Σελίδες

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΟΙ ΟΜΙΛΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ





ΟΔΗΓΙΕΣ: ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΥΝΔΕΣΜΟ:

Δίπλα από το όνομα Κύριος Ιησούς Χριστός που υπάρχει ένα μικρό βελάκι , πατάμε εκεί και μας βγάζει διάφορες επιλογές από τις οποίες πατάμε το Download .
Και γίνεται η εκκίνηση να κατέβουν όλες οι ομιλίες.

Δευτέρα 9 Ιουνίου 2014

Ὁ Θυμός, ἡ ὁργή καί ἡ Θεραπεία τους (Mεγάλου Βασιλείου)


Ο Θυμός η Οργή και η Θεραπεία τους
 Κατά οργιζομένων
του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου

«…Ο θυμός κάνει τις γλώσσες αχαλίνωτες και τα στόματα απύλωτα. Ασυγκράτητα χέρια, βρισιές, κοροϊδίες, κακολογίες, πληγές και άλλα αναρίθμητα κακά προέρχονται από την οργή και το θυμό. Εξαιτίας του θυμού, ξίφη ακονίζονται, δολοφονίες τολμώνται, αδέρφια χωρίζουν και συγγενείς ξεχνούν τον συγγενικό δεσμό τους. Οι οργισμένοι αγνοούν πρώτα τους εαυτούς τους κι έπειτα όλους τους οικείους. Όπως οι χείμαρροι παρασύρουν κατεβαίνοντας το καθετί, έτσι και η βίαιη κι ασυγκράτητη ορμή των οργισμένων δεν υπολογίζει τίποτα. Οι θυμωμένοι δεν σέβονται τους γέροντες, την ενάρετη ζωή, τη συγγένεια, τις προηγούμενες ευεργεσίες, ούτε τίποτ’ άλλο σεβαστό και έντιμο. Ο θυμός είναι μια πρόσκαιρη τρέλα.
Ποιος θα μπορούσε να περιγράψει αυτό το κακό; Πως μερικοί είναι τόσο ευέξαπτοι, που με την παραμικρή αφορμή θυμώνουν; Φωνάζουν και αγριεύουν και ορμούν πιο αδίσταχτα κι από τα άγρια θηρία. Δεν σταματούν προτού ξεθυμάνει η οργή τους σ’ ένα μεγάλο και ανεπανόρθωτο κακό. Ούτε το σπαθί ούτε η φωτιά ούτε κανένα άλλο φόβητρο είναι ικανό να συγκρατήσει την ψυχή που έγινε μανιακή από την οργή. Οι οργισμένοι δεν διαφέρουν από τους δαιμονισμένους σε τίποτα, ούτε στην εξωτερική μορφή ούτε στην εσωτερική κατάσταση…


Μην προσπαθείς να θεραπεύσεις το ένα κακό με άλλο κακό. Μην επιχειρείς να ξεπεράσεις τον αντίπαλο στις συμφορές. Γιατί στους κακούς ανταγωνισμούς ο νικητής είναι αθλιότερος, αφού αποχωρεί με τη μεγαλύτερη ευθύνη της αμαρτίας. Σ’ έβρισε ο οργισμένος; Σταμάτησε το πάθος με τη σιωπή…
Σε ονόμασε άσημο και άδοξο ο οργισμένος αντίπαλός σου; Εσύ σκέψου ότι είσαι «χώμα και στάχτη» (Γεν. 18,27). Γιατί δεν είσαι ανώτερος από τον Αβραάμ, που ονόμαζε έτσι τον εαυτό του. Σε ονόμασε αγράμματο και φτωχό και τιποτένιο; Εσύ σκέψου ότι είσαι σκουλήκι και ότι προέρχεσαι από την κοπριά, όπως γράφει ο Δαβίδ (Ψαλμ. 21,7). Πρόσθεσε σ’ αυτά και το παράδειγμα του Μωυσή που όταν τον έβρισαν ο Ααρών και η Μαριάμ, δεν παραπονέθηκε στο Θεό εναντίον τους, αλλά προσευχήθηκε γι’ αυτούς (Αριθ. 12, 1-13)…
Αλλά κι αν ο αντίπαλός σου σε αποκαλέσει ανόητο και αγράμματο, θυμήσου τις βρισιές των Ιουδαίων εναντίον της αληθινής Σοφίας: «Είσαι Σαμαρείτης και δαιμονισμένος» (Ιω. 8,48)… Σε ράπισε ο αντίπαλος; Σκέψου ότι και τον Κύριο ράπισαν. Σ’ έφτυσε; Σκέψου ότι και τον Κύριό μας έφτυσαν. Και μάλιστα δεν έκρυψε το πρόσωπό του για ν’ αποφύγει τον εξευτελισμό από τα φτυσίματα. 

