5. Ὁ λίβας τῆς φιληδονίας, 27-5-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης

5. Ὁ λίβας τῆς φιληδονίας, 27-5-2009, Ἀρχιμ. Σάββας Ἁγιορείτης http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Ταπείνωση: Ὁδός σωτηρίας καί ἀπάθειας.

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Τα στάδια της ταπεινώσεως.

Η ταπείνωση είναι μία σκάλα με εκατομμύρια σκαλοπάτια. Το πρώτο σκαλοπάτι πατά στη γη, και το τελευταίο, αν υπάρχει, ακουμπά στον ουρανό. Το πρώτο είναι η στοιχειώδης ταπείνωση, και το τελευταίο είναι η “τελεία” ταπείνωση, που είχε η Παναγία.

Η στοιχειώδης ταπείνωση περιλαμβάνει: την πίστη στον Τριαδικό Θεό, στη διδασκαλία της Γραφής και της Εκκλησίας. Να πιστεύεις δηλαδή σ’ όσα λέει το “πιστεύω” κι όχι όπως εσύ νομίζεις. Την ταπείνωση αυτή την έχουν όλοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί. Μετά το πρώτο σκαλοπάτι αρχίζει η γνήσια ταπείνωση, που συνεχώς ανέρχεται.

Διαφορετική είναι η ταπείνωση των αρχαρίων και διαφορετική των τελείων. “Άλλη η ταπείνωση, όταν επικρατεί ο χειμώνας των παθών, άλλη, όταν έρθει η άνοιξη των καρπών, κι άλλη, όταν έρθει το θέρος των αρετών” Λόγος 25. Άλλη η ταπείνωση, όταν κανείς βρίσκεται στο πεδίο της καθάρσεως, άλλη, όταν βρίσκεται στο στάδιο του φωτισμού, κι άλλη στο στάδιο της θεώσεως.

Την προοδευτική αυτή πορεία της ταπείνωσης την παραθέτουμε συνοπτικά, έχοντες ως οδηγό πάντοτε τον όσιο Ιωάννη της Κλίμακος Λόγος.

Πρώτο στάδιο.

“Όταν αρχίζει να ανθίζει μέσα μας, μισούμε αμέσως μετά πόνου κάθε ανθρώπινη δόξα και ευφημία” Λόγος 25.8 και “υποδεχόμαστε την ατιμία με ανοικτά τα χέρια και την αγκαλιάζουμε ως “φάρμακο” καθαρτικό των αμαρτιών μας” Λόγος 25.27. Ταυτόχρονα εξορίζουμε το θυμό και την οργή.

Δεύτερο.

“Η καρδιά δεν περιφρονεί τους αμαρτάνοντες, ούτε και τους κατακρίνει”, ακόμα και στη διάνοια.

Τρίτο.

Γιά τήν μέριμνα τῆς σωτηρίας τῶν πλησίον μας.(Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος

(Α Κορ. 10:24)

Αυτή είναι διαχρονικά η αρχή, των αγίων του Θεού, τώρα, όπως και παλιά, πάντοτε και για πάντα. Αυτή είναι η αρχή, στην οποία θεμελιώνεται η κοινωνία. Πάνω σε αυτήν την αρχή μπορεί να εδραιωθεί η πιο τέλεια, θεάρεστη και ευημερούσα ανθρώπινη κοινωνία. Αυτή η αρχή είναι σωτήρια για κάθε τύπο δυσκολίας, που οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν ανεπιτυχώς, χωρίς ελπίδα. Η αγία ψυχή μεριμνά για το πού θα περάσουν τη νύχτα τους οι άστεγοι, πώς θα τραφούν οι πεινασμένοι, πώς θα ντυθούν οι γυμνοί. Η αγία ψυχή μεριμνά και προσεύχεται στο Θεό να σωθούν οι πλησίον· να γεμίσει η ψυχή τους με αγάπη για το Θεό• ο νους τους να κατευθυνθεί προς το Θεό• οι μοχθηροί να φύγουν από το δρόμο της μοχθηρίας· οι ολιγόπιστοι να ενισχυθούν στην πίστη· οι ενισχυμένοι στην πίστη να εδραιωθούν σ’ αυτήν• οι κεκοιμημένοι να δουν το πρόσωπο του Θεού• οι ζώντες να γραφούν στη Βίβλο της Ζωής στο Βασίλειο του Φωτός.

