Η μασονία έχει τυλίξει σαν χταπόδι τα θεσμικά όργανα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στην συνέχεια της αποκαλυπτικής ομιλίας του π. Σεραφείμ (Ζήση) για την μασονοποίηση της Εκκλησίας (Α ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ) θα ακούσετε μεταξύ των άλλων και για τον Αλέξανδρο Κατσιάρα, διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού και διευθυντή των περιοδικών: ‘Εφημέριος’, ΄Θεολογία», ‘Εκκλησία’, ο οποίος γράφει στο βιβλίο του «Όταν ο θεός πεθαίνει»:«Η Εκκλησία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η εικόνα των εσχάτων μέσα στην ιστορία. Είναι η εικόνα της ερχόμενης Βασιλείας. Και την Βασιλεία του Θεού δεν την φέρνει κανένας πολύφερνος γαμπρός, ακόμα κι αν είναι ο πλέον αγιασμένος επίσκοπος, ή ο πλέον χαρισματούχος λαϊκός και κυρίως δεν την φέρνει με όσα κάνει, όσα λέει, με όσα γράφει με όσα διδάσκει, αλλά κυρίως με όσα δεν κάνει! Την φανερώνει (την Βασιλεία του Θεού) με όσους θεωρούν τον εαυτό τους σκύβαλα και νήπια, με εκείνους που παρ’ όλα αυτά δεν πιστεύουν ότι μπορεί να τους χωρίσει από τον Χριστό, ούτε διωγμός, ούτε θλίψη, ούτε στενοχώρια, ούτε μαρτύριο, ούτε φυλακή, ούτε χωρισμός Εκκλησίας από Κράτος ή Έθνος, ούτε κατάργηση του Σταυρού από τις όποιες σημαίες!, ούτε κατάργηση του όρκου από τα δικαστήρια, ούτε η υποχρεωτική επιβολή της καύσης του νεκρού σώματος -χιλιάδες αγίασαν επειδή τα σώματά τους τα έκαψαν-, ούτε κατάργηση του μαθήματος των Θρησκευτικών, ούτε η αποκαθήλωση των εικόνων από τις όποιες αίθουσες, ούτε η αντιμετώπιση από το κράτος της Εκκλησίας ως όποιας άλλης θρησκείας κλπ, παρά πιστεύουν ότι το μόνο που μπορεί να τους χωρίσει είναι η φιλαυτία. Απεναντίας, η επιμονή για την ύπαρξη και την διατήρηση όλων αυτών των παραπάνω καταστάσεων και άλλων παρόμοιων μπορεί ενδεχομένως να σηματοδοτεί ήδη τον χωρισμό μας από τον Χριστό και την Εκκλησία, όταν τουλάχιστον τα ανάγουμε σε αυτοσκοπό. Μόνο όταν πεθάνουν όλα αυτά σαν θεότητες που μας καταδυναστεύουν υπάρχει ελπίδα να συναντήσει κανείς τον όντως Θεό.»Ο «σούπερ ντούπερ Ορθόδοξος» που περιγράφει ο Κατσιάρας πρέπει και δύναται να υπάρξει μόνο πάνω στα συντρίμια των Ιερών Εικόνων, των Σταυρών (από «όποια» σημαία, δηλαδή και την Ελληνική Σημαία!), του Χριστιανικού Κράτους, της Νεκρώσιμης Ακολουθίας, του ομολογιακού μαθήματος των Θρησκευτικών κ.α.. Για να καταλάβουμε πόσο σάπιο, και ένοχο, είναι το κεφάλι, στην βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου «Όταν ο Θεός πεθαίνει» που γράφει αυτά τα πράγματα, παραβρέθηκε το γνωστό οικουμενιστικό αφάν γκατέ του ξεχαρβαλώματος: Κων/Πόλεως Βαρθολομαίος, Αθηνών Ιερώνυμος Β’, Περγάμου Ζηζιούλας!