Συκοφαντήθηκες; Το ίδιο έπαθε κι ο Κύριος. Σου ξέσκισαν τα ρούχα; Αφαίρεσαν και του Κυρίου τα ενδύματα οι στρατιώτες και τα μοίρασαν μεταξύ τους (Ιω. 19,24). Εσύ όμως δεν καταδικάστηκες ακόμα. Ούτε σταυρώθηκες. Πολλά σου λείπουν για να μιμηθείς τον Κύριο… Ήρεμα ανέχθηκε το ράπισμα του δούλου. Ο Δεσπότης και Δημιουργός τ’ ουρανού και της γης. Αυτός που προσκυνείται απ’ ολόκληρη την ορατή και αόρατη κτίση. Αυτός που «συγκρατεί το σύμπαν με τη δύναμη του λόγου Του» (Εβρ. 1,3), δεν επιτρέπει ν’ ανοίξει η γη και να καταπιεί ζωντανό τον ασεβή δούλο ούτε τον στέλνει στον άδη, αλλά τον νουθετεί και τον διδάσκει: «Αν είπα κάτι κακό, πες ποιο ήταν αυτό. Αν όμως μίλησα σωστά, γιατί με χτυπάς;» (Ιω. 18,23).

…Όταν νιώσεις τον πειρασμό να βρίσεις, σκέψου ότι δοκιμάζεσαι. Θα πάς με το μέρος του Θεού, δείχνοντας μικροθυμία, ή θα τρέξεις προς το διάβολο, δείχνοντας την αγαθή μερίδα; Γιατί ή θα ωφελήσεις και τον αντίπαλο ακόμα με το παράδειγμα της πραότητός σου ή θα ζημιωθείτε κι οι δύο με τον εγωισμό σου…
Δυο πράγματα κι εσύ ν’ αποφεύγεις:
Να μη θεωρείς τον εαυτό σου άξιο για επαίνους και να μη νομίζεις κανέναν κατώτερό σου. Με τον τρόπο αυτό ποτέ δεν θ’ ανάψει μέσα σου ο θυμός για τις προσβολές που σου γίνονται… Το θυμό σου να τον στρέφεις εναντίον του ανθρωποκτόνου διαβόλου, που είναι ο πατέρας του ψεύδους και ο πρόξενος κάθε αμαρτίας. Να είσαι όμως σπλαχνικός με τον αδελφό σου, γιατί αν συνεχίσει ν’ αμαρτάνει, θα παραδοθεί στο αιώνιο πυρ μαζί με το διάβολο. Όπως διαφέρουν οι λέξεις θυμός και οργή, έτσι διαφέρουν και οι σημασίες τους.

Θυμός είναι μια έντονη έξαψη κι ένα ξέσπασμα του πάθους. Ενώ οργή είναι μια μόνιμη λύπη και μια διαρκής τάση για εκδίκηση, σαν να φλέγεται η ψυχή από τον πόθο ν’ ανταποδώσει το κακό. Οι άνθρωποι αμαρτάνουν και με τις δυο καταστάσεις. Άλλοτε ορμούν απερίσκεπτα να χτυπήσουν όσους τους προκάλεσαν και άλλοτε καιροφυλακτούν δόλια να εκδικηθούν όσους τους λύπησαν. Εμείς και τα δυο πρέπει να τ’ αποφεύγουμε…
… Αν συνηθίσεις να είσαι ο έσχατος,
σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου («Όποιος θέλει να είναι ο πρώτος, θα πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ’ όλους / Μαρκ. 9,35), υπάρχει περίπτωση ν’ αγανακτήσει στις άδικες κατηγορίες; Όταν σε βρίζει ένα μικρό παιδί, θεώρησε τα λόγια του σαν αφορμή για γέλιο. Αλλά κι όταν κανείς μεγάλος κυριευθεί από μανία και ξεστομίζει ατιμωτικά λόγια, να τον θεωρείς άξιο συμπάθειας μάλλον παρά μίσους. Δεν είναι τα λόγια που μας λυπούν. Είναι η υπεροψία μας απέναντι στον υβριστή και η μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας. Αν λοιπόν αφαιρέσεις από μέσα σου αυτά τα δυο, τότε τα λόγια μόνα τους είναι ένας κούφιος θόρυβος…Αν με τη σύνεση μπορέσεις να κόψεις την πικρή ρίζα του θυμού, θα ξεριζώσεις μαζί της πολλά άλλα πάθη. Γιατί η δολιότητα, η υποψία, η θρασύτητα, η απιστία, η κακοήθεια, η επιβουλή και όλα τα συγγενικά πάθη είναι γεννήματα αυτής της κακίας. 
Ας μην κρύβουμε μέσα μας ένα τόσο μεγάλο κακό.
Είναι αρρώστια της ψυχής, σκοτείνιασμα του νου, αποξένωση από το Θεό, αιτία φιλονικίας, αφορμή συμφοράς, πονηρό δαιμόνιο που κυριαρχεί στην ψυχή και αποκλείει την είσοδο του Αγίου Πνεύματος. Γιατί όπου είναι έχθρες, φιλονικίες, θυμοί, φατρίες, διαμάχες, που διαρκώς ταράζουν την ψυχική γαλήνη, εκεί το πνεύμα της πραότητος δεν αναπαύεται.

Ας συμμορφωθούμε, λοιπόν, με την εντολή του αποστόλου Παύλου, «Διώξτε μακριά σας κάθε δυσαρέσκεια, θυμό, οργή, κραυγή, κατηγόρια, καθώς και κάθε άλλη κακότητα» (Εφ. 4,31), και ας περιμένουμε την εκπλήρωση της υποσχέσεως που έδωσε ο Κύριος στους πράους: «Μακάριοι είναι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη της επαγγελίας» (Ματθ. 5,5).

-------------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο θυμός, η οργή και η θεραπεία τους



