Ἐλπίδα πάντοτε στόν Θεό, Εὐεργετινός, Τόμος 1, Κεφ. 1, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 Ἐλπίδα πάντοτε στόν Θεό, Εὐεργετινός, Τόμος 1, Κεφ. 1, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 29-7-2017 (Σύναξη)
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Κυριακή ΙΑ’ Ματθαίου: Οἱ συνέπειες τῶν ὀφειλῶν (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

 

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα αναφέρεται στον οφειλέτη των μυρίων ταλάντων, ο οποίος δεν μπορούσε να επιστρέψη το χρέος του και ο κύριός του διέταξε να πωλήσουν τον ίδιο, την γυναίκα του, τα παιδιά του, τα υπάρχοντά του για να εξοφληθή το ποσόν της οφειλής. Όμως, εκείνος ζήτησε συγγνώμη, η οποία του δόθηκε. Ενώ, όμως, εξοφλήθηκε το χρέος του με την μετάνοια, εν τούτοις ο ίδιος ήταν σκληρός στον σύνδουλό του, δεν τον συγχώρησε, παρ’ ό,τι του το ζήτησε, και τον έβαλε στην φυλακή. Αυτό το γεγονός μαθεύτηκε, οπότε ο κύριός του, ο οποίος προηγουμένως τον είχε συγχωρέσει, επανήλθε και τον παρέδωσε στους βασανιστές.

Η παραβολή αυτή αναφέρεται στην Βασιλεία του Θεού, στην οποία θα εισέλθουν εκείνοι που μετανοούν και ζητούν συγχώρηση από τον Θεό, αλλά στην συνέχεια και αυτοί συγχωρούν όλους εκείνους που τους έβλαψαν.

Η εικόνα της παραβολής προέρχεται από την κατάσταση της εποχής εκείνης, ήτοι τα δάνεια, τις οφειλές και τις εξοφλήσεις δανείων. Όταν δεν μπορούσε να εξοφληθή το δάνειο, τότε παραδινόταν ο οφειλέτης στους βασανιστές, πωλείτο ο ίδιος, η γυναίκα, τα παιδιά, γινόταν κατάσχεση της ατομικής περιουσίας, έμπαινε στην φυλακή.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Νά ἀγωνίζεσαι ἁπαλά καί χωρίς βία νά μεταμορφώσεις τά ἁμαρτωλά πάθη σέ καλά»

 Ὁ Γέροντας Πορφύρος ἀπέφευγε τὴν ὀξύτητα στὶς ἐκφράσεις. Συνιστοῦσε πάντα ὅλα νὰ γίνονται ἁπαλὰ καὶ χωρὶς βία. 

— Οἱ τρομακτικὲς μορφὲς ποὺ παίρνει ὁ πονηρὸς καὶ παρουσιάζεται στὸν χριστιανό, ὀφείλον­ται πολὺ συχνὰ στὸν βίαιο τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖον ὁ πιστὸς πολεμᾶ τὰ πάθη του, ἔλεγε. Τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ δὲν ἔχει μορφή. 

Οἱ ἄνθρωποι τοῦ δίνουν μορφὴ ἀνάλογα μὲ τὰ βιώματά τους, τὰ γονίδιά τους καὶ τὴν κληρονομικότητά τους. 

 

— Καὶ ὁ Μέγας Ἀντώνιος ποὺ ἔβλεπε τέτοιες μορφές; 

 

—  Ἔ, δὲν ἦταν μέγας καὶ ἅγιος ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἔλεγε μὲ χαμόγελο. 

 

Νὰ ἀγωνίζεσαι ἁπαλὰ καὶ χωρὶς βία νὰ μεταμορφώσεις τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη σὲ καλά. Οἱ τρεῖς  Ἱεράρχες δὲν ἔβλεπαν τὸ κακό καὶ δὲν περιγράφουν τὸν διάβολο. Δὲν ἀσκοῦσαν βία πάνω τους, ὥστε νὰ καταπιεσθεῖ τὸ νευρικὸ σύστημα.