Ὁ ἄπιστος γιατρός

Στην Λίμνη της Ευβοίας ζούσε και εργαζόταν ένας γιατρός που ονομαζόταν Μαντζώρος. Σαν γιατρός ήταν πολύ καλός, αλλά δεν πίστευε στο Χριστό και μάλιστα δεν ήθελε να ακούει συζητήσεις σχετικές με την θρησκεία και την ψυχή. Καταφερόταν εναντίον της θρησκείας και οι απόψεις του ήταν σκληροπυρηνικές στο θέμα του Χριστιανισμού.

Αρρώστησε λοιπόν και μάλιστα πολύ σοβαρά. Η επάρατος νόσος είχε πλησιάσει τον άπιστο γιατρό που με φρικτούς πόνους κατάλαβε την έλευσή του. Μέσα σε αφόρητους πόνους μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο της Χαλκίδας. Εκεί , λόγω της σοβαρότητας της ασθένειάς του, δεν μπορούσαν να τον νοσηλεύσουν .Τον έστειλαν λοιπόν στην Αθήνα στη κλινική «Παντοκράτωρ», που βρίσκεται στην οδό Γ΄ Σεπτεμβρίου. Εκεί υποβλήθηκε σε ακτινολογικές και χημικές εξετάσεις , οι οποίες έδειξαν ότι η επάρατος νόσος είχε προσβάλει το παχύ έντερο του γιατρού. Όταν όλη η ζωή του γιατρού ήταν στρωμένη κοινωνικά και μπορούσε να λέει και να κάνει με ευκολία ότι ήθελε ο γιατρός ήταν απόλυτος στον λόγο του για τον Χριστό και τους Αγίους. Όλα ήταν ένα καλοστημένο ψέμα για τον άπιστο γιατρό. Η μόνη αλήθεια ήταν η αμαρτία και η ασωτεία. Εκεί κατέφευγε όταν εμφανίζονταν στη ζωή του μαύρα μικρά συννεφάκια. Αλλά τώρα, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Τα μαύρα σύννεφα που είχαν επισκιάσει για καιρό τώρα τη ζωή του δεν μπορούσε να τα διώξει με την προσφιλή του μέθοδο που δεν ήταν άλλη από την αμαρτία.

- «Στο παντοδύναμο Θεό , να ελπίζεις μόνο συνάδελφε»

Tό οὐκρανικό εἶναι θέμα μόνο διοικητικῆς φύσεως;

ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΜΟΝΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ;

Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος 04-11-2019

Ἐσχάτως διατυπώθηκε ἡ ἄποψη ὅτι τό Οὐκρανικό ζήτημα εἶναι «διοικητικῆς φύσεως θέμα, πού δέν τυγχάνει θέμα Ὀρθοδόξου ἀκριβείας περί τήν πίστιν»[1]. Εἶναι ὅμως σωστή αὐτή ἡ ἄποψη;

Ὁπως θά ἀποδείξουμε παρακάτω, θεωροῦμε ὡς ἑσφαλμένη τήν ἀνωτέρω τοποθέτηση, διότι προσπαθεῖ νά ἐλαχιστοποιήσει καί νά ὑποβιβάσει τό πολυδαίδαλο Οὐκρανικό ζήτημα σέ ἕνα ἁπλό σχίσμα καί θέμα μόνο διοικητικῆς φύσεως, παραθεωρώντας τίς ὑπόλοιπες καί σημαντικότερες πτυχές του. 

Κατ’ἀρχήν, θά θέλαμε νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὄντως ἕνα ἁπλό σχίσμα εἶναι διοικητικῆς φύσεως θέμα. Ἄς δοῦμε, ὅμως, πρώτα τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό σχίσμα. 