Ομιλία Μεγάλου Βασιλείου «Κατά οργιζομένων», σε νεοελληνική απόδοση
Κείμενα και ερμηνευτική απόδοση Αδελφότης Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα.
Εκδόσεις 'ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ', ΣΕΙΡΑ 'ΣΕΛΑΣΦΟΡΑ' 2004, σελ. 46
Προλογικά
Κατά κοινή μολογία, τίς τελευταες δεκαετίες πιθετικότητα, βία, βάναυση συμπεριφορά, καταστροφικότατα, εναι φαινόμενα πού πλεονάζουν στήν κοινωνία μας, καί πού πασχολον καί τούς πνευματικούς γέτες καί ποιμένες μας, λλά καί γενικότερα τόν πιστημονικό κόσμο.
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τή βαθιά πείρα τους καί τή γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, θεωρον τι βία, καταστροφικότατα, χαλίνωτη συμπεριφορά, συχνά, εναι πότοκα τς περηφάνειας καί κατ' πέκταση το θυμο καί τς ργς: «Θυμο εσι πάθη· ργή, πικρία, κραυγή, ξυχολία, θράσος, τύφος, λαζονεία, καί ε τι τερον», μς λέει γιος Γρηγόριος Σιναΐτης[1]. Δηλαδή: ργή, πικρία, ο φωνές, τό εέξαπτον, τό θράσος, τύφος, λαζονεία, καί πολλά λλα, εναι πάθη πού προέρχονται πό τό θυμό».
Στήν Κλίμακα, γιος ωάννης Σιναΐτης χαρακτηρίζει τόν θυμώδη ἄνθρωπο καί τόν ὀνομάζει «ἐπιληπτικόν ἑκούσιον»[2]. Καί μέγας Βασίλειος στό κείμενο πού κολουθε θεωρε τό θυμό «ς στιγμιαία τρέλλα». ταν νθρωπος κυριευθε πό τό θυμό καί τήν ργή, κτρέπεται στό «παρά φύσιν», σέ παρξη κτηνώδη, θηριώδη, δαιμονική, μς ναπτύσσει γιος μέ πολλή σαφήνεια καί νάργεια.
Πράγματι, τό δηλητήριο τῆς ὀργῆς εἶναι θανατηφόρο, διότι πιτρέπει στόν πονηρό δαίμονα νά κατοικήσει στήν καρδιά μας, ποος μας σκοτίζει τούς φθαλμούς τς ψυχς τόσο, στε νά μή μπορομε νά διακρίνουμε τό καλό πό τό κακό. « ργή καταστρέφει κόμη καί τούς φρόνιμους», μς λένε οΠαροιμίες[3]. ποιος λοιπόν θέλει νά γωνισθε καί νά φθάσει στήν τελειότητα, πρέπει νά κρατήσει τόν αυτό του μακριά πό τήν ργή καί τό θυμό, καθώς καί πόστολος Παλος μας παραγγέλλει: «Κάθε χθρα καί ργή καί θυμός καί κραυγή καί βλασφημία, ς εναι μακριά πό σας, μαζί μέ κάθε κακία» [4]. Διότι «ποιος μισε τόν δελφό του, εναι νθρωποκτόνος» [5].
Γιατί, στ' ἀλήθεια, πώς θά φθάσει κάποιος στήν τελείωση, πώς θά μπορέσει νά προσευχηθεῖ, ὅταν καλλιεργεῖ μέσα στήν καρδιά του τό μίσος, τή μνησικακία, πού κι αὐτά τά γεννάει στήν ψυχή ὁ θυμός καί ἡ ὀργή;
Ὁ ἀββᾶς Κασσιανός ὁ Ρωμαῖος μας δηλώνει ξεκάθαρα καί μς λέει πώς ποιος θέλει νά φθάσει στήν τελείωση καί πιθυμε νά γωνίζεται τόν πνευματικό γνα «πό παντός λαττώματος ργς τέ καί θυμοί) λλότριος σται». Γιατί, ν νος μαυρωθε μέ τό σκότος τς μνησικακίας, θά χάσει τό φς τςγνώσεως καί θά στερηθε «καί τς νοικήσεως το γίου Πνεύματος»[6].
Τότε μόνο
χουμε τό δικαίωμα, μς λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, νά χρησιμοποιήσουμε τό θυμό, ταν τόν στρέφουμε ναντίον τν παθν μας καί τν φιλήδονων λογισμν μας. Γι' ατό λέει καί ὁ προφήτης Δαβίδ «νά ργίζεσθε καί νά μήν μαρτάνετε». Δηλαδή, νά ργίζεσθε ναντίον τν παθν σας καί τν πονηρν λογισμν σας, λλά νά μήν κτελετε ατά πού σας παγορεύουν.
Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος μας παροτρύνει καί μας συμβουλεύει, σχετικά μέ τήν ργή, κάτι πολύ χρήσιμο καί πρακτικό γιά τήν καθημερινή μας ζωή. « λιος», λέει, «νά μή βασιλεύει, φήνοντάς σας θυμωμένους, οτε νά δίνετε τόπο στόν διάβολο»[7]. Τί θά μποροσε νά πε κανείς γιά λα ατά, ταν πολλές φορές ργή δέν κυριεύει τήν ψυχή μας μόνο μέχρι τή δύση τόν λιου, λλά παραμένει μέσα μας ζωντανή γιά πολλές μέρες καί μάλιστα μερικές φορές καί γιά χρόνια;Τό πάθος μως ατό τς ργς καί το θυμο, μέ τήν πάροδο το χρόνου, «κραταιώνεται καί γίνεται κατάλυτο», γιατί χει βάση τήν περηφάνεια, ποστηρίξει ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Ἀσκητής.
Καί
Κύριος μας, Ἰησοῦς Χριστός, δέν θέλει νά τρέφουμε μίσος λύπη ργή μνησικακία γιά ποιονδήποτε νθρωπο, λλά θέλει νά τρέφουμε γάπη, νά τόν θεωρομε ς εκόνα δική Του, «ς Χριστόν ν τέρ μορφή», διότι ατό μας δηγε στό «κατά φύσιν» καί μας κάνει θεούς «κατά Χάριν».
Ὁ Μέγας Βασίλειος στήν ὁμιλία του
«Κατά ὀργιξομένων», πού κολουθε σέ νεοελληνική μετάφραση, μέ τόν τίτλο « θυμός, ργή καί θεραπεία τους», καταγράφει μέ παράμιλλη ρητορική δεινότητα τήν κατάσταση το νθρώπου πού χει κυριευθε πό τό θυμό καί τήν ργή. Εναι να ψυχογράφημα. λλά γιος δέν παραμένει μόνο στήν περιγραφή καί στήν ἀνάλυση τοῦ πάθους. Μς ναφέρει καί τούς τρόπους τς ντιμετωπίσεως καί τς θεραπείας το θυμο καί τς ργς, μέ πλθος χωρίων καί γεγονότων πό τήν γία Γραφή.
λόγος του εναι ζωντανός, ριστοτεχνικός, καί μέ τήν πιδεξιότητα πού τόν διακρίνει, μς δηγε στή συνειδητοποίηση το μεγέθους το πάθους τς ργς, στή γνήσια μετάνοια, στήν οργησία καί ν τέλει στήν πάθεια, μέ βάση πρτα - πρτα τή λογική, καί πειτα τήν ταπεινόφρονη συμπεριφορά, κατά μίμηση τόν Κυρίον μας ησο Χρίστου, ποος «λοιδορούμενος οκ ντελοιδόρει, πάσχων οχ πείλει» (Α' Πέτρ. 2, 23). (alopsis.gr)
Η ΕΚΔΟΤΡΙΑ ΜΟΝΗ
1. «Γρηγορίου το
Σινάΐτου). Κεφάλαια δι' κροστιχίδος πάνυ φέλιμα», Ρ.G. 150.126 Α. οθ'.
2. Κλίμαξ Η’, 150. ιγ.
κδ. εράς Μονς Παρακλήτου, ρωπός ττικς.
3. Παροιμ. 15, 1
4.
φεσ. 4. 31
5. Α'
ωάν. 3. 15
6. Κασσιανο
Ρωμαίου: Πρός Κάστορα πίσκοπον, Φιλοκαλία Α'. σέλ. 70-73. κδ. «στήρ».
7.
φεσ. 26-27
ΕπιμέλειαΑέναη επΑνάσταση
http://agiopneymatika.blogspot.gr/search?updated-max=2014-05-28T07:37:00-07:00&max-results=10&start=2&by-date=false

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

1.Μπορεῖτε νά δεῖτε τίς προηγούμενες δημοσιεύσεις τοῦ ἱστολογίου μας πατώντας τό: Παλαιότερες ἀναρτήσεις (δεῖτε δεξιά)

2.Καλλίτερη θέαση τοῦ ἱστολογίου μέ τό Mozilla.

3.Ἐπιτρέπεται ἡ ἀναδημοσίευση τῶν ἀναρτήσεων μέ τήν προϋπόθεση ἀναγραφῆς τῆς πηγῆς

4.Ἐπικοινωνία:
Kyria.theotokos@gmail.com .
Γιά ἐνημέρωση μέσῳ ἠλεκτρονικοῦ ταχυδρομείου στεῖλτε μας τό e- mail σας στό
Kyria.theotokos@gmail.com .
Home of the Greek Bible