Τό μικρό Κυπριόπουλο πού ἔγινε μάρτυρας παίζοντας

  Συγκλονιστική ιστορία, που δείχνει γιατί δεν πρέπει να καίμε τους νεκρούς μας

Το παρακάτω περιστατικό, αν και ανώνυμο, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Συνέβη σε ένα χωριό της Κύπρου πριν την τουρκική εισβολή του 1974, όταν ακόμη Έλληνες και Τούρκοι ζούσαν ειρηνικά.

 

Στο χωριό αυτό μία ομάδα μικρών παιδιών, Ελλήνων και Τούρκων, έπαιζαν μεταξύ τους «πόλεμο».

Τα τουρκάκια είχαν πιάσει ένα ελληνάκι και έπεσαν όλα πάνω του με το βάρος τους, λέγοντάς του: «θα γίνεις Τούρκος;».

Το παιδί απαντούσε: «όχι!».

Στο τέλος το παιδί πέθανε από ασφυξία.

Πέρασαν από τότε τρία χρόνια, και όπως συνηθιζόταν στην Κύπρο, έγινε η εκταφή των οστών του μικρού παιδιού.

Φάρασα Καππαδοκίας...ἐδῶ λειτουργοῦσε ὁ Ἅγ.Ἀρσένιος πού τώρα εἶναι τζαμί.....σέ αὐτήν τήν ἐκκλησία βαπτίστηκε ὁ Ἅγιος Παΐσιος

 

Οἱ ἀναμνήσεις μου ἀπό τόν γέροντα Παΐσιο (Μέρος γ')

 Την 1 Αυγούστου 1979 ο Θεός με αξίωσε να συναντήσω για δεύτερη φορά το γέροντα Παΐσιο στην καλύβη της Παναγούδας της μονής Κουτλουμουσίου. Όταν φθάσαμε έπιασε με τα άγια χέρια του το κεφάλι μου και με χάιδεψε με αγάπη.

Με κέρασε ένα λουκούμι πού ήταν τόσο υπέροχο, όσο και το περσινό. Εκάθησε κατόπιν και συζητήσαμε τρία τέταρτα. Αφού του είπα ότι δεν ξέρω τί μπορεί να θέλει ο Θεός από μένα, μου είπε να περιμένω και να μην ανησυχώ.

“Ο Θεός σε έχει στον λογαριασμό του”, ετόνισε χαρακτηριστικά. “Να διαβάζεις για διασκέδαση. Θα τελειώσεις τις σπουδές σου και σιγά-σιγά θα τακτοποιηθούν όλα τα πράγματα”. Πράγματι μετά από τρία χρόνια ετελείωσα τις σπουδές.

 

Άλλη είναι η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων, γέροντα;

"Ναι, παιδί μου. Δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι: Έφταιξες; Θα τιμωρηθείς. Δικαιοσύνη του Θεού είναι: Έκανες εκατό, χίλιους φόνους;

Εάν μετανοήσεις, σώζεσαι. Τώρα τι θα γίνει μ' αυτούς πού επλήγησαν από το φόνο; Εάν δείξουν υπομονή, θα αμειφθούν από το Θεόν. Δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι: Δύο άνθρωποι να μοιραστούν στη μέση την κληρονομιά. Δικαιοσύνη του Θεού είναι: Εάν ο ένας ζητήσει τα τρία τέταρτα ή όλη την περιουσία, ο άλλος να δεχθεί να πάρει μόνο το ένα τέταρτο ή τίποτε".

 

“Ο Θεός», μου είπε, «δεν στέλνει κανένα στην κόλαση. Ο Θεός εδημιούργησε μόνο αγγέλους. Ο άνθρωπος απομακρύνεται μόνος του από τον Θεόν, όπερ είναι κόλασις”.

Ὁ ἅγιος ἡγούμενος Πορτιανός, ἐπίγειος δοῦλος, ὁ ὁποῖος κληρονόμησε τήν ἐπουράνια βασιλεία. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται τήν 24η Νοεμβρίου 527 μ.Χ. Γαλλικό Πατερικό

 

  ΠΌΣΑ ΑΓΑΘΑ χορηγεί ό Παντοδύναμος Θεός στό όνομά Του σε όσους έχουν αφιερώσει πιστά τόν έαυτό τους στήν διακονία Του με τά καλά τους έργα! Τούς ύπόσχεται μεγάλα βραβεία στον ούρανό, άλλά συχνά, επίσης, τούς έπιτρέπει νά γνωρίσουν άπό αύτήν τήν ζωή τί θά άπολαύσουν. Διότι συχνά έλευθερώνει δούλους καί καθιστά ένδοξους εκείνους οί όποιοι είναι έλεύθεροι, όπως λέχθηκε άπό τόν Συγγραφέα των Ψαλμών: Ό έγείρων άπό γης πτωχόν καί άπό κοπριάς άνυψων πενητα τον καθίσαι αυτόν μετά άρχόντων, μετά άρχόντων λαόν αυτόν (Ψαλμ. 112: '7-8).