«Συνέχεια ἐκ τῆς προηγουμένης (Α΄) παρουσιάσεως: ὑπάρχει ταύτιση Μασονίας ἀφ’ ἑνός καί ἀφ’ ἑτέρου καινοτόμων, ἀναδυομένων, ἐνδο-ἐκκλησιαστικῶν τάσεων ὡς πρός τά ἑξῆς θέματα: (α) τοῦ ἐξελικτισμοῦ – τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν, (β) τῆς ἀφαιρέσεως ἤ ἀπαξιώσεως τοῦ Σταυροῦ, (γ) τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν, (δ) τοῦ Ὠριγενισμοῦ (ἀρνήσεως τῆς κολάσεως), (ε) τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καί Κράτους καί (στ) τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν (ἀποτεφρώσεως)».…Στήν προηγούμενη ὁμιλία ὁ π. Σεραφείμ εἶχε ἀναπτύξει ἑπτά (7) θέματα, τώρα δέ συνέχισε μέ ἄλλα ἔξι (6). Εἰδικῶς λοιπόν, τήν παρελθοῦσα Κυριακή στό β΄ μέρος ἐξειδίκευσε, κατ΄ ἀρχήν, (α) στό θέμα τοῦ ἐξελικτισμοῦ, δηλ. τῆς ἐπιστημονικῆς θεωρίας (ἀρχομένης ἀπό τοῦ Δαρβίνου), πώς τά ὄντα, τά εἴδη, ἐξελίσσονται κατά φύσιν· ἀφοῦ παρουσίασε τήν ἀποδοχή (δυστυχῶς) ἐκ μέρους ἐκκλησιαστικῶν προσώπων καί θεολόγων τοῦ «θεϊστικοῦ ἐξελικτισμοῦ», ἐπεσήμανε, ὅτι οἱ Μασόνοι καί Θεοσοφιστές ἀποδέχονται ἐπίσης τήν ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν, μέ τό σκεπτικό πώς, καθώς ὁ ἄνθρωπος ἐξελίχθηκε ἀπό πίθηκος σέ αὐτό πού εἶναι σήμερα, ἔτσι θά ἐξελιχθεῖ καί ἀπό ἄνθρωπος σέ θεό (!). Ὅπως τό θέτει ἡ μασονική Ἐγκυκλοπαιδεία τοῦ Ν. Λάσκαρι (τό «Μαῦρο Λεξικό»), στό σχετικό λῆμμα: «Ἀφοῦ τό «ἐγώ» τοῦτο τοῦ ἀνθρώπου ἐνσαρκωθῇ εἰς ὅλην τήν μακράν σειράν τῶν διαφόρων ἀνθρωπίνων ὄντων […] ἐγκαταλείπει τούς κατωτέρους κόσμους […] διά νά ἐξακολουθήσῃ τήν ἔνδοξον πορείαν, τῆς ὁποίας τό τέρμα εἶναι ἡ θεότης (βλ. Θεοσοφία)». Ἔπειτα (β), ὁ ὁμιλητής ἀναφέρθηκε στήν μασονική ἀπαξίωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, εἴτε μέ τήν βεβήλωσή του μέσα στά μασονικά σύμβολα, εἴτε κυρίως μέ τήν αἰσχρή (σεξουαλική) νοηματοδότησή του ἐκ μέρους τῶν Μασόνων καί Θεοσοφιστῶν, σύμφωνα ἄλλωστε καί μέ σχετική ἀναφορά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου· αὐτή ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό βιβλίο Rosicrucian Symbology («Ροδοσταυρική Συμβολολογία») τοῦ Khei, ἐκδόσεων Macoy, 1916. Τά γεγονότα τῆς τελευταίας τριετίας στήν Ἱ.Μ. Περιστερίου καί σέ ἄλλες Μητροπόλεις, μέ τήν ἐπίμονη ἀφαίρεση τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης καί τήν σχετική «ἀντι-σταυρική θεολογία» τοῦ Μητρ. Περιστερίου κ. Γρηγορίου, ἀποτελοῦν τήν ἐνδο-ἐκκλησιαστική «ἀνάκλαση» τῆς μασονικῆς αὐτῆς ἀπαξιώσεως τοῦ Σταυροῦ. Ἐπίσης, (γ) ὁ π. Σεραφείμ ἀναφέρθηκε στό θέμα τῆς ἱερωσύνης τῶν γυναικῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἀρχίσει δειλά-δειλά, ἀλλά σταθερά, νά κάνει τήν ἐμφάνισή της ὡς καινοφανής προβληματισμός (ἤ καί πρακτική) στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία· ἀνέλυσε τήν σημασία τῆς γυναικός ὡς ἱέρειας στόν ποικίλο ἀποκρυφισμό, παραπέμποντας χαρακτηριστικά στόν εἰδικό (καί φιλικό) ἐπί τοῦ ἀποκρυφισμοῦ συγγραφέα Mitch Horowitz, πού γράφει, ὅτι: «Ἡ ἀποκρυφιστική παράδοση τοῦ ἔθνους [τῶν ΗΠΑ] ἔδωσε στίς γυναῖκες τήν πρώτη εὐκαιρία τους νά διακονήσουν δημοσίως ὡς θρησκευτικές ἡγέτιδες […] Τῆς Ἀμερικῆς οἱ κοινωνικοί καί πνευματικοί ριζοσπάστες ἑνώνονταν [τόν 19ο αἰ.], καί ἡ συνεργασία δέν θά ξεθώριαζε ποτέ» (ἄρθρο «The Mystic History of America», στό Venture Inward [Jul-Sep 2010] – ὁ ὁμιλητής εὐχαριστεῖ τόν κ. Ἀθ. Μπόλλα γιά τήν παροχή βοηθητικοῦ ἐν προκειμένῳ ὑλικοῦ). (δ) Ἡ αἵρεση τοῦ Ὠριγενισμοῦ, μέ κύριο συστατικό της τήν ἄρνηση τῆς αἰωνιότητος τῆς κολάσεως, ἡ ὁποία καί καταδικάστηκε ἀπό τήν Ε΄ Οἰκουμενική Σύνοδο καί ὅλες τίς μεταγενέστερες, ἔχει τούς ὀπαδούς της καί ἐντός τοῦ μασονικοῦ-θεοσοφιστικοῦ χώρου, μέ χαρακτηριστικό παράδειγμα τόν Ρῶσσο ἐμιγκρέ «θεολόγο»-φιλόσοφο Νικόλαο Μπερντιάεφ, ὁ ὁποῖος θήτευσε στούς χώρους τοῦ θεοσοφικοῦ καί ἀνθρωποσοφικοῦ θεωρητικοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί ὑπερασπίσθηκε τήν Μασονία (βλ. λ.χ. τίς σχετικές ἐργασίες τῶν Fabian Linde [2012] καί Yury Khalturin [2014]), καί ὁ ὁποῖος στά ἔργα του (π.χ. στό «Ἀλήθεια καί Ἀποκάλυψη») χαρακτηρίζει ὡς «σατανική» τήν ἐκκλησιαστική διδασκαλία περί κολάσεως ! Ὁ π. Σεραφείμ ἀνέφερε τήν βαθεῖα συμπάθεια πού ἀνακλοῦν πρός τό πρόσωπο τοῦ Ὠριγένη, σέ διαφορετικό βεβαίως βαθμό, καί ἀκαδημαϊκοί θεολόγοι τῶν προσφάτων χρόνων, ὅπως λ.χ. οἱ Βλ. Φειδᾶς, Παν. Χρήστου, Β. Γιαννόπουλος κ.ἄ., ἰδίως δέ ὁ Ν. Ματσούκας, ὁ ὁποῖος ὁμιλοῦσε περί τῆς παύσεως τῆς κολάσεως ὡς θέματος «θεολογουμένου» (δηλ. δῆθεν μή ὁριστικῶς καί δογματικῶς λελυμένου ἀπό τήν Ἐκκλησία). (ε) Ὁ χωρισμός Ἐκκλησίας καί Κράτους, ὁ ὁποῖος παραδόξως σήμερα εὑρίσκει ἀπολογητές καί ἐντός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου (λ.χ. τόν – πολλαχῶς αἱρετίζοντα συνεργάτη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἱερωνύμου – κ. Ἀλέξανδρο Κατσιάρα, τόν π. Βασίλειο Θερμό, τόν κ. Χρ. Γκουνέλα κ.ἄ.), ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά κυριότερα μασονικά δόγματα. Τέλος, (στ) στό θέμα τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν…»
–https://youtu.be/gs4hTnaV5UQ – Katihisis
https://tasthyras.wordpress.com/2026/02/01/συμπτώματα-και-τεκμήρια-της-σταδιακή-2/#more-128580
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου