Θέλεις νά δεῖς ἄν ἕνας ἄνθρωπος εἶναι τοῦ Θεοῦ;

Νά δεῖς ἄν ἔχει ὑπερηφάνεια. Ἄν ἔχει, δέν εἶναι τοῦ Θεοῦ, ὅσο καί ἄν φαίνεται καλός. Καί οἱ Φαρισαῖοι καλοί φαινόντουσαν. Εἶχαν ὑπερηφάνεια, γι' αὐτό εἶχαν καί ζήλεια καί φθόνο. Γιατί παιδί τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι ὁ φθόνος καί ἡ ζήλεια. Ἕνας πού ἔχει μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του, δέν ἀνέχεται κάποιον ἄλλο νά τόν ξεπεράσει. Οἱ Φαρισαῖοι ἐπειδή εἶχαν ὑπερηφάνεια, ὅταν εἶδαν τόν Χριστό νά τούς παίρνει τόν κόσμο - ὁ Χριστός βέβαια δέν τούς ἔπαιρνε τόν κόσμο, ὁ κόσμος μόνος του πήγαινε στόν Χριστό, γιατί ἀναπαυόταν - γέμισαν μέ φθόνο καί ζήλεια, γι' αὐτό καί Τόν σταύρωσαν. Ἡ ὑψηλοφροσύνη λοιπόν εἶναι τό διακριτικό γνώρισμα τῶν ἐκτός Χριστοῦ ἀνθρώπων.

Καί χαρακτηριστικό τῶν ἀνθρώπων τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ταπείνωση. Γι' αὐτό, λένε πάλι οἱ Πατέρες: θέλεις νά δεῖς ἄν ἕνας ἄνθρωπος εἶναι τοῦ Θεοῦ ἤ ὄχι; Πῶς θά τό καταλάβεις; Νά δεῖς, ὅταν ἀδικεῖται ἄν ἀντιδράει ἤ ὄχι. Πῶς δέχεται τήν ἀδικία. Ἄν τήν δέχεται. Ὁ ταπεινός ἄνθρωπος δέχεται νά ἀδικηθεῖ, δέχεται νά ὑβριστεῖ, δέχεται νά ἐξουθενωθεῖ. Ὁ ὑπερήφανος ἀντιδράει καί πολύ ἄσχημα μάλιστα, θυμώνει, ὀργίζεται κ.λ.π. Ἀπό κεῖ μπορεῖς νά καταλάβεις, ἄν ἕνας ἄνθρωπος εἶναι τοῦ Θεοῦ ἤ ὄχι.

Ἡ κυρίαρχη δύναμη στόν ταπεινό, στόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ταπείνωση. Στούς ἐκτός Θεοῦ εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 10 - 12 - 2017)