 

Σχετικά μέ αύτό ή Άννα, ή σύζυγος τού Έλκανά, είπε: Πλήρεις άρτων ήλαττωθησαν, καί οί πεινωντες παρήκαν γην [Υπήρξαν άνθρωποι, οί όποιοι ήσαν πολύ πλούσιοι καί έπείνασαν, άλλά καί άνθρωποι, οί όποιοι έπείνων καί έγιναν τόσον πλούσιοι, ώστε έγκατεστάθησαν πλουσίως εν τή χώρα!] (Α' Σαμ. 2: -Α' Βασιλ. στήν Μετάφραση τής Παλ. Διαθήκης των Έβδομήκοντα). Καί σχετικά μέ αύτό ή Παρθένος Μαρία, ή ίδια ή Μητέρα τού Σωτήρος μας, είπε: Καθεΐλε δυνάστες άπό θρόνων και ύψωσε ταπεινούς (Λουκ. I: 52). Καί ό ίδιος ό Κύριος λέει στό Ευαγγέλιο:

Όντως έσονται οί έσχατοι πρώτοι καί οί πρώτοι έσχατοι (Ματθ. 20: Ιό). Έτσι, είθε τό Θείο έλεος να λάμψει μέ τήν αγάπη Του στούς πτωχούς, γιά να κάνει μεγάλους τούς μικρούς, καί να κάνει τούς ασθενείς συγκληρονόμους του Μονογενούς Του Υιού. Διότι υψώνει τήν πτώχεια αυτού του κόσμου μέχρι τόν ουρανό, στόν όποιο ή έπίγεια βασιλεία δέν μπορεί να ανυψωθεί, έτσι ώστε να έρθει ό χωρικός στήν θέση, στην οποία δέν αξίζει να έρθει εκείνος πού φορά τήν πορφύρα.

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης - Τό σκότος τῆς Αἰγύπτου

 Όταν προσευχόμαστε για ανθρώπους, μερικές φορές πρέπει να συγκεντρωνόμαστε τόσο πολύ, σαν να πρόκειται με την προσευχή μας να διαπεράσουμε ένα συμπαγή τοίχο, το σκότος της Αιγύπτου των παθών και της προσκόλλησης στα εγκόσμια.

Ἠχητικό Ἁγιολόγιο 19 Αὐγούστου

Ἀκοῦστε τό βίο τῶν Ἁγίων της Ὀρθοδοξίας πού ἑορτάζουν σήμερα 19 Αὐγούστου


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Ὁ Θεός θά παραμένει τό ἴδιο Μέγας, εἴτε τόν μεγαλύνουμε εἴτε τόν ὑποτιμοῦμε.

 

Ο Θεός θα παραμένει το ίδιο Μέγας, είτε τον μεγαλύνουμε είτε τον υποτιμούμε. Ο Θεός θα λάμπει, όσο σκοτάδι και αν ρίξουμε στο Όνομά Του.