1. Τό ἐννοιολογικό περιεχόμενο τοῦ σχίσματος

Ὁ Μέγας Βασίλειος μᾶς δίδει τόν ὁρισμό τοῦ σχίσματος στόν Α΄ Κανόνα του, λέγοντας : «Σχίσματα δέ (ὠνόμασαν οἱ παλαιοί) τούς δι'αἰτίας τινάς ἐκκλησιαστικάς καί ζητήματα ἰάσιμα πρός ἀλλήλους διενεχθέντας». Ἑρμηνεύει ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τόν παραπάνω Κανόνα, λέγοντας : « Σχισματικοί δέ ὀνομάζονται ἐκεῖνοι, ὁποῦ διαφέρονται πρός τήν καθολικήν Ἐκκλησίαν, ὄχι διά δόγματα πίστεως, ἀλλά διά κάποια ζητήματα ἐκκλησιαστικά καί εὐκολοϊάτρευτα»[2].

2. Σχέση μαρτυρίου - σχίσματος

Ἑρμηνεύοντας ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης τόν 31ο Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, παραθέτει τήν γνώμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος στήν 11η ὁμιλία του στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή ἀναφέρει ὅτι ἕνας ἅγιος ἄνθρωπος εἶπε πώς οὔτε αἷμα μαρτυρίου δέν μπορεῖ νά ἐξαλείψει τήν ἁμαρτία τοῦ χωρισμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς διαιρέσεως, καί ὅτι τό νά σχίσει κάποιος τήν Ἐκκλησία εἶναι χειρότερο κακό ἀπό τό νά πέσει σέ αἵρεση. Γράφει καί ὁ ὁμολογητής ἅγιος Διονύσιος Ἀλεξανδρείας στήν πρός τόν Ἐπίσκοπο Ναυάτο ἐπιστολή ὅτι πρέπει νά πάθει κάποιος ὁποιοδήποτε κακό κι ἄν εἶναι, μόνο νά μήν σχίσει τήν Ἐκκλησία, καί ὅτι εἶναι ἐνδοξότερο τό μαρτύριο, πού ὑπομένει κάποιος, γιά νά μήν σχίσει τήν Ἐκκλησία, παρά τό μαρτύριο, πού ὑπομένει γιά νά μήν εἰδωλολατρήσει. Ἐπειδή στό μέν μαρτύριο, γιά νά μήν εἰδωλολατρήσει, μαρτυρεῖ γιά τήν ὠφέλεια τῆς δικῆς του ψυχῆς, ἐνῶ στό μαρτύριο, γιά νά μήν σχίσει τήν Ἐκκλησία, μαρτυρεῖ γιά τήν ὠφέλεια καί ἕνωση ὅλης τῆς Ἐκκλησίας[3]. 

3. Βάπτισμα σχισματικῶν

Κατά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, οἱ σχισματικοί στεροῦνται τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «διότι ἡ μέν ἀρχή τοῦ χωρισμοῦ διά σχίσματος γέγονεν˙ οἱ δέ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκ ἔτι ἔσχον τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ'ἑαυτούς˙ ἐπέλιπε γάρ ἡ μετάδοσις τῷ διακοπῆναι τήν ἀκολουθίαν.

Χριστιανέ μου, ἐπαναλάμβανε συνεχῶς τήν εὐχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ καί γνώριζε ότι…

…Με την συνεχή αυτή ευχή θα διαλυθούν όλες oι εσωτερικές ταραχές, φόβοι, στενοχώριες και θα σε βοηθήσει o Χριστός ν’ αποκτήσεις καρδίαν συντετριμμένην και τότε ακριβώς θα συντριβή εις την τελειότητα η δύναμις του Σατανά.

Όπως κάποιος φοβάται να πιάσει με το χέρι του ένα πυρακτωμένο σίδερο, έτσι και o διάβολος φοβάται την συντριβή της καρδίας, την οποίαν προκαλεί η ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Η συντριβή της καρδίας που προκαλεί η συνεπής αυτή ευχή διώχνει την αμαρτία και κάθε σατανική πονηρία, ταπεινώνει την Έπαρσιν του Εωσφόρου και εξασφαλίζει την σωτηρίαν της ψυχής.Μπροστά εις την συντετριμμένην καρδίαν με την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ο Σατανάς και οι δαίμονές του φεύγουν πιο γρήγορα και από την αστραπή.

Όπως δεν μπορείς να μετρήσεις τις κινήσεις των πτερών της μέλισσας όταν πετά, έτσι δεν μπορείς ν’ αντιληφθείς τα τόσον γοργά βήματα του Σατανά. όταν φεύγει από πρόσωπου της συντετριμμένης καρδίας με την συνεχή ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Όπως εκείνος πού ομιλεί δημόσια για τη φωτιά, μόλις περικυκλωθεί απ’ αυτήν αμέσως σταματά και φεύγει, έτσι και Σατανάς που ομιλεί δημόσια για κάθε κακό, σταματά και φεύγει από προσώπου της συντετριμμένης καρδίας, ύστερα από την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ..

Ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπέναντι στις ἐναλλακτικές πλάνες.

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΛΑΝΕΣ

(Με προεξάρχουσα την ΚΕ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη, δόθηκε Ορθόδοξη απάντηση στις εναλλακτικές πλάνες)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η ενημέρωση της Ιεράς Μητροπόλεως Γλυφάδας, για την νέα ολιστική μέθοδο της Φυσιορρύθμισης, έδωσε ακόμα μια Ορθόδοξη απάντηση στις εναλλακτικές πλάνες. Η ενημερωτική αυτή ανακοίνωση αναφέρει ότι θεωρίες, πρακτικές και έννοιες της νέας ολιστικής μεθόδου της Φυσιορρύθμισης, είναι ασυμβίβαστες με την Ορθόδοξη Πίστη για παράδειγμα: «ολιστική διάγνωση, τσάκρας, ενεργειακές, συναισθηματικές τοξίνες, εξισορρόπηση του θεραπευομένου, αυτό-ίαση», αποκρυφιστικές θεωρίες περί «ζωτικής δύναμης» και «βιταλισμού», καθώς και αμφιλεγόμενες πρακτικές, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί από επιστημονικούς φορείς διεθνώς ως ψεδοεπιστήμες, όπως ο βιοσυντονισμός, η εφηρμοσμένη κινησιολογία, η ιριδολογία κ.α.

Να υπενθυμίσουμε το πόρισμα από την ΚΕ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη που αναφέρει για τις εναλλακτικές θεραπείες ότι «δεν έχουν απλώς αποκρυφιστικές προεκτάσεις, αλλά τα ίδια τα θεμέλια τους ευρίσκονται στον εξωχριστιανικό και μάλιστα στον αποκρυφιστικό χώρο».

Το πόρισμα επίσης της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής επί Ειδικών Ποιμαντικών Θεμάτων και Καταστάσεων (Κανονισμός 135/1999), στο οποίο προβάλλεται το κείμενο του Αθανασίου Β. Αβρααμίδη, Καρδιολόγου Καθηγητού Παθολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο τιτλοφορείται «Ανορθόδοξες μέθοδοι Ιατρικώς και Εκκλησιαστικώς».

Μέ ποία διάθεση ὀφείλει νά ἐπιτιμᾶ ὁ ἐπιτιμών;

Ερώτηση 99

Με ποία διάθεση οφείλει να επιτιμά ο επιτιμών; 

Έναντι του Θεού πρέπει να έχει την διάθεση που έδειξε ο Δαβίδ όταν είπε: «εἶδον ἀσυνετοῦντας καὶ ἐξετηκόμην, ὅτι τὰ λόγιά σου οὐκ ἐφυλάξαντο».

Ἄγιος Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης:Ἐκεῖνος πού ἀγωνίζεται πολύ καιρό καί δέ βλέπει πνευματική πρόοδο...

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δε βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολλή ταπείνωση»

https://paraklisi.blogspot.com/2019/10/blog-post_477.html

6 Νοεμβρίου. Παύλου ἀρχιεπισκόπου Κων/πόλεως ὁμολογητοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. Ἡμέρας. Τετ. κα´ ἑβδ. ἐπιστ. (Κλσ. α´ 18 - 23).

Κολ. 1,18           καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας· ὅς ἐστιν ἀρχή, πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν, ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν αὐτὸς πρωτεύων, 

Κολ. 1,18                   Και αυτός είναι η κεφαλή και ο αρχηγός του σώματος, δηλαδή της Εκκλησίας· η αρχή και η ζωοποιός δύναμις της Εκκλησίας, ο πρώτος που ανεστήθη εκ των νεκρών, δια να γίνη αυτός και ως άνθρωπος πρώτος εις όλα. 

Πῶς πρέπει νά τρῶμε. Δέν πρέπει νά τρῶμε γιά τήν ἀπόλαυση, ἀλλά γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώματος, Εὐεργετινός, 14-2-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πῶς πρέπει νά τρῶμε. Δέν πρέπει νά τρῶμε γιά τήν ἀπόλαυση, ἀλλά γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώματος, Εὐεργετινός, 14-2-2009, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

«Ἡ ἀγάπη στήν πατρίδα μας» Β΄ μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκούστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:

«Ἡ ἀγάπη στήν πατρίδα μας» Β΄ μέρος

Ἁρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 28-10-2019

«Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν»[1]. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος κατεξοχήν, ὑπερβαλλόντως θά λέγαμε πιό σωστά, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον ἄνθρωπο, κατά τέλειο τρόπο ὑπήκουσε στόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἐφάρμοσε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πού σκέπασε κάποτε μέ τό ἅγιο ὡμοφόριό της σέ μία ἀγρυπνία στήν Κωνσταντινούπολη τούς ἐκκλησιαζομένους, μεταξύ τῶν ὁποίων ἤτανε καί ὁ μέγας Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός, καθώς καί ὁ μαθητής του ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος, αὐτή ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ἐσκέπασε καί τό ἔθνος μας τό 1940, καί τό σκεπάζει καί σήμερα καί ἐλπίζουμε καί πάντοτε. Νά μήν πάρει τήν Ἁγία Σκέπη της ἐξαιτίας τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν.

Βεβαίως, εἶναι πάρα πολύ λυπημένη σήμερα ἡ Παναγία μας γιά τίς μεγάλες ἁμαρτίες πού ἔχουμε, γιά τήν βλασφημία, γιά τίς ἐκτρώσεις, γιά τίς διαστροφικές σχέσεις, μέσα καί ἔξω ἀπό τόν γάμο, γιά τήν εἰδωλολατρία πού ἔχει ἐπικρατήσει ἐν πολλοῖς στόν λαό μας, γιά τήν παράδοση τῆς ἡγεσίας μας στόν Σιωνισμό καί στίς ἀντίχριστες δυνάμεις. Ἀλλά, παρόλα αὐτά, ὑπάρχει καί τό λεῖμμα τό εὐσεβές, οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἀκόμα ἀγαποῦν τόν Θεό, τήν Παναγία, τούς Ἁγίους καί τήν πατρίδα.

- Ἄραγε θά πρέπει νά ἀγαποῦμε τήν πατρίδα μας;

Καί βέβαια θά πρέπει, γιατί ἡ πατρίδα μας, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος, εἶναι ἡ μεγάλη μας οἰκογένεια. Κι ἄν ὀφείλουμε νά ἀγαποῦμε ὅλους τούς ἀνθρώπους, πολύ περισσότερο τούς τῆς οἰκογενείας μας.

Καί ἡ πατρίδα μας εἶναι ὁρισμένη καί τά σύνορά της εἶναι καθορισμένα ἀπό τόν Θεό. Στήν Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε, «ὅτε διεμέριζεν ὁ Ὕψιστος ἔθνη, ὡς διέσπειρεν υἱούς Ἀδάμ, ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατά ἀριθμόν ἀγγέλων Θεοῦ»[2] (στό Δευτερονόμιο στό 32ο κεφάλαιο, στόν 8ο στίχο). Δηλαδή, σαφῶς φαίνεται ἐδῶ ὅτι ὁ Θεός θέτει σύνορα, δημιουργεῖ πατρίδες γιά τά διάφορα ἔθνη καί τοποθετεῖ στό κάθε ἔθνος φύλακα ἄγγελο.

