο τόν ̉Αρχιμανδρίτη Καλλίνικο Καροῦσο. Τόν π. Καλλίνικο πλαισίωσαν κι ἄλλοι νέοι μορφωμένοι κληρικοί, μεταξύ αὐτῶν καί ὁ ῾Ιωάννης Τσιατᾶς (1960), ποῦ πῆρε ὡς μοναχός τό ὄνομα ̉Ισίδωρος.

Κακόβουλη ἐπιστολὴ ἐπιχείρησε νὰ ἀμφισβητήσει τὴν πνευματικὴ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων στὴ Μονὴ Σινᾶ ἐν μέσῳ κρίσιμης συνάντησης.

ΤΡΙΜΕΛΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΙΝΑΙΟΥ Κ. ΔΑΜΙΑΝΟΥ

Πατριαρχείο Ιεροσολύμων

Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Σινᾶ κ. Δαμιανὸς δι’ ἐπιστολῆς ἐζήτησεν τὴν μεσολάβησιν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, κ.κ. Θεοφίλου, πρὸς ἐπίλυσιν τοῦ ζητήματος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ, γράφων πρὸς Αὐτόν: «Ἐμπιστευόμεθα τὴν Ὑμετέραν ἔμφρονα κρίσιν καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶσθε ὁ ἡμέτερος Πατὴρ καὶ Πατριάρχης, τὸν ὁποῖον ὡς Ἐπίσκοπος σέβομαι, τιμῶ καὶ ἀγαπῶ».

Ὁ Μακαριώτατος, ἀνταποκρινόμενος ἀμέσως εἰς τὴν ἔκκλησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, καὶ μάλιστα ἔπειτα ἀπὸ τηλεφωνικὴν ἐπικοινωνίαν, ἀπέστειλεν εἰς Ἀθήνας τριμελῆ Ἐπιτροπὴν, ἀποτελουμένην ἐξ ἐπιφανῶν Ἁγιοταφιτῶν, ἐκ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, Γέροντος Ἀρχιγραμματέως, τοῦ Ἐξάρχου τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν Ἑλλάδι, Ὁσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἱερώνυμου, τοῦ Γραμματέως τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, Ἀρχιμανδρίτου π. Χριστοδούλου, καί τοῦ ἐγκρίτου ὁμοτίμου καθηγητοῦ Κανονικοῦ Δικαίου κ. Θεοδώρου Γιάγκου, ἤτοι τοὺς καταλληλοτέρους διὰ τὴν διευθέτησιν τοῦ ζητήματος.

Οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Πατριαρχείου, μετὰ πλείστης ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης, ἀνέμενον ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, ὅπως τοὺς δεχθῇ ὁ κ. Δαμιανός. Ἐν τέλει, ἡ συνάντησις ὡρίσθη νὰ πραγματοποιηθῇ τήν 7ην Αὐγούστου 2025 καὶ ὥραν 19:00.

Ἡ κοίμησις τῆς Θεοτόκου. Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ[:Φιλιπ.2,5-11]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος, καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα, ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων, καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός(:Εφόσον δηλαδή είστε μαθητές και δούλοι του Ιησού Χριστού, πρέπει να μιμηθείτε την ταπείνωση και την αυταπάρνησή Του. Ας υπάρχει λοιπόν μέσα σας αυτό το φρόνημα της ταπεινώσεως και αυταπαρνήσεως που είχε κι ο Ιησούς Χριστός. Ο Ιησούς Χριστός δηλαδή, αν και είχε την ίδια ουσία και φύση με τον Θεό Πατέρα και ως απαράλλακτη και ζωντανή εικόνα του Θεού είχε τη μορφή και τη φύση του Θεού, δεν θεώρησε την ισότητά Του με τον Θεό Πατέρα αποτέλεσμα αρπαγής· διότι εάν ήταν αποτέλεσμα αρπαγής, δεν θα τολμούσε να το αποθέσει, από φόβο μήπως το χάσει. Αλλά κένωσε τον εαυτό Του, συγκαλύπτοντας και κρύβοντας για κάποιο διάστημα τη δόξα και το μεγαλείο της θεότητός Του. Πήρε μορφή δούλου και έγινε όμοιος με τους ανθρώπους. Και ενώ παρουσιάστηκε με την εξωτερική όψη του ανθρώπου, δεν ήταν μόνον άνθρωπος, όπως φαινόταν, αλλά ήταν συγχρόνως και Θεός. Και ταπείνωσε τον εαυτό Του δείχνοντας τέλεια υπακοή μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, που είναι ο πλέον οδυνηρός και ατιμωτικός θάνατος. Για την ταπείνωση λοιπόν και την υπακοή Του αυτή ο Θεός Τον υπερύψωσε και ως άνθρωπο και Του χάρισε όνομα, το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός, που είναι πάνω από κάθε άλλο όνομα. Τον υπερύψωσε, ώστε στο όνομα του Ιησού να γονατίσουν ταπεινά και να Τον προσκυνήσουν λατρευτικά και οι άγγελοι στον ουρανό και οι άνθρωποι στη γη και οι ψυχές των νεκρών στα καταχθόνια˙ αλλά κι αυτά τα δαιμονικά όντα που είναι στα καταχθόνια με τρόμο να υποκλιθούν μπροστά στο μεγαλείο Του. Και έτσι κάθε γλώσσα να ομολογήσει φανερά, δυνατά και ξεκάθαρα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος. Και με την ομολογία αυτή και την αναγνώριση του Ιησού Χριστού ως Κυρίου θα δοξάζεται ο Θεός Πατήρ)»[Φιλιπ. 2,5-11].

Έχω πει τα σχετικά με τους αιρετικούς(βλ. Ιερού Χρυσοστόμου, Υπόμνημα στην προς Φιλιππησίους επιστολήν, ομιλία Γ΄)· είναι πλέον η κατάλληλη ευκαιρία λοιπόν να πω και τα δικά μας. Εκείνοι λένε ότι το «οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο», σημαίνει το «να αρπάξει». Αποδείξαμε ότι αυτό είναι εντελώς ευάλωτο και ανόητο, διότι ούτε σε ταπεινοφροσύνη κανείς προτρέπει από αυτό, ούτε τον Θεό θαυμάζει κατ’ αυτόν τον τρόπο, αλλά ούτε τον άνθρωπο. Τι λοιπόν συμβαίνει, αγαπητοί; Προσέχετε στα λεγόμενα τώρα. Επειδή λοιπόν πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι στερούνται του δικού τους αξιώματος, όταν είναι ταπεινόφρονες, και υποβιβάζονται και ταπεινώνονται, επισημαίνοντας αυτόν τον φόβο και επεξηγώντας ότι δεν πρέπει έτσι να διάκεινται, λέει ότι ο Θεός ο μονογενής, ο Οποίος ως απαράλλακτη και ζωντανή εικόνα του Θεού είχε τη μορφή και τη φύση του Θεού και δεν είχε τίποτε μικρότερο από τον Πατέρα, ο ίσος προς Αυτόν, δεν θεώρησε ότι είχε εξ αρπαγής την ισότητά Του προς τον Θεόν. Τι όμως σημαίνει αυτό, μάθαινε.

Εκείνο που θα αρπάξει κανείς και θα λάβει χωρίς να του ανήκει, δεν τολμά να το αποθέσει φοβούμενος μήπως χαθεί, μήπως διαφύγει, αλλά συνεχώς το κατέχει αυτό· εκείνος όμως που έχει εκ της φύσεώς του ένα αξίωμα, δεν φοβάται και να κατέλθει από το αξίωμά του εκείνο, επειδή γνωρίζει ότι δεν θα πάθει τίποτε από αυτό. Όπως, για να μιλήσω με παράδειγμα, ο Αβεσσαλώμ άρπαξε την εξουσία και δεν τολμούσε τότε να αποθέσει αυτήν. Και θα έλθουμε σε άλλο παράδειγμα. Αν τα παραδείγματα δεν θα μπορέσουν να παραστήσουν το πράγμα, μη δυσφορείτε, διότι έτσι είναι τα παραδείγματα· αφήνουν το περισσότερο στην διάνοια να το συμπεράνει. Έστω ότι επαναστάτησε κάποιος εναντίον του βασιλέως και άρπαξε την βασιλεία. Αυτός δεν τολμά να αποθέσει και να κρύψει το πράγμα, διότι εάν μία μόνο φορά το κρύψει, αμέσως έχει χάσει αυτό.

Ἀνακοίνωση Ἱερὰς Μονῆς Δοχειαρίου γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ στὸ Ἀγιώνυμο Ὅρος.

Ἀνακοίνωση Ἱερᾶς Μονῆς Δοχειαρίου

17/30.7.2025

«Δὲν ρέγχουμε. Ἀγρυπνοῦμε, παρακαλοῦμε καὶ δεόμεθα… Πέστε καὶ γράψτε ὅ,τι θέλετε. Ἐμεῖς ἐδῶ θὰ μένουμε· θὰ τελοῦμε καθημερινὰ τὴν Θεία Λειτουργία, θὰ καλλιεργοῦμε ἰδίαις χερσὶν ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτὸς τὰ μπαΐρια τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ θὰ φροντίζουμε τὰ λουλούδια ποὺ φυτρώνουνε στοὺς βράχους καὶ στὰ γκρεμνά, νὰ μὴν τσαλακωθοῦν ἀπὸ βέβηλα χέρια».

Τὰ παραπάνω λόγια τοῦ ἀοιδίμου πατρός μας Γρηγορίου μᾶς ἐκφράζουν ἀπόλυτα καὶ μὲ αὐτὰ θὰ ἀπαντήσουμε στὶς κατηγορίες ἀδελφῶν μας γιὰ δῆθεν ὑπερβάσεις ἢ παραβιάσεις τῶν Κυριακῶν λογίων.

Τὸ ἀγγελικὸ πολίτευμα καὶ ἡ μοναχική μας ἰδιότητα μᾶς ὑπαγορεύουν νὰ μὴ θορυβοῦμε, ἀλλὰ νὰ θρηνοῦμε, νὰ μὴν αὐτοδιαφημιζόμαστε, ἀλλ᾽ ἐν σιωπῇ νὰ προσευχόμαστε. Ἔτσι, λοιπόν, συνεχίζουμε τὴν μοναχική μας πορεία, διακονώντας παράλληλα ταπεινὰ τοὺς ἀναρίθμητους προσκυνητές, παρηγορώντας τὸν ἀπελπισμένο λαό, παροτρύνοντας σὲ ἀληθινὴ ἐπιστροφὴ καὶ μετάνοια.

Ἐπειδή, ὅμως, πολλοὶ ἀδελφοί μας ἔνιωσαν πικρία, ἀγανάκτηση, ὀδύνη καὶ σκανδαλίσθηκαν μὲ ὅσα ἔλαβαν χώρα κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος στὸ Ἁγιώνυμο Ὄρος, διερωτῶνται μάλιστα γιατὶ δὲν δείξαμε μὲ δημοσιεύματα καὶ ἀνακοινώσεις τὴν ἀντίδρασή μας ὅσοι εἴχαμε ἀντίθετη ἄποψη, σκεφθήκαμε νὰ καταθέσουμε ἁπλὰ καὶ ταπεινὰ τὸν λογισμό μας. Ὅσο μᾶς ἐπιτρέπεται, γιατὶ δὲν θεωροῦμε συνετὸ «τὰ ἐν οἴκῳ» νὰ τὰ κοινοποιοῦμε «ἐν δήμῳ».

14 Αὐγούστου. Προεόρτια τῆς κοιμήσεως τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, Μιχαΐου τοῦ προφήτου (η΄ π.Χ. αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Πέμπτης ι΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. α΄ 1-7).

Β Κορ. 1,1          Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός, τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ τῇ οὔσῃ ἐν Κορίνθῳ σὺν τοῖς ἁγίοις πᾶσι τοῖς οὖσιν ἐν ὅλῃ τῇ Ἀχαΐᾳ·

Β Κορ. 1,1                  Εγώ ο Παύλος, που είμαι απόστολος του Ιησού Χριστού δια του θελήματος του Θεού και ο Τιμόθεος ο αδελφός, προς την Εκκλησίαν του Θεού που είναι εις την Κορινθον και προς πάντας τους Χριστιανούς, οι οποίοι ευρίσκονται εις όλην την Αχαΐαν,

Β Κορ. 1,2          χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Β Κορ. 1,2                 είθε να είναι πάντοτε μαζή σας χάρις και ειρήνη από τον Θεόν Πατέρα μας και από τον Κυριον Ιησούν Χριστόν.

Ἡ Νομικὴ Προσωπικότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Ὅρους Σινᾶ.

σ.σ. Ψεύδη που αγγίζουνε τα όρια της προδοσίας.

Μαρία Γρατσία

Νομική προσωπικότητα σε συλλογικές οντότητες αναγνωρίζεται ήδη από την εποχή του Ιουστινιανού στον ομώνυμο Κώδικα που καθιερώνει τα λεγόμενα CORPORA (ως αντιδιαστολή από τα PERSONA), στα οποία εντάσσει και τα Μοναστήρια.

Αργότερα εξελίσσεται στο μεσαίωνα έτι περαιτέρω με τα Persona Ficta.

Τι μας είπε λοιπόν χθες η κα. Ζαχαράκη, που τυγχάνει και Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων!

Δηλαδή ως τι πορεύεται τόσους αιώνες η Ιερά Μονή;