Πρόσεχε τόν ἑαυτό μέρος β΄ τελευταῖο

Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου

«Πρόσεχε τόν ἑαυτό σου!». Νά εἶσαι νηφάλιος καί συνετός, ἐργατικός καί προνοητικός. Νά μή χάνεις τόν χρόνο σου, μήτε νά ὀνειροπολεῖς γιά πράγματα πού δέν ἔχεις καί πού δέν πρόκειται ποτέ ν᾿ ἀποκτήσεις. Αὐτό τό παθαίνουν συνήθως οἱ νέοι, πού ἀφήνουν τό ἐλαφρό τους μυαλό νά φαντάζεται μεγάλη ζωή καί τιμές, λαμπρούς γάμους, ἐκλεκτά παιδιά, βαθιά γηρατειά καί, ἀκόμα περισσότερο, πολυτελεῖς κατοικίες, περιουσίες, κτήματα, ὑπηρέτες, πολιτικές ἐξουσίες, ὑψηλά ἀξιώματα. Ὅλα τοῦτα νομίζουν, οἱ ἀνόητοι, ὅτι τά ἀπολαμβάνουν κιόλας, σάν νά τά ἔχουν μπροστά τους. Εἶναι αὐτό ἀρρώστια ἀργόσχολης καί ράθυμης ψυχῆς, τό νά βλέπει, δηλαδή, κανείς ὄνειρα ἐνῶ εἶναι ξύπνιος. Ἐσύ, ὅμως, πρόσεχε τόνἑαυτό σου! Μή φαντάζεσαι τά ἀνύπαρκτα, ἀλλά φρόντισε νά ἀξιοποιήσεις τά παρόντα.

Νομίζω, ὅμως, ὅτι μέ τούτη τήν παραίνεση θέλησε ὁ Νομοθέτης νά μᾶς ἀπαλλάξει κι ἀπό ἕνα ἄλλο πάθος, ἀπό τή συνήθεια πού ἔχει ὁ καθένας μας νά περιεργάζεται τά ξένα καί νά μή σκέφτεται τά δικά του. Πάψε, λέει νά ἀσχολεῖσαι μέ τίς ξένες ἁμαρτίες. Ἐρεύνησε τόν ἑαυτό σου καί δές ἄν ἐσύ ζεῖς ὅπως θέλει ὁ Θεός.

«Τό χέρι τοῦ Γέροντα Πορφυρίου ἦταν θεοκίνητο»

 Πρωτοπρεσβύτερος Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

Να σας πω και μια άλλη ιστορία να δούμε πως το πνεύμα του Θεού δεν κάνει λάθος. Αυτές θα είναι μια προσωπική και μία μη προσωπική ιστορία. Να σας πω πρώτη τη μη προσωπική ιστορία. 

Όταν ήτανε ο π. Πορφύριος, που έλεγε «με διώξανε από το Άγιον Όρος», έτσι το έλεγε, δεν έλεγε έφυγα εξ αιτίας της φυματίωσης που είχα πάθει, με διώξανε από το Άγιον Όρος, έλεγε. Όταν λέει με διώξανε από το Άγιον Όρος, μια μέρα περπατούσε στη Θεσσαλονίκη, μιλάμε το1937 περίπου, και δίπλα του περνούσε μια άμαξα με έναν άμαξά. Ο αμαξάς την ώρα που περνούσε δίπλα του έβριζε την Παναγία. Στενοχωρήθηκε πολύ ο Γέροντας γιατί την Παναγία την αγαπούσε πιο πολύ και από τη μάνα του. Ο ίδιος μου είχε πει κάποτε· «εγώ την Παναγία παρακαλούσα και αυτή έκανε τα θαύματα». Και πράγματι την Παναγία παρακαλούσε και η Παναγία τον άκουγε. Λοιπόν, περπατούσε η άμαξα δίπλα του και ο Γέροντας Πορφύριος στενοχωρέθηκε. Λέει, λοιπόν, «Παναγία μου κάνε αυτά τα χείλη αντί να σε βρίζουν να σε παρακαλούν». Δεν πρόφτασε να το πει καλά-καλά, πέφτει η άμαξα σε μια λακούβα, τουμπάρει η άμαξα, αμαξάς και άλογο γίνανε μαλλιά κουβάρια. Το αποτέλεσμα ήταν να πέσει κάτω ο αμαξάς, να τραβάει τα μαλλιά του και ν’ αρχίζει να φωνάζει, «Παναγία μου, Παναγία μου, Παναγία μου». Στη συνέχεια ο πατήρ Πορφύριος μου λέει, «στενοχωρέθηκα και από τότε έμαθα. Τί έμαθα; Έμαθα ότι όταν συμβαίνει κάτι κακό, όταν κάποιος βρίζει, όταν κάποιος κάνει κάτι άλλο, το μόνο που πρέπει να λέμε είναι “Κύριε Ελέησον” και το “Κύριε Ελέησον” τα περιλαμβάνει όλα και ο καλός Θεός ξέρει τι πρέπει να κάνει».

Οἱ Ὅσιοι Παρθένιος καί Εὐμένιος καί ἡ Ἱερά Μονή Κουδουμᾶ. Συγκλονιστικές μαρτυρίες θαυμάτων.

Συγκλονιστικές μαρτυρίες θαυμάτων με τους νεοφανείς αγίους Παρθένιο και Ευμένιο στον Κουδουμά Κρήτης.

Οι Όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος κατάγονταν από τα Πιτσίδια Πυργιωτίσσης και ήταν τέκνα της ευλογημένης συζυγίας του Χαρίτωνος και της Μαρίας Χαριτάκη. Από τη μικρή τους ηλικία αποκαλύφθηκε η μοναχική τους κλίση με διάφορα θαυμαστά γεγονότα που βίωσαν.

Ο Παρθένιος γεννήθηκε το 1829 μ.Χ. και έλαβε το κοσμικό όνομα Νικόλαος, ενώ μερικά χρόνια αργότερα, το 1846 μ.Χ. γεννήθηκε και ο Ευμένιος, κατά κόσμον Εμμανουήλ. Ο Νικόλαος αγαπούσε την ησυχία από μικρός και αποστρεφόταν τα παιχνίδια, ενώ τηρούσε όλες τις καθορισμένες από την Εκκλησία, ημέρες νηστείας. Δεν εντρύφησε στα γράμματα σε αντίθεση με τον μικρό αδελφό του, ο οποίος διδάχθηκε από κάποιον δάσκαλο του χωριού του.

Το 1856 μ.Χ. έφυγε από τη ζωή ο πατέρας τους και τότε άρχιζαν να ετοιμάζονται για να αναχωρήσουν και εκείνοι να ακολουθήσουν το μοναχικό βίο. Μέχρι την αναχώρησή τους μεσολάβησαν αρκετά θαύματα• άλλωστε από τη μικρή του ηλικία ο μικρός Νικόλαος, είχε γευθεί την παρουσία και τη χάρη του Κυρίου πολύ έντονα στη ζωή του. Το πρώτο θαύμα συνέβη όταν μικρό παιδί, έπεσε σε ένα βαθύ πηγάδι. Έτρεξαν τότε οι κάτοικοι να τον βγάλουν από εκεί πιστεύοντας ότι θα βγάλουν το παιδί νεκρό. Ο Νικόλας όμως δεν είχε πάθει απολύτως τίποτα και όλοι θαύμασαν το γεγονός.

Το δεύτερο θαύμα ήταν η πληροφορία που έλαβε από το Θεό ότι το καράβι που επρόκειτο να ταξιδέψει θα βυθιζόταν. Ο ανάδοχός του ήθελε να πάρει μαζί τον Νικόλαο για να τον κάνει ναυτικό. Ο Νικόλας όμως επιθυμούσε τον μονήρη βίο και γι” αυτό βρήκε μία δικαιολογία για να μην ταξιδέψει και εξαφανίστηκε. Το τρίτο και καθοριστικό θαύμα που ώθησε την μητέρα τους να δώσει την ευχή της για να ακολουθήσουν το μοναχικό βίο ήταν το εξής: Η μητέρα έδωσε εντολή να ανάψουν το φούρνο για να ψήσει τα ψωμιά. Ο Νικόλαος δεν τον άναψε και στο παράπονο της μητέρας του απάντησε: « Για να δεις μάνα πως εμάς τα δυό παιδιά σου ο Θεός θέλει να γίνουμε μοναχοί, να βάλεις τα ψωμιά στο φούρνο χωρίς να τον ανάψουμε, χωρίς φωτιά». Πραγματικά έτσι έγινε και Ώ! του θαύματος τα ψωμιά ψήθηκαν, η μητέρα θαύμασε Δόξασε το Θεό που κατέστησε τα δυό τέκνα της σκεύος εκλογής της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Ἡ μετάνοια. Ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος

 Συμπληρώθηκε ο καθορισμένος καιρός κι έφτασε η βασιλεία του Θεού. Μετανοείτε και πιστεύετε στο χαρμόσυνο αυτό μήνυμα.

Μελετήστε τις ζωές των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της εκκλησίας και θα ανακαλύψετε πως στην αρχή της αγιότητας τους, μετανόησαν.