Καί βλέπουμε καί στήν Καινή Διαθήκη τόν Κύριό μας, ὁ Ὁποῖος ὅταν εἶδε -λέει- τήν πόλη ἔκλαυσε, τήν πόλη Ἱερουσαλήμ, καί θρήνησε τήν ἀμετανοησία, τήν ἀνυπακοή, τήν ἀχαριστία τοῦ λαοῦ Του. «Πόσες φορές θέλησα», λέει, «νά σᾶς μαζέψω, ὅπως ἡ κλῶσσα μαζεύει τά κλωσσόπουλά της κάτω ἀπό τά φτερά Μου καί δέν θελήσατε﮲ καί νά τώρα θά ἀφεθεῖ ὁ οἶκος ἡμῶν ἔρημος»[3]. Καί πράγματι, πῆρε τήν χάρη Του ὁ Θεός ἀπό τόν παλαιό Ἰσραήλ καί ἔφτιαξε τόν καινούριο λαό Του, τόν νέο Ἰσραήλ τῆς Χάριτος, πού εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καί οἱ άπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθόδοξοι.

Ἀθωνίτης ἐρημίτης Γέροντας Βλάσιος: Πῶς φτάσαμε ὡς ἐδῶ τήν Ἑλλάδα μας καί τί θά μᾶς σώσει...

Ερημίτης γέροντας του Αγίου Όρους μιλά για τα αίτια της οικονομικής κρίσης, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και προτείνει πνευματικό πόλεμο.

Είναι ανάγκη να ξεκινήσουμε πνευματικό πόλεμο εναντίον του κακού και των σκοτεινών δυνάμεων με λιτανείες, παρακλήσεις, προσευχές και καμπάνες στις ενορίες, ώστε να μας λυπηθεί ο Θεός. Εμείς από εδώ κάνουμε τον αγώνα μας, εξηγεί ο ερημίτης γέρων Βλάσιος από το ιερό ησυχαστήριο της «Γεννήσεως του Χριστού» στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους.

Ζει πενήντα ολόκληρα χρόνια στην ασκητική έρημο του Άθωνα, μακριά από καθετί που θυμίζει κοσμικό. Είναι ο γέροντας της αδελφότητας των Κλημαίων. Ζουν σε πρωτόγνωρες συνθήκες σε μία απόκρημνη πλαγιά της Αθωνικής ερήμου. Εκεί καθημερινά δέχονται δεκάδες επιστολές απόγνωσης από πιστούς. Προσεύχονται αδιαλείπτως και ασχολούνται με τα εργόχειρά τους.

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και η ανέχεια των Ελλήνων και των Κυπρίων τους απασχολεί ιδιαίτερα.

Εργαζόμαστε πνευματικά για να σώσουμε ότι απέμεινε, ήταν τα πρώτα λόγια του γέροντα Βλάσιου.

«Οι Έλληνες να καταφύγουν στον Θεό, μόνο αυτός θα μας σώσει. Ο Χριστός θέλει να πάμε κοντά του. Ο Θεός αφουγκράζεται την πρόθεσή μας. Όταν τον επικαλεστούμε, αναλαμβάνει εκείνος. Η κάθε θλίψη έχει την αμοιβή της από τον Πανάγαθο. Ο Χριστός μας δεν αφήνει κανέναν χωρίς αμοιβή. Πάνω από όλα είναι δίκαιος και σκορπίζει αγάπη», συμπληρώνει.

Γέροντα πώς φτάσαμε εδώ;

“Θεέ μου, πάρε με!” (παιδαγωγική μεταθανάτια ἐμπειρία)

Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε! Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού. Το ακόλουθο όμως περιστατικό , το βεβαιώνει ξεκάθαρα. Το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα. Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας , με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο) . Πότε με τον έναν τρόπο , πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα , που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: “Θεέ μου, πάρε με!”. Και τελικά , με πήρε!...”.

“Όσοι τον άκουγαν έμειναν κατάπληκτοι να τον κοιτούν , σκεπτόμενοι πόση ενοχή έχουν όσοι κατηγορούν, ιδίως τους ιερωμένους… Πόση αμαρτία συσσωρεύουν στην ψυχή τους, ιδίως όταν σπρώχνουν σε απελπισία τις ψυχές που κατηγορούν! Λες και τους εξουσιοδότησε ο Θεός να κρίνουν τον κόσμο…

Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας:

“’Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: “Δε γίνεται τίποτα με τον παππούλη∙ πάρτε τον στο νεκροτομείο!”. 

Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει κι να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως.